تمامی تاریخ به سه شاهراهِ اصلی می‌پیوندد: آزادی، عدالت و عرفان.
نخستین، شعارِ انقلابِ کبیرِ فرانسه بود، و به سرمایه‌داری و فساد کشید.
دومی، شعار انقلاب اکتبر بود، و به سرمایه‌داریِ دولتی و جمود.
و سومین، شعار مذهب بود، و به خرافه و خواب!
کارِ اصلی هر روشنفکری، در این جهان و در این عصر، یک مبارزه‌ی آزادی‌بخش فکری و فرهنگی است برای: نجاتِ آزادی انسان، از منجلاب وقیح سرمایه‌داری و استثمار طبقاتی.
نجات عدالت اجتماعی، از چنگال خشن و فرعونی دیکتاتوریِ مطلقِ مارکسیستی.و نجات خدا، از قبرستان مرگ‌آمیز و تیره‌ی آخوندیسم!

و این رسالت بزرگ پیامبرانه را، روشنفکران راستین و مسئول و بزرگ‌اندیش، نه با تفنگ و نارنجک، و نه با میتینگ و دادوقال، نه با سیاست بازی‌های رایج و سطحی، نه با انقلاب‌ها و تغییر رژیم‌ها و عوض کردن آدم‌ها و خلق ماجراها...، بلکه، در یک کلمه، با کاری پیامبرگونه در میان قوم و در عصر و نسلِ خویش، و در هر گوشه‌ای از این جهان که هستیم، باید آغاز کنند:
"ابلاغ" و سلاح‌اش: "کلمه"

◘ علی شریعتی

@Chelsalegi

اغلب ما ایرانی های دوپا ازبام تا شام می ترسیم آبرومون بره,یعنی از صبح که بیدار می شیم مدام خودمون رو رفرِش میکنیم,ببینیم یه وقت آبرمون نرفته باشه., مشاهده هم شده گاهی شب از خواب میپریم یه نگاه به آبرمون میندازیم تا ببینیم هنوز سر جاش هست یا نه.

@Chelsalegi

چه كسي راست ميگويد ، چه كسي دروغ ميگويد!!!

بحث تيتر امروزه سياست و حكومت ايران اسلامي است... حقيقتا با اين هجوم اخيار مخصوصا در دنياي مجازي كه اين روزها خبرهايش از دنياي واقعي صحيحتر، چه كسي راست ميگويد و چه كسي دروغ؟! كدام جناح به نفع ملت است و كدام جناح مخالف ملت... بارها در جمع هاي خانوادگي در جمع هاي دوستانه و يا حتي در تنهاي به تحليل اين نوع سياست بازي هاي قايم موشك ايراني به يك جواب قاطع برسم اما بيهوده بود ، و گاهي بسيار زياد خواسته ام از دنياي سياست بازي فرار كنم اما نتوانسته ام چرا كه تكنولوژي بسيار اعتياد اور است و اكر قرار است خبري را دنبال كنم ترجيحم اينست كه اخبار برجام و روحاني و احمدي نژاد را دنبال كنم تا سلبريتي ها و امير تتلوو را.... اما چه هر دو چه كار بيهوده ايست!! و ما چقدر ملت بدبختي هستيم كه حتي نرخ نان روز و شبمان هم بستگي به سياست دارد چه برسد به روشنفكري و روشنگريمان......

و اينجاست كه دوست دارم به سن پانزده سالگيم برگردم به همان دوراني كه دختر ساخته ي فيلم رسول صدرعاملي ترانه ي پانزده ساله بود و قهرمان قصه ي عشق و زندگيش بود همان دوراني كه براي خود بهترين ها را متصور بودم با كمترين امكانات و با محدودترين ازاداي ها... همانجايي كه حس خيلي مسائل در درونم زنده بود حس عاشقي، حس مادري، حس اولادي و همسري...
ولي امروز ..... چشم گشودم و ديدم كه هيچ كدام از اين حس ها ديگر نيست و تنها نگرانيم قيمته سر به فلك رسيده ي يك قطعه قبر و سنگ قبر و گل گلاير.......

@Chelsalegi

من زنى هستم در حال حاضر با پانزده كيلو اضافه وزن، دستكم. ديشب هيچ نخوابيدم چون كمرم درد مى كرد و امروز وقتى دنبال اتوبوس مى دويدم، حس مى كردم وزنه هاى نامرئى بهم وصل اند. قندم بالاست و تمام اين ها، نشانه هاى لزوم يك رژيم جدى اند. غالبن فكر مى كنم آدمى نيستم كه قبل اززايمان بودم. امروز رفتم هلاهوپ بخرم ولى به جايش كفش جنگ ستارگان براى پسرم خريدم و يك منچ و يك شطرنج و با همان وزنه هاى نامرئى برگشتم خانه. بعد شام پختم و با هم سيمپسون ها ديديم و شام تپلى به بدن زديم. سعى كردم كمى برقصم ولى به جايش شطرنج بازى كرديم. دوستم آمد و شيرنى خامه اى آورده بود و چاى دم كردم و طبق معمول گفتم گورپدر دنيا.مادرم مى گويد من هربار زنگ مى زنم تو دارى مى خورى كه فى الواقع اين طور نيست چون مادرم وقتى زنگ مى زند كه من دارم غذا مى خورم.تمام اين ها را گفتم كه بگويم با اين حال، هرگز نشده به كسى بگويم چقدر چاق يا چقدر لاغر است و اساسن به من چه؟ ولى خيلى ها به راحتى سايز آدم را يادآورى مى كنند. دارى با يك دوستى پس از سال ها ويديوچت مى كنى كه يكباره پس از سلام مى گويد عزيزم چقدر چاق شده اى.آن وقت من مجبورم بگويم عزيزم تو هنوز همان قدر فضولى؟ و ويديو چت را خاتمه دهم و بگويم عزيزم تو هم به جمع رفقايى پيوستى كه ديگر وجود خارجى ندارند به يك دليل ساده: قبل از اين كه من و حالم و خوشى و ناخوشى ام برايت مهم باشند، سايزم برايت مهم است ؛ مى دانى چرا؟ چون در ناخودآگاهت خيال مى كنى من و تو را در يك گور مى گذارند و من ممكن است جاى بيشترى بگيرم و تو نتوانى در آن گور مشترك، خوب غلت بزنى.

غزل صدر
@Chelsalegi

معشوق‌ها هزارجور عادت بد دارند. هزار جور عادت عجیب و غریب. یکی‌شان هم اینطوری‌ست که تا مطمئن ‌شوند حسابی دلبسته‌شان شده‌اید، شما را می‌اندازند توی یک هزارتوی گیج کننده و یک بازی ناجوانمردانه را با شما شروع می‌کنند. سرگرمی‌شان می‌شود هر چه بیشتر گیج کردن شما. شما می‌شوید کبوتر عادتی که جای دیگری بلد نیستید جز روی این پشت بام. در عین حال نشستن بر این پشت بام را از شما می‌گیرند. البته این بازی طوری‌ست که خود معشوق هم ناخواسته در آن درگیر می‌شود. این بازی می‌شود آزمون بی‌رحمی برای معشوق. بعضی‌ها کم بی‌رحم‌اند زود بساط بازی را جمع می‌کنند و به حرمت عشق هم شده کوتاه می‌آیند. بعضی هم آن‌قدر ادامه می‌دهند که عاشق را خسته می‌کنند. لابد در همین دومی‌ست که عاشق گریبان چاک می‌دهد و سر به بیابان می‌گذارد. لابد در همین دومی‌ست که جناب عاشق خلعت عاشقی از تن در‌می‌کند و به گور بابای فرهاد کوهکن و جناب مجنون درودی می‌فرستد و راهش را می‌کشد می‌رود. لابد در همین دومی‌ست که دلی هزارتکه می‌شود و می‌رود توی گنجه عتیقه‌ها. معشوق‌ها هزار جور عادت بد دارند. هزارجور عادت عجیب و غریب. بعضی بیشتر بعضی کمتر...

@Chelsalegi

ارتباطات اجتماعی انسانی مون شده عین مورچه ها ؛ با عجله و بی توجه به زیر و بم همدیگه از کنار هم رد می شیم , شاید در بهترین حالت , برای چند لحظه به هم خیره می شیم و بعد راهمونو ادامه می دیم.
حتی روابط احساسی و نیازهای غریضی و طبیعی مون هم شده فَست ! به جای چشیدن طعمِ هم , به نیم نگاهی و لیسی از جسم و روح طرف , بسنده می کنیم.
٩٨ % روابط اجتماعی مون شبیه و کُپیه , هیشکی واسه هیشکی خاص نیست و همه واسه هم یه جعبه سیاهن که دنیای درونشون واسه هم ناپیداست.
به شاخک های هم دست بزنیم , لطفا

@Chelsalegi

‍ بخشی از وصیت آقا محمد خان قاجار به ولیعهد (بابا خان یا فتحعلی شاه)

"رعیت چون آسوده گردد در فکر عزل رئیس و ضابط افتد و علی هذا القیاس. چون عموم اهالی ملک را فراغت روی دهد به عمال و حکام تمکین نکنند و در فکر های دور و دراز درافتند، این گروه فرومایه را باید به خود مشغول کردن که از کار رعیتی و گرفتاری فارغ نگردند و الا کار زراعت و فلاحت نقصان یابد و توفیر در غله و حاصل ضعیف شود و قحط پدیدار آید و لشکری از کار بیفتد و فساد های عظیم روی دهد و ملک از میان برود.
ارباب زراعت و فلاحت باید چنان باشد که هر ده خانه را یک دیگ نباشد تا به جهت طبخ آشی یک روز به عطلت و انتظار بسر برند و الا رعیتی نکنند و نقصان در ملک روی کند"

@Chelsalegi

دلتنگی مثل یک تسبیح بی پایان است. هر بار یک دانه اش از بین انگشت اشاره و شست رد می شود با ذکر آه

@Chelsalegi

میزان ویرانگری انسانی که می پندارد اشتباه نمی کند از میزان تخریب صدها بمب هسته ای بیشتر است. بمب هسته ای تهدیدی برای زیست جهان نیست! آدم های متعصب، متصلب و افزون خواه تهدیدی جدی برای جهان هستند!

@Chelsalegi

من علی رغم اینکه همیشه معتقدم نباید بر اساس مترِ ظاهر و قیافه و عقاید آدمها را سنجید ولی گاهی به افراد غیرمذهبی این حق را میدهم که درباره افراد مذهبی بدبین بشوند، بعضی هایشان متاسفانه کاری کرده اند که الباقی را هم توی خشک و تر خودشان سوزانده اند.
عقایدمان را از زیر دست و پای همدیگر جمع کنیم قرار نیست کسی به زور چیزی را بپذیرد

@Chelsalegi

دلتنگى هاى آخرِ شبِ هر كس
هيچ شعبه ى ديگرى ندارد!
يكى عكس می بيند...
يكى آهنگ گوش می دهد...
ديگرى ...
@Chelsalegi

روایت معتبر داریم که پنجشنبه ها از ایامی ست که باید مومن بزند بر طبل بی عاری!
الغرض، زمانه عوض شده است و جماعت، اعم از ذکور و اناث، عین لنگه جوراب، معشوق و معشوقه و دلدار و دلبر عوض می کنند!
شاعر می فرماید فلانی!
روزی که نمانَد دگری بر سرِ کویت
دانی که ز اغیار وفادارترم من...

بهتربود میگفت خرم من

@Chelsalegi

یک سری چیزها اگر بین دو نفر آدم رخ بدهد هرچقدر هم از نظر من و تو مشمئزکننده و غیرقابل قبول باشد باز به من و تو ربطی ندارد, آدمهای تو خلوتشان هرکاری کرده اند و میکنند به خودشان ربط دارد. حالا بدترش این است چیزی هم نباشد و ما خودمان بسازیم, پروبال بدهیم, تهمت بزنیم...

@Chelsalegi

ماهایی که می گوییم
"مث عَمَله ها لباس می پوشه" !
"مث دهاتی ها حرف می زنه" !
"مرده شور رانندگیتو ببرن حمال" !
قدّ یه سُپور شهرداری سواد نداره" !
و...
همان هایی هستیم‌ که وقتی بچه بودیم، یادمان دادند از وسط دفتر یک ورق بکَنیم و نمکدان درست کنیم و توی گوشه هایش بنویسیم:
دکتر
مهندس
معلم
خلبان
حمّال
نمکی
سپور شهرداری
و...
بعد می‌شمردیم و سرمست می‌شدیم اگر "مهندس" در میامد...! و سرخورده و شرمنده، وقتی که می شدیم:‌ "سپور شهرداری"
آنطرف تر هم بزرگترهایمان همینطور که دور هم تخمه می شکستند و فحش می دادند به اوضاعِ فرهنگ و سیاست و نگاه طبقاتی! قربان صدقه ی بازی کردنمان می‌رفتند...!

@Chelsalegi

ما همه طفلانی هستیم که تا یک ‌میلیون‌ساله‌گی فاصله‌ی بسیار زیادی داریم. ولی اگر در سیر تکاملی خود به سوی حق، به جای آن‌که به پشت‌ پای خویش بنگریم و در گذشته ساکن شویم، چشم به فضاهای دور دوخته، شاهین اندیشه را به پرواز درآوریم، تعصّبات و تلقینات و آموخته‌های منجمدسازنده‌ای را که چون گِل، پای افکارمان را در خود گرفته و از حرکت بازمان داشته است، رها کرده و در دریای دل با جوشش عشق و کمال‌جویی، جنبش و تلاطم ایجاد کنیم... به نبوغ چنین کودکانی دست‌خواهیم‌یافت. مسلّم است که چنین طفلان نابغه‌ای نیز قادر نیستند از محدوده‌ی تصوّرات خود پای بیرون نهند و خدای آنان نیز مخلوق ذهن آنان است، ولی چون اندیشه‌ی خود را محدود در تصوّرات بدوی ننموده‌اند، خدای‌شان نیز در این قالب‌ها محصور نیست. هر قدر نقطه‌نظر صعود و هدف عروج اندیشه‌ی انسان دورتر و نامحدودتر شود، امکان حرکت تعالی‌بخش او بیش‌تر است. نقطه هدف محدود و ایستا، بازدارنده‌ی حرکت صعودی روح و محدودکننده‌ی جنبش فرازنده‌ی اندیشه است. در هزاران سال پیش، بشر ابتدایی، خدایان بدوی را در تصوّر خویش خلق کرد، که همچون همان انسان‌ها با هم به مبارزه می‌پرداختند و شهروندان نیز در رکاب این خدایان به قتل و شکنجه‌ی هم‌نوعان خود افتخار می‌کردند. امروز انسان‌های متمدّن به خود می‌بالند که خدای عالم را جانشین خدای بدوی ساخته‌اند، در حالی‌که در حقیقت فقط به ظاهر نام او را تغییر داده‌اند. اکنون نیز هر دسته‌ای خدا را به خود متعلق می‌داند. خدایی که فقط با یک گروه محدودی رابطه دارد و با آنان سخن می‌گوید، خدای جهان نیست. موجودی خیالی که برای کسب رضایت‌اش باید خون ریخت و آدم کشت، قربانی داد و قربانی کرد. نیازمندی که در کار خود مانده و محتاج انسان درمانده و محدود است تا به جای او بیندیشد و عمل کند... خالق نیست که خود مخلوق است. موجود است نه وجود هستی‌بخش.

@Chelsalegi

یکی از مواد منشور حقوق "رعیت وندی" در ممالک محروسه این است که رعیت مفلوک حق دارد اظهار نظر کند.
لکن در مملکت گل و بلبل، دو نوع اظهار نظر موجود است: اظهار نظرِ مربوط و اظهار نظرِ نا مربوط، که البته هر دو محترمند!
باالطبع اظهار نظرِ رعیت هم محترم است، لکن چون همیشه نامربوط است، فقط برای خودش محترم است و به یک پول سیاه هم نمی ارزد!
الغرض اینکه رعیت مفلوک اصلا بساطش را پهن نکند بهتر است تا خدای نکرده یک نظر نامربوطی بدهد و این نظر منجر شود به این که مجبورش کنند بساطش را جمع کند و برود جایی که اعراب نی می اندازند....

@Chelsalegi

خارش‌ مغزى را جدى بگيريد. به موقع دست نوازش به سرش بكشيد. تا كاغذ سنباده نشده‌است درست‌اش كنيد. با روغن كارى، با قرص، با پتك. آويختگى فاجعه‌بار است. اين‌كه ندانيد كجاى زندگى هستيد. كجاى زمين و آسمان. چندصباحى كه بگذرد اره مى‌شود به جان‌تان. دندانه‌دار، تيز. يك روز صبح بيدار شويد و تصميم بگيريد. هرتصميمى كه دوست داريد ولى بگيريد و تمام كنيد. دوست داشتيد هيچ ردى هم نگذاريد. عبور كنيد.

@Chelsalegi

دنیای مجازی شبیه میدان مین شده. یه خرده پاتو چپ و راست اشتباه میذاری میری رو هوا. یعنی مورد داشتیم مین خنثی کن بوده الان دوتا پا و یه چشمش رو از دست داده, ما معمولیا که جای خود داریم

@Chelsalegi

هنوز هم گاهی وقتها مثل یک پسربچه‌ی پنج‌ ساله که توی پیاده‌رو چشمش به ویترین اسباب‌بازی فروشی می‌افتد، می‌ایستم و با هیجانِ کودکانه‌ای به چیزی خیره می‌شوم...مثل دیشب...
یازدهِ شب، پیاده از محل کار تا خانه؛ جلوی مرغ‌فروشی...گربه‌ی سیاه، جلوی سبدِ پر از ماهی، روی دو پا نشسته بود و هی قدبلندی می‌کرد و اطراف را می‌پایید و با خودش می‌خواند: "من و اینهمه خوشبختی؟؟ محاله"!
سی سال کوچکتر شدم و پشت تیر چراغ برق قایم شدم تا لحظه‌ی شکارِ شیرینش را تماشا کنم و ماهی را که به دندان گرفت، هردو زبان‌درازی کنیم به فروشنده و فرار کنیم تا خانه...!
هی دل دل می‌کرد...نمی جنبید...بجنب لامصصب!! امیدوار بودم فروشنده سرش همچنان به لیوانِ گَت و گُنده ی چایَش گرم بماند...پیشی خُشکش زده بود...! نمی دانم دربرابر اینهمه خوشبختی خودش را ناتوان می دید؟ یا از اتحادِ ماهی های مُرده می ترسید...؟!

پنج دقیقه گذشت...فرصتش سوخت...چایی ته کشید...فروشنده سبد ماهی را گذاشت توی مغازه و کرکره را کشید پایین و...گربه ی ناکام‌ خزید زیر نزدیک ترین ماشینِ پارک شده...

...و آنهمه خوشبختی، محال شد و رفت...!!

@Chelsalegi

هيچ امر بزرگى در دنيا وجود ندارد.
مثلا پانصد هزار نفر در سوريه کشته شدند، نهايتا چند ابراز تأسف است و چند نشست و ... مى دانى مى خواهم بگويم کسى براى مردن آدم ها تره هم خورد نمى کند، چه برسد به اين که مثلا دلت گرفته باشد...
محل کسبت پلمب شده باشد.
بيمارى اى گرفته باشى.
يا هر چيز ديگر.
دنيا بى مزه تر از اين حرف هاست...

@Chelsalegi