This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
امروز روز خیام بود . نقل شده که شبی خیام با دوستان خود در فروغ مهتاب کنار جویی نشسته بود و مست شراب و سماع بودند.ناگهان بادی وزیدن گرفت،شمع را خاموش کرد و سَبو را انداخت و فرو شکست...خیام که از این واقعه خشم آلود شده بود،بر سَبیل عَتاب،رباعی ذِیل را خطاب به خداوند که بَزمِ عِیشِ او را بر هم زده بود سرود...
اِبریقِ مِیِ مَرا شکستی،رَبّی
بر من دَرِ عِیش را بِبَستی،رَبی
بر خاک بِریختی مِیِ نابِ مَرا
خاکم به دهان،مگر تو مَستی،رَبی
خیام که تازه از گفتن این عبارات کُفر آمیز فارغ گشته بود،ناگهان به خود آمد، پشیمان شُد و نَفسِ خود را سیاه دید و فریاد بر آورد و رباعیِ زیر را به قَصدِ توبه سرود...
ناکرده گُنَه در این جهان کیست بگو
آن کَس که گُنَه نکرد،چون زیست بگو
من بَد کُنَم و تو بد مکافات دَهی!
پس فرقِ میانِ من و تو چیست بگو
@Chelsalegi
اِبریقِ مِیِ مَرا شکستی،رَبّی
بر من دَرِ عِیش را بِبَستی،رَبی
بر خاک بِریختی مِیِ نابِ مَرا
خاکم به دهان،مگر تو مَستی،رَبی
خیام که تازه از گفتن این عبارات کُفر آمیز فارغ گشته بود،ناگهان به خود آمد، پشیمان شُد و نَفسِ خود را سیاه دید و فریاد بر آورد و رباعیِ زیر را به قَصدِ توبه سرود...
ناکرده گُنَه در این جهان کیست بگو
آن کَس که گُنَه نکرد،چون زیست بگو
من بَد کُنَم و تو بد مکافات دَهی!
پس فرقِ میانِ من و تو چیست بگو
@Chelsalegi
امروز سالروز مرگ یپرم خان ارمنی است . او در حال سرکوب آخرین مدافعان رژیم محمدعلی شاه قاجار در همدان بود که به ضرب گلوله ای از پای در آمد . یپرم خان بی گمان یکی از موثرترین نیروهای مدافع مشروطه بود و در تمامی معرکه هایی که نیاز به شهامت و رشادت احساس می شد ، به همراه یاران ارمنی و گرجی خویش حاضر بود و کار را پیش می برد . اما فراتر از شمایل یک شخصیت تاریخی، من او را نشانه ای از آغاز دوران رمانتییسم انقلابی در ایران می دانم . عصری که با ورود افکار انقلابی از قفقاز به ایران قاجاری شروع شد و آخرین زبانه های آن به اواخر جنگ هشت ساله ایران و عراق رسید .
اندیشه انقلابیگری و انتخاب انقلابیگری به عنوان یک حرفه ارمغانی بود که روشنفکران ایرانی و کارگران شاغل در کارخانه های قفقاز از حزب های ارمنی داشناک و حزب سوسیال دمکرات روسیه آموختند . از میانه قرن نوزدهم انقلابیون قفقازی که با ترکیبی از اندیشه های ملی گرایانه وسوسیالیستی با رژیم های تزاری و عثمانی در ستیز بودند ایرانیان را زمینی بکر و آماده یافته بودند که می توانستند بذر اندیشه های ترقیخواهانه خود را در آن بکارند . از این رو بود که در هنگامه خیزش ایرانیان در واپسین سال های قرن نوزدهم ، این احزاب نا همزبان و ناهمدین از هیچ نوع کمکی به انقلابیون ایرانی دریغ نکردند ، از تامین سلاح و پول و مهمات گرفته تا بذل جان برای یاری ایرانیان آزادیخواه .
یپرم خان یکی از این رادمردان بود که در پی زندگی پر شور و سراسر مبارزه اش ، جنگ کنان و سلاح در دست از ماورای سیبری که در آنجا تبعید بود توانست خود را به ایران برساند و مانند سربازی فداکار و انقلابی ای خستگی ناپذیر در خدمت لنقلاب نوپای همسایگان ایرانی اش باشد .
اما قهرمانان قفقازی و دوستان ایرانی شان مثل تمامی قصه های قهرمانی سرنوشتی تراژیک داشتند . زندگی یپرم خان ، سردار اسعد ، ستارخان ، باقرخان ، میرزا کوچک خان ، حیدرخان عمواوغلی ، یارمحمد خان کرمانشاهی ، گائوک آلمانی و بسیاری دیگر مانند یک شب آتش بازی بود ؛ سرشار از تلالو و درخشش انفجارهای شهامت و بیباکی ، با صدها داستان از سر سختی و زیرکی . اما بی هیچ دستاوردی برای خودشان . به قیمت هرگز ندیدن شکوفه های بلوغ بر پیکر نهالی که با مشقت کاشتند و با خون آبش دادند ، تا چه رسد به نادیدن نوه هایشان و کام نایافتن از تنعمی که بسیاری از نایارانشان از آن بر خوردند .
اما بی بهرگی ایشان از روزگار به معنای بی بهرگی روزگار از ایشان نبود . رمانتیسیسم انقلابی که در دهه های چهل و پنجاه شمسی جوانان پرشور مخالف شاه را در خود فرو برده بود و منجر به تاسیس سازمان های چریکی شد ، ریشه در این شط داشت و محصول مستقیم راه و روشی بود که مجاهدان مشروطه به بهای جان هموار کردند . حتی بخش بزرگی از داستان های پهلوانی شهدای جنگ هشت ساله ایران و عراق نیز بیش از آن که یادآور خاطره عمار و مالک باشد ، سابقه در این سنت فرهنگی دارد ، گرچه ادبیات رسمی چشم بر آن فرو بسته باشد .
حالا بیش از صد سال از مردن یپرم خان ، هشتاد سال از تبعید رضا شاه ، بیش از شصت سال از برکناری مصدق ، بیشتر از پنجاه سال از تاسیس سازمان مجاهدین خلق ، از واقعه سیاهکل ، چهل سال از انقلاب ایران و سی سال از خاتمه جنگ ایران و عراق گذشته است و به نظر می رسد ایرانیان دیگر عصر رمانتیسم انقلابی را به فراموشی سپرده اند . ما اینک وارد عصر ناانقلابیگری شده ایم . آیا این داستان دیگری است با قهرمانانی از جنس دیگر ؟
✍مظفر جهانگیری
@Chelsalegi
اندیشه انقلابیگری و انتخاب انقلابیگری به عنوان یک حرفه ارمغانی بود که روشنفکران ایرانی و کارگران شاغل در کارخانه های قفقاز از حزب های ارمنی داشناک و حزب سوسیال دمکرات روسیه آموختند . از میانه قرن نوزدهم انقلابیون قفقازی که با ترکیبی از اندیشه های ملی گرایانه وسوسیالیستی با رژیم های تزاری و عثمانی در ستیز بودند ایرانیان را زمینی بکر و آماده یافته بودند که می توانستند بذر اندیشه های ترقیخواهانه خود را در آن بکارند . از این رو بود که در هنگامه خیزش ایرانیان در واپسین سال های قرن نوزدهم ، این احزاب نا همزبان و ناهمدین از هیچ نوع کمکی به انقلابیون ایرانی دریغ نکردند ، از تامین سلاح و پول و مهمات گرفته تا بذل جان برای یاری ایرانیان آزادیخواه .
یپرم خان یکی از این رادمردان بود که در پی زندگی پر شور و سراسر مبارزه اش ، جنگ کنان و سلاح در دست از ماورای سیبری که در آنجا تبعید بود توانست خود را به ایران برساند و مانند سربازی فداکار و انقلابی ای خستگی ناپذیر در خدمت لنقلاب نوپای همسایگان ایرانی اش باشد .
اما قهرمانان قفقازی و دوستان ایرانی شان مثل تمامی قصه های قهرمانی سرنوشتی تراژیک داشتند . زندگی یپرم خان ، سردار اسعد ، ستارخان ، باقرخان ، میرزا کوچک خان ، حیدرخان عمواوغلی ، یارمحمد خان کرمانشاهی ، گائوک آلمانی و بسیاری دیگر مانند یک شب آتش بازی بود ؛ سرشار از تلالو و درخشش انفجارهای شهامت و بیباکی ، با صدها داستان از سر سختی و زیرکی . اما بی هیچ دستاوردی برای خودشان . به قیمت هرگز ندیدن شکوفه های بلوغ بر پیکر نهالی که با مشقت کاشتند و با خون آبش دادند ، تا چه رسد به نادیدن نوه هایشان و کام نایافتن از تنعمی که بسیاری از نایارانشان از آن بر خوردند .
اما بی بهرگی ایشان از روزگار به معنای بی بهرگی روزگار از ایشان نبود . رمانتیسیسم انقلابی که در دهه های چهل و پنجاه شمسی جوانان پرشور مخالف شاه را در خود فرو برده بود و منجر به تاسیس سازمان های چریکی شد ، ریشه در این شط داشت و محصول مستقیم راه و روشی بود که مجاهدان مشروطه به بهای جان هموار کردند . حتی بخش بزرگی از داستان های پهلوانی شهدای جنگ هشت ساله ایران و عراق نیز بیش از آن که یادآور خاطره عمار و مالک باشد ، سابقه در این سنت فرهنگی دارد ، گرچه ادبیات رسمی چشم بر آن فرو بسته باشد .
حالا بیش از صد سال از مردن یپرم خان ، هشتاد سال از تبعید رضا شاه ، بیش از شصت سال از برکناری مصدق ، بیشتر از پنجاه سال از تاسیس سازمان مجاهدین خلق ، از واقعه سیاهکل ، چهل سال از انقلاب ایران و سی سال از خاتمه جنگ ایران و عراق گذشته است و به نظر می رسد ایرانیان دیگر عصر رمانتیسم انقلابی را به فراموشی سپرده اند . ما اینک وارد عصر ناانقلابیگری شده ایم . آیا این داستان دیگری است با قهرمانانی از جنس دیگر ؟
✍مظفر جهانگیری
@Chelsalegi
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اردیبهشت هم
با این بارانِ بی امانش
ذکرِ عشق می گوید
ناز میخرد و حکمِ عاشقی امضاء می کند
بدرود ای ممنوعه ترین اردیبهشتِ قرن ...
@chelsalegi
با این بارانِ بی امانش
ذکرِ عشق می گوید
ناز میخرد و حکمِ عاشقی امضاء می کند
بدرود ای ممنوعه ترین اردیبهشتِ قرن ...
@chelsalegi
اردیبهشت امسال چهل‌وپنجمین سالگرد قتل مجید شریف‌واقفی، عضو مرکزیت سازمان مجاهدین خلق به‌دست رفقایش بود. مجید تلاش داشت جلوی گرایش سازمان به مارکسیسم را بگیرد اما توسط جناح مارکسیست کشته شد. مجید که دانش‌آموخته مهندسی برق دانشگاه آریامهر شریف‌فعلی بود، توانست سال‌ها از دست ساواک بگریزد و مخفیانه با حکومت شاه پیکار کند. شاهکار او، ابداع وسیله‌ای برای شنود بیسیم ساواک بود. مجید با تخصصی که در الکترونیک داشت، رادیوهای ترانزیستوری عادی را دستکاری کرد.طوری که با آن شنود بیسیم گشتی‌های ساواک ممکن شد. به‌این‌ترتیب چریک‌ها می‌توانستند از پیش بدانند که کدام کوچه و خیابان در محاصره ساواک است. لطف‌الله میثمی در خاطراتش نوشته شریف‌واقفی قطعاتی را که از میدان سیداسماعیل به قیمت پنج تومان می‌خریده، در شکافی به اندازه انگشت شصت در یک رادیو دوموج آیوا جاسازی می‌کرده و به این ترتیب امکان شنود را مهیا می‌کرده است. شنود بیسیم همیشه در خانه‌های تیمی برقرار بوده و چریک‌ها، آدرس‌هایی که در بیسیم برای حمله یا محاصره خوانده می‌شده، یادداشت و به رفقایشان اطلاع‌رسانی می‌کرده‌اند. در هر خانه تیمی مسوول شنود باید مرتب پای رادیو ابداعی می‌نشسته و هر شب چهار باتری آن را عوض می‌کرده است. مصرف بالای باتری دستگاه شنود باعث شده بود که در هر خانه تیمی کارتن بزرگی از باتری‌های خالی وجود داشته باشد. مجاهدین این ابداع خود را به چریک‌های فدایی نیز انتقال دادند و به این‌ترتیب هر دو سازمان پیکارجو امکان شنود بیسیم ساواک را پیدا کردند. اما در جریان حمله ساواک به یکی از خانه‌های تیمی، قضیه بیسیم لو رفت. ساواک این کشف خود را مخفی نگاه داشت و با ارسال کدهای غلط روی بیسیم توانست مرضیه احمدی اسکویی چریک فدایی را بکشد. اما هدف اصلی که حمید اشرف بود از مهلکه گریخت. بعد از کشته شدن اسکویی، بیسیم ساواک قطع شد. زیرا ساواک علاوه بر عوض کردن موج بیسیم‌ها، از کلمات رمز استفاده کرد. در فایل پایین، می‌شنوید که یک افسر ساواک به مافوقش، یک عملیات در میدان فوزیه امام‌حسین فعلی را گزارش می‌دهد که در آن دو چریک بازداشت شده‌اند. یکی از چریک‌های بازداشت‌شده زن، و دیگری مرد بوده اما از پوشش چادر استفاده می‌کرده است. چندی قبل تراب حق‌شناس از سران سازمان پیکار فایلی یک‌ساعته از شنود بیسیم ساواک مربوط به همان دوره را منتشر کرد که روی یوتیوب موجود است. این فایل از آنجا برداشته شده است. پرسش اصلی اما بجای خود باقی‌ست که چرا شریف‌واقفی، نبوغش در الکترونیک را هزینه این شیوه‌ی ماجراجویانه از مبارزه کرد؟
✍علی ملیحی
@Chelsalegi
✍علی ملیحی
@Chelsalegi
Telegram
attach 📎
رنگ کارها که کارشان را تمام کردند یک آگهی توی روزنامه چاپ کردم برای اجاره ی خانه ام.نه پول زیاد تر از حدی می خواستم و نه ریگی به کفشم بود. دنبال یک مستاجر موجه بودم که چک هایش به موقع پاس بشه و ترجیحا خیلی جوان یا مجرد نباشد و برای باقی ساکنین مجتمع مزاحمتی ایجاد نکند . توی ذهنم دنبال یک زوج تحصیل کرده با حداکثر یک بچه می گشتم. خانه جای خوبی واقع شده بود و قیمت هم مناسب بود و آدمهای زیادی زنگ می زدند و می رفتند خانه رو می دیدند. من هم با خودم فکر می کردم خوب از وسط این همه آدم بالاخره یک نفر پیدا می شه که با مشخصات من بخونه…. اما خیلی اشتباه می کردم
اول از همه فهمیدم که دیگر چیزی به اسم زوج در جامعه نداریم . هشتاد درصد خواستگارهای خانه ی من پسر های مجرد سانتافه سوار زیر سی سال بودند که از وجناتشان مشخص بود که دنبال جایی برای مکان کردن می گردند. شغل شریف این آقایان هم بدون استثنا بازار بود . همه توی یک کاری بودند. یکی توی کار فرش بود و یکی توی کار کفش و آن یکی توی کار آهن. یک درصدی هم خانوم مجرد بودند که بدون استثنا شغل شریفشان آرایشگری بود و من نفهمیدم که چطور ما این همه ارایشگر داریم . تنها یک مورد خانواده ای بود که سر میز معامله شروع به التماس کردند و پول پیش نداشتند و روی اجاره تخفیف های عجیب می خواستند و مشخص بود که از ماه دوم چک هایشان را نمی توانستند پاس کنند. مجبور شدم عذر خواهی کنم و توضیح بدهم که من هم به پول اجاره ام نیاز دارم و نمی توانم تخفیف به آن زیادی بدهم. وقتی با کمر خم شده از در بیرون رفتند صحنه ی آنقدر دردناکی بود که هنوز هم وقتی یادش می افتم از خودم بدم می آید .
کم کم کاری که فکر می کردم به سادگی انجام خواهد شد تبدیل به یک کابوس شد.همه عصبی بودند و پاچه هم را می گرفتند و با نفرت به من نگاه می کردند.همه به هم دروغ می گفتند. معاملات ملکی ها که مثل نقل و نبات دروغ می گفتند.به مستاجرها می گفتند خانه نوساز است در حالیکه نبود.از آن ور به من هم چرند پرند می گفتند.وقتی دیدند روی متاهل بودن مستاجر تاکید می کنم می گفتند فلانی عقد کرده است. بعد که فلانی می آمد و صفحه دوم شناسنامه اش خالی بود می گفتند خوب فلانی قرار است به سلامتی داماد شود. در مورد شغل مستاجر ها دروغ می گفتند. در مورد تعداد بچه هایشان دروغ می گفتند.در مورد رقمی که طرف می توانست پرداخت کند دروغ می گفتند.کم کم داشتم دیوانه می شدم. پسر ها با مادرهایی می آمدند که مادرشان نبود! مردم با ماشین لکسوس می آمدند و چک اولشان برگشت می خورد!یکی استخاره می کرد.یکی سه تا سگ داشت. یکی می پرسید که آیا خانه ی من شگون خوب دارد یا شگون بد! .
من می خواستم آپارتمان اجاره بدهم اما بطور ناخواسته با برشی از جامعه مواجه شده بودم. جامعه ای نا متوازن و به شدت بیمار.جامعه ای پر از دروغ و نفرت .جامعه ای که طبقه ی متوسط آن رو به زوال می رود و آنهایی که حقوق کارمندی می گیرند نمی توانند اجاره ی یک خانه متوسط را پرداخت کنند. جامعه ای که آمار ازدواج در آن به شدت پایین آمده وزوج های جوانش توانایی اجاره کردن خانه و شرو ع زندگی را ندارد. جامعه ای که در آن مفهوم خانواده از بین رفته است وبیشتر آنهایی که دستشان به دهن شان می رسد آقا زاده یا کاسب یا کسانی هستند که برای پیدا کردن یک آپارتمان دنج برای خلاف کاری به هر دری می زنند . تازه من فقط برشی از جامعه را دیده بودم.برشی که هر وقت یادش می افتم مرا می ترساند
@Chelsalegi
اول از همه فهمیدم که دیگر چیزی به اسم زوج در جامعه نداریم . هشتاد درصد خواستگارهای خانه ی من پسر های مجرد سانتافه سوار زیر سی سال بودند که از وجناتشان مشخص بود که دنبال جایی برای مکان کردن می گردند. شغل شریف این آقایان هم بدون استثنا بازار بود . همه توی یک کاری بودند. یکی توی کار فرش بود و یکی توی کار کفش و آن یکی توی کار آهن. یک درصدی هم خانوم مجرد بودند که بدون استثنا شغل شریفشان آرایشگری بود و من نفهمیدم که چطور ما این همه ارایشگر داریم . تنها یک مورد خانواده ای بود که سر میز معامله شروع به التماس کردند و پول پیش نداشتند و روی اجاره تخفیف های عجیب می خواستند و مشخص بود که از ماه دوم چک هایشان را نمی توانستند پاس کنند. مجبور شدم عذر خواهی کنم و توضیح بدهم که من هم به پول اجاره ام نیاز دارم و نمی توانم تخفیف به آن زیادی بدهم. وقتی با کمر خم شده از در بیرون رفتند صحنه ی آنقدر دردناکی بود که هنوز هم وقتی یادش می افتم از خودم بدم می آید .
کم کم کاری که فکر می کردم به سادگی انجام خواهد شد تبدیل به یک کابوس شد.همه عصبی بودند و پاچه هم را می گرفتند و با نفرت به من نگاه می کردند.همه به هم دروغ می گفتند. معاملات ملکی ها که مثل نقل و نبات دروغ می گفتند.به مستاجرها می گفتند خانه نوساز است در حالیکه نبود.از آن ور به من هم چرند پرند می گفتند.وقتی دیدند روی متاهل بودن مستاجر تاکید می کنم می گفتند فلانی عقد کرده است. بعد که فلانی می آمد و صفحه دوم شناسنامه اش خالی بود می گفتند خوب فلانی قرار است به سلامتی داماد شود. در مورد شغل مستاجر ها دروغ می گفتند. در مورد تعداد بچه هایشان دروغ می گفتند.در مورد رقمی که طرف می توانست پرداخت کند دروغ می گفتند.کم کم داشتم دیوانه می شدم. پسر ها با مادرهایی می آمدند که مادرشان نبود! مردم با ماشین لکسوس می آمدند و چک اولشان برگشت می خورد!یکی استخاره می کرد.یکی سه تا سگ داشت. یکی می پرسید که آیا خانه ی من شگون خوب دارد یا شگون بد! .
من می خواستم آپارتمان اجاره بدهم اما بطور ناخواسته با برشی از جامعه مواجه شده بودم. جامعه ای نا متوازن و به شدت بیمار.جامعه ای پر از دروغ و نفرت .جامعه ای که طبقه ی متوسط آن رو به زوال می رود و آنهایی که حقوق کارمندی می گیرند نمی توانند اجاره ی یک خانه متوسط را پرداخت کنند. جامعه ای که آمار ازدواج در آن به شدت پایین آمده وزوج های جوانش توانایی اجاره کردن خانه و شرو ع زندگی را ندارد. جامعه ای که در آن مفهوم خانواده از بین رفته است وبیشتر آنهایی که دستشان به دهن شان می رسد آقا زاده یا کاسب یا کسانی هستند که برای پیدا کردن یک آپارتمان دنج برای خلاف کاری به هر دری می زنند . تازه من فقط برشی از جامعه را دیده بودم.برشی که هر وقت یادش می افتم مرا می ترساند
@Chelsalegi
اين ويدئوى سونى "تى سون" آخرين تكنولوژى تصويرى نوجوانى ما در دهه‌ى شصت خورشيدى بود و يكى از مهمّ‌ترين نشانه‌هاى زندگى اجتماعى مردم در آن روزگار...
خاطره‌ى تى سون فراتر از نوستالژى یا یک خاطره‌نگاری عمل مى‌كند.
چند نسل از لذّت تماشاى ده‌ها فيلم با آن در يک شبانه روز ، با چشم‌هاى سرخ و آب آورده از زور خواب خاطره‌ها دارند!...
دستگاه زيبايى بود كه دوست داشتى مثل يک شیء مقدّس لمسش كنى. روشنش كه مى‌كردى و صداى چرخ دنده‌هايش كه بلند مى‌شد، از هيجان مى‌لرزيدى، چون هميشه مطمئنت مى كرد كه تا لحظه‌هايى بعد "رول" ها و غلتک‌ها نوار مغناطيسى را گير مى‌اندازند و "هد" دستگاه، تصاوير و صداها را مى‌مكد و تو را با "آن‌چه نبايد مى‌ديدى"، جادو مى‌كند. خاطره‌هاى سينمايى ما از باند صداهاى خش‌دار و تصوير رنگ‌هاى در هم و تو رفته مى‌گذرد:
"رنگارنگ"هاى رنگ پريده، «بَسَنتى»كه «جبّارسينگ"» مجبورش كرده بود روى شيشه‌هاى شكسته برقصد و آواز بخواند...«رضا موتورى»كه توى دانسينگ از چند بى‌سر و پا جلوى عشقش كتک مفصّلى مى‌خورد... «جان وین» خود را به دشت‌های بی‌کران پرغبار می‌سپرد... زنی از آسمان‌خراش جهنمی چون گلوله‌ای از آتش به پائین پرت می‌شد، «رومی اشنایدر» از استخر بیرون می‌آمد و «آلن دلون» پاهایش را لمس می‌کرد... شرط‌بندها انگشتان «پل نیومن» را در یک سالن بیلیارد بی‌رحمانه می‌شکستند و نگاه معلق آلن دلون ، وقتی‌که کلیدها را در سیتروئن یکی یکی امتحان می‌کرد...«بروسلی» سیب زن زیبا را روی هوا می‌قاپید و «فریدون فرخزاد»، «شهره»را روی سن دست می‌انداخت...
تی سون سنگين و بزرگ بود و براى حملش دو نَفَر آدم گردن كلفت لازم بود و با توجه به ممنوع بودن ويدئو در آن زمان، بايد آنرا لاى هفت پتو مى‌پيچيدند كه اين خودش بر وزن اين وسيله می‌افزود!
جرمِ داشتن اين وسيله آنقدر بود كه مردم آنرا حتا در تاريكى شب ، پتو پيچ مى‌كردند!
اگر كميته‌هاى انقلاب اين صحنه را مى‌ديدند و يا گزارش مردمى دريافت مى‌كردند كه تی سون در خانه‌اى وجود دارد ، بى برو برگرد به خانه مى‌ريختند و هم اين دستگاه و فيلم‌هاى آنرا مى‌بردند و هم صاحبخانه را...
دستگاه گرانى بود كه فرقى نمى‌كرد دزد به خانه‌ات بزند و يا مأموران آنرا ضبط كنند ؛ در هر صورت تو "مال باخته" محسوب مى‌شدى ، چون تى سون فوق‌العاده گران بود ؛ هم‌بهاى يك پيكان صفر! وسيله‌ا‌ى تجمّلى كه هركسى از عهده‌ى داشتنش برنمى‌آمد. ولى تناقض ماجرا اين بود كه همه عطش داشتنش را داشتند!
واضح است چرا؛ چون جنبه‌هايى از زندگى را رو مى‌كرد كه كه پيش از آن قلمرو ممنوع قدرتمندان بود: تصويرهايى كه نبايد ديده مى‌شدند و صداهايى كه نبايد شنيده مى‌شدند.
تصاويرى كه حالت‌هاى اشتياق و تمنا را معنا مى‌كردند و لاجرم زندگى مردم را از روى زمين ، به "زيرزمين" هدايت مى كردند و اين‌طورى بود كه زير زمين تبديل شد به تمام فعل‌هاى خواستن.
در حالى‌كه آن‌چه روى زمين جريان داشت، جز خشكى و خشونت رياكارانه‌ى ايدئولوژى‌هاى منسوخ نبود... و آمرانِ به اين افعال ، عجيب از تى سون متنفّر بودند!
علّتش اين بود كه انحصار را مى‌شكست و دليل نفرت‌شان همين شكست انحصار بود.
با اين وجود اين شیء مقدّس ، خودش در انحصار طبقه‌هايى بود كه توان بازپرداخت هزينه‌هايى را داشتند كه ديگران تحمّل آن را تاب نمى‌آوردند. ساليانى بايد مى‌گذشت تا يک معجزه اتّفاق بيافتد: ظرف چند شب، تى سون جاى خود را به انواع دستگاه هاى ويدئوى كوچک، قابل حمل و ارزانى داد كه کاملاً انحصار را نديده مى‌گرفت.
انحصار اين كه "فقط چيزى را ببينيد كه ما نشان‌تان مى دهيم."
✍آرمان ریاحی
@Chelsalegi
خاطره‌ى تى سون فراتر از نوستالژى یا یک خاطره‌نگاری عمل مى‌كند.
چند نسل از لذّت تماشاى ده‌ها فيلم با آن در يک شبانه روز ، با چشم‌هاى سرخ و آب آورده از زور خواب خاطره‌ها دارند!...
دستگاه زيبايى بود كه دوست داشتى مثل يک شیء مقدّس لمسش كنى. روشنش كه مى‌كردى و صداى چرخ دنده‌هايش كه بلند مى‌شد، از هيجان مى‌لرزيدى، چون هميشه مطمئنت مى كرد كه تا لحظه‌هايى بعد "رول" ها و غلتک‌ها نوار مغناطيسى را گير مى‌اندازند و "هد" دستگاه، تصاوير و صداها را مى‌مكد و تو را با "آن‌چه نبايد مى‌ديدى"، جادو مى‌كند. خاطره‌هاى سينمايى ما از باند صداهاى خش‌دار و تصوير رنگ‌هاى در هم و تو رفته مى‌گذرد:
"رنگارنگ"هاى رنگ پريده، «بَسَنتى»كه «جبّارسينگ"» مجبورش كرده بود روى شيشه‌هاى شكسته برقصد و آواز بخواند...«رضا موتورى»كه توى دانسينگ از چند بى‌سر و پا جلوى عشقش كتک مفصّلى مى‌خورد... «جان وین» خود را به دشت‌های بی‌کران پرغبار می‌سپرد... زنی از آسمان‌خراش جهنمی چون گلوله‌ای از آتش به پائین پرت می‌شد، «رومی اشنایدر» از استخر بیرون می‌آمد و «آلن دلون» پاهایش را لمس می‌کرد... شرط‌بندها انگشتان «پل نیومن» را در یک سالن بیلیارد بی‌رحمانه می‌شکستند و نگاه معلق آلن دلون ، وقتی‌که کلیدها را در سیتروئن یکی یکی امتحان می‌کرد...«بروسلی» سیب زن زیبا را روی هوا می‌قاپید و «فریدون فرخزاد»، «شهره»را روی سن دست می‌انداخت...
تی سون سنگين و بزرگ بود و براى حملش دو نَفَر آدم گردن كلفت لازم بود و با توجه به ممنوع بودن ويدئو در آن زمان، بايد آنرا لاى هفت پتو مى‌پيچيدند كه اين خودش بر وزن اين وسيله می‌افزود!
جرمِ داشتن اين وسيله آنقدر بود كه مردم آنرا حتا در تاريكى شب ، پتو پيچ مى‌كردند!
اگر كميته‌هاى انقلاب اين صحنه را مى‌ديدند و يا گزارش مردمى دريافت مى‌كردند كه تی سون در خانه‌اى وجود دارد ، بى برو برگرد به خانه مى‌ريختند و هم اين دستگاه و فيلم‌هاى آنرا مى‌بردند و هم صاحبخانه را...
دستگاه گرانى بود كه فرقى نمى‌كرد دزد به خانه‌ات بزند و يا مأموران آنرا ضبط كنند ؛ در هر صورت تو "مال باخته" محسوب مى‌شدى ، چون تى سون فوق‌العاده گران بود ؛ هم‌بهاى يك پيكان صفر! وسيله‌ا‌ى تجمّلى كه هركسى از عهده‌ى داشتنش برنمى‌آمد. ولى تناقض ماجرا اين بود كه همه عطش داشتنش را داشتند!
واضح است چرا؛ چون جنبه‌هايى از زندگى را رو مى‌كرد كه كه پيش از آن قلمرو ممنوع قدرتمندان بود: تصويرهايى كه نبايد ديده مى‌شدند و صداهايى كه نبايد شنيده مى‌شدند.
تصاويرى كه حالت‌هاى اشتياق و تمنا را معنا مى‌كردند و لاجرم زندگى مردم را از روى زمين ، به "زيرزمين" هدايت مى كردند و اين‌طورى بود كه زير زمين تبديل شد به تمام فعل‌هاى خواستن.
در حالى‌كه آن‌چه روى زمين جريان داشت، جز خشكى و خشونت رياكارانه‌ى ايدئولوژى‌هاى منسوخ نبود... و آمرانِ به اين افعال ، عجيب از تى سون متنفّر بودند!
علّتش اين بود كه انحصار را مى‌شكست و دليل نفرت‌شان همين شكست انحصار بود.
با اين وجود اين شیء مقدّس ، خودش در انحصار طبقه‌هايى بود كه توان بازپرداخت هزينه‌هايى را داشتند كه ديگران تحمّل آن را تاب نمى‌آوردند. ساليانى بايد مى‌گذشت تا يک معجزه اتّفاق بيافتد: ظرف چند شب، تى سون جاى خود را به انواع دستگاه هاى ويدئوى كوچک، قابل حمل و ارزانى داد كه کاملاً انحصار را نديده مى‌گرفت.
انحصار اين كه "فقط چيزى را ببينيد كه ما نشان‌تان مى دهيم."
✍آرمان ریاحی
@Chelsalegi
متاسفانه دوم خرداد یادآور دو دهه امیدواری بیهوده‌ی نسل من برای به ثمر رسیدن اصلاحاتی بود که جوانمرگی‌اش را دیدیم و باور نکردیم
@Chelsalegi
@Chelsalegi
ما برای جمهوری اسلامی نسل خوبی بودیم نمی دونم تا حالا با دهه هشتادی ها بحث سیاسی کرده اید؟ منظورم اون چند درصد سنگین رنگین هاش که اهل مطالعه هستن نیست! ده دقیقه که با اینها حرف می زنی تازه متوجه میشی جمهوری اسلامی گرفتار کیا شده! جمهوری اسلامی برای راضی کردن اینها اول باید کل خیابون های مملکت را مثل لاله زار دهه چهل و پنجاه بکنه بعد تازه بیاد باهاشون حرف بزنه ! به کمتر از قوانین مدنی کشور های اسکاندیناوی هم راضی نیستند!
نسلی شجاع و تمامیت خواه!
خدایش صدبرابر بدتر از این حق جمهوری اسلامیه! یه زمان طرفش ما بچه های دهه پنجاه و شصت بودیم با کمترین خواسته ها، چیزی نمی خواستیم! اولش یه ویدئو می خواستیم برای دیدن فیلم شعله و راکی، قیصر.... و یه شلوار لی که زیاد گشاد نباشه! بعد ماهواره می خواستیم و یا اینکه وقتی تو ماشین هایده و حمیرا گوش میدیم به ما پیله نکنند!
از همه مهمتر اینکه کاری هم به مو های پشت بلند ما نداشته باشند!
اینها خواسته های رادیکال اجتمایی ما بود! خاتمی که آمدو سیاسی شدیم
خیلی که می خواستیم لج حکومت و در بیاریم نوار کاست سخنرانی آقای منتظری قبل از حصر رو دست به دست می کردیم یا روزنامه سلام مي خریدیم!!
اونهای که کلا می خواستن خط قرمز ها را رد بکنن به سروش و یا دکترشریعتی دخیل می بستن!
در جواب ما مسعود ده‌نمکی ها را می انداختند به جون ما!
خدایش خیلی مظلوم بودیم!
شاه خدابیامرز هم با نسلی که بدنبال الهیارصالح بود و دکترشایگان و.... نساخت آخرش کارش با نسلی افتاد که به کمتر از مسعودرجوی و غفاری و لاجوردی رضایت نمی داد!
هر که گریزد ز خراجات شهر
بار کش غول بیابان شود
✍حسین عباسی
@chelsalegi
نسلی شجاع و تمامیت خواه!
خدایش صدبرابر بدتر از این حق جمهوری اسلامیه! یه زمان طرفش ما بچه های دهه پنجاه و شصت بودیم با کمترین خواسته ها، چیزی نمی خواستیم! اولش یه ویدئو می خواستیم برای دیدن فیلم شعله و راکی، قیصر.... و یه شلوار لی که زیاد گشاد نباشه! بعد ماهواره می خواستیم و یا اینکه وقتی تو ماشین هایده و حمیرا گوش میدیم به ما پیله نکنند!
از همه مهمتر اینکه کاری هم به مو های پشت بلند ما نداشته باشند!
اینها خواسته های رادیکال اجتمایی ما بود! خاتمی که آمدو سیاسی شدیم
خیلی که می خواستیم لج حکومت و در بیاریم نوار کاست سخنرانی آقای منتظری قبل از حصر رو دست به دست می کردیم یا روزنامه سلام مي خریدیم!!
اونهای که کلا می خواستن خط قرمز ها را رد بکنن به سروش و یا دکترشریعتی دخیل می بستن!
در جواب ما مسعود ده‌نمکی ها را می انداختند به جون ما!
خدایش خیلی مظلوم بودیم!
شاه خدابیامرز هم با نسلی که بدنبال الهیارصالح بود و دکترشایگان و.... نساخت آخرش کارش با نسلی افتاد که به کمتر از مسعودرجوی و غفاری و لاجوردی رضایت نمی داد!
هر که گریزد ز خراجات شهر
بار کش غول بیابان شود
✍حسین عباسی
@chelsalegi
۳۱ شهریور ۱۳۵۹ حمله کردند... زیاد بودند؛ ۱۲ لشکر: دو لشکر زرهی، پنج لشکر مکانیزه، دو لشکر پیاده، ۲۴۰۰ تانک، ده هزار سرباز، توپخانه مستقر در ۳۵ کیلومتری شهر ، پشتیبانی هوایی هواپیما و هلیکوپتر... می‌گقتند:"آمده ایم المحمرة را پس بگیریم"
ما اما اینطرف ۳۰۰۰ نفر : ۶۰۰ تکاور نیروی دریایی ارتش ایران و مابقی نیروهای سپاه و داوطلبان بومی خرمشهر بودیم که جمعا ۱۰۶، موشک تاو و تیربار آمریکایی و شش قبضه تفنگ ۱۰۶ داشتیم و ۵ قبضه کالیبر ۵۰ و ۲۲۰ قبضه آرپی‌جی ۷...
گفتند ۱ روزه "المحمرة" را می‌گیریم و ۳ روزه خوزستان و دو هفته‌ای کل ایران؛ ۳۴ روز طول کشید... ۳۴ روز مقاومت... ۳۴ روز دفاع جانانه ی بچه های خرمشهر و آغاجری و مسجد سلیمان و امیدیه و ماهشهر و دزفول واندیمشک و بهبهان...
۳۴ روزی که بچه‌های خرمشهر، با خونشان ایران را روسفید کردند و ارتش تا بن دندان مسلح صدام را پشت دروازه‌های خرمشهر نگه داشتند.
پس از ۳۴ روز مقاومت جانانه اما، ۴ آبان ماه خرمشهر سقوط کرد؛ ایران غصه دار شد، هر جا که رسیدند با اسپری نوشتند "المحمره"؛ نوشتند: "جئنا لنبقی...آمده ایم که بمانیم"... اسارت ۱۹ ماه اش، استخوانی بود در گلوی ۳۶ میلیون ایرانی؛
اما ۳ خرداد ۱۳۶۱ وقتی که فرار می‌کردند، حتی فرصت نکردند شعارهایشان را از روی دیوارها پاک کنند... حتی فرصت نکردند ، کلاه نظامی‌شان را که روی زمین افتاده بود، بردارند...به عنوان مخربترین تجربه بشر هیچ هدف سیاسی ارزش شروع جنگ را ندارد. غیر نظامیان قربانیان اصلی جنگ هستند ... جنگ ها تمام می شوند ولی درد های ناشی از جنگ هرگز التیام نمی یابند...نه بر تن ملت و نه بر روح و جان کشور...پس برای جلوگیری از تکرار تجربه تلخ و ویرانگر جنگ باید درباره ان پژوهش و تحقیق کرد و نوشت... در چنین ایامی هزاران رزمنده ایرانی شبانه و پنهانی از عرض کارون عبور کردند و با گرفتن یک سرپل ۶۰ کیلومتری و پس از ۲۰ کیلومتر پیاده روی ،با رسیدن به جاده اهواز-خرمشهر ، نبردی سنگین را با یگان های زبده عراقی آغاز کردند به امید آزادی خرمشهر...آن نبرد دلاورانه که رزمندگان ایرانی شبانه روز و بی وقفه در آن جنگیدند و گاه به نبرد تن به تانک کشیده شد، در سوم خرداد ۱۳۶۱ به آزادی خرمشهر، دردانه ایرانیان، پس از ۵۷۵ روز اشغال ارتش عراق انجامید.....یاد آن جانفشانی ها همیشه با ایران و ایرانیان
@Chelsalegi
ما اما اینطرف ۳۰۰۰ نفر : ۶۰۰ تکاور نیروی دریایی ارتش ایران و مابقی نیروهای سپاه و داوطلبان بومی خرمشهر بودیم که جمعا ۱۰۶، موشک تاو و تیربار آمریکایی و شش قبضه تفنگ ۱۰۶ داشتیم و ۵ قبضه کالیبر ۵۰ و ۲۲۰ قبضه آرپی‌جی ۷...
گفتند ۱ روزه "المحمرة" را می‌گیریم و ۳ روزه خوزستان و دو هفته‌ای کل ایران؛ ۳۴ روز طول کشید... ۳۴ روز مقاومت... ۳۴ روز دفاع جانانه ی بچه های خرمشهر و آغاجری و مسجد سلیمان و امیدیه و ماهشهر و دزفول واندیمشک و بهبهان...
۳۴ روزی که بچه‌های خرمشهر، با خونشان ایران را روسفید کردند و ارتش تا بن دندان مسلح صدام را پشت دروازه‌های خرمشهر نگه داشتند.
پس از ۳۴ روز مقاومت جانانه اما، ۴ آبان ماه خرمشهر سقوط کرد؛ ایران غصه دار شد، هر جا که رسیدند با اسپری نوشتند "المحمره"؛ نوشتند: "جئنا لنبقی...آمده ایم که بمانیم"... اسارت ۱۹ ماه اش، استخوانی بود در گلوی ۳۶ میلیون ایرانی؛
اما ۳ خرداد ۱۳۶۱ وقتی که فرار می‌کردند، حتی فرصت نکردند شعارهایشان را از روی دیوارها پاک کنند... حتی فرصت نکردند ، کلاه نظامی‌شان را که روی زمین افتاده بود، بردارند...به عنوان مخربترین تجربه بشر هیچ هدف سیاسی ارزش شروع جنگ را ندارد. غیر نظامیان قربانیان اصلی جنگ هستند ... جنگ ها تمام می شوند ولی درد های ناشی از جنگ هرگز التیام نمی یابند...نه بر تن ملت و نه بر روح و جان کشور...پس برای جلوگیری از تکرار تجربه تلخ و ویرانگر جنگ باید درباره ان پژوهش و تحقیق کرد و نوشت... در چنین ایامی هزاران رزمنده ایرانی شبانه و پنهانی از عرض کارون عبور کردند و با گرفتن یک سرپل ۶۰ کیلومتری و پس از ۲۰ کیلومتر پیاده روی ،با رسیدن به جاده اهواز-خرمشهر ، نبردی سنگین را با یگان های زبده عراقی آغاز کردند به امید آزادی خرمشهر...آن نبرد دلاورانه که رزمندگان ایرانی شبانه روز و بی وقفه در آن جنگیدند و گاه به نبرد تن به تانک کشیده شد، در سوم خرداد ۱۳۶۱ به آزادی خرمشهر، دردانه ایرانیان، پس از ۵۷۵ روز اشغال ارتش عراق انجامید.....یاد آن جانفشانی ها همیشه با ایران و ایرانیان
@Chelsalegi
مسیح، بی موقع ظهور می کند.
وقتی تزارِ واپسین، شاه گردن کلفت بی خاصیت، لشکر عظیمش را نتوانست مهار کند و از جزیره‌ی گمنام ساده ای در شرق که ژاپن خوانده می شد شکست خورد، مانند تمام سردمدارانِ پایان بندیهای معروف تاریخ، تمثال قدیسین را به دست گرفت و به امید نجات از غرقابِ محتوم، آویزان دین و ایمان شد. ایمان و اعتقادی که وقتِ قدرت، نا دیده اش گرفته بود و از آب کره که می گرفت، آموزه های انجیل و تورات را حواله می کرد به وجدان معذب دینداران...اما حضرت اجل نمی دانست برای آویختن به این پوستین کهنه، دیر بود و دیر بود.
✍صالح تسبیحی
@Chelsalegi
وقتی تزارِ واپسین، شاه گردن کلفت بی خاصیت، لشکر عظیمش را نتوانست مهار کند و از جزیره‌ی گمنام ساده ای در شرق که ژاپن خوانده می شد شکست خورد، مانند تمام سردمدارانِ پایان بندیهای معروف تاریخ، تمثال قدیسین را به دست گرفت و به امید نجات از غرقابِ محتوم، آویزان دین و ایمان شد. ایمان و اعتقادی که وقتِ قدرت، نا دیده اش گرفته بود و از آب کره که می گرفت، آموزه های انجیل و تورات را حواله می کرد به وجدان معذب دینداران...اما حضرت اجل نمی دانست برای آویختن به این پوستین کهنه، دیر بود و دیر بود.
✍صالح تسبیحی
@Chelsalegi
دوست نزديك "همينگوي" در سالهاي پاياني عمرش ، راجع به او مي گفت: "در هنگام هوشیاری به ندرت دروغ می گفت ، اما او اغلب مست بود!"
من عاشق همينگوي ام ، و نمي دانم آيا اين جملات را در حال مستي نوشته يا وقتي هوشيار بوده
«مرگ، همه آدم های خوب ، همه آدم های شریف و همه آدم های شجاع را بدون تبعیض می کشد. اگر هیچ کدام از اینها نباشی، می توانی مطمئن باشی که تو را هم خواهد کشت . و آرام و با خونسردي اين كار را مي كند. مرگ زودرس نعمتی است؛ هرکس که پس از گذراندن یک دوران شاد کودکی می میرد، نیکبخت است؛ چرا که به این کشف نائل نمی آید که زندگی ، ناعادلانه ، بی رحم و بی معنی است.»
@chelsalegi
من عاشق همينگوي ام ، و نمي دانم آيا اين جملات را در حال مستي نوشته يا وقتي هوشيار بوده
«مرگ، همه آدم های خوب ، همه آدم های شریف و همه آدم های شجاع را بدون تبعیض می کشد. اگر هیچ کدام از اینها نباشی، می توانی مطمئن باشی که تو را هم خواهد کشت . و آرام و با خونسردي اين كار را مي كند. مرگ زودرس نعمتی است؛ هرکس که پس از گذراندن یک دوران شاد کودکی می میرد، نیکبخت است؛ چرا که به این کشف نائل نمی آید که زندگی ، ناعادلانه ، بی رحم و بی معنی است.»
@chelsalegi
الان اومدم بیرون هوا بخورم که دیدم همسایه با یکی دعواش شده منتها طرف سر کوچه بود این از اینجا فحش میداد که "ک... پاره میکنم" اونم از سر کوچه داد میزد "آره منم وایسادم بیای پاره کنی" یهو چشمش به من خورد و شروع کرد احوالپرسی که بابات خوبه داداش خوبه بچه ها خوبن؟! و بعد دوباره رو به اون طرف داد زد "سری قبل یادت رفته چطور پاره کردم؟" و بعد همینطور که میرفت خونه اش رو به من گفت "بفرما در خدمت باشیم سلام برسون"
ملت چه آرتیستی هستن واسه خودشون،مارلون براندو نمیتونست آنقد سریع تغییر فاز بده.
✍امیدحنیف
@chelsalegi
ملت چه آرتیستی هستن واسه خودشون،مارلون براندو نمیتونست آنقد سریع تغییر فاز بده.
✍امیدحنیف
@chelsalegi
در دانمارک دوست ایرانی‌ای را دیدم، دانشجوی دکتری بود. می‌گفت: «اینها‌خیلی نژادپرستند. با ما مثل افغانی برخورد می‌کنند».
گفتم فکر می کنی خودت نژادپرست نیستی؟ گفت نه. «خوب افغانی‌ها واقعا از ما پایین‌ترند».
برایش توضیح دادم حرفش چه معنایی دارد و قبول کرد که دیگر هیچ وقت اینطوری فکر نکند. اما موقع رفتن گفت قبول آنها با ما برابرند، اما نباید بالاتر باشند. «رییس من اینجا افغانی است، واقعا آدم زورش میاد همین افغانی‌ای که ما تو ایران...»... دیدم چقدر هنوز راه داریم و چقدر داستان در ما، در خیلی از ما ها، در خود من، ریشه‌ای است.
اگر می‌خواهید ببینید چقدر نژادپرست هستید، فقط به همشهری بودن اکتفا نکنید، از خودتان بپرسید با یک «افغانستانی»، هم‌محلی و همخانه می‌شوید؟ با او در یک استخر شنا می‌کنید؟ با او ازدواج می‌کنید؟ با ازدواجِ خواهر، برادر، پسر یا دختر تان با یک افغانستانی خوبید؟...
یک قدم جلوتر برویم، در مقابل تمام ظلم‌هایی که به این افراد می‌شود، از نداشتن حق ثبت سند خانه و ماشین گرفته تا نداشتن حق گرفتن گواهینامه و شناسنامه ایرانی و ... تا حالا عملا چه کرده‌ایم؟...
تازه اینها ظلم‌های آشکار است. در مصاحبه‌ای که داشتم، دوستِ افغانستانی می‌گفت بارها مورد آزار و اذیت پلیس واقع شده و از او اخاذی شده یا برای تمدید اقامت‌ش مجبور شده با درآمد کم‌اش رشوه بدهد...
فقط «نژادپرست نبودن» کافی نیست، باید «ضد نژادپرستی» باشیم
✍مرتضی کریمی
@chelsalegi
گفتم فکر می کنی خودت نژادپرست نیستی؟ گفت نه. «خوب افغانی‌ها واقعا از ما پایین‌ترند».
برایش توضیح دادم حرفش چه معنایی دارد و قبول کرد که دیگر هیچ وقت اینطوری فکر نکند. اما موقع رفتن گفت قبول آنها با ما برابرند، اما نباید بالاتر باشند. «رییس من اینجا افغانی است، واقعا آدم زورش میاد همین افغانی‌ای که ما تو ایران...»... دیدم چقدر هنوز راه داریم و چقدر داستان در ما، در خیلی از ما ها، در خود من، ریشه‌ای است.
اگر می‌خواهید ببینید چقدر نژادپرست هستید، فقط به همشهری بودن اکتفا نکنید، از خودتان بپرسید با یک «افغانستانی»، هم‌محلی و همخانه می‌شوید؟ با او در یک استخر شنا می‌کنید؟ با او ازدواج می‌کنید؟ با ازدواجِ خواهر، برادر، پسر یا دختر تان با یک افغانستانی خوبید؟...
یک قدم جلوتر برویم، در مقابل تمام ظلم‌هایی که به این افراد می‌شود، از نداشتن حق ثبت سند خانه و ماشین گرفته تا نداشتن حق گرفتن گواهینامه و شناسنامه ایرانی و ... تا حالا عملا چه کرده‌ایم؟...
تازه اینها ظلم‌های آشکار است. در مصاحبه‌ای که داشتم، دوستِ افغانستانی می‌گفت بارها مورد آزار و اذیت پلیس واقع شده و از او اخاذی شده یا برای تمدید اقامت‌ش مجبور شده با درآمد کم‌اش رشوه بدهد...
فقط «نژادپرست نبودن» کافی نیست، باید «ضد نژادپرستی» باشیم
✍مرتضی کریمی
@chelsalegi
امروز چهارم ژوئن،مصادف است با سی و یکمین سالروز سرکوب قیام دموکراسی خواهانه مردم چین و کشته شدن قریب سه هزار آزادیخواه چینی در میدان تیانانمن پکن.اما درباره این عکس که عملا تبدیل شده به نماد قیام آزادیخواهانه چینی ها نکته ای به نظرم رسید که با شما در میان می گذارم :
من ،شوخی یا جدی،همیشه اعتقاد داشته ام مردی که کیسه پلاستیکی در دست دارد اهلی ترین و بی خطرترین موجود دنیاست.هر موقع از مغازه ای بیرون می آیم با کیسه حاوی خریدهای روزانه در دستم، همیشه به یاد این مرد چینی کیسه به دست میفتم.مرد کیسه پلاستیکی به دست اصولا جز خانواده اش به چیز دیگری فکر نمی کند.انسانی است از طبقه زیر متوسط و چه بسا فقیر که احتمالا هیچ کاری با سیاست ندارد زیرا تنها هدفش معیشت روزانه و پر کردن شکم گرسنه ی خودش و خانواده اش است.اما اینجا در میدان تیانانمن پکن در سی و یک سال پیش،در همین روز چهارم ژوئن، مرد آرام کیسه به دست یک بار برای همیشه قید بی طرفی و بی عملی همیشگی اش را زد و با شجاعت هر چه تمام در برابر قدرت عریان دیکتاتوری حاکم ایستاد.این تصویری نمادین از به جان آمدن یک شهروند معمولی تحت یک حکومت استبدادی و به پا خاستن تمام قد او در برابر قدرت سخت دیکتاتوری است.
✍بیژن اشتری
@chelsalegi
من ،شوخی یا جدی،همیشه اعتقاد داشته ام مردی که کیسه پلاستیکی در دست دارد اهلی ترین و بی خطرترین موجود دنیاست.هر موقع از مغازه ای بیرون می آیم با کیسه حاوی خریدهای روزانه در دستم، همیشه به یاد این مرد چینی کیسه به دست میفتم.مرد کیسه پلاستیکی به دست اصولا جز خانواده اش به چیز دیگری فکر نمی کند.انسانی است از طبقه زیر متوسط و چه بسا فقیر که احتمالا هیچ کاری با سیاست ندارد زیرا تنها هدفش معیشت روزانه و پر کردن شکم گرسنه ی خودش و خانواده اش است.اما اینجا در میدان تیانانمن پکن در سی و یک سال پیش،در همین روز چهارم ژوئن، مرد آرام کیسه به دست یک بار برای همیشه قید بی طرفی و بی عملی همیشگی اش را زد و با شجاعت هر چه تمام در برابر قدرت عریان دیکتاتوری حاکم ایستاد.این تصویری نمادین از به جان آمدن یک شهروند معمولی تحت یک حکومت استبدادی و به پا خاستن تمام قد او در برابر قدرت سخت دیکتاتوری است.
✍بیژن اشتری
@chelsalegi
اینستاگرام پر شده از کلیپ‌هایی که در آن یک نفر قرار است به ما بگوید اسامی آدم‌ها به معنای چه ویژگی شخصیتی است. یکی می‌آید و بدون هیچ مبنایی می‌گوید مصطفی‌ها فلان طورند و فلان خصوصیت را دارند و ...
بی اساس بودن این حرف‌ها معلوم است. هدفش هم که جذب فالوئر است از روز روشن‌تر ولی چند روز است که می‌بینم برخی باورشان شده که مثلاً فاطمه‌ها این خصوصیت را دارند. خطر جدی این است که اتفاقی که برای ماه‌های سال افتاد اینجا هم بیفتد.
آن اتفاق چه بود؟ یک ترکیبی پررو از طالع‌بینی چینی با علقه عجیب ماورایی ایرانی‌ها باعث شدند برخی باور کنند که واقعا ماه تولدشان تاثیراتی در زندگی آنها می‌گذارد. حالا دیگر مردم خیلی راحت می‌گویند آبانی‌ها فلانند و بهمانند و با کدام ماه خوب است ازدواج کنند و به کدام ماه نمی‌خورند و قس علی هذا.
این خرافات‌ها را از زندگی‌تان دور نگاه دارید. هیچ خصوصیتی در ماه تولدتان نیست کما اینکه نامتان هم هیچ ویژگی شخصیتی شما را نشان نمی‌دهد. فاطمه‌ها مثل هم نیستند و خردادی‌ها شبیه هم نیستند. اینها مزخرف است. خزعبلات است. کافی است پدرانمان چند روز دیرتر با مادرانمان آمیزش می‌کردند که ما از ماهی به ماه دیگر برویم و زندگی همین بود که بود. کافی است یک نظر دیگر وقت نامگذاری بچه مورد قبول قرار می‌گرفت تا ما از مصطفی بشویم علی. در این صورت هم تغییری در زندگی ما ایجاد نمی‌شد.
زندگی هر آدمی محصول تلاش اوست. سرنوشت هر آدمی را خود او تعیین می‌کند نه نام و ماه تولدش. به جای نشستن پای طالع‌بینی روز پی ام سی باید بلند شد و کاری کرد. آن وقت است که هر روز می‌تواند روز خوبی باشد.
و البته یک چیز دیگر. نگذارید که با این مزخرفات همه ما را شبیه هم کنند و به یک چوب برانند. من دوست ندارم شبیه هیچ مصطفای دیگری باشم و با هیچ آبانی دیگری اشتراک داشته باشم. من دوست دارم خودم باشم. هر چه هستم. شما هم نشان بدهید که این حرف‌ها حرف مفت است. هیچ متولد شهریوری، شبیه دیگری نیست و این بار هر فاطمه‌ای، فاطمه نیست.
✍مصطفا آرانی
@Chelsalegi
بی اساس بودن این حرف‌ها معلوم است. هدفش هم که جذب فالوئر است از روز روشن‌تر ولی چند روز است که می‌بینم برخی باورشان شده که مثلاً فاطمه‌ها این خصوصیت را دارند. خطر جدی این است که اتفاقی که برای ماه‌های سال افتاد اینجا هم بیفتد.
آن اتفاق چه بود؟ یک ترکیبی پررو از طالع‌بینی چینی با علقه عجیب ماورایی ایرانی‌ها باعث شدند برخی باور کنند که واقعا ماه تولدشان تاثیراتی در زندگی آنها می‌گذارد. حالا دیگر مردم خیلی راحت می‌گویند آبانی‌ها فلانند و بهمانند و با کدام ماه خوب است ازدواج کنند و به کدام ماه نمی‌خورند و قس علی هذا.
این خرافات‌ها را از زندگی‌تان دور نگاه دارید. هیچ خصوصیتی در ماه تولدتان نیست کما اینکه نامتان هم هیچ ویژگی شخصیتی شما را نشان نمی‌دهد. فاطمه‌ها مثل هم نیستند و خردادی‌ها شبیه هم نیستند. اینها مزخرف است. خزعبلات است. کافی است پدرانمان چند روز دیرتر با مادرانمان آمیزش می‌کردند که ما از ماهی به ماه دیگر برویم و زندگی همین بود که بود. کافی است یک نظر دیگر وقت نامگذاری بچه مورد قبول قرار می‌گرفت تا ما از مصطفی بشویم علی. در این صورت هم تغییری در زندگی ما ایجاد نمی‌شد.
زندگی هر آدمی محصول تلاش اوست. سرنوشت هر آدمی را خود او تعیین می‌کند نه نام و ماه تولدش. به جای نشستن پای طالع‌بینی روز پی ام سی باید بلند شد و کاری کرد. آن وقت است که هر روز می‌تواند روز خوبی باشد.
و البته یک چیز دیگر. نگذارید که با این مزخرفات همه ما را شبیه هم کنند و به یک چوب برانند. من دوست ندارم شبیه هیچ مصطفای دیگری باشم و با هیچ آبانی دیگری اشتراک داشته باشم. من دوست دارم خودم باشم. هر چه هستم. شما هم نشان بدهید که این حرف‌ها حرف مفت است. هیچ متولد شهریوری، شبیه دیگری نیست و این بار هر فاطمه‌ای، فاطمه نیست.
✍مصطفا آرانی
@Chelsalegi
این توقعِ گزافی‌ست که بخواهیم یک‌نفر برای ازدست‌رفتنِ چیزی که بهش تعلق‌ِخاطر ندارد، سوگواری کند. ما به مرگ‌ِ چهل‌تا همسایه آن‌ورتر سیاه نمی‌پوشیم. نهایتاََ برویم سرِپا یک حمدوسوره‌ای پیس‌پیس کنیم و برگردیم سرِ گیر و گرفتاری‌های خودمان.
ما هر اندازه که «صاحبِ» چیزی باشیم، براش جوش می‌زنیم. آدمیزاد یک‌چیزی را یا باید «داشته» باشد٬ یا یک‌‌گوشه‌ای از دلش بهش گیر کرده باشد تا برای زوالش ماتم بگیرد. به‌قول روان‌شناس‌ها «ترسِ ازدست‌دادن» بسیار درهم‌تنیده با «احساسِ مالکیّت» است.
درنظر بگیرید دغدغه‌تان را نسبت به نمِ دیوارِ اتاقی که برای دوشب کرایه کرده‌اید در یک مسافرخانه، و نمِ دیوار خانه‌ی خودتان.
اینکه ما به سوختنِ بلوط‌ها و سنجاب‌های زاگرس چندان‌وَقعی نمی‌نهیم، برای من چیزِ عجیب و بعیدی نیست. ما درست همانی‌که باید در این‌شرایط باشیم، هستیم.
واقعیت این است که احساس و رفتارِ یک جامعه در قبالِ منابع ملّی، فارغ از آموزش و آگاهی، به‌شدت متأثر از «احساسِ مالکیّت» است. من در حوزه‌ی اجتماعی این‌طور معنیش میکنم:
«احساسِ برخورداری و بهره‌مندی»
آموزش و آگاهی خیلی کم‌اثر است وقتی احساسِ بهره‌مندی از منابع ملّی در جامعه وجود نداشته باشد. و تردید نکنید نقش حاکمیّت در تقویت یا سرکوبِ این احساس، نقشِ اوّل است.
بدون اغراق، ما اینجا در ایران از درِ خانه به‌آن‌طرف، خود را صاحبِ هیچی نمی‌‌بینیم. به‌یاد دارید آخرین‌باری که درباره‌ی ثروت‌های مملکت براساسِ خواستِ عمومی تصمیم‌گیری شد، کِی بود؟! من به‌یاد ندارم! عوضش تا دلتان بخواهد مخالفِ نظر ما و دور از چشم ما ازش برداشتند، یا به دیگران هِبه کردند. حسّ برخورداری و بهره‌مندی در چنین ملتی چه‌وضعی می‌تواند داشته باشد؟!
و دیگر اینکه
شما به یک زندانیِ بی‌مرخصی که از وقتی رفته آن تو، پنج‌تا رئیس‌جمهور آمده و خورده و رفته، و پایان محکومیتش هم هنوز معلوم نیست، بگویید دارند درختانِ خیابانِ ولی‌عصر را قطع می‌کنند! حقیقتاََ به کجاش خواهد بود؟ به هیچ‌جاش!
کاری به سلبریتی‌ها ندارم، اما به آدم‌هایی که گیرِ نفس‌کشیدن در چهاردیواریِ خودشانند و آرزومندِ تابیدنِ نوری بر دخمه‌‌ی خودشان، خُرده نگیرید که چرا برای جنگل‌های سوخته ساکتند.
کوآلاهای استرالیا عزیزتر نیستند؛ مسئله، درهم‌شکستنِ حس بهره‌مندیِ ماست از مواهب این سرزمین، و زخمی‌شدنِ تعلّق‌مان به هم.
✍محمدجواد اسعدی
@Chelsalegi
ما هر اندازه که «صاحبِ» چیزی باشیم، براش جوش می‌زنیم. آدمیزاد یک‌چیزی را یا باید «داشته» باشد٬ یا یک‌‌گوشه‌ای از دلش بهش گیر کرده باشد تا برای زوالش ماتم بگیرد. به‌قول روان‌شناس‌ها «ترسِ ازدست‌دادن» بسیار درهم‌تنیده با «احساسِ مالکیّت» است.
درنظر بگیرید دغدغه‌تان را نسبت به نمِ دیوارِ اتاقی که برای دوشب کرایه کرده‌اید در یک مسافرخانه، و نمِ دیوار خانه‌ی خودتان.
اینکه ما به سوختنِ بلوط‌ها و سنجاب‌های زاگرس چندان‌وَقعی نمی‌نهیم، برای من چیزِ عجیب و بعیدی نیست. ما درست همانی‌که باید در این‌شرایط باشیم، هستیم.
واقعیت این است که احساس و رفتارِ یک جامعه در قبالِ منابع ملّی، فارغ از آموزش و آگاهی، به‌شدت متأثر از «احساسِ مالکیّت» است. من در حوزه‌ی اجتماعی این‌طور معنیش میکنم:
«احساسِ برخورداری و بهره‌مندی»
آموزش و آگاهی خیلی کم‌اثر است وقتی احساسِ بهره‌مندی از منابع ملّی در جامعه وجود نداشته باشد. و تردید نکنید نقش حاکمیّت در تقویت یا سرکوبِ این احساس، نقشِ اوّل است.
بدون اغراق، ما اینجا در ایران از درِ خانه به‌آن‌طرف، خود را صاحبِ هیچی نمی‌‌بینیم. به‌یاد دارید آخرین‌باری که درباره‌ی ثروت‌های مملکت براساسِ خواستِ عمومی تصمیم‌گیری شد، کِی بود؟! من به‌یاد ندارم! عوضش تا دلتان بخواهد مخالفِ نظر ما و دور از چشم ما ازش برداشتند، یا به دیگران هِبه کردند. حسّ برخورداری و بهره‌مندی در چنین ملتی چه‌وضعی می‌تواند داشته باشد؟!
و دیگر اینکه
شما به یک زندانیِ بی‌مرخصی که از وقتی رفته آن تو، پنج‌تا رئیس‌جمهور آمده و خورده و رفته، و پایان محکومیتش هم هنوز معلوم نیست، بگویید دارند درختانِ خیابانِ ولی‌عصر را قطع می‌کنند! حقیقتاََ به کجاش خواهد بود؟ به هیچ‌جاش!
کاری به سلبریتی‌ها ندارم، اما به آدم‌هایی که گیرِ نفس‌کشیدن در چهاردیواریِ خودشانند و آرزومندِ تابیدنِ نوری بر دخمه‌‌ی خودشان، خُرده نگیرید که چرا برای جنگل‌های سوخته ساکتند.
کوآلاهای استرالیا عزیزتر نیستند؛ مسئله، درهم‌شکستنِ حس بهره‌مندیِ ماست از مواهب این سرزمین، و زخمی‌شدنِ تعلّق‌مان به هم.
✍محمدجواد اسعدی
@Chelsalegi
چندین دهه پیش وقتی سیاهان در پی اجازه حضور در رستورانها و مکانهای عمومی بودند محافظه کاران آمریکایی دست به دامن خدا شدند و استدلال کردند که اگر خدا میخواست سیاهان و سفیدها کنار هم باشند أنها را دو رنگ نمی آفرید . نمونه ای از طرز فکری که خدا را به میدان می آورد تا در تیم شیطان بازی کند. برگی از دفترچه راهنمای همه دین فروشان تاریخ از عمروعاص که قران سر نیزه کرد تا ترامپ که انجیل به دست میگیرد.
تفاوت اصلی خدای دین فروشان با خدای دینداران همین جاست. خدای دین فروشان جایش روی نیمکت ذخیره هاست تا در وقت مناسب وارد میدان شود. خدای دینداران همیشه در میانه میدان است.
✍امیرعلی بنی اسدی
@Chelsalegi
تفاوت اصلی خدای دین فروشان با خدای دینداران همین جاست. خدای دین فروشان جایش روی نیمکت ذخیره هاست تا در وقت مناسب وارد میدان شود. خدای دینداران همیشه در میانه میدان است.
✍امیرعلی بنی اسدی
@Chelsalegi
پست‌های رفقای روزنامه‌نگارم که البته هم از نظر شان شغلی و هم از نظر سنی بزرگ من هستند، رهایم نمی‌کند. می‌نویسند که این آقای قاضی منصوری، که در دادگاه اکبر طبری حرفش آمده، همان کسی بود که بچه‌های روزنامه‌نگار را گرفت و انداخت زندان.
منصوری حالا در خارج از کشور است. با پانصد هزار یورو رشوه گرفته شده از کسی. چه فرقی دارد چه کسی باشد؟ هر کسی که پانصد هزار یورو برای پرونده‌ای رشوه می‌دهد، لابد در جایی حق من و دیگری را خورده است دیگر.
آقای جمهوری اسلامی! نگاه کن. این دادگاه توست. هیچ معاندی آن بالا نیست. نماینده دادستان خودت این حرف‌ها را زده است. کسی که متهم اصلی پرونده است، روزی معاون حوزه ریاست قوه قضاییه تو بوده است.
آقای جمهوری اسلامی! این متهمان، این آقای طبری، آن آقای منصوری، آن آقای قاسم زاده که تلگرام را فیلتر کرد و حالا به گرفتن رشوه میلیاردی متهم است، همه محصولات تو هستند. تو گزینششان کردی. تو آدم فرستادی دم خانه‌شان لابد که نماز می‌خوانند یا نه. آستین کوتاه می‌پوشند یا نه. آهنگ گوش می‌دهند یا نه. آن آقای منصوری روحانی است. حوزه درس خوانده. در حوزه علمیه شما.
آقای جمهوری اسلامی! این نتیجه حاکمیت توست. حاکمیتی که در آن همه چیز بر مبنای اعتماد باشد نه تخصص. نتیجه حاکمیتی که در آن تخصص فدای تعهد شود. نتیجه سیستم گزینشی که به نماز خواندن بیش از حفاظت از بیت المال توجه دارد. نتیجه حراستی که بیش از جیب آقایان به زیپ آقایان مشغول است. نتیجه ناظرانی که حواسشان بیش از ثروت به قدرت است و بیش از داخلی به خارجی.
آقای جمهوری اسلامی! ما که معاند نیستیم. من بچه پاسدارم. یک عمر نان تو را خوردم ولی والله حالا حاضرم گدایی کنم و کارمند تو نباشم. حاضرم دست دراز کنم پیش این و آن و در دم دستگاه مسخره‌ای نباشم که در آن هنوز هم با ریش و یقه بسته و چفیه می‌شود مردم را و البته خیلی از ناظران خر کرد. آقای جمهوری اسلامی! والله این عاقبت هر نظامی است که راه تو را برود. هر نظامی که برایش خودی بشود، غریبه، بشود دشمن، بشود فتنه گر، بشود نفوذی و دست آخر ببیند کسی نمانده و مجبور است با کسانی کار کند که پول مردم را سهم خودشان می‌دانند.
اینها برای تو بود آقای جمهوری اسلامی ولی برای خودمان دو کلمه بس است: الله اکبر. خدای ما از همه این متهم‌ها که روزی بزرگی می‌کردند، بزرگ‌تر است. از اکبر طبری. از قاضی منصوری. از سعید مرتضوی و از هر کس دیگری که در آینده متهم این دادگاه‌ها خواهد بود. خدای ما از همه آنها بزرگ‌تر است.
✍مصطفی آرانی
@Chelsalegi
منصوری حالا در خارج از کشور است. با پانصد هزار یورو رشوه گرفته شده از کسی. چه فرقی دارد چه کسی باشد؟ هر کسی که پانصد هزار یورو برای پرونده‌ای رشوه می‌دهد، لابد در جایی حق من و دیگری را خورده است دیگر.
آقای جمهوری اسلامی! نگاه کن. این دادگاه توست. هیچ معاندی آن بالا نیست. نماینده دادستان خودت این حرف‌ها را زده است. کسی که متهم اصلی پرونده است، روزی معاون حوزه ریاست قوه قضاییه تو بوده است.
آقای جمهوری اسلامی! این متهمان، این آقای طبری، آن آقای منصوری، آن آقای قاسم زاده که تلگرام را فیلتر کرد و حالا به گرفتن رشوه میلیاردی متهم است، همه محصولات تو هستند. تو گزینششان کردی. تو آدم فرستادی دم خانه‌شان لابد که نماز می‌خوانند یا نه. آستین کوتاه می‌پوشند یا نه. آهنگ گوش می‌دهند یا نه. آن آقای منصوری روحانی است. حوزه درس خوانده. در حوزه علمیه شما.
آقای جمهوری اسلامی! این نتیجه حاکمیت توست. حاکمیتی که در آن همه چیز بر مبنای اعتماد باشد نه تخصص. نتیجه حاکمیتی که در آن تخصص فدای تعهد شود. نتیجه سیستم گزینشی که به نماز خواندن بیش از حفاظت از بیت المال توجه دارد. نتیجه حراستی که بیش از جیب آقایان به زیپ آقایان مشغول است. نتیجه ناظرانی که حواسشان بیش از ثروت به قدرت است و بیش از داخلی به خارجی.
آقای جمهوری اسلامی! ما که معاند نیستیم. من بچه پاسدارم. یک عمر نان تو را خوردم ولی والله حالا حاضرم گدایی کنم و کارمند تو نباشم. حاضرم دست دراز کنم پیش این و آن و در دم دستگاه مسخره‌ای نباشم که در آن هنوز هم با ریش و یقه بسته و چفیه می‌شود مردم را و البته خیلی از ناظران خر کرد. آقای جمهوری اسلامی! والله این عاقبت هر نظامی است که راه تو را برود. هر نظامی که برایش خودی بشود، غریبه، بشود دشمن، بشود فتنه گر، بشود نفوذی و دست آخر ببیند کسی نمانده و مجبور است با کسانی کار کند که پول مردم را سهم خودشان می‌دانند.
اینها برای تو بود آقای جمهوری اسلامی ولی برای خودمان دو کلمه بس است: الله اکبر. خدای ما از همه این متهم‌ها که روزی بزرگی می‌کردند، بزرگ‌تر است. از اکبر طبری. از قاضی منصوری. از سعید مرتضوی و از هر کس دیگری که در آینده متهم این دادگاه‌ها خواهد بود. خدای ما از همه آنها بزرگ‌تر است.
✍مصطفی آرانی
@Chelsalegi
عبید زاکانی واقعا مردی شاهکار بوده که خیلی زودتر از رنسانس اروپا و خیلی زودتر از دکارت‌ها و امثالهم به واقعیتِ فریبِ دکان‌داران مذهب پی برد و چه زیبا به زبان طنز، بدون نیاز به پیچیدگی آنرا بیان کرد.
و با تأسف می‌بینیم در هزاره سوم وسط این همه دانشگاه و رسانه، هنوز عده زیادی غرق هستند .
@Chelsalegi
و با تأسف می‌بینیم در هزاره سوم وسط این همه دانشگاه و رسانه، هنوز عده زیادی غرق هستند .
@Chelsalegi
از مهم ترین عناصر کلیدی در ممالک محروسه، یکی بند تنبان رجال است و دیگری حجاب نسوان!
اگر سفت باشد یک داستان دارد؛ و اگر شل باشد که داستان ها!
مابقی موارد؛ اعم از ذخائر و منابع و ثروت و بیت المال، اهمیت چندانی ندارد و خودش به اذن پروردگار هپل هپو می شود!
@Chelsalegi
اگر سفت باشد یک داستان دارد؛ و اگر شل باشد که داستان ها!
مابقی موارد؛ اعم از ذخائر و منابع و ثروت و بیت المال، اهمیت چندانی ندارد و خودش به اذن پروردگار هپل هپو می شود!
@Chelsalegi