این روزها به حقیقتی پنهان در وجود خودم پی برده‌ام زندگی بدون خاطره، زندگی بدون هیجانی‌ست. خاطرات، حتی خاطرات تلخ چوبهای زیر بغل زندگی نیمه جان امروز اند. بودنشان لازم و فقدانشان فاجعه است. لااقل برای ما خاطره بازها که اوضاع اینگونه پیش می‌رود. به قول آن دیالوگ خاطره انگیز «ما را ببخشید كه از خاطره ها صحبت می كنیم آخر ما آدم های خاطره بازی هستیم»

@Chelsalegi

"بیرون این فضای مجازی، دنیا جای دیگری است" این حرف را مکرر شنیده‌ایم، اما شاید عمیقا لمس نکرده باشیم. واقعیت این است که دغدغه آدم‌هایی که دارند کف خیابانهای شهر دنبال یک لقمه نان می‌دوند یا اضطراب دارند که فلان گرفتاری زندگی‌شان کی حل می‌شود، با دغدغه مایی که اینجا هستیم، تقریبا هیچ سنخیتی ندارد. ما و آنها عمیقا تفاوت "مسئله" داریم. و علی‌رغم آنچه که شاید تصور می‌کنیم و خودمان را در تشخیص و تحلیل جامعه"الیت" می‌بینیم، باید اذعان کرد که"مسئله" آنها سنخیت بسیار بیشتری با واقعیت زندگی دارد تا "مسئله" ما. انگار به تناسب اسم فضای مجازی، دغدغه‌هایمان هم مجازی شده‌اند. و شاید اگر کمی بدبین باشیم، بشود استقرا کرد که دغدغه‌های مجازی، رفتار مجازی، حرف‌های مجازی، .... و خلاصه "تظاهر" به چیزی که نیستیم.

یک چیز دیگر را هم فهمیدم. آدم وقتی گرفتار می‌شود، وقتی عرصه تنگ می‌شود، حوصله سخنرانی کردن و حرف‌های نایس زدن را ندارد. نمی‌گویم هرکس که در فضای مجازی می‌نویسد و دغدغه‌های شیک و پیک دارد، لابد از سر شکم‌سیری است. صادقانه اعتراف می‌کنم که این ارزیابی شخصی من درباره خودم است و هیچ اصراری هم ندارم که لزوما مورد تصدیق همه قرار بگیرد، چون ممکن است کسانی تجربه متفاوتی داشته باشند. اما باید پذیرفت هستیم عده معدودی که پشت کیبوردهایمان یا در گعده کافه‌های "پاتوق‌چپق" سنگر گرفته‌ایم و مدام نظریه‌های صدمن یک غاز شیک شلیک می‌کنیم. تا وقتی که یک روزی و یک جایی، واقعیتی به غایت متفاوت از آن تصورات، مثل نارنجک از آن سوی خاکریز سر می‌خورد و در مقابل چشمان بهت‌زده‌مان منفجر می‌شود و ما را می‌برد به دنیایی که از آن بیگانه‌ایم. هنوز اولیه‌ترین حقوق انسانی و بشری در متن جامعه ما رعایت نمی‌شود، کانّه اصحاب کهفیم، خزیده در مارپیچ هزارتوی بیهوده‌ای که مدام پیش می‌رویم و تخدیر می‌شویم. گاهی سری به بیرون بزنیم

@Chelsalegi

هانا آرنت تعریف می‌کند که در ماههای آغازین حاکمیت فاشیسم هیتلری در آلمان که هنوز سرکوب نهادینه نشده و مردم به اختناق خو نگرفته بودند، معمولا دیده‌می‌شد که هرچند روز یک بار، «شش یا هشت سرباز»، «یک زندانی‌» را در میان گرفته و قدم‌رو به حالت رسمی به بازداشتگاه می‌برند. اما در سالهای اوج اقتدار و تسلط مطلق نازیسم که دیگر همه‌ی هسته‌ها‌ی مستقل مقاومت گروهی یا فردی نابود شده‌بودند، دیگر آن صحنه‌ها ناپدید شد و هر روز بارها و بارها می‌دیدی که تنها «یک سرباز»، «ده تا بیست زندانی» را جلو انداخته و با خشونت و فحاشی به زندان می‌برد

رخنه‌ی زوال و فساد همیشه همین‌طور آغاز می‌شود و تا انهدام نهایی پیش می‌رود: کم‌کم. ذره‌ ذره. لحظه به لحظه. و تو متوجهش نمی‌شوی. هر بار کمی، بسیار کم، بر مقدار ِ پیشین افزوده‌می‌شود. پیری. بیماری. تبعید. فراموشی... و مرگ...

@Chelsalegi

پدر ها و مادر هایی هستند که از پدر مادر های ما بهترند, بچه هایی هستند که ازبچه های ما بهترند, خواهر و برادرانی هستند که از خواهر و برادر ما بهترند. ما اما پدر و مادرمان را بیشتر از همه پدر و مادرها, فرزاندنمان را بیش از همه بچه ها, و خواهر و برادرمان را بیش از همه خواهرها و برادرهای دیگران دوست داریم.
از پدر و مادر و خواهر و برادر و فرزند خودمان هزار ایراد میگیریم ولی انها را با هیچ پدر و مادری و با هیچ خواهر و برادری و با هیچ فرزندی عوض نمی‌کنیم.
وطنانمان هم همین است. بیش از بقیه کشورها دوستش داریم با انکه میدانیم دنیا پر از کشورهایی است که از وطن ما آبادتر و زیباتر است. هزار ایراد به هر گوشه و کنارش میگیریم. هزار گله از بالا تا پایینش داریم. هزار دلخوری داریم از همین وطن ولی هیچ جای دنیا جای وطنمان را در دل ما نمیگیرد.
نه نژاد برتریم, نه نژاد فروتر, نه ازبقیه باهوشتریم نه کم هوشتر, نه تمام هنر نزد ماست نه بی هنریم. هر چه هستیم وطنمان برای ما جایی است متفاوت از بقیه دنیا.
ما وطن دوستی را کنار نمیگذاریم. نه به خاطر اینکه امتیازی نسبت به بقیه دنیا دارد, بلکه به خاطر اینکه تنها وطنی است که می‌شناسیم, مثل پدر و مادرمان, مثل خواهر و برادرمان,مثل فرزندانمان

@Chelsalegi

از مصیبت های این جنگ هشت ساله با عراق یکی هم این بود که آب ها که ازآسیاب افتاد و باقی مانده از جان گذشتگان و بسیجیان واقعی که به خانه رفتند یک عده راهزن از راه رسیدند و برندی راه انداختند به اسم بسیجی که البته ربطی به شیرمردانی که جانشان را در طبق اخلاص گذاشتند نداشت, برندی که نمایندگیش افتاد به دست یک عده که یک روزهم جنگ و جبهه را ندیدند, یک عده که سن و سال خیلی هاشان اصلا به آن روزها قد نمی داد, یک عده که از همه آنچه دلاوران آن سالها داشتند فشِن و ریش اصلاح نکرده اش را یدک میکشند, یک عده که به جای ایستادن جلوی بعثی های تا دندان مسلح به جان هموطنان صلحجو افتادند, یک عده که دفاع مقدس را هم مثل همه مقدسات پیشین بر سر نیزه کردند.

@Chelsalegi

دشمن برای رفتار خود معيارهای کاملاً مشخصی دارد. او می‌گويد " با من کنار بياييد تا باقی بمانيد، سلطه من را بپذيريد تا از يورش مرگبار من در امان باشيد ". هر کانون فعاليت که به اين تسليم بلاشرط گردن نگذارد حوزه عملش هر چه می‌خواهد باشد يک کانون خطر محسوب می‌شود، و اگر نتواند بقای خود را بر دشمن تحميل کند کاری جز اين ندارد که در انتظار حمله نابودکننده بنشيند. هيچ چيز برای دشمن خوشحال‌کننده‌تر از اين نيست که ما قربانی بی‌آزاری باشيم. به هر کسی که در سنگر مانده است شليک می‌کند، يا بايد به هر ضربه با ضربه‌ای پاسخ داد يا از سنگر بيرون آمد و پرچم برافراشت. هيچ مرگی بيش از در سنگر ماندن و شليک نکردن زودرس نيست.

@Chelsalegi

اين ايام مذهبى مثل دهه ى محرم كه ميشود گروهى از دوستان توى فضاهاى مجازى شبهاتى را نسبت به مسائل دينى و اعتقادى و تاريخى طرح ميكنند. بعضيش سوالهاى واقعى است و بعضيش كنايه و مسخره و توهين و تحقير و دشمنى. هر چه هست من اين تعريضها را ميپسندم. چرا كه ميتواند ( تاكيد ميكنم؛ ميتواند) حوزه ى كلامى اسلامى و شيعى را فربه تر كند. البته متاسفانه معمولا اين شبهات خيلى عميق نيستند و بعضا با ارجاع به يك كتاب تاريخى ميشود همه شان را پاسخ داد كه اين اصلا خوب نيست. مثل همان بحثهايى كه درباره تشنگى و گرماى روز عاشورا، چند سال قبل طرح شد. شبهه بايد زير و رو كننده باشد. بايد چنان منابع پيشين را از اعتبار ساقط كند كه نياز به توليد متن جديد حس شود. اميدوارم اين تنبلى در حوزه ى كلام با طرح شبهه هاى مهم و اساسى از ميان برداشته شود و اميدوارم طراحان سوالها بيشتر از احساساتشان روى عقل و مطالعه تمركز كنند و متدينان هم هر چه بيشتر بكوشند متن جديد توليد كنند

@Chelsalegi

در تکثیر تاسف‌برانگیز چیزهای ناچیزی که به آن‌ها می‌نازیم، از تکاثر در نژاد و موطن و مذهب و جنسیت و ثروت و تحصیلات، رسیده‌ایم به مسابقه‌ی حماقت، از شمردن جاده‌هایی که در مستی رانده‌ایم تا پرداختن داستان لیچارهایی که در خیابان نثار این و آن کرده‌ایم. از تفاخر به کتاب‌هایی که نخوانده‌ایم تا اظهار تنفر از آدم‌هایی که هرگز نمی‌شناسیم. منت خدای عزوجل را که همیشه هم بهانه‌ای برای این گردن‌فرازی‌هامان داریم. همان خدا بلکه آخر و عاقبت‌مان را به خیر کند.

شرمسارم که باید این نوشته را به خودم هم رونوشت کنم.

@Chelsalegi

روزهای سخت که از راه می‌رسند، یک دسته از افراد هستند که بیصدا رنج می‌‌کشند اما روحیه خود را حفظ می‌‌کنند، دسته ای که در میان همه سختی ها امیدوارند و به بقیهٔ امید می‌‌دهند. من دلم همیشه برای این دسته می‌‌سوزد. آنها هستند که درد‌ها را به جان می‌‌خرند و کاستی ها را به رویِ خود نمی‌‌آورند. آنها که محلِ توجه هم نیستند چون داد و قالی نمی‌‌کنند. قوی و صبورند اما زودتر از بقیهٔ پیر و شکسته می‌‌شوند. آنها که طوفانها را رام آرامش خود میکنند.
آن پدری که به همه آرامش می‌‌دهد، آن مادری که سنگِ صبور همه هست، و آن دوستی‌ که همیشه وقتِ مشکلات یادش می‌‌افتید از این دسته اند.

@Chelsalegi

خيلى چيزها را مى دانم و خيلى بيشتر را نمى دانم. هيچ كدام هم كمكى به من نمى كنند. با ندانسته هايم صبح را شب مى كنم و با دانسته ها، شب را صبح. اگر بيشتر مى دانستم ، يا كمتر، باز همين بود. نه شادتر بودم و نه غمگين تر. فقط آدم ديگرى مى بودم شايد، جاى ديگرى، با آدمهاى ديگرى. كسى هم بود كه جاى الان من، همين قدر مى دانست كه من مى دانم، يا نمى دانست كه من نمى دانم. اما اين هم كمكى نمى كند وقتى كه من هنوز دوست دارم، آدم ديگرى باشم، جاى ديگرى، با آدمهاى ديگرى. احتمالا هر جا كه بودم، دوست داشتم جاى ديگرى باشم. آنهايى كه مى گويند از گذشته بكش بيرون، نمى فهمند، من و هر كسى كه مثل من دوست دارد جاى ديگرى باشد و آدم ديگرى، حسرت گذشته را نمى خوريم، ما هر لحظه هر جايى كه هستيم، دوست داريم جاى ديگرى باشيم، براى همين است كه هر چيزى كه داريم، دوست داريم چيزهاى ديگرى داشته باشيم. آنهايى كه مى گويند آگاهى، آنها هم نمى فهمند. چون ما هر چه آگاه تر مى شويم، باز هم برايمان كم است و مى خواهيم جور ديگرى آگاه باشيم. آنهايى كه مى گويند، خفه شو، آنها مى فهمند، البته اگر روى صحبتشان با ذهن باشد.
ما هر لحظه مى توانيم در همان جايى كه هستيم، همان قدر كه مى دانيم، هر شكلى كه داريم، با هر آدمى كه هستيم، همان قدر كه شاد يا غمگين هستيم، زندگى كنيم، در همان لحظه، فقط اگر به صداهاى ذهنمان مدام بگوييم خفه شو. حالا اگر دلمان خواست و تغيير كرديم و آدم ديگرى شديم، جايمان عوض مى شود و آدمهاى اطرافمان. محترمانه اش مى شود، لطفن خفه شو.
@Chelsalegi

زندگی را نمی‌شود پیش‌بینی کرد. ممکن است شما یک روز بین دو راهی‌هایی گیر بیفتید که پیش از این بهش فکر نکرده‌اید. مثلا ایده‌آل‌ترین حالت این است که انتخاب کسی که دوستش دارید و انتخاب کسی که دوست‌تان دارد یکی باشد اما اگر نباشد چه؟ مثلا یک دو راهی می‌تواند این باشد که شما گیر بیفتید بین این دو انتخاب که آیا با کسی باشید که دوستش دارید یا با کسی باشید که دوست‌تان دارد؟ یعنی شما می‌خواهید وارد رابطه‌ای شوید که اولش یک طرفه است و برای دوطرفه شدنش باید منتظر ماند و امیدوار نشست. حالا از خودتان مطمئن‌ترید یا از طرف مقابل که به تدریج آن دوست داشتن اتفاق بیفتد؟ خودخواهی می‌گوید که دنبال کسی برو که خودت دوستش داری اما مگر می‌شود یک رابطه دوطرفه را با همین نگاه خودخواهانه پیش برد؟
یادمان نرود زندگی کم از این دوراهی‌ها ندارد، شاید بهتر باشد از قبل بهشان فکر کنیم، شاید لازم باشد یک وقت‌هایی درباره‌ی همه ی جوانب مختلف دوست داشتن و دوست داشته شدن بیشتر فکر کنیم...

@Chelsalegi

تنهایی نسل خدایان را از پا در آورده است
دیریست ما انسان شده ایم
کوتوله هایی متهم به گناه و انقلاب هایی ناچیز
که راهی ادامه ی مذاب انتظاریم همه
تا کجای این مه آلوده ی غلیظ
کوره راهی خود را به قدم های ما منور کند
در جستجوی آن گناه کار نخستین
آنکه این همهمه را برانگیخت
آن تنهای شگفت...

@Chelsalegi

آسمان را
کرکس ها گرفته اند
زمین را
مترسک ها

پرواز را از یاد ببر پرنده

@Chelsalegi

شبکه‌های اجتماعی فارسی زبان مقر عقرب‌هاست. مثل خط مقدم جبهه‌ست. چهار نفر یک چیزی می‌نویسند، هزار تا آدم در آن پشت مهمات بصورت فحش و فضاحت به طرفین می‌رسانند و مثل انتفاضه لایک‌ها را به سوی کامنت‌های مغرضانه پرتاب می‌کنند. شبکه‌های اجتماعی فارسی مثل پارک‌هایی‌ست که در آن پر است از ساقی‌های مواد مخدر و لات‌ها و ولگردها که کارشان هم زدن لجن و متلک انداختن‌های جنسی به این و آن است. شبکه‌های اجتماعی فارسی مثل یک تیمارستان است با بخش‌های مختلف که صدای جیغ و داد یا سکوت از اتاق‌هایش به گوش می‌رسد بدون اینکه درخارج از این تیمارستان کسی به این صداها توجه کند. شبکه‌های اجتماعی فارسی گاهی هم مثل آشپزخانه است و درونش عکس ماقبل محتویات روده‌ی آدم‌ها اعم از جوجه‌کباب و باقالی‌پلو می‌درخشد. شبکه‌های اجتماعی فارسی مثل یک دانشکده‌ی خودمختار است با کلی اساتید جامع‌الاطراف که مقیدند به صدور مانیفست. شبکه‌های اجتماعی فارسی ابدا جلوه‌ی زیبایی از زبان زیبای فارسی نیست، از مرض و بیماری‌ای‌ست که مدت‌هاست همه‌مان را درگیر کرده و ما همگی به نوعی به آن دچاریم و چه گناه داریم همه‌ی ما که یک دکتری نیست با داروی شفابخشی برای روان‌های ناسورمان و پرستار مهربانی که دستی بکشد روی سرمان که همه‌ی این‌ها از جایی دیگر، از مرضی کلی‌تر نشات می‌گیرد که کمی کوتاه بیایید، شما قربانی‌هایی هستید که به جان هم می‌افتید و همدیگر را زخمی می‌کنید و با زخم‌های باز و گلوهای خراشیده از فریادهای نکشیده منتظر مُردنتان هستید. همان‌جایی هستید که بهش می‌گویند «ته خط». همان‌جایی که همدیگر را می‌درید و کسی نیست، مطلقا هیچکس که بهتان یادآوری کند همه‌ی این‌ها هیچ است و درد جای دیگری‌ست. شبکه‌های اجتماعی فارسی خود ما هستیم در جنگ با خود که مثل عقرب همه را نیش می‌زنیم و مثل همان عقرب؛ تنها حیوانی در این دنیا که خودکشی را خوب بلد است؛ وقتی عرصه را تنگ می‌بینیم، نیش آخر را به خودمان می‌زنیم و تمام!

@Chelsalegi

تنهایی بد دری ست. انسان‌ها نمی‌توانند تنها بمانند و وای به روزی که توان دوست‌داشتن و دوست‌یافتن نداشته باشند تمام تلاش خود را می‌کنند تا برای خود دشمن بتراشند و با دشمنی کردن و کینه و نفرت از تنهایی بیرون بیایند. اگر کسی بی‌دلیل و منطق مرتب سر هر موضوعی، گیرم موضعات متفاوت و گاه متضاد، علیه شما چیز می‌نویسد و آشکار و نهان تخریب‌تان می‌کند با شفقت با او برخورد کنید. تنهایی بد دری ست. درد بی‌درمانی ست که تنها عشق و دوستی و نگرش مثبت و امیدوارانه به زنده‌گی می‌تواند تسکین‌اش دهد. ناامیدان، شکست‌خورده‌گان و منزوی‌ها یا در انزوای خویش دست به‌تخریب خود می‌زنند یا به جمع، گیرم جمع مجازی، می‌آیند و هر جا ببینند بساط دوستی برقرار است عَلَم نفرت خود را می‌کوبند و می‌روند. این از «نیستان» بریده‌شده‌گان یا نفیر عشق و حکایت وصل آواز می‌دهند و تلاش سترگ و کلانی برای تغییر سر می‌دهند یا خاموش و ستیر غم‌زمانه می‌خورند و این هر دو کار که نتوانند، با ستیز و صیحه‌ی نفرت، فرورفتن در باتلاق «شکایت» و تنهایی پیشه‌ی خود می‌کنند. تنهایی بد دری ست با تنهایان به شفقت و مهر رفتار کنید.
انسان موجودی جداافتاده و در عین حال اجتماعی ست. تضاد بین این جداافتاده‌گی و نیاز حیاتی به وصل تمام تاریخ دو میلیون ساله‌ی انسان را رقم می‌زند.

@Chelsalegi

کاش باران بگیرد, آرام آرام قطراتش بخورد روی کانال کولر, بوی خاک نم زده دوباره بپیچد توی اتاق. بعدش تند بشود. گوشه پنجره را باز بگذاری, رطوبت و سردی هوا بخزد داخل, مچاله شوی زیر پتو, کاش باران بگیرد, شسته شود تنهایی خاک نشسته بر دیوار ...

@Chelsalegi

همه‌ی هنر ناروشنفکری دهه‌های اخیر و ماحصل عمل سیاسی‌اش این بوده است که استانداردهای جهانی را تحت عنوان سرمایه‌داری و امپریالیسم بی‌اعتبار جلوه دهد و خاورمیانه را به مبنای نهایی قضاوت برای تشخیص اوضاع ایران تبدیل کند. حکایتی تلخ است و تاریخ‌نویسانی مانند آبراهامیان را هم دربرمی‌گیرد که همین اواخر ادعا کرد انقلاب اسلامی ایران، سطح رفاه را در جامعه‌ی ایرانی افزایش داده است! اما فکر می‌کنم تشخیص این نکته دشوار نیست که حتی با معیار خاورمیانه هم، بیشتر شبیه پاکستان و به لحاظ اجتماعی و سیاسی، شبیه به عربستان سعودی هستیم تا کشورهایی مانند لبنان و تونس که به لحاظ آزادی‌های اجتماعی و توسعه‌ی سیاسی قطعا از ما بهترند و به لحاظ اقتصادی به گرد ترکیه هم نمی‌رسیم. اما ناروشنفکری‌ای که همه‌ی فصاحت و بلاغتش صرف تخطئه‌ی توسعه‌گرایی و استانداردهای بین‌المللی شد، کشورهای جنگ‌زده‌ای مانند عراق و سوریه و یمن را پیش می‌کشد تا نتیجه بگیرد اوضاع آن قدرها هم بد نیست

@Chelsalegi

گفت:" می‌خوام لاییف استاییلم عوض کنم؟"
گفتم: "چیو عوض کنی‌؟"
گفت:"سبک زندگی‌م"
گفتم: "یعنی‌ چی‌ کار کنی‌؟"
گفت:"سکس، مشروب، پارتی، دود...نه که معتاد شم می‌خوام بی‌خیال همه چی‌ شم، می‌خوام قبل از پیری و مردن، زندگی‌ کرده باشم با عذاب وجدان و ریاضت من و گنده تر از من چیزی درس شده؟"
گفتم:" برا این جوری زندگی‌ کردن، یه مقدار مشخصی‌ از نفهممی و نادونی لازمه باید عقلت به خیلی‌ چیزا نرسه از تو بر نمیاد.این که مستقیم از لذت، به لذت برسی‌ و، رو خیلی‌‌ها بلدن، بعضیا‌ هم تا آخر عمر یاد نمیگیرن همونایی که رو پیشونیشون نوشته از درده که باید به لذت برسن"

@Chelsalegi

« درد این نیست که درد بخش بزرگی از زندگی است ، بلکه درد اصلی این است که ما و زندگی ، بخشی از درد هستیم و نمی توانیم آن را پس بزنیم ،
بوسه های باد آورده هم حامل دردند ،
آنچه تعبیر به لذت می کنیم ، کسری از درد است که کم می شود ولی از بین نمی رود ! »

@Chelsalegi

چطور می شود که در این ملک سالیانی وزیر دارایی باشی و کل پول مملکت زیر دستت باشد و وقت مرگ خودخواسته ات تنها پانزده تومان تمام ِ اندوخته ات باشد؟
چطور می شود که دستگاه قضای نوین را در خاک خود پی بریزی تا عدالت را نهاد بسازی و خود ناعادلانه قضاوت و هتک حرمت بشوی آن هم از جانب مردی که تمام آنچه را که داشتی و می دانستی صادقانه در راه دوستی اش نثار کرده بودی؟
علی اکبرخان داور،دولتمرد محبوب من ،وقتی که تریاک ها را حل می کردی تا پایان راه را انتخاب کنی در سرت چه می گذشت؟...پشیمان بودی؟...به خودت لعنت می فرستادی؟...بعید می دانم که حتا در آن لحظه هم دلت بیاید به رضا شاه که بدترین حرف ها را نثارت کرده بود چیزی بگویی...تو هوشمندتر از این حرفها بودی که ذات قدرت را نشناسی...
اما خبرت کنم علی اکبرخان داور ،که مرگ تو اعلام اغاز پایان صادقانگی بود...نه این که بعد از تو دولتمرد کارآ و پاکدستی نیآمد...نه...اما آنقدر هر کدامشان ناخوشی دیدند که آسمان متقاعد شود که این زمین جای رویش جوانه های ارجمند نیست....
عجیب است علی اکبر خان،عدالتخانه بسازی و خود اسیر بی عدالتی بشوی... کلید دار گنجینه باشی و در فقر بمیری...
لاشه ی تو و امثال تو همچنان که تجزیه می شود مایه ی قوت این خاک می شود تا درختان عقیم را برویاند...هرز وسترون و پرآفت...
عجیب است علی اکبر خان... گاهی شعری را کسی دیگر می سراید اما زمانه آن را به کسی دیگر نسبت می دهد...مثل شعرها که تو نوشتی و به نام کسی دیگر ثبت است.. مثل شعری که کلیم کاشانی سرود اما بسیاری از ما آن را از تو می دانیم زیرا که در لحظه ی پیش از آغاز مرگت آن را بر کاغذی نوشته بودی... حتما با بغض:
افسانه حیات دو روزی نبود بیش
آن هم کلیم با تو بگویم چه سان گذشت
یک روز صرف بستن دل شد به این و آن
روز دگر به کندن دل زین و آن گذشت

@Chelsalegi