شهرمان خسته‌ست!
آلوده، عبوس،
با مردمانی غمزده‌...!
پس ببار ای برف!
بی وقفه ببار...
ببار و تسکین‌ دل‌مان باش...
‌که ما به سپیدی و نور محتاجیم!
@Chelsalegi

هی تصممیم میگیرم بی خیال این کار پوچ نوشتن بشوم اما خب عادت کرده ام... شده مثل سیگار کشیدن یا هر عادت ِ پوچ یا بد مشابه دیگری .. چیزهایی توی مغزم هر روز دور میزنند ، که برای خلاصی اش اینجا جای دم دست و راحتی ست ... بهرحال.
امروز فکر می کردم همه ي ما در زندگي تاوان اشتباهات ِ خودمان را مي پردازيم قبل از همه ، و تاوان اشتباهات ديگران را در وهله ی بعد ... "ديگران" اينجا ، پدر و مادرمان هستند پيش از همه ، سياستمداران هستند پس از آن ، و به دنبالش کساني که اگر چه با ما خصومت شخصي ندارند ، غفلت شان ناگهان به ما آسيب مي زند . مثل شخص خواب آلود یا مستي که پشت فرمان نشسته و شما را زیر گرفته!....
من فکر می کنم تحمل پرداخت ِ تاوان اشتباهات ديگران ، از تحمل پرداخت ِ تاوان اشتباهات خودمان ، هميشه سخت تر است . چون هر آدمي بهرحال خودش را زودتر و بيشتر از ديگران مورد بخشش قرار مي دهد . اگر خودتان ماشين تان را به ديوار بکوبيد ، پرداخت مخارج تعميرش برايتان آسانتر از زماني است که زن تان یا پسرتان یا دوستتان اينکار را کرده باشد ..
ضمنا اگر به خدا معتقديد ، تاوان اشتباهات ِ خدا را هم شما داريد مي پردازيد!
✍رضا نظام دوست
@Chelsalegi

‍ در اردوگاه مخوف نورنبرگ ، نازی ها برای کشتن اسیران شیوه ی خاصی ابداع کرده بودند، که آندره مالرو آن را در این جمله خلاصه می کند
« طناب را به گردن اسیری که نوک پنجه ی پایش به زمین می رسید می انداختند تا سرانجام از شدت خستگی مجبور شود که خود را بکشد.»
بقیه را خود ما به حدس درمی یابیم محکوم برای حفظ جان خود نخست می کوشد تا هرچه بیشتر تنش را روی پنجه ی پاهایش نگهدارد، سپس خسته می شود و لحظه ای تن خود را رها می کند، اما طناب به گردنش فشار می آورد و او پیش از این که خفه شود می کوشد تا دوباره بر سر پنجه ی پا بایستد؛ دوباره خسته می شود و دوباره تن را رها می کند ، باز طناب به گردنش فشار می آورد ، اما او دل از جان بر نمی دارد و باز تلاش می کند؛ این رفت و آمد چندان ادامه می یابد تا محکوم بینوا، ترسنده از مردن اما خسته از کوشیدن، سرانجام به جان می آید و مرگ را بر زندگی ترجیح می دهد و می گذارد تا طناب دار خفه اش کند.
ما همه ی این ها را با خواندن همان یک جمله می توانیم تجسم کنیم و در عین حال پرسش های بسیاری برای مان مطرح می شود
فرماندهان اردوگاه که مسلماً موظف نبوده اند تا محکومان به مرگ را این طور زجرکش کنند چرا دست به این کار می زده اند؟ برای لذت بردن از تماشای زجر دیگران یا برای ایجاد تنوع در فضای ملال آور اردوگاه ؟
پرسش های دیگری نیز به ذهن مان راه می یابد آیا آدمی می تواند به این درجه ازپستی و بیرحمی نزول کند؟ آیا می تواند از تماشای شکنجه ی همنوع خود لذت ببرد؟ این درنده خویی آیا منحصر به معدودی از آدمیان است یا همه ی آن ها میتوانند، در اوضاع و احوال معینی ، عفریت خون آشام شوند؟
مالرو هیچ یک از این ها را نمی گوید و در عین حال ، همه را در همان یک جمله گفته است
« طناب را به گردن اسیری که نوک پنجه ی پایش به زمین می رسید می انداختند تا سرانجام از شدت خستگی مجبور شود که خود را بکشد.»
از کتاب ضد خاطرات، آندره مالرو
@Chelsalegi

آدمهای بی عار و خنگ! افسرده نمیشن. تا اونجایی که من دیدم اونایی که سرشون به تنشون می‌ارزه و زیاد فکر می‌کنند دچار افسردگی میشن.
مغز آدم وقتی می‌بینه شرایط اطراف مساعد نیست، انگار یک ماشه رها میکنه و چون قدرت تغییر محیط نیست، تیر به خود آدم اصابت می‌کنه.
اولین قدم هم برای درمان از همینجا شروع میشه. اول قبول کنم که افسرده شدم. باید با رها کردن تمام چیزهایی که تو رو اذیت میکنه شروع کنی. مثل حرفهای صد من یک غاز اطرافیان، مثل گذشته‌ای که دیگه تموم شده. مثل آینده‌ای که هنوز نیومده.
@chelsalegi

از همینگوی پرسیدند چگونه ‌ورشکست شدی. گفت اول به تدریج، ‌بعد ناگهان. توصیفی دقیق از فرآیند "پایان" و افول هر موقعیتی؛ پایان زندگی، غم‌، شادی‌ حتی پایان حکومت‌ها و البته پایان آدم‌ها برای یک‌دیگر.
@chelsalegi

‏انتخابات روشى برای عزل حاکمان است،
نه تایید آنها !
✍کارل پوپر
@Chelsalegi

‍ لنین گفته است به صرف نارضائی مردم از حکومت، سقوط دولت ها موجب نخواهد شد. تحقق این امر دو شرط لازم دارد
اول نارضائی مردم
دوم خودباختگی حکومت
و این آخرین همان چیزی است که از آن می توان به «خوف حکومت» تعبیر کرد. تا وقتی حکومتها خوف نداشته باشند، نارضائی مردم کاری نخواهد کرد، صد سال مردم از قاجار ناراضی بودند و اغلب ناراضی ها یا پوست کنده شدند و یا قهوه قجری خوردند و آب از آب تکان نخورد. تنها روزی این نارضائی نتیجه داد که مظفرالدین شاه خود را باخت. او در سفر اروپا متوجه شد که آن کاری که او در ایران به نام سلطنت می کند سلطنت نیست، علاوه بر آن چون آدم مذهبی بود در برابر روحانیون کوتاه آمد و خود را باخت و این خود باختگی را که بعضی ها این روزها به «بریدگی» تعبییر می کنند و میگویند فلانی بعد از آنهمه مقاوت بلاخره «برید». وقتی در زمان مظفرالدین شاه یک طلبه ی سید مشروطه خواه در مسجد کشته میشود. مظفرالدین شاه که تا آن حد به سادات معتقد بود که گمان میکرد سید صحیح النسب را هیچ وقت صاعقه نمی زند. طبق گفته دکتر «اعلم الدوله» این اتفاق در وقوغ انقلاب مشروطه چنین نتیجه داد:
«..یک روز تابستان در صاحبقرانیه بودیم . صبح زود ساعدالدوله پدر نصرالسلطنه آمد پیش شاه و آن روز تمام درباریان را به ناهار در زرگنده که عمارت ییلاقی داشت دعوت کرده بود. شاه من را نگاهداشت، در صاحبقرانیه ماندم، نزدیک ناهار ، شاهزاده تلگرافچی مخصوص از عمارت گلستان تهران به من تلفن کرد که در شهر واقعه ای رو داده ، سربازهای فوج نصرالسلطنه که در قراولخانه گذر باغ پسته بیگ بودند، شلیک کرده ، یک نفر سید عبدالحمید نام از طلاب مدرسه حاجی ابوالحسن را که نزدیک به همان گذر است کشته اند این قسم خبرها را همه وقت از شاه مخفی میداشتند ، من هیچ مکث نکرده بلاتامل این خبر را به شاه رسانیدم. حالت شاه از شنیدن این خبر که سیدی کشته شده است در کمال شدت به هم خورد ، و حمله عصبانی که برای او عارض می شد بلافاصله روی داد ، این بود که فورا درباریان را احضار نمود ، و چندین شب تا صبح راحت نخوابیده ، و چندین بار از خواب جسته می گفت :
در روز قیامت جواب جدش را چه بدهم ؟ و نمیدانم چه وقت ممکن است من از زیر بار این مسئولیت ها بیرون بروم ...
من «اعلم الدوله» تجدید مطلع نموده گفتم : وقتی آسوده خواهید شد که مجلس ملی و مشروطیت بر قرار گردد...»
بنابراین میتوان تشخیص داد که در صدور فرمان مشروطه این خود باختگی تا چه حد موثر بوده است.
درباره انقلاب ۵۷ ایران هم آن روزی پیروز شد که شاه و اطرافیانش به وحشت افتادند و این وحشت را اعتصاب کارگران نفت، آتش زد ، و درین مورد شاه حتی خشم گرفت بر سعید نائب رئیس مجلس که چرا مساله سفر شاه و رای اعتماد به دولت را به جای اینکه در یکشنبه مطرح کند دو روز به تاخیر انداخته در سه شنبه مطرح کرده است ، و شاه آنچنان خود را باخته بود که به فرودگاه رفت و منتظر ماند تا بختیار با هلیکوپتر رسید و قضیه موافقت مجلس و رای اعتماد را گفت.
حرف لنین در مورد انقلابات درست است و میشود آن را به کیفیت انفجار یک بمب شیمیایی تشبیه کرد بدین معنی که بمب شیمیایی وقتی منفجر میشود که دو قسمت بی خطر بمب، یک فعل و انفعال شیمیائی انجام دهند. و گرنه بمب بی خطر است. در جوامع هم باید نارضائی مردم با خود باختگی حکومت ترکیب شود تا انقلاب پدید آید وگرنه حاصلی جز اختناق بیشتر و یا سروری لمپن ها درپی نخواهد داشت.
✍باستانی پاریزی
@chelsalegi

‍ تاریخ چیزی نیست جز لوحی رنگ باخته که مدام آن را پاک می کنن و دوباره آنطور که لازم میدونن باز نویسی میکنن .و این حذف اطرافیان امام نظیر لاهوتی و قطب زاده در عکسی که برخی سایتها نشر میدن . نه. تاریخ همانقدر که به شما درس عبرت می‌دهد، در امتحان نیز سخت‌گیر است. با تاریخ شوخی نکنید.
@chelsaleg

مردی به دیوان محاسبات هارون راه یافت. دفتری را گشود. در یکی از صفحات نوشته بود: چهارصد هزار دینار بابت بهای خلعت جعفر برمکی.
دفتر را ورق زد. در صفحه دیگر نوشته بود: ده قیراط جهت خریدن بوریا برای سوزاندن جسد جعفر.
تاریخ این دو نوشته را مقایسه کرد. فقط چهار روز فاصله داشت.
@Chelsalegi

‍ من از اینکه ثروتمندها بمیرند اصلا ناراحت نمی شوم. در مورد بعضی هایشان که جنس خون ِ آدمی خوار و بهره کش دارند ، که خیلی هم خوشحال می شوم ... نه بخاطر حسادت ، یا مزخرفاتی اینچنینی. نه... بخاطر اینکه اینجوری آنها هم طعم چیزی که فقرا هر روز می چشند را درک می کنند! ... خیلی هم عالی! ..
اگر در زندگی عدالتی وجود ندارد دست کم در مرگ یک چیز قشنگ عادلانه ی اینجوری ست! .... اگر چه الان با پول میشود خدمات پزشکی و دارو و پرستار و بیمارستان و فلان خرید و مرگ را کمی به تعویق انداخت ، اما نمی توان با پول "خود ِ مرگ" را هم خرید! ... اگر "زندگی" به پول تو اهمیت می دهد و اگر بیشتر داشته باشی ، او خودش را آراسته تر و باشکوه تر برایت عرضه می کند ، اما برای "مرگ" پول تو اهمیتی ندارد! ... یک بیلاخ ِ همراه با لبخند تحویلت می دهد و جانت را می ستاند ..
تخمین میزنند دست کم سیصد میلیون برده در طول دو هزار سال حکومت فراعنه بر مصر باستان ، با رنج و مشقت برای ساختن مقابر یا خدمت رسانی به آنها و خانواده و خدم و حشم شان مرده اند. سازندگان مقبره ، از جنازه ی کسانی که در حال کار می مردند ، بعنوان ملات ِ بین سنگها استفاده می کردند ... اما کل آن فلسفه ای که در آن زمان مقابر به جهت آن بنا میشد بر فنا بود .. ثروتمندان مصری باور داشتند که اگر جسم شان در جایی محفوظ بماند ، دوباره می توانند در آن جسم به زندگی دیگری بازگردند .. که خب مزخرفی بیش نبود ... میلیونها انسان زندگی شان در مشقت برای آنان گذشت اما در نهایت آنها هم مثل بردگان مردند و تمام شدند و مومیایی های آراسته و جواهر نشان شان هرگز زنده نشد.
در مرگ عدالتی ست که در زندگی نیست
✍رضا نظام دوست
@Chelsalegi

‏رفتارها، عادت‌ها و طرزفکرهای کلیشه‌ای و نادرست تقریبا جایی برای نفس کشیدن ما نگذاشتن! ‌‎اصلی‌ترین گام اینه که آماده بشیم در هر لحظه هر باوری که داریم رو در معرض نقد خود و دیگران قرار بدیم. ‏دنیا دارِ مکافات نیست... خواستن، توانستن نیست... بارِ کج به منزل ممکنه برسه... کلوخ‌انداز را پاداش سنگ نیست... رطب خورده، منع رطب می‌تونه بکنه..
از هر دستی بدی، از همون دست شاید نگیری... سرِ بی‌گناه پای داره می‌ره، بالای دار هم می‌ره...
@chelsalegi

‍ ‏انقلاب ۵۷ حاصل برخورد تاریخی یک حکومت نابالغ با یک جامعه مدنی نابالغ بود. اگر یکی از این دو بالغ بود، صدای دیگری را به موقع می‌شنید و نمی‌گذاشت کار به فروپاشی بکشد؛ بلکه پیش از نقطه فروپاشی، برای یک انتقال عقلانی در قدرت، به تفاهم می رسیدند
‏در انقلاب ۵۷ همین حادثه رخ داد. شاه اول حرف ما را نمی شنید و ما هی بیشتر فریاد کشیدیم و عصبانی تر شدیم. بالاخره زمانی که شاه صدای ما را شنید و گفت پیام انقلاب شما را شنیدم، دیگر ما آنقدر در هیجان و هیاهوی انقلاب خود گم شده بودیم که صدای شاه را نشنیدیم
✍محسن رِنانی
@chelsalegi

فیه ما فیه مولوی با سیاسی ترین روایت او آغاز میشود: بدترین دانایان کسی است که به دیدار حاکمان برود شر العلما من زار الامرا . حرفش این است که دانایان همین که دست جلوی حکومت دراز کنند، همین که سر سفره حاکمان بنشینند، همین که به حاکمان دل ببندند، همین که به خدمت حاکمان در آیند، اعتبار اخلاقی خود را از دست میدهند.
مولانا گفته بود بدترین دانایان، شما بخوانید بدترین هنر پیشگان، بدترین نویسندگان، بدترین شاعران، بدترین روشنفکران، بدترین متفکران، بدترین همه اینها، آنی است که سر سفره حاکمان بنشیند.
✍امیرعلی بنی اسدی
@Chelsalegi

کلا ماجراي "عشق" با آن تعريف كلاسيك و ليلي و مجنوني ِعهد بوقي ، يا حتي مثل عشق شصت سال پيش "الزا" به "ريك" توي فيلم "كازابلانكا" ، جايي در بازار "بيزينس عشق" امروز ندارد. "ولنتاين دي" تبليغ تخم مرغی براي فروش عروسك و ادكلن و خنزر پنزر است. مثل كريسمس كه ديگر ربط چنداني به ميلاد مسيح ندارد و شاپينگ محور است. اصلا "عشق" با آن تعبير گذشته كه كادو خريدن و هديه دادن گل و گردنبند نيست. عشق ، روز و شب و فستيوال ندارد. عشق يک چيزي است که ميخواهد ابدي باشد . هيچوقت فراموش نشود .. و در عصر "بازار" و "كالا" همه چيز تاريخ انقضا دارد. همه چيز براي مصرف كردن و آشغال اش را دور انداختن است.... امروز با اين يكي هستي ، فردا با آن. چون قبلي اكسپاير شده! .. پس ورود همه شما جوانان عاشق پيشه را به عصر کالا شدن آدمها و مصرفي شدن روابط خير مقدم عرض مي كنم! ... شما جوانهاي نازنين ِ عاشق پيشه ، بايد بدانيد امروز روزگاري نيست که ابديت و جاودانگي در آن جايي داشته باشد. فقط "يک تن" ، "يك نفر" ، يک چيز را براي باقي عمر خواستن ، نفي ِ توليد ، مصرف و تغيير مد و ديزاين است. مخرب است . نفي ِ مناسبات بازار و مناسبات مصرف است. امروز هر چيزي بازار و مشتري خودش را دارد. بايد براي مشتري داﺋما نيازهاي تازه تعريف کرد . و الا اگر او فقط "يک چيز" را بخواهد و توي همان "يك چيز" تا آخر عمرش بماند که کلا بايد تعطيلش کرد! القصه .. عشق ، در تعبير امروزي يك روياي دست نيافتني به سبك قصه هاي هزار و يك شب نيست. با سرگشتگي توي بيابان ، يا كندن كوه بيستون ملازم نيست . با صرف ِ "پول" مي شود عشق كرد! فان داشت ، لذت برد ، ترتيب ِ اين و آن را داد ، و همه ي دخترها و پسرها و همه ي بشريت را هم دوست داشت!
✍رضا نظام دوست
@Chelsalegi

کاش آدم ها مثل درخت بودند، چهار فصل داشتند. هروقت سرخوشی بهار و عشق تابستانی شان رنگ پاییز گرفت، می توانستند زیر خروارها برف قایم شوند، جایی که زمستانشان را کسی نبیند، جایی که بتوانند دور از هیاهوی دیگران آرام بگیرند.
خوب بود که باد می توانست شاخ و برگ اضافی شان را با خودش ببرد تا سبک شوند. خوب بود که غصه ها را مثل برگ های زرد و قرمز و نارنجی می تکاندند و خلاص می شدند از سنگینی شان. بعد یک روز وقتی احساس کردند دوباره جان گرفته اند، باز جوانه می زدند و سبز می شدند. و زندگی از اول شروع می شد.
@chelsalegi

دیگه یه جوری شده هر بار که با خودت میگی دیگه ازین بدتر نمیشه، خدا یه پیشامد بدتر میذاره جلوی چشمات و بهت میگه اینو چی میگی
@Chelsalegi

‍ نه اینکه نا امید باشم، نه. می دانم می گذرد. می دانم که دوباره روزهای خوب می آید و البته پشتش دوباره روزهای بد و باز روزهای خوب و باز بد. گفته اند، خوشبختی فاصله بین دو بدبختی است، من می گویم بدبختی فاصله بین دو خوشبختی است.
با این وجود می خواهم بگویم احساس می کنم رسیده ایم به راند آخر و هنوز سرپاییم. شبیه لحظات آخر جورج فورمن جلوی محمد علی. در انتظار پایان این رقابت نفس گیر.
راستش روزگار بالاخره تنها گیرمان آورد. یعنی تکه تکه مان کرد اول. همه را با همه دشمن کرد. بر سر همه چیز دست به یقه شدیم. لیست طولانی ای دارد که تکرارش حوصله سر بر است. روزگار به همین میزان تنهایی راضی نشد. وقتی دید هنوز چهار نفرمان هستند که تن به دشمنی نمی دهند با این ویروس آمد. که یعنی راه ندارد، زنده ماندنتان را گروی تنهایی می گیرم. که یعنی تنها تنهاترین شماست که زنده خواهد ماند. که یعنی بین مرگ و تنهایی یکی را اختیار کنید.
حالا ماییم و این راند آخر. در تقلا زیر ضربات سهمگین روزگار. با چشمانی نیمه باز و صورتی زخمی. مایی که زیر لب روزگار را نفرین می کنیم ولی به زمین نمی افتیم. مایی که همه منتظرند تسلیم شویم و نمی شویم. مایی که هم بر تنهایی پیروز خواهیم شد، هم بر مرگ. مایی که دیگر پلید ای نبوده که ندیده باشیم. مایی که دوباره خواهیم خندید.
کافی است این راند را سرپا بمانیم. سر ساقی سلامت.
✍امیرعلی بنی اسدی
@Chelsalegi

نوروز از کودکی برایم تنها مناسبت تقویم خورشیدی بود که فکر آمدنش هم دل‌گشا بود؛ مناسبتی که تا همین الان هم روزهایی از زندگی‌ام بوده که دوست دارم تصویرشان در آخرین لحظات زندگی یک بار دیگر از جلوی چشمانم بگذرد.
حالا اما فکر می‌کنم که این قند مکرر، می‌تواند همزمان زهر مکرر باشد برای بسیاری. این شاید خاصیت جشن‌های جمعی است؛ همان قدر که برای عده‌ای شیرین است، برای بعضی دیگر مثل قلقلک دادن زخم‌هایشان است، برای کسانی که به هر دلیلی دل خوشی ندارند، کسانی که آئین جمعی، تنهایی‌شان، دلتنگی‌هاشان، تهیدستی‌شان را احضار می‌کند. جشن‌های جمعی بیش از هر چیز یادآور دوگانه درخشان حافظ‌اند: « جام می و خون دل، هر یک به کسی دادند...»
آرزوی من این بود که نوروز که فرخنده‌ترین مناسبت تقویم ما ایرانی‌هاست هیچ زخمی را برای هیچ یک از علاقه‌مندانش یادآوری نکند.
نوروزتان مبارک
@Chelsalegi

خدایا، ما هیچ‌گاه رفیق خوبی برایت نبودیم؛ اما در عوض آکنده از خواسته و تمنا و آرزو. ممنونیم که بی‌وفایی‌مان را به رو نمی‌آوری و هر وقت صدایت می‌زنیم، در رگ گردنمان، به تپش می‌افتی.
خدایا شکرت؛ بابت زخم‌های‌مان، بابت روزهای هول‌آوری که به سلامت گذراندیم، بابت فقدان‌ها و البته تسکینی که به قلب‌های ترسیده‌ی‌مان بخشیدی.
حالا هم نه اینکه بخواهیم شما را توی رودربایستی بگذاریم، اما اگر روزگار بهتری هم بدهی، ما مشتاقیم تا زندگی‌اش کنیم. چرا که ما حریصیم به بوسیدن بی‌وقفه‌ی انگشت‌های باریک دلبر. به پهن شدن سفره‌ای طولانی در کنار آن‌ها که دوست‌شان می‌داریم. به داشتن مسئولینی که با همه‌ی وجود باورشان داشته باشیم.
خدایا شما از عرش آسمانی‌ات ما را در سختی، هجران، بی‌وفایی، بدعهدی، دروغ، فریب، ناکامی و ناامیدی تماشا کرده‌ای. مامان بزرگ همیشه به من می‌گفت هر چقدر بقیه بد بودند، تو خوب باش. حالا شما هم بیا و به بدی ما نگاه نکن. خوبی خودت را ببین. خوشگلی‌ات را.
سر کیسه را شل‌تر کن قربان جبروت‌ات. شادی و نور و قشنگی را به قلب‌های ما باز گردان. اگر دست به خاک زدیم، خودت طلا کن. انگشت‌های ضدعفونی شده‌ی ما را بگیر. چیزهایی که از ما می‌دانی به کسی نگو. کرونا را تا پیش از شروع مهمانی‌ات، سر به نیست کن.و اگر قرار است این دعاهای‌‌مان برود توی نوبت استجابت، لطفا خواسته‌ی قدیمی‌ترها را برآورده کن و سرزمین‌مان را از بیگانه، دروغ و خشکسالی در امان بدار. ماچ. عیدت مبارک.
✍مرتضی برزگر
@Chelsalegi

‍ در جنگ جهانی دوم، وقتی نیروهای شوروی به سمت برلین پیش می‌رفتند، یک سرباز آلمانی را که معلوم نبود چرا به تنهایی در مسیری پیش می‌رفت و گویا راه گم کرده بود، به اسارت گرفتند.
پیانویی در گوشه‌ای افتاده بود.
به سرباز گفتند تا زمانی که پیانو بزند زنده می‌ماند؛ و اگر از زدن پیانو دست بکشد او را بلافاصله خواهند کشت.
سرباز آلمانی بیست و دوساعت پیوسته پیانو نواخت و بعد به آرامی دست‌هایش را از روی پیانو برداشت و اشک ریخت.
نیروهای شوروی به او تبریک گفتند و سپس با گلوله‌ای در سرش او را کشتند!
واقعیت همین است. واقعیت زندگی همین است. زشت و پلشت و بی‌فرجام!
ما همه داریم پیانوی خودمان را می‌نوازیم. ولی یادمان می‌رود که موجود خبیثی مثل مرگ دارد در اطراف‌مان مثل هوا می‌چرخد و هر لحظه ممکن است در کله‌مان شلیک کند!
کاش کرونا و غبارروبی کرونا از مرگ ما را کمی هشیار کند و به پوچی و بی‌اعتباری جهان آگاه کند.
شاعر می‌گوید
بنگر به جهان، چه طرف بربستم؟ هیچ
وز حاصل عمر چیست در دستم؟ هیچ
شمع طربم ولی چو بنشستم، هیچ
من جام جمم ولی چو بشکستم، هیچ!
✍شهرام گراوندی