هدی صابر می‌گفت: ما در «هر حکومتی» «مطالبه» می‌کنیم اما «سهم» نمی‌خواهیم!
مطالبه‌گر در هر حکومتی ضد فساد قدرت می‌ایستد!
اپوزوسیونی که برای کسب ردای قدرت تلاش بکند فرقی با قدرت مستقر ندارد.
@chelsalegi
مطالبه‌گر در هر حکومتی ضد فساد قدرت می‌ایستد!
اپوزوسیونی که برای کسب ردای قدرت تلاش بکند فرقی با قدرت مستقر ندارد.
@chelsalegi
فلانی ورشکست شده است. این جمله را احتمالا شنیده‌اید. در مورد کاسبان بازار می‌گویند و صاحبان صنایع. معنی‌اش این است که طرف بدهی‌اش از دارایی‌اش بیشتر است.
ورشکستگی در ایران معنای خیلی بدی دارد. انگار که طرف یا کلاهبردار است یا بدبخت. بی آبرویی است. در نظام حقوقی تجاری در خارج از کشور اما این‌گونه نیست. آنجا ورشکستگی یک گزینه تجاری است. یک راه حل است برای مشکلات. برای اینکه طرف خودش را بدبخت‌تر نکند با بدهی‌های بیشتر. با گرفتن وام‌هایی که حتی نمی‌تواند سودش را بدهد چه برسد به اصلش. اینجا ولی طرف می‌رود در بازار و پول نزول می‌کند و بدهی را چند برابر می‌کند که فقط ورشکسته نشود.
دقیقا عین این اتفاق در رابطه‌های ما هم افتاده است. من روزی چند پیام دارم که من زندگی‌ام فلان شده است، چه کنم. من که مشاور نیستم و همه را هم به مشاور ارجاع می‌دهم ولی از دل همه این سوال‌ها یک‌‌چیز را خیلی خوب می‌فهمم ترس از جدایی.
جدایی البته ترس دارد ولی نه آن قدر که خودتان را ذره ذره در یک رابطه خراب آب کنید. اگر واقعا می‌توانید حداقلی از زندگی را برای خودتان فراهم کنید، یک لحظه هم در رابطه و زندگی که از نظر خودتان ویران شده و دیگر قابل ساختن نیست نمانید .
والله قسم زنی دیدم که بارها و بارها به او خیانت شده و در زندگی مانده. چرا؟ «بچه دارم». بچه‌دار‌ی‌ات بخورد توی سر من. واقعا فکر می‌کند مادر مزدوج اما افسرده و له شده بودن بهتر است از آنکه مادر مطلقه باشد. زن دیگری دیدم در زندگی انواع آزارها را دیده. رها نمیکند. چرا؟ حرف مردم. نکند واقعا بعضی‌هایتان دوبار زندگی می‌کنید و ما نمی‌دانیم. کسی هست که حاضر است خیانت کند ولی طلاق نگیرد. واقعا شگفت‌آورید.
هنر جدا شدن را یاد بگیرید. فرزندانتان مثل شما خداوندی دارند. شما به خداوندی شتران خود بپردازید. شما حداقل آسایش روانی را برای خودتان فراهم کنید، نمی‌خواهد به فکر بزرگ شدن بچه‌ها باشید. شوهرتان هم همین طور. پدر و مادرتان هم همین طور. همه خدایی دارند و لازم نیست شما در زندگی جور همه را بکشید. اگر واقعا در زندگی به خاطر دیگران از بچه گرفته تا پدر و مادرتان در زندگی ماندید، دست کم از نظر من شما ایثارگر نیستید، احمقید.
دوره دوره کسب و کارهای جدید است. شرکت‌ها تند تند مثل قارچ سبز می‌شوند ولی یکی باید به ما بگوید که هنر تمام کردن مثل هنر شروع کردن، یک لازمه در زندگی است. از تجارت تا رابطه. زندگی را کسانی می‌برند که هم عاشق شدن بلدند و هم جدا شدن و سلام خدا بر آدم‌های عاشقی که رهایی را بلدند..
✍مصطفی آرانی
@chelsalegi
ورشکستگی در ایران معنای خیلی بدی دارد. انگار که طرف یا کلاهبردار است یا بدبخت. بی آبرویی است. در نظام حقوقی تجاری در خارج از کشور اما این‌گونه نیست. آنجا ورشکستگی یک گزینه تجاری است. یک راه حل است برای مشکلات. برای اینکه طرف خودش را بدبخت‌تر نکند با بدهی‌های بیشتر. با گرفتن وام‌هایی که حتی نمی‌تواند سودش را بدهد چه برسد به اصلش. اینجا ولی طرف می‌رود در بازار و پول نزول می‌کند و بدهی را چند برابر می‌کند که فقط ورشکسته نشود.
دقیقا عین این اتفاق در رابطه‌های ما هم افتاده است. من روزی چند پیام دارم که من زندگی‌ام فلان شده است، چه کنم. من که مشاور نیستم و همه را هم به مشاور ارجاع می‌دهم ولی از دل همه این سوال‌ها یک‌‌چیز را خیلی خوب می‌فهمم ترس از جدایی.
جدایی البته ترس دارد ولی نه آن قدر که خودتان را ذره ذره در یک رابطه خراب آب کنید. اگر واقعا می‌توانید حداقلی از زندگی را برای خودتان فراهم کنید، یک لحظه هم در رابطه و زندگی که از نظر خودتان ویران شده و دیگر قابل ساختن نیست نمانید .
والله قسم زنی دیدم که بارها و بارها به او خیانت شده و در زندگی مانده. چرا؟ «بچه دارم». بچه‌دار‌ی‌ات بخورد توی سر من. واقعا فکر می‌کند مادر مزدوج اما افسرده و له شده بودن بهتر است از آنکه مادر مطلقه باشد. زن دیگری دیدم در زندگی انواع آزارها را دیده. رها نمیکند. چرا؟ حرف مردم. نکند واقعا بعضی‌هایتان دوبار زندگی می‌کنید و ما نمی‌دانیم. کسی هست که حاضر است خیانت کند ولی طلاق نگیرد. واقعا شگفت‌آورید.
هنر جدا شدن را یاد بگیرید. فرزندانتان مثل شما خداوندی دارند. شما به خداوندی شتران خود بپردازید. شما حداقل آسایش روانی را برای خودتان فراهم کنید، نمی‌خواهد به فکر بزرگ شدن بچه‌ها باشید. شوهرتان هم همین طور. پدر و مادرتان هم همین طور. همه خدایی دارند و لازم نیست شما در زندگی جور همه را بکشید. اگر واقعا در زندگی به خاطر دیگران از بچه گرفته تا پدر و مادرتان در زندگی ماندید، دست کم از نظر من شما ایثارگر نیستید، احمقید.
دوره دوره کسب و کارهای جدید است. شرکت‌ها تند تند مثل قارچ سبز می‌شوند ولی یکی باید به ما بگوید که هنر تمام کردن مثل هنر شروع کردن، یک لازمه در زندگی است. از تجارت تا رابطه. زندگی را کسانی می‌برند که هم عاشق شدن بلدند و هم جدا شدن و سلام خدا بر آدم‌های عاشقی که رهایی را بلدند..
✍مصطفی آرانی
@chelsalegi
دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
و اندر این کار دل خویش به دریا فکنم
از دل تنگ گنهکار برآرم آهی
کآتش اندر گنه آدم و حوا فکنم
مایه خوشدلی آن جاست که دلدار آن جاست
میکنم جهد که خود را مگر آن جا فکنم
بگشا بند قبا ای مه خورشیدکلاه
تا چو زلفت سر سودازده در پا فکنم
خورده‌ام تیر فلک باده بده تا سرمست
عقده دربند کمر ترکش جوزا فکنم
جرعه جام بر این تخت روان افشانم
غلغل چنگ در این گنبد مینا فکنم
حافظا تکیه بر ایام چو سهو است و خطا
من چرا عشرت امروز به فردا فکنم
این اعتراض و عصیان پر از جسارت و دلیری که حافظ در این غزل به بانگ رسا فریاد می کند در عین غم آلود بودنش، حال خوشی به آدمی می دهد . این تمام قد ایستادنش در برابر نظام هستی و باورهای متعارف پیرامون مسیر و سرنوشت انسان ستودنی است.
به گواه تمام کلمات این غزل، منِ حافظ در اینجا منِ شخصی نیست بلکه منی جهان شمول و بشری است. این اشاره اش به دلتنگی انسان و گناه آدم و حوا، این تیر خوردن از فلک و به تلافی آن قصد عقده افکندن به کمر ترکش جوزا صورت فلکی در آسمان این جرعه جام ریختن بر زمین ونغمه چنگ در آسمان افکندن و در آخر اشاره اش به بی ثباتی زندگی و عشرت فردا را به امروز افکندن، به خصوص اگر فردا را نه به معنای فردای این جهانی، بلکه استعاره از فردای قیامت و جهانی دیگر که به کرات در متون ادبی استفاده شده است تعبیر کنیم برای سر مست شدن از شور شیدایی و بهره برگرفتن از حکمت و دانایی حافظ مرا کفایت می کند.
@chelsalegi
و اندر این کار دل خویش به دریا فکنم
از دل تنگ گنهکار برآرم آهی
کآتش اندر گنه آدم و حوا فکنم
مایه خوشدلی آن جاست که دلدار آن جاست
میکنم جهد که خود را مگر آن جا فکنم
بگشا بند قبا ای مه خورشیدکلاه
تا چو زلفت سر سودازده در پا فکنم
خورده‌ام تیر فلک باده بده تا سرمست
عقده دربند کمر ترکش جوزا فکنم
جرعه جام بر این تخت روان افشانم
غلغل چنگ در این گنبد مینا فکنم
حافظا تکیه بر ایام چو سهو است و خطا
من چرا عشرت امروز به فردا فکنم
این اعتراض و عصیان پر از جسارت و دلیری که حافظ در این غزل به بانگ رسا فریاد می کند در عین غم آلود بودنش، حال خوشی به آدمی می دهد . این تمام قد ایستادنش در برابر نظام هستی و باورهای متعارف پیرامون مسیر و سرنوشت انسان ستودنی است.
به گواه تمام کلمات این غزل، منِ حافظ در اینجا منِ شخصی نیست بلکه منی جهان شمول و بشری است. این اشاره اش به دلتنگی انسان و گناه آدم و حوا، این تیر خوردن از فلک و به تلافی آن قصد عقده افکندن به کمر ترکش جوزا صورت فلکی در آسمان این جرعه جام ریختن بر زمین ونغمه چنگ در آسمان افکندن و در آخر اشاره اش به بی ثباتی زندگی و عشرت فردا را به امروز افکندن، به خصوص اگر فردا را نه به معنای فردای این جهانی، بلکه استعاره از فردای قیامت و جهانی دیگر که به کرات در متون ادبی استفاده شده است تعبیر کنیم برای سر مست شدن از شور شیدایی و بهره برگرفتن از حکمت و دانایی حافظ مرا کفایت می کند.
@chelsalegi
Telegram
attach 📎
عبید زاکانی در رساله دلگشا میگوید
شخصی از مولانا عضدالدین پرسید چطور است كه در زمان خلفا، مردم دعویِ خدایی و پیغمبری بسیار می‌كردند و اكنون نمی‌كنند؟!
گفت: مردمِ این روزگار را چندان ظلم و گرسنگی پیش آمده است كه نه از خدایشان به یاد می‌آید و نه از پیغامبر!
@Chelsalegi
شخصی از مولانا عضدالدین پرسید چطور است كه در زمان خلفا، مردم دعویِ خدایی و پیغمبری بسیار می‌كردند و اكنون نمی‌كنند؟!
گفت: مردمِ این روزگار را چندان ظلم و گرسنگی پیش آمده است كه نه از خدایشان به یاد می‌آید و نه از پیغامبر!
@Chelsalegi
امروز روز علی شریعتی است فیلم عروسی خوبان را محسن مخملباف سال ۶۷ اندکی پس از پایان جنگ ساخت که نخستین بار توانست نگاه متفاوتی به پیامدهای جنگ در جامعه ایران داشته باشد. این فیلم را باید آخرین همراهی مخملباف با نظام و شروع جدایی او دانست. دو سال بعد با ساخت نوبت عاشقی و شب‌های زاینده‌رود و توقیف آنها رسما اعلام جدایی کرد و به جریان منتقد پیوست.
در «عروسی خوبان» رزمنده موجی با انبوهی از شعارهای پوچ و بی‌محتوا و مادی شدن نگاه آدم‌ها مواجه میشود. همه ارزش‌ها و آرمان‌ها رنگ باخته و آدم‌ها غرق در بی‌معنایی شده‌اند. او آدم غریبی است که در نهایت، بازگشت به جبهه را به ماندن در شهر ترجیح میدهد تا کارش به جنون نکشد. واپسین تلاش او عکاسی مطبوعاتی از معضلات اجتماعی است که مورد استقبال قرار نمی‌گیرد.
در صحنه‌ای عجیب و معنادار از فیلم، او در حال عکاسی از تظاهراتی است که ابتدا عکس‌های دکتر شریعتی در دست جمعیت است و صدای شعارها واضح و حماسی است، ولی کم‌کم تصاویر شریعتی محو میشود، عکس‌های شهید مطهری بالا می‌رود و صدای شعارها گنگ و نامفهوم میشود. پس از آن هم شعارهای ضد آمریکایی را می‌بینیم که ابتدا قابل فهم و حماسی است، ولی ناگهان گنگ و نامفهوم میشود.
مخملباف از پررنگ شدن تصاویر مطهری و محو شدن تصاویر شریعتی به عنوان نمادی از تغییر ارزش‌ها و هنجارها استفاده می‌کند. واقعیت تلخی است، ولی دوگانه‌سازی بین مطهری و شریعتی که در چند دهه گذشته شدت گرفت و قبل انقلاب به جز برای افراد خاصی، ملموس و محسوس نبود، به سود مطهری تمام نشد. انبوه مسابقه‌های کتابخوانی و دوره‌های مطالعاتی آثار مطهری و تشویق‌های مداوم، منجر به افزایش کاذب تیراژ کتب استاد مطهری شد، اما کتب شریعتی با وجود آنکه رسمیت نداشت و در صدا و سیما و رسانه‌های رسمی و کتب درسی نادیده گرفته می‌شد، از مشتری و تیراژ بالایی در بازار رسمی و غیر رسمی کتاب برخوردار بود. اصرار بر حذف شریعتی، به او حقانیت ویژه بخشید و بیان جادویی او نیز بر بقای این کتب افزود. آنچه که کمرنگ و کمرنگ‌تر شد، رویکرد تحقیقی و مستدل به اندیشه دینی بود که کم‌کم جای مطهری را با رحیم‌پور ازغدی و سپس رائفی‌پور عوض کرد و مهدی رسولی مداح در رسانه ملی به عرض اندام فکری برخاست و همه چیز به کاریکاتوری‌ترین شکل ممکن درآمد. الان دیگر آن صداهای گنگ و مضحکی که مخملباف سی و دو سال پیش پخش کرده بود، با قدرت تمام از رسانه‌های مختلف در حال عرض اندام است.
نسل جوان امروز دیگر میان مطهری و شریعتی مردد نیست، بلکه بین تتلو و رائفی پور باید انتخاب کند
زمانی به مسعود رجوی نسبت می‌دادند که گفته بود اگر افراد کیفی سیستم را ترور کنیم، افراد بی‌کیفیت بالا می‌آیند و به صورت اتوماتیک، موریانه به جان سیستم می‌افتد. نمیدانم این سخن را واقعا او گفته بود و اگر حرف او بود، تا چه حد موفق به انجام این برنامه هوشمند شد، ولی این حذف‌های غیر طبیعی، هم به زیان شریعتی شد و هم به زیان مطهری. هر دو حذف شدند و موریانه ابتذال به جان همه ما افتاد.
تاریخ نشان داده که استمرار غلبه ابتذال، از آنجا که عامه‌پسند است، به راحتی می‌تواند کیفی‌ترین و نخبه‌ترین مغزها را هم رام کند و به اراجیف‌گویی بکشاند. حتما شما هم این روزها از آدم‌های ظاهرا روشنفکر و نخبه و دانشمند و عالم، حرفهای مضحک و بی‌اساس زیادی می‌شنوید. این خاصیت طبیعی غلبه ابتذال است. همرنگ جماعت می‌شوند که رسوا نشوند!
وقتی همه یا اکثریت مبتذل و مضحک شوند، دیگر هیچکس مضحک و مبتذل نیست!
✍علی اشرف فتحی
@Chelsalegi
در «عروسی خوبان» رزمنده موجی با انبوهی از شعارهای پوچ و بی‌محتوا و مادی شدن نگاه آدم‌ها مواجه میشود. همه ارزش‌ها و آرمان‌ها رنگ باخته و آدم‌ها غرق در بی‌معنایی شده‌اند. او آدم غریبی است که در نهایت، بازگشت به جبهه را به ماندن در شهر ترجیح میدهد تا کارش به جنون نکشد. واپسین تلاش او عکاسی مطبوعاتی از معضلات اجتماعی است که مورد استقبال قرار نمی‌گیرد.
در صحنه‌ای عجیب و معنادار از فیلم، او در حال عکاسی از تظاهراتی است که ابتدا عکس‌های دکتر شریعتی در دست جمعیت است و صدای شعارها واضح و حماسی است، ولی کم‌کم تصاویر شریعتی محو میشود، عکس‌های شهید مطهری بالا می‌رود و صدای شعارها گنگ و نامفهوم میشود. پس از آن هم شعارهای ضد آمریکایی را می‌بینیم که ابتدا قابل فهم و حماسی است، ولی ناگهان گنگ و نامفهوم میشود.
مخملباف از پررنگ شدن تصاویر مطهری و محو شدن تصاویر شریعتی به عنوان نمادی از تغییر ارزش‌ها و هنجارها استفاده می‌کند. واقعیت تلخی است، ولی دوگانه‌سازی بین مطهری و شریعتی که در چند دهه گذشته شدت گرفت و قبل انقلاب به جز برای افراد خاصی، ملموس و محسوس نبود، به سود مطهری تمام نشد. انبوه مسابقه‌های کتابخوانی و دوره‌های مطالعاتی آثار مطهری و تشویق‌های مداوم، منجر به افزایش کاذب تیراژ کتب استاد مطهری شد، اما کتب شریعتی با وجود آنکه رسمیت نداشت و در صدا و سیما و رسانه‌های رسمی و کتب درسی نادیده گرفته می‌شد، از مشتری و تیراژ بالایی در بازار رسمی و غیر رسمی کتاب برخوردار بود. اصرار بر حذف شریعتی، به او حقانیت ویژه بخشید و بیان جادویی او نیز بر بقای این کتب افزود. آنچه که کمرنگ و کمرنگ‌تر شد، رویکرد تحقیقی و مستدل به اندیشه دینی بود که کم‌کم جای مطهری را با رحیم‌پور ازغدی و سپس رائفی‌پور عوض کرد و مهدی رسولی مداح در رسانه ملی به عرض اندام فکری برخاست و همه چیز به کاریکاتوری‌ترین شکل ممکن درآمد. الان دیگر آن صداهای گنگ و مضحکی که مخملباف سی و دو سال پیش پخش کرده بود، با قدرت تمام از رسانه‌های مختلف در حال عرض اندام است.
نسل جوان امروز دیگر میان مطهری و شریعتی مردد نیست، بلکه بین تتلو و رائفی پور باید انتخاب کند
زمانی به مسعود رجوی نسبت می‌دادند که گفته بود اگر افراد کیفی سیستم را ترور کنیم، افراد بی‌کیفیت بالا می‌آیند و به صورت اتوماتیک، موریانه به جان سیستم می‌افتد. نمیدانم این سخن را واقعا او گفته بود و اگر حرف او بود، تا چه حد موفق به انجام این برنامه هوشمند شد، ولی این حذف‌های غیر طبیعی، هم به زیان شریعتی شد و هم به زیان مطهری. هر دو حذف شدند و موریانه ابتذال به جان همه ما افتاد.
تاریخ نشان داده که استمرار غلبه ابتذال، از آنجا که عامه‌پسند است، به راحتی می‌تواند کیفی‌ترین و نخبه‌ترین مغزها را هم رام کند و به اراجیف‌گویی بکشاند. حتما شما هم این روزها از آدم‌های ظاهرا روشنفکر و نخبه و دانشمند و عالم، حرفهای مضحک و بی‌اساس زیادی می‌شنوید. این خاصیت طبیعی غلبه ابتذال است. همرنگ جماعت می‌شوند که رسوا نشوند!
وقتی همه یا اکثریت مبتذل و مضحک شوند، دیگر هیچکس مضحک و مبتذل نیست!
✍علی اشرف فتحی
@Chelsalegi
Telegram
attach 📎
یکی از صفحات پرمخاطب و مدعی فمینیسم، در کامنتی که تصویرش در انتهای این متن آمده، دختران و زنان متأهل و متعهد را به سکس با افراد مختلف، آن هم به تعداد دلخواه و فراوان سوق میدهد و مدعیان دفاع از حقوق زنان سکوت کرده اند گویی که انگار مطلع نیستند این کامنت تبلیغ فحشا و هرزگی مدرن است و بسیاری از دختران نوجوان و تازه به بلوغ رسیده این صفحات را دیده و امکان دارد ذهنشان با دیدن این نظریات به راهی غلط رفته که ما خواه نا خواه مقصرش باشیم. شعار (بدن من انتخاب من) بهانه ای شده برای عقده گشایی این افراد که هرآنچه در ذهنشان میگذرد زیر سایه فمنیسم به خورد مخاطبانشان دهند. گویی که آن مخاطب از هیچ درک و شعوری برخوردار نیست که تفاوت حق انتخاب بر بدن تا تبلیغ بی بند و باری را متوجه شود. افرادی که این صفحات را مدیریت میکنند رو به مرد ستیز شدن جامعه پیش رفته و گویی هدف اصلی فمنیسم یعنی برابری را با زن سالاری اشتباه گرفته و با داشتن چنین صفحات و فرصت ابراز عقایدشان، رو به سمت قهقرا رفته اند. چند تن از دوستان این پست را برایم فرستاده اند و من از همه شما درخواست دارم این صفحه هات را دنبال نکنید چون چیزی جز مرد ستیزی و ترویج این تفکر به شما القا نخواهد شد. گاهی اوقات شرافت یک انسان و داشتن چارچوب درست در زندگی از هر مسأله ای مهم تر است.
✍محمدرضا برخورداری
@Chelsalegi
✍محمدرضا برخورداری
@Chelsalegi
ما خودمان داریم همین جوری اش می میریم عموزادگان افغان! ... شما دیگر لگد به مُرده ی ما نزنید! ... خداوکیلی همانطور که مشکل کشور ما ، اول از همه "خودمان" و خریت خودمان است و مثلا آمریکا نیست! ، مشکل کشور شما هم پیش از همه خریت خودتان است و "ایران" نیست! ... خودتان هم می دانید! ...
نگاه کنید به تاریخ تان! به جهل تان! به تعصبات قومی و سنتی و مذهبی تان! .. "مجاهد" و "طالب" و "مُلا محمد" و "مُلا رسول" و "مُلا منصور" از توی تنبان خودتان ، از زیر "جُل" خودتان بیرون آمده نه از توی شورت ما! نه از دل کشور ما! ...
ما خودمان زخم خورده و جنگ زده بودیم ، با این حال بار ِ جنگ داخلی و تجاوز به کشور شما را هم تحمل کردیم. خودمان سالها توی صف نان و روغن و نفت بودیم ، اما لقمه ای از آن نان را با شما ، که همسایه ی ما بودید تقسیم کردیم! ... ببخشید که کم بود! .. اما بیشتر از این میّسرمان نبود!
خداوکیلی ما به کشور شما شیره ی خشخاش و هروئین و اشرار مسلح قاچاق نکردیم. دسته دسته و فوج فوج پناهنده ی گرسنه صادر نکردیم! .. شما کردید! ... حالا هم "مرگ بر ما"! ... باشد! .. مرگ بر ما! ..
"ارابه ای که غرق می شود چهارپایانی که عرق می ریزند را هم با خود به مُرداب می کِشد!" ... مرگ ما که زندگی شما نخواهد بود عمو! ... ما هم کشوری بودیم که سالها مرگ بر این و آن گفتیم! اما چه شد؟ .. هیچ... آنچه شما را خوار و خفیف کرده جهل و تعصبات خودتان است! ... آنقدر که ایران از همسایگانش خورده ، خداوکیلی گزندی به آنان نزده! ... به شما که اصلا نزده! و پذیرای تان هم بوده! ... حالا شما "مرگ بر ایران" بگویید ، ببینیم با مُردن ما "شما" به کجا می رسید!
✍رضا نظام دوست
@Chelsalegi
نگاه کنید به تاریخ تان! به جهل تان! به تعصبات قومی و سنتی و مذهبی تان! .. "مجاهد" و "طالب" و "مُلا محمد" و "مُلا رسول" و "مُلا منصور" از توی تنبان خودتان ، از زیر "جُل" خودتان بیرون آمده نه از توی شورت ما! نه از دل کشور ما! ...
ما خودمان زخم خورده و جنگ زده بودیم ، با این حال بار ِ جنگ داخلی و تجاوز به کشور شما را هم تحمل کردیم. خودمان سالها توی صف نان و روغن و نفت بودیم ، اما لقمه ای از آن نان را با شما ، که همسایه ی ما بودید تقسیم کردیم! ... ببخشید که کم بود! .. اما بیشتر از این میّسرمان نبود!
خداوکیلی ما به کشور شما شیره ی خشخاش و هروئین و اشرار مسلح قاچاق نکردیم. دسته دسته و فوج فوج پناهنده ی گرسنه صادر نکردیم! .. شما کردید! ... حالا هم "مرگ بر ما"! ... باشد! .. مرگ بر ما! ..
"ارابه ای که غرق می شود چهارپایانی که عرق می ریزند را هم با خود به مُرداب می کِشد!" ... مرگ ما که زندگی شما نخواهد بود عمو! ... ما هم کشوری بودیم که سالها مرگ بر این و آن گفتیم! اما چه شد؟ .. هیچ... آنچه شما را خوار و خفیف کرده جهل و تعصبات خودتان است! ... آنقدر که ایران از همسایگانش خورده ، خداوکیلی گزندی به آنان نزده! ... به شما که اصلا نزده! و پذیرای تان هم بوده! ... حالا شما "مرگ بر ایران" بگویید ، ببینیم با مُردن ما "شما" به کجا می رسید!
✍رضا نظام دوست
@Chelsalegi
بحث شده که این آدما در اینستاگرام میلیاردی پول در میارن و به معترضین گفته شده عرضه ندارید مثل اینفلوئنسر ها پول در بیارید میگید مگه چی کار میکنن؟... خب شما هم اگر عرضه دارید همون هیچ کار رو بکنید پول در بیارید!
در جواب باید گفت اساسا دعوا با افراد نیست. مساله یه ساختار بیماره که اتفاقا به آدم‌هایی که قابلیت‌های محدودی دارن امکان کسب شهرت و ثروت گسترده میده. همه جای دنیا اینطور نیست؟ خیر و همه جای دنیا سطح ماجرا هم انقدر پایین نیست، اوضاع هم انقدر وخیم نیست.
کجا میشه با روسری سر کردن، صدا نازک‌کردن و مسخره‌کردن زن‌های تحت فشار جامعه، مشهور و پولدار شد و صدای اعتراضی هم بلند نشه.
کجا هر مطلقا بی‌استعدادی در هنر، طنز یا ادبیات یهو میتونه به سرعت پله‌های ترقی رو بره بالا؟ این آدم‌ها اغلب به نوعی هوش بزهکارانه مجهزن.
عموما مسئولیت اجتماعی ندارن. بعضی با رانت تلویزیون، بعضی با باقی رانت‌ها رشد‌کردن و در نهایت در ساختار سالمی که سلیقه و ذائقه یه حد متوسطی داشته باشه «موفق» نشدن، بلکه فاتحان یک وضع بیمارن. بر «بی‌عرضه‌ها» ببخشید ارباب که این مدلیش رو بلد نیستن.
✍اسماعیل دلخموش
@Chelsalegi
در جواب باید گفت اساسا دعوا با افراد نیست. مساله یه ساختار بیماره که اتفاقا به آدم‌هایی که قابلیت‌های محدودی دارن امکان کسب شهرت و ثروت گسترده میده. همه جای دنیا اینطور نیست؟ خیر و همه جای دنیا سطح ماجرا هم انقدر پایین نیست، اوضاع هم انقدر وخیم نیست.
کجا میشه با روسری سر کردن، صدا نازک‌کردن و مسخره‌کردن زن‌های تحت فشار جامعه، مشهور و پولدار شد و صدای اعتراضی هم بلند نشه.
کجا هر مطلقا بی‌استعدادی در هنر، طنز یا ادبیات یهو میتونه به سرعت پله‌های ترقی رو بره بالا؟ این آدم‌ها اغلب به نوعی هوش بزهکارانه مجهزن.
عموما مسئولیت اجتماعی ندارن. بعضی با رانت تلویزیون، بعضی با باقی رانت‌ها رشد‌کردن و در نهایت در ساختار سالمی که سلیقه و ذائقه یه حد متوسطی داشته باشه «موفق» نشدن، بلکه فاتحان یک وضع بیمارن. بر «بی‌عرضه‌ها» ببخشید ارباب که این مدلیش رو بلد نیستن.
✍اسماعیل دلخموش
@Chelsalegi
«پنهان‌ماندن» در دنیایِ امروز، کار بغرنج و دشواری‌ست؛ چیزی مثلِ شترسواری‌ِ دولّادولّا! نهفته‌ها گاهی از جایی بیرون می‌زنند که اصلاََ حواست بهش نیست.
نقطه سرِ خط.
دو روز است دارم توی سایتِ دیوار دنبال یخچال و گازِ دست‌دوم می‌گردم. جای جالبی‌ست. به‌قول محسن از خانه‌ی چند‌دَه‌میلیاردی توش گذاشته‌اند برای فروش، تا یک‌جفت کفش کهنه‌ی ده‌هزار تومنی! دوّمی اغراق نیست؛ گذاشته‌اند واقعا.
عکس‌ها و وصف‌هایی که ملت از زار و زندگی‌شان گذاشته‌اند، دنیایی‌ست برای خودش؛ خیلی چیزها را لو میدهد. گوشه‌های ساکتی از زندگانیِ آدم‌ها توش پیداست؛ «ناز و نیاز»، «اضطرار و اطمینان»، «عجله و درنگ»، «اجبار و اختیار»...
دیشب حینِ اینکه می‌جوریدم تا چیزمیزِ به‌دردبخوری پیدا کنم، از داستانِ خودم پرت شدم و شروع کردم شنا‌کردن توی احوالِ مردم!
یک‌نفر عکس‌گذاشته بود از یخچالِ تک‌درِ قدیمیش و زیرش نوشته بود:
«یک‌وپونصد. سالم. فقط چون جاگیره می‌خوام ردش کنم بره.»
میزانسنِ عکس، خیلی جالب بود؛ یخچالِ خسته‌ی فروشی را گذاشته بود توی هال، نزدیکِ دربِ خروجیِ آپارتمان. در بک‌گراند، آشپزخانه دیده می‌شد و یخچالِ سایدبای‌سایدِ سفید و تازه‌نفسی که عینِ یک سوگلیِ عزیزکرده جاخوش کرده بود صدرِ مجلس و آب تو دلش تکان نمی‌خورد.
اکبری جان، من کاملاََ متوجه شدم وضعت خوب است، عجله‌ی برای «فروش» نداری و فقط داری «رَد»ش می‌کنی چون: «جاگیر است»! فهمیدم زیاد خوش‌نداری ازآن‌دسته آدم‌هایی قلمداد شوی که پول‌لازم‌اند و شیش‌خط در محاسنِ مال می‌نویسند تا خریدار را مجاب کنند به خرید، و تازه تخفیف هم میدهند پای معامله. فهمیدم که هم یک‌وپونصدی که توش خوابیده برات شیرین است، و هم وجهه‌ی بی‌نیازیت از فروشِ وسایل زندگی.
من اگر جای تو بودم و این‌جور بی‌رغبت به عایدیِ فروشِ چیزمیزِ خانه، هدیه‌اش می‌کردم به یک کسی که ظهرهای تابستان می‌رود از همسایه یخ می‌گیرد و می‌اندازد توی کُلمن، یا اگر دستم به دادودِهِش نمی‌رفت نگهش می‌داشتم و فصلِ تموز می‌کردمش جایگاهِ اختصاصیِ خاکشیر و بیدمشک و سکنجبین، اما این‌جور بی‌ارج‌وقُربش نمی‌کردم با آن عکس و این «سالمِ» خشک‌وخالی! هیچی که نباشد، مُردادها ازش آب سرد خورده‌ای بامعرفت!
من اگر بودم اولاََ نمی‌بردم بگذارمش دمِ در و ازش بگیرم؛ می‌آوردم می‌گذاشتمش کنار سایدبای‌ساید، خودم هم این‌طرفش می‌ایستادم، دست می‌گذاشتم پشت کمرش، یک عکس سه‌نفره می‌گرفتم، بعد این‌جوری آگهی می‌کردم:
«اینجانب فرامرز اکبری، دست‌وبالم باز شده و یخچالِ سایدبای‌ساید ابتیاع نموده‌ام و فی‌الحال نیاز چندانی به این سفیدِ خوش‌قد‌وبالا ندارم. لطف و صفا و رفاقتش که قیمت ندارد، ولی به‌لحاظِ موتور و بدنه میشود یک‌وپونصد. اگر دارید بپردازید، اگر نه هرچی دلتان خواست بدهید و باقیش را دعا کنید باران بیشتر ببارد و چرکِ ستم و بی‌عدالتی را بشورد ببرد.»
✍محمدجواد اسعدی
@Chelsalegi
نقطه سرِ خط.
دو روز است دارم توی سایتِ دیوار دنبال یخچال و گازِ دست‌دوم می‌گردم. جای جالبی‌ست. به‌قول محسن از خانه‌ی چند‌دَه‌میلیاردی توش گذاشته‌اند برای فروش، تا یک‌جفت کفش کهنه‌ی ده‌هزار تومنی! دوّمی اغراق نیست؛ گذاشته‌اند واقعا.
عکس‌ها و وصف‌هایی که ملت از زار و زندگی‌شان گذاشته‌اند، دنیایی‌ست برای خودش؛ خیلی چیزها را لو میدهد. گوشه‌های ساکتی از زندگانیِ آدم‌ها توش پیداست؛ «ناز و نیاز»، «اضطرار و اطمینان»، «عجله و درنگ»، «اجبار و اختیار»...
دیشب حینِ اینکه می‌جوریدم تا چیزمیزِ به‌دردبخوری پیدا کنم، از داستانِ خودم پرت شدم و شروع کردم شنا‌کردن توی احوالِ مردم!
یک‌نفر عکس‌گذاشته بود از یخچالِ تک‌درِ قدیمیش و زیرش نوشته بود:
«یک‌وپونصد. سالم. فقط چون جاگیره می‌خوام ردش کنم بره.»
میزانسنِ عکس، خیلی جالب بود؛ یخچالِ خسته‌ی فروشی را گذاشته بود توی هال، نزدیکِ دربِ خروجیِ آپارتمان. در بک‌گراند، آشپزخانه دیده می‌شد و یخچالِ سایدبای‌سایدِ سفید و تازه‌نفسی که عینِ یک سوگلیِ عزیزکرده جاخوش کرده بود صدرِ مجلس و آب تو دلش تکان نمی‌خورد.
اکبری جان، من کاملاََ متوجه شدم وضعت خوب است، عجله‌ی برای «فروش» نداری و فقط داری «رَد»ش می‌کنی چون: «جاگیر است»! فهمیدم زیاد خوش‌نداری ازآن‌دسته آدم‌هایی قلمداد شوی که پول‌لازم‌اند و شیش‌خط در محاسنِ مال می‌نویسند تا خریدار را مجاب کنند به خرید، و تازه تخفیف هم میدهند پای معامله. فهمیدم که هم یک‌وپونصدی که توش خوابیده برات شیرین است، و هم وجهه‌ی بی‌نیازیت از فروشِ وسایل زندگی.
من اگر جای تو بودم و این‌جور بی‌رغبت به عایدیِ فروشِ چیزمیزِ خانه، هدیه‌اش می‌کردم به یک کسی که ظهرهای تابستان می‌رود از همسایه یخ می‌گیرد و می‌اندازد توی کُلمن، یا اگر دستم به دادودِهِش نمی‌رفت نگهش می‌داشتم و فصلِ تموز می‌کردمش جایگاهِ اختصاصیِ خاکشیر و بیدمشک و سکنجبین، اما این‌جور بی‌ارج‌وقُربش نمی‌کردم با آن عکس و این «سالمِ» خشک‌وخالی! هیچی که نباشد، مُردادها ازش آب سرد خورده‌ای بامعرفت!
من اگر بودم اولاََ نمی‌بردم بگذارمش دمِ در و ازش بگیرم؛ می‌آوردم می‌گذاشتمش کنار سایدبای‌ساید، خودم هم این‌طرفش می‌ایستادم، دست می‌گذاشتم پشت کمرش، یک عکس سه‌نفره می‌گرفتم، بعد این‌جوری آگهی می‌کردم:
«اینجانب فرامرز اکبری، دست‌وبالم باز شده و یخچالِ سایدبای‌ساید ابتیاع نموده‌ام و فی‌الحال نیاز چندانی به این سفیدِ خوش‌قد‌وبالا ندارم. لطف و صفا و رفاقتش که قیمت ندارد، ولی به‌لحاظِ موتور و بدنه میشود یک‌وپونصد. اگر دارید بپردازید، اگر نه هرچی دلتان خواست بدهید و باقیش را دعا کنید باران بیشتر ببارد و چرکِ ستم و بی‌عدالتی را بشورد ببرد.»
✍محمدجواد اسعدی
@Chelsalegi
سیر تغییر ارزش دلار و تومان واقعا شگفت انگیز است. شاید جالب باشه بدونید در زمان شاه طهماسب صفوی در قرن شانزدهم میلادی یک تومان ایران برابر با ده پوند انگلیس بود . در نیمه اوّل قرن نوزدهم یعنی در دوران سلطنت فتحعلی‌شاه و محمد شاه قاجار ، یک تومان ایران برابر بود با دو دلار و پنجاه سنت آمریکا. پس از قتل ناصرالدین‌شاه ارزش تومان کاهش یافت. در دوران مظفرالدین‌شاه ارزش دلار آمریکا و تومان ایران تقریباً یکسان بود و یک تومان مساوی بود با یک دلار. پس از سقوط رضا شاه و ورود ارتش‌های متفقین به ایران دلار آمریکا تقریباً یک و نیم تومان ایران بود. در اواخر دولت دکتر مصدق و زمان کودتای بیست هشتم مرداد، یک دلار آمریکا معادل نه تومان بود. در پایان سلطنت محمدرضا پهلوی و در دوره‌ای که صادرات نفت خام در قله تاریخی قرار داشت، یک دلار آمریکا تقریباً هفت تومان ایران بود
@chelsalegi
@chelsalegi
ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﺑﻪ ﯾﻪ ﮐﺎﺭِ ﻣﺎدرم ﺧﻨﺪﻡ می گرﻓﺖ!
ﮐﻪ می‌نشست ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ، ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻓﺮﺵ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﺵ ﺍﺷﻐﺎﻝﻫﺎ ﺭﻭ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﺟﻤﻊ می کرﺩ!
ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ می گفتم ﭼﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﺩﺍﺭﻡ!
ﻣﮕﻪ ﻣﺎ ﺟﺎﺭﻭ ﺑﺮﻗﯽ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ؟!
آﺧﻪ ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﯾﻪ که ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ آﺷﻐﺎﻝﻫﺎ ﺭﻭ ﺟﻤﻊ ﻣﯿﮑﻨﻪ؟!
ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻡ ﻭ یه روز که ﻏﺮﻕ ﻏﺼﻪﻫﺎﻡ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ مشکلاﺗﻢ ﻓﮑﺮ می کردم
ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺩستاﻡ ﭘﺮ ﺍﺯ آﺷﻐﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻓﺮﺵ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻡ!
ﺍﻭﻥ ﻭﻗﺖ ﯾﺎﺩﻡ ﺍﻭﻣﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯﺍ ﻏﺼﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺸﮑﻼﺗﺶ ﻓﮑﺮ می کرده...
@chelsalegi
ﮐﻪ می‌نشست ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ، ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻓﺮﺵ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﺵ ﺍﺷﻐﺎﻝﻫﺎ ﺭﻭ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﺟﻤﻊ می کرﺩ!
ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ می گفتم ﭼﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﺩﺍﺭﻡ!
ﻣﮕﻪ ﻣﺎ ﺟﺎﺭﻭ ﺑﺮﻗﯽ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ؟!
آﺧﻪ ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﯾﻪ که ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ آﺷﻐﺎﻝﻫﺎ ﺭﻭ ﺟﻤﻊ ﻣﯿﮑﻨﻪ؟!
ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻡ ﻭ یه روز که ﻏﺮﻕ ﻏﺼﻪﻫﺎﻡ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ مشکلاﺗﻢ ﻓﮑﺮ می کردم
ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺩستاﻡ ﭘﺮ ﺍﺯ آﺷﻐﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻓﺮﺵ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻡ!
ﺍﻭﻥ ﻭﻗﺖ ﯾﺎﺩﻡ ﺍﻭﻣﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯﺍ ﻏﺼﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺸﮑﻼﺗﺶ ﻓﮑﺮ می کرده...
@chelsalegi
وضعیت ما ملت همیشه در صحنه شده شبیه جان اسنو در همین عکس که اهلش لابد به یاد میاورند. کرونا و تحریم و دلار بیست هزار تومنی، سوار بر اسب به سمت‌مان می‌تازند؛ کسی را نداریم جز خودمان... هر روز صبح برای خودم تکرار میکنم که با آدم‌هایت مهربان باش زیرا هر کسی را که می‌بینی، درگیر نبردی دشوار است. پشت‌بندش انگار یکی درونم به زمزمه میگوید: با خودت هم مهربان باش...حواست هست؟
✍امیرحسین کامیار
@chelsalegi
✍امیرحسین کامیار
@chelsalegi
یه فیلم وحشتناک پخش شده که میگن دو تا جوون عاشق بودن از بس خانواده هاشون مخالفت کردند در آب خودکشی کردند. از تصویر نمیشه فرار کرد باید واقعیت رو دید. جامعه داره تغییر رو داد میزنه. با زور نمی شه با این نسل حرف زد حالا چه در ساختار قدرت چه در ساختار خانواده. تشنه گفتگو آموزش و برابری هستیم. داس ها تون رو غلاف کنید تبرهاتون رو کنار بزارید گشتهای ارشادتون رو جمع کنید. تغییر داره داد میزنه باهاش تعامل نکنید قصه های خطرناکی ازش بیرون میاد...
✍مجتبی نجفی
@chelsalegi
✍مجتبی نجفی
@chelsalegi
یکی از مشکلاتی که گریبانگیر مردم در زمان رکود و تورم است مشکل اجاره نشینی و کرایه خانه است.
امسال دو موضوع ناهنجار به مشکلات سابق اضافه شده است؛ اجاره برای سکونت در پشت بام! و دومی اجاره مشترک یک واحد توسط دو خانوار.!
در سنوات قبل از شیوع آپارتمان نشینی خانه های بود با اتاق های متعدد و مستقل با سرویس های مشترک!!؛ که چند خانوار با صلح و صفا در آن زندگی می کردند؛ معروف به خانه های قمر خانم.! الحمدالله ریشه کن شد و جای آنها واحدهای آپارتمانی ساخته شد.
اما موضوع چیز دیگری است؛ یکی از متشرعین بی خبر از اوضاع مردم؛ اظهار داشتند که ای هوار! اجاره مشترک دو خانوار در یک واحد مشکل شرعی دارد.!
آخه قربون تشخیص شرع جنابعالی برم؛ طبق همان شرع که ادعای آن را داری؛ خوردن مردار در شرایط اضطرار مباح است؛ بعد تو دنبال محرم و نامحرم جریان می گردی؟!
✍سیدجلال حسینی
@chelsalegi
امسال دو موضوع ناهنجار به مشکلات سابق اضافه شده است؛ اجاره برای سکونت در پشت بام! و دومی اجاره مشترک یک واحد توسط دو خانوار.!
در سنوات قبل از شیوع آپارتمان نشینی خانه های بود با اتاق های متعدد و مستقل با سرویس های مشترک!!؛ که چند خانوار با صلح و صفا در آن زندگی می کردند؛ معروف به خانه های قمر خانم.! الحمدالله ریشه کن شد و جای آنها واحدهای آپارتمانی ساخته شد.
اما موضوع چیز دیگری است؛ یکی از متشرعین بی خبر از اوضاع مردم؛ اظهار داشتند که ای هوار! اجاره مشترک دو خانوار در یک واحد مشکل شرعی دارد.!
آخه قربون تشخیص شرع جنابعالی برم؛ طبق همان شرع که ادعای آن را داری؛ خوردن مردار در شرایط اضطرار مباح است؛ بعد تو دنبال محرم و نامحرم جریان می گردی؟!
✍سیدجلال حسینی
@chelsalegi
راننده جوان تاکسی خطی در دادگاهی کیفری محاکمه شد که به خاطر ده هزار تومان با جوان دیگری که او هم راننده تاکسی خطی بود درگیر شده و او را کشته بود.متهم مسافرسوار کرده و مقتول معترض شده بود که نوبت او بوده است بعد با عصبانیت حمله کرده و آینه ماشین متهم را شکسته بود
متهم پیاده شده بود که آینه را درست کند و مقتول دوباره حمله کرده و متهم با پیچ گوشتی به گیجگاهی او زده بود.متهم جوانی بیست وچند ساله بود که در خط یافت آباد کار میکرد.پدر نداشت ،مادر و خواهر و برادرناتنی داشت که به اندازه پدر برایش نگران بود. هرسه در دادگاه آرام گریه میکردند
جلسه به دلیل یک نقص تشکیل نشد قاضی برادران مقتول را صدا زد و جملاتی طلایی گفت و سعی کرد از آنها رضایت بگیرد قاضی گفت: این جوان به خاطر ده هزار تومان و از سر فقر آدم کشته. شرابط سیاسی و اقتصادی کشور ما طوری است که هیچ کس به فکر ما نیست باید خودمان همدیگر را درک کنیم و ببخشیم. قاضی چندبار تکرار کرد هیچکس به فکر ما نیست باید خودمان همدیگر را ببخشیم و این را بدانیم که اگر حالا به قصاص برسید جوانی را قصاص کرده اید که محتاج ده هزار تومان بود نه جوانی که ماشین آنچنانی سوار میشود و نه مسئولی که اختلاس صدها میلیاردی می‌کند. برادر شما جوان بود اما حالا این جوان با وضع زندگی که دارد و میبینید جانش در دستان شماست. من اصراری به بخشش نمیکنم فقط توصیه میکنم. بدانید که این جوان قربانی شرایط اقتصادی کشور است قربانی آنهایی که اختلاسهای میلیاردی کردند تا یک جوان محتاج ده هزار تومان شود. همانطور که برادر شما در نهایت قربانی همین سیستم بود. قاضی میانسال مردی است به شدت جدی با صورتی تقریبا خشن و عینکی که هیچ وقت اجازه نمیدهد چشمانش و نگاهش به درستی دیده شود.اما بسیار دقیق و نکته سنج.حرفهای خوب را هم با تحکم میگوید و ویژگیهای یک قاضی که در فیلمها مبینید دارد.بجز کاریی که یک قاضی در دادگاه باید بکند تلاش بیشتری نمیکند.او کنشگر اجتماعی نیست.وقتی بعد از جلسه سراغش رفتم و گفتم چطور تصمیم گرفتید اینطور با اولیای دم صحبت کنید فقط یک جمله گفت: "ما مردم در شرایطی هستیم که خودمان باید همدیگر را ببخشیم و به فکر خودمان باشیم." نمیدانم خانواده مقتول رضایت میدهند یانه اماگفتند که به گذشت فکر میکنند.متهم صورتش خیلی جوان بود هیچ خطی روی صورتش نبود. موهایش مشکی پرکلاغی بود. میانه اندام با چشمانی سیاه. وقتی داشت از دادگاه بیرون میرفت از قاضی تشکر کرد روی به مادرش گفت قرص فشار خونت یادت نره..
✍مرجان لقایی
@chelsalegi
متهم پیاده شده بود که آینه را درست کند و مقتول دوباره حمله کرده و متهم با پیچ گوشتی به گیجگاهی او زده بود.متهم جوانی بیست وچند ساله بود که در خط یافت آباد کار میکرد.پدر نداشت ،مادر و خواهر و برادرناتنی داشت که به اندازه پدر برایش نگران بود. هرسه در دادگاه آرام گریه میکردند
جلسه به دلیل یک نقص تشکیل نشد قاضی برادران مقتول را صدا زد و جملاتی طلایی گفت و سعی کرد از آنها رضایت بگیرد قاضی گفت: این جوان به خاطر ده هزار تومان و از سر فقر آدم کشته. شرابط سیاسی و اقتصادی کشور ما طوری است که هیچ کس به فکر ما نیست باید خودمان همدیگر را درک کنیم و ببخشیم. قاضی چندبار تکرار کرد هیچکس به فکر ما نیست باید خودمان همدیگر را ببخشیم و این را بدانیم که اگر حالا به قصاص برسید جوانی را قصاص کرده اید که محتاج ده هزار تومان بود نه جوانی که ماشین آنچنانی سوار میشود و نه مسئولی که اختلاس صدها میلیاردی می‌کند. برادر شما جوان بود اما حالا این جوان با وضع زندگی که دارد و میبینید جانش در دستان شماست. من اصراری به بخشش نمیکنم فقط توصیه میکنم. بدانید که این جوان قربانی شرایط اقتصادی کشور است قربانی آنهایی که اختلاسهای میلیاردی کردند تا یک جوان محتاج ده هزار تومان شود. همانطور که برادر شما در نهایت قربانی همین سیستم بود. قاضی میانسال مردی است به شدت جدی با صورتی تقریبا خشن و عینکی که هیچ وقت اجازه نمیدهد چشمانش و نگاهش به درستی دیده شود.اما بسیار دقیق و نکته سنج.حرفهای خوب را هم با تحکم میگوید و ویژگیهای یک قاضی که در فیلمها مبینید دارد.بجز کاریی که یک قاضی در دادگاه باید بکند تلاش بیشتری نمیکند.او کنشگر اجتماعی نیست.وقتی بعد از جلسه سراغش رفتم و گفتم چطور تصمیم گرفتید اینطور با اولیای دم صحبت کنید فقط یک جمله گفت: "ما مردم در شرایطی هستیم که خودمان باید همدیگر را ببخشیم و به فکر خودمان باشیم." نمیدانم خانواده مقتول رضایت میدهند یانه اماگفتند که به گذشت فکر میکنند.متهم صورتش خیلی جوان بود هیچ خطی روی صورتش نبود. موهایش مشکی پرکلاغی بود. میانه اندام با چشمانی سیاه. وقتی داشت از دادگاه بیرون میرفت از قاضی تشکر کرد روی به مادرش گفت قرص فشار خونت یادت نره..
✍مرجان لقایی
@chelsalegi
آیا دلتان برای ایران تنگ شده؟
بهرام بیضایی: دلم تنگ میشه برای دفتر کارم، و دلم تنگ میشه برای یک خانه توی ساحل شمال. وقتی ایران هم بودم،وطنم اتاقم بود،وقتی بیرون می‌رفتی همه چیز بیگانه بود. هر روز درخت‌های بیشتری می‌بریدن، جاهای بیشتری خراب میکردن،کم‌کم دروغ‌ها واضح شده بود، همه‌گیر شده بود.کم‌کم شهر زشت شده بود. در نتیجه من ایران که بودم وطنم به اندازه خونه و دفترم شده بود.
@chelsalegi
بهرام بیضایی: دلم تنگ میشه برای دفتر کارم، و دلم تنگ میشه برای یک خانه توی ساحل شمال. وقتی ایران هم بودم،وطنم اتاقم بود،وقتی بیرون می‌رفتی همه چیز بیگانه بود. هر روز درخت‌های بیشتری می‌بریدن، جاهای بیشتری خراب میکردن،کم‌کم دروغ‌ها واضح شده بود، همه‌گیر شده بود.کم‌کم شهر زشت شده بود. در نتیجه من ایران که بودم وطنم به اندازه خونه و دفترم شده بود.
@chelsalegi
من اينجا گاهی می نویسم. بي پرواي تاييد يا ناسزاي شما. راه های سخت و ناهموار را دوست تر می دارم .. چرا كه ايمان دارم زندگي انسان ، ارزشمند تر از آن است كه چون گوسفندان همه ی عمرش را در طویله ، یا در طریق ِ رفتن به سوي چراگاه امني بگذراند! .. و "آسته" برود و بیاید تا گربه شاخ اش نزند.
زندگي براي من يك ماجراجويي جذاب است. "خواستن" ، "يورش بردن" ، "جنگيدن" ، "زخم خوردن" ، "مُردن" ... ما براي اين آفريده نشده ايم که خودمان را پروار کنیم و دنبه بر دنبه بيفزاييم ، بعد هم سپرده شويم به سلاخ ِ "مرگ"!
"بودن" بودن ِ هر يك از ما خود حاصل تصادف و حادثه اي ست... پس بايد كه از "حادثه" مست شويم و در پي "پيكار" و "ماجرا" هروَله كنيم. آنچنان پر شور و زنده ، كه "مرگ" از زنده بودن ِ ما بترسد. آنگونه كه وقتي زمين مان ميزند تا سَرمان را ببُرّد ، آنقدر چنگال هاي مان را توي تَن اش فرو كنيم، كه داد اش در بيايد! خيس عرق شود و به نفس نفس بيفتد! ... و بعد كه بلاخره بر ما چيره شد و جانمان را گرفت ، خسته و نَفَس زنان بگويد: «اوه! اين ديگر چه جانوري بود!؟» نه مثل گوسفندان آرام و سر به زیر زندگي كنيد ، نه مثل آنان آرام و بي صدا تن ِ به "مرگ" دهید. زندگی یک ماجرا و حادثه است... ماجراجو باشید!
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi
زندگي براي من يك ماجراجويي جذاب است. "خواستن" ، "يورش بردن" ، "جنگيدن" ، "زخم خوردن" ، "مُردن" ... ما براي اين آفريده نشده ايم که خودمان را پروار کنیم و دنبه بر دنبه بيفزاييم ، بعد هم سپرده شويم به سلاخ ِ "مرگ"!
"بودن" بودن ِ هر يك از ما خود حاصل تصادف و حادثه اي ست... پس بايد كه از "حادثه" مست شويم و در پي "پيكار" و "ماجرا" هروَله كنيم. آنچنان پر شور و زنده ، كه "مرگ" از زنده بودن ِ ما بترسد. آنگونه كه وقتي زمين مان ميزند تا سَرمان را ببُرّد ، آنقدر چنگال هاي مان را توي تَن اش فرو كنيم، كه داد اش در بيايد! خيس عرق شود و به نفس نفس بيفتد! ... و بعد كه بلاخره بر ما چيره شد و جانمان را گرفت ، خسته و نَفَس زنان بگويد: «اوه! اين ديگر چه جانوري بود!؟» نه مثل گوسفندان آرام و سر به زیر زندگي كنيد ، نه مثل آنان آرام و بي صدا تن ِ به "مرگ" دهید. زندگی یک ماجرا و حادثه است... ماجراجو باشید!
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi
خدا اگه آدم رو می‌بخشید و بر می‌گردوند بهشت هزینه‌اش کمتر می‌شد تا اینکه صد بیست و چهار هزار پیامبر بفرسته که باز مارو برگردونه بهشت.
@chelsalegi
@chelsalegi
مردهای خوب. متولدان خانواده‌های «متوسط و مذهبی». جاافتاده‌های دهه پنجاهی. کت و شلوارپوش‌های «جماران»ی. یقه «ولایتی»های «دیپلماتیک». «دکتر»های از راه دور. «ورساچه»پوش‌های حامی تولید داخلی. لاکچری‌‌های ساده‌زیست. ساکنان همیشگی وی آی پی قهوه‌خانه‌های بالاشهر، دخان‌زده‌های ضددخانیات در اماکن «عمومی». دلواپسان «ژیلا»ی همت، کارفرماهای «ویلا»ی لواسان. «مگان»سوارهای مبلغ خودروی ملی. آیفون به دست‌های ضد آمریکایی. غرب‌ستیزان عشق پاریس. اصلاح‌گرایان اصول‌طلب. «مدبر»های مدیر شده. جهادی‌های برج‌نشین. مجاهدان پشت میزی. شجاع‌های زیر لحاف. ریشوهای بی‌محاسن. «اول وقت»خوان‌های زمان‌نشناس. مردمی‌های پر«محافظ». «عقیق» به دست‌های بی‌حلقه. متعهدهای بی‌تعهد. بی‌تقواهای حق الناس، مومن‌های تعدد زوجات. پیروان پیامبر ولی فقط در تعداد همسران. «اشداء بینهم»های «رحماء علی الکفار». «مَا طَابَ لَكُمْ مِنَ النِّسَاء»های «لا تعدلوا». موحدان «دوزنه». مجریان سیاست‌های جمعیتی، خائنان به «مادر بچه‌ها». دلباختگان چند ساعته. عاشقان موقت. دوستداران داستانهای سکرتر. منشی‌پسندهای رده بالا. چادرپسندهای «حالا اگه دوست داری می‌تونی بیرون اداره چادرتم دربیاری». مقیدهای حجاب شرعی. نامقیدهای لمس غیرشرعی. هیزهای سر‌به‌زیر. نگران‌های ساعت کاری زیاد بانوان کارمند. راننده اسنپ‌های پرادوسوار با اسم رمز «دیروقته؛ خودم می‌رسونمت». دلسوزهای فقرای گل‌فروش سر چهارراه اگر بگویند «نمی‌خوای برا خانم خوشگلت یه گل بخری؟». صاحبخانه‌های گریزان از «منزل». مکان‌دارها لامکان. متاهل‌های خانه مجردی. «خانه‌خالی»دارهای ضدمالیات. رئیس‌های روی صندلی، مرئوس‌های روی تخت. ضدزن‌های پشت تریبون، فمنیست‌های اتاق خواب. اربابان جهان واقعی، بردگان دنیای فانتزی. مجروحان چنگ ناخن‌های بلند، دغدغه‌مندهای جریحه دار شدن عفت عمومی. «نود»پسندهای خلوت، منادیان عفت در جلوت. فیلترکن‌های صبح، فیلترشکن‌های عصر. منتقدان «فرهنگ برهنگی»، مشتریان «برهنگی فرهنگی». مخالفان لاابالی‌گری در وقت اداری، طرفداران ایکس ایکس ایکس در خارج از وقت اداری. پرانرژی‌های سر شب با طرف، خسته‌های آخر شب در خانه. خانواده‌دوست‌های ضدخانواده. متشرعان اخلاق‌ستیز. شعاردهندگان بی‌شعور. متظاهران بی همه‌چیز.
✍مصطفی آرانی
@chelsalegi
✍مصطفی آرانی
@chelsalegi
هنگاميكه جامعه اي به مصيبتي گرفتار ميشود، عمق فاجعه را در مرحله ي نخست، آنان كه در معرض هستند درك ميكنند و براي رهايي از آن تلاش ميكنند. ديگران يا در غفلتند و يا منفعل و بي تفاوت به آنچه كه بر مصيبت زدگان ميگذرد و يا در آينده بر خود آنها خواهدگذشت و تا زمانيكه آماج تير حادثه قرار نگرفته اند هيچگونه تلاشي حتي براي نجات خود نميكنند.
به ياد مارتین نیمولر الهی‌دان و شاعر آلمانی ميافتم كه نوشته بود: " سراغ یهودی‌ها رفتند من یهودی نبودم، اعتراضی نکردم پس از آن به لهستانی‌ها حمله بردند، من لهستانی نبودم و اعتراضی نکردم. آن گاه به لیبرال ها فشار آوردند، من لیبرال نبودم و اعتراض نکردم. سپس نوبت به کمونیست ها رسید من کمونیست نبودم و اعتراض نکردم. سر انجام به سراغ من آمدند، هر چه فریاد زدم کسی نمانده بود که اعتراضی کند.
@chelsalegi
به ياد مارتین نیمولر الهی‌دان و شاعر آلمانی ميافتم كه نوشته بود: " سراغ یهودی‌ها رفتند من یهودی نبودم، اعتراضی نکردم پس از آن به لهستانی‌ها حمله بردند، من لهستانی نبودم و اعتراضی نکردم. آن گاه به لیبرال ها فشار آوردند، من لیبرال نبودم و اعتراض نکردم. سپس نوبت به کمونیست ها رسید من کمونیست نبودم و اعتراض نکردم. سر انجام به سراغ من آمدند، هر چه فریاد زدم کسی نمانده بود که اعتراضی کند.
@chelsalegi