به نظرم هر آن‌چیزی که می‌شود درباره زندگی گفت با تماشای این ویدیوی کوتاه حاصل می‌شود. در واقع زندگی نیمه تاریکی دارد که بنیانش بر از دست دادن است. کودکی، جوانی، سلامت تن، عزیزترین دلبندان یک به یک از دست می‌روند. مشکلات در هر دوره زندگی مانند سیلاب اطراف ما را فرامی‌گیرند، جای خالی فقدان را حسرت پر می‌کند و از همه مهیب‌تر در انتهای مسیر مرگ انتظار ما را می‌کشد.
این شرایط برای جملگی ما ثابت است اما آدمهایی شبیه اپیکور یا خیام کنار همین سیلاب ایستادند و بدون انکار هراس و درد در هم تنیده با زندگی، ندای خوش‌باشی سر دادند. ایستاده چشم در چشم سیلاب، زدند و رقصیدند. ایستاده چشم در چشم فقدان و مرگ، زندگی کردند. از این‌جا به بعدش انتخاب با ماست که پیش از مردن تن به مرگ بدهیم یا رقصان مسیر زندگی را طی کنیم به رغم سیلاب.
✍امیرحسین کامیار
@chelsalegi

چند نکته ی اساسی در مورد کرونا
۱.بیماری را انکار نکنید.کرونا نشانه های تیپیک ندارد.شبیه به سرماخوردگی بروز می کند.حتی گاهی خفیف تر از آن.لطفا با اولین نشانه ها به پزشک مراجعه کنید و قرنطینه را جدی بگیرید
۲.زنجیل و اسطوخودوس و بومادران و سنبل الطیب و‌عنبرنسارا و عطر گاز روده ی یابوی یک ساله ممکن است کمک کننده باشند ولی لطفا درمان های طبی تجویز شده از جانب پزشک را هم جدی بگیرید
۳.آن فامیلتان که توی دفتر بیمارستان کار می کند آدم بسیار محترمی است ولی سعی کنید فقط به توصیه های پزشک معالج عمل کنید
۴.اگر پزشک صلاح دیده که بستری بشوید لطفا مقاومت نکنید.توی بیمارستان به کسی قرص مرگ نمی دهند و دلیل مرگ شدت بیماری فرد بستری است.کلیه و قلب و سایر اعضا فرد کرونایی بدرد سایرین، خاصه کشورهای عربی نمی خورد.ویدئوهای ساختگی را جدی نگیرید
۵.فردی که دچار بیماری کرونا می شود نه خیلی غیربهداشتی است و نه دچار نفرین فراعنه و عذاب الیم و جحیم و این حرف ها.اپیدمی است و ابتلا فراوان.سعی کنید رعایت کنید تا مبتلا نشوید ولی اگر کسی دچار شد گناهکار نیست
۶.کسی از طریق تلفن به کرونا مبتلا نمی شود.فرد مبتلا از لحاظ روحی به شدت شکننده و حساس است.با تماس از راه دور حالش را بپرسید و از جملات آرامش بخش استفاده بفرمایید
۷.اینفلوئنسرهای اینستاگرامی شاید در مورد فضانوردی و اقیانوس پیمایی و کوانتوم و مشکلات زناشویی افلاطون باشند ولی در مورد کرونا مراجع قابل اطمینانی نیستند.
۸.کرونا فقط از طریق دشمنان و اغیار و اون همسایه ی غیربهداشتی و کرمعلی کثافت سرایت نمی کند.در موارد زیادی جمع های خانوادگی باعث و بانی هستند.گفتم که در جریان باشید
۹.این بیماری مثل اغلب بیماری های ویروسی به غذای ساده و کم چرب و پروتئین دار نیاز دارد.لطفا حین مراجعه به پزشکان یکی یکی جالیزی جات و صیفی جات و لبنیات و حبوبات و بقولات و غلات و امثالهم را با قید بخورم یا نخورم اسم نبرید.سوپ و آش و عدسی و فرنی و تخم مرغ آب پز و سینه ی مرغ و هویج آب پز و آب سیب خیلی هم خوب است.نوش جان
۱۰.لطفا داروهای تجویز شده را به همدیگر تعارف نکنید.فریب داروها و غذاهای پیشگیری کننده ی اینستاگرامی را نخورید.
می دانم که از فرط تکرار همه اینها را بلدند... گفتم یک یادآوری کوچک داشته باشم... از تعطیلات لذت ببرید...
✍دکتر امید مرجمکی
@chelsalegi

 کوئین ببر سفید ماده باغ‌وحش تهران کشته شد. با وجودی که ما به دلیل مشکلات ژنتیکی فراوان بین ببرهای سفید هرگز اجازه تکثیر ببر سفید را نداشتیم اما باز هم کوئین ببر سفید با ببر دیگر به نیت جفت گیری پیش هم انداخته شده بودند و این ترکیب باعث درگیری‌بین دو ببر شده و‌ در نهایت کوئین به شدت زخمی و دچار جراحات فراوانی در ناحیه گردن و... میشود.
تلاشها برای درمان بی نتیجه ماند و نهایتا کوئین جان خودش را از دست داد.
این در حالی ست که در سالهای گذشته این دو ببر جدا از هم نگهداری میشدند و کوئین ببرماده با آفتاب ببر ماده سیبری پیش هم نگهداری می‌شدند. شمسی ماده شامپانزه باغ وحش ارم هم ماه گذشته با همین روش در ارم با نیت تکثیر پیش نرها انداخته شد که باعث درگیری و کشته شدن شمسی شد.
این روش تا کی ادامه خواهد داشت؟
این روش دقیقا روش جنگ انداختن بین حیوانات توسط انسان ‌هاست روش غیر اخلاقی که گویا برای مدیران ارم لذت بخش است و‌سهم حیوانات اسیر در دست بشر درد و رنج و شکنجه‌های ست که نیت کثیف توله کشی به همراه دارد.
✍علیرضا شهرداری
@chelsalegi

سر اتوبان ساوه منتظر ماشین بودم تا برم یک شهرک آذری نشینِ حومهء تهران. باید خیلی خوش شانس باشم تا یک ماشین عبوری برام بمونه. بعد بیست دقیقه انتظار، نا‌امیدانه
به یک دویست شیش که بسیار پر سرعت داشت از کنارم عبور میکرد مسیرمو فریاد زدم. چنان ترمزی کشید که یک‌متر خط ترمز انداخت رو آسفالت. وقتی فاصلهء بین خودم و ماشین رو داشتم میدویدم با خودم فکر میکردم نکنه خطرناک باشه سوار شدن به ماشینی که انقدر سرعت داره و اینجوری برای هفت هشت تومن ترمز میکشه. بارون حسابی خیسم کرد بود و کلافه بودم. ریسک کردم و سوار شدم. صدای بسیار بلند سیستم صوتی و هیکل ورزشکاری و درشت راننده...دنده چاق کردم رالی وار، منو ترسونده بود. یه وارسی کردم ماشین و راننده رو تا بهانه ای پیدا کنم برای غلبه بر ترسم. ماسک به صورتم بود و مشغول تحلیل اوضاع شدم....راننده بسیار شیک پوش و مرتب بود. ماشینش سرشار بود از نویی و چیزی که بیشتر آرومم کرد یک انار کوچولو و خشک شده بود روی داشبورد! مثل آدم هایی که در موقعیت خطر دنبال بهانه هستند برای دلخوشی، امید بسته بودم به یک انار ریز و خوشگل و لیست خرید روی دفترچه یادداشتی که چسب بود روی شیشه‌. خوشخط نوشته بود "گوجه...سیب زمینی...ماست موسیر...چوب پرده" خب پس خوشخط هم هست و چه بهتر! بعد چند دقیقه صدای ضبط رو کم کرد و شروع کرد آذری حرف زدن. من زبان آذری بلد نیستم و اصلا نمیفهمیدم چی داره میگه فقط زیر چشمی حواسم به صورتش بود و مونده بودم‌ جمله اش تموم بشه تا ری اکشن نشون بدم. چند کلمه آخر جمله اش رو با خنده گفت. حتما موضوع و داستان خنده داری گفته پس باید بخندم. باهاش خندیدم. سرعت ماشینو کم کرد و صدای موسیقی رو زیاد. منتظر یک فرصت بودم تا بهش بگم که من آذری بلد نیستم. بسیار هایپ بود و پر جنب و جوش. دوباره شروع کرد آذری حرف زدن. اینبار آهنگ صداش کم انرژی بود. یک آن حس کردم صداش داره میلرزه. نگاه صورتش کردم. چشماش پر اشک بود. ماسکمو برداشتم تا نگرانی و توجه منو بهتر از صورتم ببینه. یهو بوی تند الکل زد به مشامم. آره. مست بود. اینار داشت آروم میروند. البته ظاهرا انقدر مست نبود که مسلط نباشه به ماشینش و جاده ولی اصلا مسلط نبود به احساساتش. صورتش خیس بود از اشک. دقیقا همون شعرِ " میان خنده میگریم!" هوا گرگ میش بود و آسمون بارونی. رسیده بودم بمقصد و ایشون هم ایستاده بود و داشت داستان غم انگیزی برام تعریف میکرد. نمیفهمیدم...اصلا هیچی نمیفهمیدم از داستانش. وقتی حرفاش تموم شد قشنگ فروپاشید و گریه کرد. شونه هاش از هق هق گریه بالا پایین میشد و نگاهشو از خجالت از من میدزدید. دستمو گذاشتم رو شونه های ورزیده اش. باید یه چیزی میگفتم. خب چی بگم؟ بگم‌ من نمیفهمم چی گفتی ولی درکت میکنم!!؟؟ در ثانی خودمم هم شوکه شده بودم و البته احساساتی و گیج بودم باید برای این انسان دلشکسته که پیش یک غریبه، داره خودشو اینجوری میشکنه و شاید مجازات میکنه چی باید بگم!؟ بصورت غریزی یه چیزی به ذهنم رسید. " اصلا مهم نیست من نمیفهمم این چی میگه فقط کافیه به کسی که دلش شکسته بگم میفهممت. درک میکنم. حتی نصیحت یا دلداری هم نباید کرد"
دستم رو شونه هاش...تنها کلمه آذری رو که بلد بودم گفتم!
ساقول! ساقول...ساقول!
وقتی که پیاده شدم قدم میزدم و فکر میکردم. خدا میدونه من معنای ساقول رو هم نمیدونم فقط همینقدر میدونم یه کلمه مثبته. یه چیزی شاید شبیه همون درکت میکنم یا دمت گرم یا چیزی تو این مایه ها. نمیدونم. حتی شاید گفتنش تو اون موقعیت کلمه ای احمقانه باشه ولی چه کنم؟ فقط بصورت غریزی به ذهنم رسید و گفتمش! ولی یه چیزی آرومم میکرد تا خودمو سرزنش نکنم اونم این بود...
تو قصدت این بود که بهش بگی میشنومت و درکت میکنم. حالا این مهم نیست که تونستی یا نتونستی. حتی مهم نیست زبان و داستانشو نفهمیدی و یا کلمه ای احمقانه گفتی! آروم باش محسن.
هوا تاریک شده بود. بارون بند اومد!
✍محسن مرزبان
@chelsalegi

‍ بهاره جان ما لُر ها و کُرد ها، سال‌ هاست که یک رقص داريم به اسم “چوپی”. در این رقص مرد ها و زن ها، به نشانه ی اتحاد، دستان هم دیگر را می‌گیرند و برای تحقق آزادی، دستمال بر روی سر می‌چرخانند و به عشق وطن و خاک ایران، پاهایشان را محکم بر زمین می‌کوبند و از تمام این ها مهم تر، به نشانه ی برابری حقوق زنان و مردان، در صف رقص، زن و مرد، یکی در میان می‌ایستند و این ها تمام چیزهایی است که با چشم های خودم، در روستای پدری و لُر تبار مهرآباد، دیدم و سال ها بعد از مهاجرتم به آمریکا، با همین فکر لُری ای که داشتم، با نوشته هایم، برای تحقق تمام این افکار زیبا، جنگیدم.
بهاره جان! ما لُر ها و کُرد ها و جنوبی ها و تُرک ها و تقریبا کل ایران، یک برهه ی تاریخی مشترک داریم، با عنوان جنگ. درست وقتی که لُر ها، با همین افکار لُری ای که تو می‌گویی، به دلیل همسایگی با سه استان مرزی در غرب ایران، از تمام جنگ زدگان پذیرایی کردند و خرم آباد و بروجرد و پلدختر، بارها مورد حمله ی هوایی و موشکی قرار گرفتند و هر روز، دایی و دایی های لُرمان را، در خط های مقدم جبهه از دست می‌دادیم و بر اساس برخی از برآورد ها، لرستانِ لُر ها، دومین استان خسارت دیده ی دوران جنگ شد.
بهاره جان! ما لُر ها، سال هاست که سوژه ی شماره یک جوک های قومیتی شده ایم. و به قدری تفکرات مان ساده و به قول شما، لُر گونه است، که حتی خودمان هم خودمان را سوژه می‌کنیم، تا آدم ها بیشتر بخندند و یک لحظه هم که شده، فراموش بکنند با چه بهاره رهنما هایی، هم وطن هستند.
بهاره جان! پشت تفکر یک قومیت، چه مادر ها نشسته اند، چه پدرها خون دل خورده اند، چه عاشق ها و معشوق هایی زندگی کرده اند و چه کودک ها و آینده ها و آرزوهایی با همان تفکر زندگی خواهند کرد. تمام این ها که نوشتم، فقط بخشی از شدت ناراحتی و غمم را نشان می‌دهد. هیچ کس با شوخی کردن مشکلی ندارد، اما ای کاش یک بار برای همیشه از تمام توهین ها، فاصله می‌گرفتیم ...
✍پرهام جعفری
@chelsalegi

یه کشتی‌ای هست وسط یه دریای طوفانی. یه عده دارن از تو کشتی رو سوراخ میکنن، یه عده از بیرون. یه عده دارن سعی میکنن جلوی آمدن آب تو کشتی را بگیرن. ملوانهای کشتی به جای کمک با چوب افتادن به جون اونایی که میخوان جلوی غرق شدن کشتی را بگیرن. یه عده تو عرشه کشتی مست کردن دارن قهقهه میزنن.
یه عده غرق شدن، یه عده دارن غرق میشن، یه عده دارن تو آب دست و پا میزنن، یه عده شنا بلدن، یه عده شنا بلد نیستن، یه عده دنبال جلیقه نجات میگردن، یه عده خیلی وقته با آخرین قایق های نجات کشتی را ترک کردن.
یه عده از تو قایقهای نجات دارن به کشتی نگاه میکنن و اشک میریزن، یه عده که بیرون کشتی ان ولی دلشون تو کشتی جا مونده، یه عده که هر چی داد میزنن صداشون به جایی نمیرسه.
اون کشتی ایرانه، اون آدم ها ماییم، همه نگران، همه چشم براه ساحل....
✍امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

‍ حتما شنیدید که یه عده این روزها پی در پی ادعا می‌کنند که بیل گیتس و سازمان بهداشت جهانی با واکسن کرونا در عمل برای کشتن تعداد زیادی از جمعیت جهان نقشه دارند. اولین بار زمان امیر کبیر در ایران آبله کوبی آغاز شد. اما چند روز پس از آغاز آبله کوبی به امیر کبیر خبردادند که مردم از روی ناآگاهی نمی خواهند واکسن بزنند. به ویژه که چند تن از فالگیرها و دعانویس ها در شهر شایعه کرده بودند که واکسن زدن باعث راه یافتن جن به خون انسان می شود هنگامی که خبر رسید پنج نفر به علت ابتلا به بیماری آبله جان باخته اند، امیر بیدرنگ فرمان داد هر کسی که حاضر نشود آبله بکوبد باید پنج تومان به صندوق دولت جریمه بپردازد.
او تصور می کرد که با این فرمان همه مردم آبله می کوبند. اما نفوذ سخن دعانویس ها و نادانی مردم بیش از آن بود که فرمان امیر را بپذیرند. شماری که پول کافی داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله کوبی سرباز زدند.
شماری دیگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان می شدند یا از شهر بیرون می رفتند روز بیست و هشتم ماه ربیع الاول به امیر اطلاع دادند که در همه ی شهر تهران و روستاهای پیرامون آن فقط سیصد و سی نفر آبله کوبیده اند.
در همان روز، پاره دوزی را که فرزندش از بیماری آبله مرده بود، به نزد او آوردند. امیر به جسد کودک نگریست و آنگاه گفت: ما که برای نجات بچه هایتان آبله کوب فرستادیم. پیرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امیر، به من گفته بودند که اگر بچه را آبله بکوبیم جن زده می شود.
امیر فریاد کشید: وای از جهل و نادانی، حال، گذشته از اینکه فرزندت را از دست دادهای باید پنج تومان هم جریمه بدهی. پیرمرد با التماس گفت: باور کنید که هیچ ندارم. امیرکبیر دست در جیب خود کرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حکم برنمی گردد، این پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز چند دقیقه دیگر، بقالی را آوردند که فرزند او نیز از آبله مرده بود.
این بار امیرکبیر دیگر نتوانست تحمل کند. روی صندلی نشست و با حالی زار شروع به گریستن کرد. در آن هنگام میرزا آقاخان وارد شد. او در کمتر زمانی امیرکبیر را در حال گریستن دیده بود. علت را پرسید و ملازمان امیر گفتند که دو کودک شیرخوار پاره دوز و بقالی از بیماری آبله مرده اند.
میرزا آقاخان با شگفتی گفت: عجب، من تصور می کردم که میرزا احمدخان، پسر امیر، مرده است که او این چنین های های می گرید. سپس، به امیر نزدیک شد و گفت: گریستن، آن هم به این گونه، برای دو بچه ی شیرخوار بقال و چقال در شأن شما نیست.
امیر سر برداشت و با خشم به او نگریست، آنچنان که میرزا آقاخان از ترس بر خود لرزید. امیر اشکهایش را پاک کرد و گفت: خاموش باش. تا زمانی که ما سرپرستی این ملت را بر عهده داریم، مسئول مرگشان ما هستیم. میرزا آقاخان آهسته گفت: ولی اینان خود در اثر جهل آبله نکوبیده اند امیر با صدای رسا گفت:
« مسئول جهلشان نیز ما هستیم. اگر ما در هر روستا و کوچه و خیابانی مدرسه بسازیم و کتابخانه ایجاد کنیم، دعانویس ها بساطشان را جمع می کنند. تمام ایرانیها اولاد حقیقی من هستند و من از این می گریم که چرا این مردم باید این قدر جاهل باشند که در اثر نکوبیدن آبله بمیرند.
@chelsalegi

‍ درباره ی مرگ محمد جعفر پوینده در چند سایت مختلف نوشته شده: "یک ماه پیش از مرگ غیرمنتظرهٔ پوینده، سقف اتاق اجاره‌ای‌اش فرو ریخت و میز کار و کتاب‌هایش زیر آوار مدفون شد." بعد اضافه شده که این فشارها را پوینده در مقدمه کتابی که از گئورگ لوکاچ ترجمه می کرده شرح داده است. توضیح داده چطور فشارهای اقتصادی و روانی برای او انگیزه ی مضاعف شدند در به انجام رساندن کار. خیلی وقت ها به پوینده فکر می کنم. به یک نفر در اتاقش. یک نفر با آن سقف رو به ریزش و به امید آنکه یک کتاب بتواند چیزی را جایی عوض کند. بیایید به پوینده فکر کنیم. به آن انگیزه ی مضاعفش. اینکه چطور دست طعنه زن روزگار کمی بعد او را قربانی قتل های زنجیره ای می کند. پوینده را می برند جایی خارج شهر خفه می کنند. آیا حقیقتا سقف خانه ی پوینده فرو ریخته؟ چه مهم است وقتی سقف دل آدم فرو می ریزد از فکر کردن به این ماجرا. سقف خانه ی مردی فروریخته و در سر ِ او این بوده که کتابش، که کتابهایش ... او می میرد. او را با طناب خفه می کنند. یکی دو روز پس از قتلش، روز جهانی حقوق بشر، کتاب دیگرش ترجمه ی اعلامیه جهانی حقوق بشر منتشر می شود. این مرد از دور شبیه قهرمان های شکست خورده است. از نزدیک او روح همه ی حماسه هاست. باید او را از نزدیک دید. باید به دست های او فکر کرد موقع خفه شدن. به دست هایی که می نوشته. دست های آدم شب ها با ترس ِ فروریختن سقف ها. دستِ پوینده باید ثابت کند که یک دست چقدر صدا دارد. دیگر هرگز به من نگو "یک دست که صدا ندارد رفیق!" مگر نمی بینی این خونی که در رگهای اتاقها دویده؟ در رگهای خانه های سقف هاشان رو به ریزش . بیا که بپذیریم یک دست صدا دارد. بیا دل خوش به یک کتاب، به یک گفتگو . بیا شبیه آدمی که شب توی اتاقش می نویسد. بیا با آن "انگیزه ی مضاعف". بیا با یک گل و بگذار بهار شود. بیا تا نگذاریم سقف خانه ی پوینده روی سرش خراب شود . بیا حتی اگر از دور شبیه قهرمانهای شکست خورده ی قصه ها باشیم.
✍اسماعیل دلخموش
@Chelsalegi

‍ در فیلم زیرمحمدعلی زم جوان بالا ایستاده و میانِ انقلابیون در حال سخنرانی ست. شور و اشتیاق آینده از تکان دست هاش پیداست.
وقتی "زم" بالای آن بلندی از آرمان های انقلاب می گفت آنقدر دل به رهبرِانقلاب داده بود که هنوز انقلاب نشده فرزندش را به نامِ رهبر آینده بنامد. او گمان نمی برد که روزگاری در امتدادِ همان نام و انقلاب، فرزندش به اعدام بیفتد. زم برای سال ها موسسه ای را اداره می کرد که در آن بازوی فرهنگیِ تندرو ترین مدافعان نظام ردیف شده بودند. از میرشکاک و آوینی بگیر تا مخملباف و رضا رهگذر. امپراطوریِ معظمی که مستقل از وزارت ارشاد، ساز و کار و ممنوعیت و گشایش های خودش را داشت و خیلی زودتر از فضایِ غالبِ بعد از جنگ به تغییر روی آورد. محسن نامجو در سالنِ حوزه هنری کنسرت می داد و نخستین آلبوم او را هم آنها منتشر کردند. هفته نامه‌ی "مهر" با رویکردی نسبتا آزاداندیشانه تر از نشریات سابقِ حوزه، به مخاطبانِ فرهنگ، لبخند های رنگی رنگی می زد و خانه‌ی عکاسان در دلِ حوزه، محلِ همنشینی جوان ها بود. اما از همان نخست، بسیاری از سرانِ نظام همچون گیلانی و جنتی از فرزندانشان دامن کشیدند و برقرار ماندند، بسیاری نیز مانند گلزاده غفوری یا زم در سایه گیر افتادند. زم از آن بالا، از آن سخنرانیِ سیاه و سفیدِ سالِ آغازِ انقلاب حالا، پایین افتاده و بر خلاف آن سخنرانِ جوانِ اوایل انقلاب و مدیر فرهنگیِ بعدی، از گروهِ یارانِ "روح الله" به داغدارِ "روح الله" تبدیل شد و مانند بسیاری از پدرانِ فرزند مُرده، مردی خاموش خواهد بود.
✍صالح تسبیحی
@Chelsalegi

‍ مجسمه‌ای که اول انقلاب و از ترسِ نابودشدن از جای‌اش برداشته، زیرِ خاک دفن و بعد گم شد. چند سال پیش که شهرداری اصفهان پیِ این مجسمه رفت، دریافت مردی که معاونت شهرداری آن زمان بوده و چنین کرده از دنیا رفته و عملن کسی جای این تندیس برنزی غول‌پیکر را نمی‌داند...
گم‌شدن، تحریف یا تحقیر بخش‌های مهمی از تاریخ ایران به خصوص در دو دهه‌ی اول قدرت‌گرفتن انقلابیون ضربه‌های شدیدی به حافظه‌ی تاریخی ما زد. کتب درسی را پر کردند از جنایات هر که «شاه» بود و نصیحت‌گویی هر که علیهِ شاهان وقت بود. شاه عباس کبیر به گواه انبوهی گزارش و روایت احیاکننده‌ی امپراتوری ایران بود. مردی که هم رزم می‌شناخت هم دیپلماسی. هم خشم می‌گرفت هم مهر. هم شمشیر بود، هم آغوشی گشاده. او‌که اصفهان را به زیبایی مطلق تبدیل کرد و عثمانی‌ها را جوری شکست داد که در تاریخ آن حکومت بی‌سابقه است.اما چهره‌های نمادینی چون او در سال‌های مذکور تخریب شدند. هم از سوی بخش عمده‌ای از حاکمیت، هم بخشی از روشنفکران که کلن درک‌شان از تاریخ و رخ‌دادهای تاریخی استعاری و شاعرانه بود.
حالا کار به جایی رسیده که چراغ به دست گرفته‌اند و دنبالِ این مجسمه‌های گم‌شده می‌گردند تا روایت کنند تاریخ ایران را... چند دهه تحقیر هر چه در گذشته بوده، جز بخشی از روحانیت چنین نتایجی دارد. در کدام کتاب درسی نوشتید که چه‌گونه با چنگ و دندان ایران حفظ شد؟ چند سریال ساختید که در آن‌ها هر چه شاه بود کودن و نادان تصویر شدند و شیوخ دانا و پاکیزه‌طبع؟ کجا نوشتید که همین عباس کبیر بود که پرتغالی‌ها را به دریا ریخت و بصره را فتح کرد و خلیجِ فارس را فارس؟ مردان گذشته یا مشتی مفسد و شراب‌خوار و جاهل بودند یا اگر هم اقتداری داشتند از صدق سرِ دیگران بود.
پوستِ تاریخ را کندید و ایران را کشوری نشان دادید که انبوهی ابله و آدم‌کش اداره‌اش کرده بودند جز چند مورد نادر. چه شجاعتی داشت آن مرد که مجسمه‌ی شاه عباس را در خاک کرد تا روزی پیدا شود که به آن نیاز باشد. ادموند برک در کتاب درخشان «تاملاتی بر انقلاب فرانسه» به مخاطب نمادین فرانسوی خود می‌نویسد که «هرچند انقلاب کردید اما گذشته‌ی خود را به این بهانه تحقیر و تکفیر نکنید، که این ریشه‌های شماست» و شمایان این ریشه‌ها را در سال‌هایی طولانی تحقیر کردید. هم‌چنین جمعی از روشن‌فکران جهان‌وطن!که تا از تاریخ گفتیم گفتند مرده‌پرستید و مرتجع. اما ایران به تمام نمادهای‌اش نیاز دارد و باید از ایران دفاع کرد. تندیس‌های گم‌شده‌ی بسیاری در این خاک‌اند. باید از نو روایت‌شان کرد.
✍️مهدی یزدانی خرم
@Chelsalegi

در نگاه اول چیزی نیست جز تلاش خنده دار تلویزیون برای پر کردن آنتن! در نگاهی فراتر اما با کنار هم گذاشتن چند رویداد میتوان به جرات اینگونه نتیجه گیری کرد که این نوع برنامه ها تلاشی است سازمان یافته برای ویران کردن زبان و ادبیات فارسی. ممنوعیت حضور برجسته ترین شخصیت های موسیقی و ادبیات ایران در برنامه های تلویزیون، استفاده از نام های ایرانی برای تمام شخصیت های خلافکار و منفی فیلم ها و سریال ها، جلوگیری از برگزاری جشن های ملی و پاسداشت های تاریخی، تمسخر جشن هایی همچون چهارشنبه سوری و به کار نبردن نام اصلی این مراسم در تلویزیون، زدودن نام ها و شخصیت های تاریخی ایران از کتاب های درسی، دست بردن در داستان ها و رمان های معروف تاریخ ادبیات ایران و صدها مورد دیگر هیچکدام اتفاقی نیست! شاهد ایران زدایی از کشور و ویران کردن پایه های ادبیات و هنر این سرزمین هستیم!
از یک طرف گروه های تجزیه طلب زبان، ادبیات و تاریخ ایران را هدف گرفته اند و در طرف دیگر هم نهادهای حکومتی آن را منکوب می کنند! بیچاره ایران! بدبخت این سبک حماسی ملی!
✍روزبه حاتمی
@Chelsalegi

‍ من این روزها مشغول ترجمه زندگینامه قطور صدام حسین هستم و طبق قولی که قبلا داده بودم بخش های جالب این کتاب را با شما به اشتراک می گذارم.
نکته جالب درباره زندگی صدام حسین،تغییر یافتن او از یک آدم غیرمذهبی به یک آدم مذهبی است.صدام تا قبل از اینکه حکومتش ساقط و خودش اسیر آمریکایی ها شود،در زندگی خصوصی اش هیچ اعتنایی به ظواهر مذهبی نداشت.دو نوشیدنی محبوبش شراب متوس پرتغالی و ویسکی جانی واکر بود.انقلاب ایران و رشد اسلام گرایی در منطقه باعث شد که صدام حداقل در برابر انظار عمومی رعایت دین داران کشورش را بکند.او البته مساجد بسیاری ساخت و پرچم عراق را هم به نحوی تغییر داد که مطابق میل مسلمانان کشورش باشد و فروش مشروب را محدود کرد.با این حال ،در زندگی خصوصی اش بی دین باقی ماند تا اینکه حکومتش ساقط شد و خودش هم به دست سربازان اشغالگر آمریکایی افتاد.از این پس ،صدام متفاوتی پدیدار شد.او در جلسات دادگاهش با سیمای یک مرد ریشوی مذهبی ظاهر شد.خیلی ها این را به حساب تحول ایدئولوژیک صدام گذاشتند.اما واقعیت چیز دیگری بود.صدام در همان هفته های نخست بازداشتش،موقعی که برای معاینات پزشکی به یکی از درمانگاه های ارتش آمریکا در مرکز بغداد برده می شد دلباخته پرستار آمریکایی ای شد که فشار خونش را می گرفت و دیگر خدمات پزشکی را به او ارائه می کرد.دوازده سرباز آمریکایی که برای تقریبا سه سال پایانی زندگی صدام از او نگهداری می‌کردند جملگی بر درستی این قضیه شهادت داده اند.آنها میگویند صدام ریش گذاشت تا چهره جذاب تری برای این خانم پرستار داشته باشد.او مدام از نگهبانانش می پرسید با ریش جذابترم براش یا بی ریش؟ صدام حتی به این فکر افتاده بود که اگر از زندان آزاد شود با او ازدواج کند.البته ریش فایده دیگری هم برای صدام داشت.او می توانست با این سیمای اسلامی تازه اش و با آن قران بزرگی که همیشه در دست داشت و نیز با ابراز دیدگاه های تند ضد آمریکایی در دادگاهش الهام بخش مبارزان مسلمان ضد آمریکایی در کشورش باشد..خیلی امیدوار بود که روزی به دست این مبارزان از زندان آزاد شود.باری صدام هر زمان که به اتاق معاینه می رفت و خانم پرستار به او میگفت میشه آستین پیراهنتان را بالا بزنید تا فشار خونتون رو بگیرم؟ چنین پاسخ می داد:اگه تو بخواهی آستینم رو تا روی سرم بالا می کشم.....بله ، دیکتاتورها هر چقدر هم جانی و بیرحم باشند باز دل دارند و عاشق می شوند ،حتی در زندان،حتی در پای چوبه دار.
این کتاب بهار سال آینده از سوی نشر ثالث منتشر خواهد شد
✍بیژن اشتری
@Chelsalegi

‍ دل و دماغ نمانده، می‌دانم. روزگار گران شده و جان ارزان، می‌دانم.
ولی یلدا را حذف نکنید، دور نزنید، از روی آن یک دقیقه اضافه نپرید و برای رفتن به فردای یلدا عجله نکنید.
نیاکان ما، موسس‌های خوش ذوق یلدا، کاشفان همان یک بند انگشت درازتر بودن شب، گیر و گرفتاری زیاد داشته‌اند؛ سیل به خانه‌هاشان، آفت به مزرعه‌هاشان و گرگ به گله‌هاشان می‌زده.
اما خوب می‌دانستند که زندگی زودپز جوشانی‌ست که هر آن ممکن است بترکد.
برای این روزهای تلخ، کش‌دار و بی‌آینده یلدا سوپاپ خوبی‌ست؛ یک مشت تخمه بخرید، دو تا انار؛ با چند قاشق شکر سوهان عسلی درست کنید؛ یک پیاله گندم برشته کنید؛ دم‌نوش دم کنید؛ چراغ سه‌فتیله‌ای قدیمی را راه بیندازید؛ رویش پوست پرتقال بگذارید و یلدا را جشن بگیرید.
دورهمی نگیرید؛ اما خانواده کوچکتان را دور هم جمع کنید.
تلویزیون را خاموش کنید تا حرفهای لوس هرساله را باز قالب نکنند.
حافظ بخوانید؛ از دو سه روز جلوتر یک قصه شب یلدایی حفظ کنید، جمشید و خورشید، امیرارسلان، ماه‌پیشونی...
شاد باشید تا آب ریخته نشود به آسیاب اهریمنی که ما را کِز و سوخته و ساکت می‌خواهد، ما را عزادار و افسرده می‌پسندد، ما را شباشب و بی‌سحر دوست دارد.
منتظر نباشید سال بعد، سالهای بعد یک آخر آذر بی‌دغدغه بیاید، نمی‌آید... هر سال گیر خودش، گرفتاری خودش...
ذخایر خوشی را برای بازی فینال نگذارید.
همین شبی که در پیش داریم متاع ساده و کم‌ادعای ماست.
دریابید...
✍سودابه فرضی پور
@Chelsalegi

‍ دهه سوم ماه دسامبر در سی و یک سال پیش مردم رومانی علیه
دیکتاتورشان،چائوشسکو،قیام کردند و به عمر حکومت سبعانه او پایان دادند.دادگاه نظامی طی فقط پنجاه و پنج دقیقه حکم اعدام نیکولای چائوشسکو و همسرش النا را صادر کرد و آنها بلافاصله در محوطه پادگانی که در آن محاکمه شده بودند تیرباران شدند.صحبت های پایانی این زن و شوهر در آستانه اعدامشان شنیدنی عبرت آموز و البته تاسف انگیز است :
چائوشسکو:" من مشروعیت این دادگاه را به رسمیت نمی شناسم.هر کسی که این کودتا را به روی صحنه برده می تواند هر کسی را که دلش خواست اعدام کند.خائنان پاسخگوی رفتارشان خواهند بود.زنده باد رومانی.همان بهتر که با افتخار بجنگی تا یک عمر همچون برده زندگی کنی."
النا : " شما حق ندارید ما را اینطوری بکشید.هر کسی حق دارد طوری بمیرد که آرزویش را دارد.دست و پای ما را نبندید.این مایه شرمساری و بی احترامی است.من،شما را مثل یک مادر،بزرگ کردم.چرا این کار را با ما می کنید؟اگر می خواهید من و شوهرم را بکشید ،با هم بکشید.ما همیشه در کنار هم خواهیم بود."
چائوشسکو شروع می‌کند به سرود خواندن: " انترناسیونال نجات انسانهاست.باید از ریشه براندازیم بنیان جور و ظلم تا نوین جهانی سازیم،هیچ بودگان همه چیز گردند..."
النا : " نیکولای جلویشان را بگیر.آنها می‌خواهند به ما ،مثل دو تا سگ،شلیک کنند.باورم نمیشه؛ مگر مجازات مرگ در رومانی لغو نشده بود ؟"
سپس اعدام کنندگان محکومان را کنار دیوار گذاشتند طوری که چشمانشان به سمت دیوار باشد آنها دستور داشتند که به بالای سینه چائوشسکو شلیک نکنند تا در عکس هایی که از جنازه اش گرفته میشود هویتش قابل شناسایی و اثبات باشد....حداقل سی گلوله به هر کدام از محکومان شلیک شد.سپس جنازه دیکتاتور معدوم و همسرش را در برزنت پیچیدند و با هلیکوپتر به بخارست بردند.
✍بیژن اشتری
@Chelsalegi

روایاتی در منابع اسلامی نقل شده است بدین مضمون که خود را جای خدا منشانید. وای بر آنانی از امتم که سخنی را به خدا نسبت می‌دهند و می‌گویند فلانی در بهشت است و فلانی در جهنم . به گمانم کسانی که هر روز کسی را «زبیر» و روز دیگر دیگری را «طلحه» می‌خوانند و خود را «عمار» می‌دانند، خواسته و ناخواسته بر جای خدا می‌نشینند. استعارهٔ تاریخی زبیر به معنای این است که فلانی عاقبت به شر شد و گاهی صریحاً‌ می‌گویند فلانی جایش جهنم است. این با آموزه‌های دینی ناسازگار است. روحانیان منبری که به گمان خودشان از موضعی دینی کسی را جهنمی و کسی را بهشتی و کسی را عاقبت به خیر و دیگری را عاقبت به شر و کسی را عمار و دیگری را زبیر و عمرسعد و ... می‌نامند، چه بسا نادانسته خود را در جایگاه خدا می‌نشانند و حکم می‌کنند. خود را قسیم الجنة و النار فرض می‌کنند.
آنها و ما تنها می‌توانیم بگوییم به گمان ما عمل فلان فرد نادرست و اشتباه بود به این دلیل و به آن دلیل. می‌توان از منظری دینی گفت فلان فرد عملش معصیت بوده است. اما نمی‌توان در جایگاه خدا نشست و گفت او عاقبت به شر است، او جهنمی است. اسرار حساب و کتاب خداوندی را نه تو دانی و نه من. اگر ادعای دینداری دارند، درست این است که بگویند فلانی اشتباه کرد و تمام. اما او «زبیر» است و عاقبت به شر و جایگاهش جهنم است و ... این در جایگاه خداوند نشستن است. البته خبر خوب اینکه که آخوندها قسیم النار و الجنة نیستند.
✍سیداکبرموسوی
@Chelsalegi

تو این اوضاع خراب اقتصادی اکثر بازنشسته‌ها مجبور شدن بیان تو تاکسی‌های اینترنتی کار کنن، اکثرا پیرمردهای بازنشسته هستن‌ که الان باید برای نوه‌هاشون قصه تعریف کنن ولی مجبورن کار کنن تا بلکه از پس زندگی بر بیان، طبیعتا رانندگی‌ها و مسیریابی‌شون خوب نیست، کارشون این نبوده، مجبورن!
بیاید یکم باهاشون، با خودمون، مهربون‌تر باشیم. همه مشکلات داریم. بیاید صبورتر باشیم. اگر آدرسی رو بلد نیستن تندی نکنیم. خودمون تو مسیریابی کمک کنیم. طبیعتا همه ما نسل جوون اینکار رو بلدیم. و سعی کنیم اگر نمی‌تونیم به کسی کمک کنیم چوب لای چرخ کسی هم نباشیم. مطمئن باشید اگر شرایط عادی بود این مشکلات نبود.
درسته که این مسافرکش‌های مسن راننده‌های خوبی نیستن ولی هم‌صحبتای خوبی میتونن باشن. اکثرا خاطرات جذابی دارن. حرف بزنید. حرف زدن حال آدم رو بهتر میکنه. و کمی‌ صبورتر باشیم بلکه حالمون بدتر از این نشه. مخلصیم!
✍جواد داوری
@Chelsalegi

بازی امروز شلاق شکست بر شوق ملی بود . پرسپولیس باخت با وجود این که شایسته شکست نبود ولی باخت ، چون شاید درست نبود کشوری که حتی قادر به خرید واکسن نیست فاتح باشگاههای آسیا گردد و کره جنوبی را شکست دهد ، شاید در چمن سبز فوتبال ، پرسپولیس شایسته تر بود ولی اگر می برد چه بسا به خیلی از مفاهیم مانند مدیریت و نظم و ... ظلم می شد ، شکست پرسپولیس آیینه ای از جامعه شکست خورده ماست که سالها است نتوانسته یک قهرمانی در فوتبال بدست بیاورد .
✍محمد علی بهمنی قاجار
@Chelsalegi

 در اساطیر ایرانی دیو زمستان، یکی از چهار سپهبد اهریمن است که از آبان ماه بر ایران‌ویج می‌تازد و در دی‌ماه اوج می‌‌گیرد. این دیو سرما و تاریکی را بر جهان حاکم می‌کند و گرسنگی و مرگ از پی میاورد. جشن یلدا در دلِ این زمستانِ دیوداد است که اهمیت می‌یابد.
یلدا که واژه‌ای سریانی به معنای زایش است، گرامیداشت تولد ایزد مهر یا میترا، خداوندگار  خورشید است. جشنی برای امید بستن به پایان  یورش زمستان و بازگشت نور. ایزد مهر همزمان خدای عهد و پیمان و ایزد سلحشوری است. نیاکان ما در اوج تسلط زمستان تولد مهر را جشن می‌گرفتند و این جشن عهدی بود با خورشید که ما با وجود تسلط ترس به فردا مومن می‌مانیم و با اهریمن می‌جنگیم زیرا می‌دانیم که تو باز خواهی گشت. یلدا پیمان‌بستن است با ایزد مهر برای همراهی او در نبردش علیه تاریکی؛ یلدا ایمان به تولد خورشید است در دل طولانی‌ترین شب و یلدا امیدوار ماندن است به فردا وقتی که زندگی سخت سرمازده و سهمگین می‌نماید.
گمان می‌کنم ما مردمان ایرانشهر در کمتر سالی به اندازه امسال محتاجیم به این تجدید میثاق با مهر و کمر بستن به نبرد با تاریکی.
✍امیرحسین کامیار
@Chelsalegi

تنها ده روز دیگر تا پایان این سال نحس میلادی باقی مانده است . تمام این روزهای باقیمانده را حواستان باشد تا نحسی این سال دامن شما را نگیرد. مراقبت کنید و از حاشیه پیاده‌رو آهسته بروید و آهسته بیایید تا سال جدید آغاز شود و همگی با هم سلامش کنیم.اوضاع قطعاً بهتر می‌شود
@chelsalegi

‍ آخر شب میومدم خونه، شام نخورده و گرسنه بودم، یک جایی کنار یک پیاده رو که مغازه های بسته مکانیکی و آهنگری و ابزارفروشی داشت چشمم خورد به یک وانت جیگرکی…
باربندش از دوطرف باز بود و شده بود یک جور بار جیگر و دل و قلوه، از باطری برق گرفته بود برای لامپ و همونجا در اون پیاده رو پرت و متروک، چندتا صندلی پلاستیکی چیده بود مشتری ها بشینن.
ذغالها رو تازه گذاشته بود سلام علیکی و کنارش ایستادم تا دستی گرم کنم که از سوراخ دیواربغل کارتون خوابی شبیه گالوم همونطور قوزی و خمیده اما با پالتویی مندرس اومد بیرون نگاهی به ما کرد.
دستیار جیگرکی پرید بهش « برو پشت، گفتم تا ۲ و ۳ نیا … مشتری هست»‌ و اون دستپاچه بی هیچ صدایی برگشت. جیگرکی اصلی رو به من کرد و حالت اسف انگیزی به چهره اش داد «خدا براشون نسازه جوونها رو به چه روزی انداختن.اینها یکی دوتا نیستن طول روز اینجا رژه میرن»
دستیارش از اون طرف یک سری سگ که داشتن به بساط نزدیک میشدن رو میتاروند «چخه گمشید اونور» یک پراید سفید وایساد و یک زن و شوهر و دختربچه شون پیاده شدن.
مرد لاغر، نحیف و عینکی که جرئت به خرج داده بود و زن و دخترش رو آورده بود اونجا برای شام، جایی که بیشتر پاتوق کره خوری عرق خورا و حشیشی ها برای آخر شبه و خیلی محیط مردانه ای است اونم در حاشیه شهر… برای محافظت از زن و بچه اش ضعیف به نظرم رسید.
از اون طرف یک پرشیای کف خواب رسید پنج تا جوون تیپیکال شر، تتو، شوخی های خرکی، فحشهای رکیک به همدیگه، ریش کله قندی، شلوار شیش جیب، کتونی زرنگی! تا رسیدن هم یکی شون یک کتی اومد جلو و زوری به صداش داد که « داآس سی داری؟ جیعر پیس هم داری؟» (داداش چی داری؟جیگر پیچ هم داری) مادر دخترش رو که هفت ساله به نظر می رسید محکم بغل کرده بود و منتظر شوهرش بود که کنار منقل ایستاده بود تا سفارشات برشته بشن بیاد و بخورن.
دخترک مامان گفت برم سگها رو با سنگ بزنم! منم جیگرا رو گرفتم رفتم یک گوشه رو صندلی، سگی از فاصله، موس موس میکرد. یک تیکه براش جیگر انداختم ترسش از گرسنگی اش بیشتر بود برای نزدیک شدن به آدمها…
چشمهای سگهای ولگرد ایرانی رو که آدم میبینه گریه اش میگیره، همونطور بدبخت و معصوم. بعد به خودم گفتم پسر چرا هیچ نقاشی به سرش نزده این منظره رو بکشه، نقاشی عکسی نه، همه ما حتی اون دختربچه رو زشت و زمخت و مفلوک بکشه مثل آدمهای «سیب زمینی خورها»ی ونگوک، همینطور تاریک و تیره، فقط این سگ زرد رو مثل دختربچه «نگهبان شب» رامبراند درخشان و روحانی بکشه و اسم تابلوش هم بذاره «جیگرخورهای شب» باور کن چندسال بعد بهش رجوع میشه و میگن این تابلو بازتاب روح شروع زمستان ۹۹ است و فلان است و بعدها هم در ساتبیز میلیون بیلیون چکش خواهد خورد
✍امید حنیف
@chelsalegi