در اسطوره ها ثبت است که فرهاد برای عشق شیرین تیشه به کوه میزد در واقع او چون پیامبری کتیبه ای بجا میگذاشت تا جهان از این اکسیر خوشبختی تهی نشود تا یادمان نرود که انسان میتواند برای دیگری که دوستش دارد مرزهای ایثار را در نوردد!آرش، فرهاد روزگار ماست که تیشه به کوه وجود خود میزند که عشق را آزاد کند در این روزگار بی عشق زیستن های ما!که نشانه بگذارد چونان آخرین تیر ترکش!

@Chelsalegi

ترکیب «بی شعوری» و «اعتماد به نفس» از آن معجون های خطرناک و آزار دهنده است که مع الاسف این معجون در تهران خراب شده بیشتر از جاهای دیگر وجود دارد.
در دیگر بلاد این مملکت جمع این دو کمتر اتفاق می افتد.

فرهنگ و تربیت باید از کودکی آموزش داده شده و در نهادینه شود و گرنه می شود همین به ظاهر شیک و پیک و متمدن و روشن فکر مآب ها که اگر باد نقاب شان را کنار بزند، حال انسان از بی شعوری و بی فرهنگی شان که آمیخته با اعتماد به نفسی وقیح است به هم می خورد.

@Chelsalegi

منم آن شیخ سیه‌روز که در آخر عمر
لای موهای تو گم کرد خداوندش را

@Chelsalegi

باید کاری کرد که همان بار اول تیر به نشانه بنشیند.. باید بار اول درست عاشق شد و درست تر انتخاب.. راستش را بخواهی بار دوم دیگر همه چیز رنگ عوض کرده.. آدمها واقعی تر میشوند انگار...شکم ها بزرگتر .. سرها بی موتر.. آن شور و شوق و شوریدگی را دیگر نمیبینی... انگار بعد از یک تجربه، هزار ساله میشوی... نه دیگر اولین نگاه و دوستت دارم دلت را میلرزاند و نه دیگر کنجکاوی داری برای کشف جنس دیگر... اقبالش هم اگر باشد دیگر اما نمیتوانی با یک بی تجربه از نو شروع کنی .. یعنی توان و جوششی نمی بینی برای دوباره از نو ساختن ... از یک طرف تویی و آغاز جوانی ..هی میخواهی گوش کنی به نصیحت دوستانت که نگران پیری و تنهایی باش .. اما دیگر نه فرصت تجربه را داری و نه انگیزه شروع و نه امیدی برای دوباره عاشقی.. حالا تو هستی و هر آنچه برایت یا خاطره ای است از عشقی فراموش شده و یا خنجری از تکیه گاهی بر باد رفته... هر آهنگ و عطر و کافه و کلامی یادی را در تو زنده میکند.. از سر عشق یا نفرت...مجردهای بی تجربه را همچون کودکی می بینی در روبرویت .. میخندی و میگذری... آنها که تجربه ای چون تو داشته اند را هم میگویی : رسیدن دو خسته به هم از چه رنجی می کاهد؟... مجردهای پر تجربه را که دیگر اصلا میانه ای نداری... به خودت میگویی من هم یکی از هزاران میشوم...
کم کم به خودت می آیی و می بینی دیگر عجیب خو کرده ای به تنهایی.. دیگر نه دلتنگ کسی میشوی و نه منتظر آمدنی.. می آموزی خودت باشی و خودت و لذت ببری.. بگذریم .. خواستم بگویم نمیدانم میشود یا نه اما هر کار می توانید بکنید که همان بار اول به مقصود برسید... نشد هم نمانید اما بدانید بار دوم شما آدم دیگری شده اید..مگر شاملویی باشید که بار بعد کاشف آیدایی شوید.

@Chelsalegi

بزرگ‌ترین خیانت تکنولوژی به روابط عاشقانه‌ی ما، این است که نمی‌گذارد چیزی «تمام» شود. شبکه‌های اجتماعی فقط اولش را بلدند؛ شروع کردنش را. دوتا آدم را نشانِ هم می‌دهند با عکس‌ها و کلمه‌ها و نشان‌ها و ترغیب‌شان می‌کنند که همدیگر را بیشتر بشناسند. از فضای عمومی بروند توی گپ‌های خصوصی، حرف بزنند با هم و از زمین و زمان بگویند و از خودشان، «ببینمت» و برای هم عکس بگیرند و بوس بفرستند. خیلی هم خوب.

اما آن طرف ماجرا، وقتی قصه‌ی دو نفر تمام می‌شود - به هر دلیل درستش این است که آن دو آدم همدیگر را نبینند؛ نشنوند؛ نخوانند. دست کم تا مدتی، که زخم‌ها التیام یابد و هیجان‌ها فروکش کند و دل‌ها به چیزی دیگر قرار بگیرد. اما تکنولوژی، بی خیالِ همه‌ی این‌ها کار خودش را می‌کند. آن دو آدم را هی، هی، هی نشانِ هم می‌دهد. یادِ هم می‌اندازد. ماجراشان را پیش می‌برد و قصه‌شان را ادامه می‌دهد. دیگر فقط یک شماره نیست که اگر نگیری‌اش کم‌کم فراموشت شود، یا یک نشانی که اگر طرفش نروی از یادت برود. یادگارِ محبوبِ از دست رفته، دیگر فقط چند تکه عکس و چند کاغذ نامه نیست که پاره و سوزانده شود. در روزگار تلگرام و موبایل و اینترنت، آن که رفته و با خود دلی شکسته برده، هنوز از در و دیوار در تجلی است؛ با عکس‌هایش، خنده‌هایش، کلمه‌هایش و ردی از خودش که هنوز، همیشه به جاست. حتی اگر نخواهی بخوانی و بدانی و بشنوی و ببینی، ادامه دارد. و چون ادامه دارد، پس هست. و چون هست، پس هنوز تمام نشده است. و این «هنوز» - خدا می‌داند که برّنده‌ترین تیغ دنیاست؛ می‌کشد و می‌بُرد و خون می‌ریزد؛ هر روز. هنوز.

@Chelsalegi

کسانی که بی پروا وشجاع بودند پیش از آنکه بتوانند ژن خودرا به نسل بعدی منتقل کنند، کشته میشدند.
باقی افراد، یعنی ترسوها وملاحظه کارها،زنده ماندند.
ما نوادگان آنهاهستیم!

@Chelsalegi

‍ کسی که آزادی را از دیگران می‌گیرد خود زندانی تنفر خویش و پشت میله‌های تعصب و تنگ‌نظری گرفتار شده است. اگر من آزادی کس دیگری را از او بگیرم، واقعا آزاد نیستم، دقیقا همان طور که وقتی آزادی از من گرفته شده باشد.
ظالم و مظلوم هر دو انسانیت خود را از دست داده‌اند... برای آزاد بودن تنها نباید زنجیرها را گشود، بلکه باید به شکلی زندگی کرد که آزادی دیگران افزایش یافته و به آزادی دیگران احترام گذاشته شود.

نلسون ماندلا

@Chelsalegi

من یکبار خودم را واژگون کردم. دلم را زندگی‌ام را و هرچه داشتم و نداشتم. حتی آدمهای اطرافم را . بعد از همان بالا نگاهش کردم . دیدم یک چیزهایی همان اول کار پایین افتادند. بدون هیچ تقلایی. بدون هیچ تلاشی. یک چیزهای دیگری کمی ایستادند و بعد افتادند و یکسریهای دیگر نیافتادند. چسبیدند به تنم به روحم به زندگی‌ام ماندگار شدند. من فکر میکنم گاهی بد نباشد که گاهی یک واژگونی در وجودمان رخ بدهیم تا ببینیم چه چیزهایی ماندگارند و چه چیزهایی نیستند....

@Chelsalegi

نمی دانیم چرا در دولتِ منحوسه ی اینستاغرام غم باد نمی گیریم اما به محض رُجعت به تلغرام آباد دلمان غنج می رود برای غم و ناله! یک بغضِ خزعبل، زرتی میان گلو جا خوش می کند و ذاتِ ملوکانه را مکدر. به گُمانم که آن ابتذالش بیشتر است و این شیخِ اشراقش!! غلط نکنیم کار کارِ این انگلیس های چشم ‌چپ است و لاغیر!

@Chelsalegi

اسماعیل بودم.
شنیدم پدرم صدایم می زد.
برگشتم.
گوسفند را فروخته بود، چاقو در دست داشت.

@Chelsalegi

‏فرق مذهبی که قبول داری و مذاهبی که قبول نداری ،فقط اینه که شما به مذهب خودت با احساس نگاه میکنی و به بقیه ی مذاهب با منطق.

@Chelsalegi

اگه هنوز بعضی وقتا بغض روی بغض انباشته میشه و یه جایی وسط خیابون، پشت ماشین، تو رختخواب، سر نهار یا شام و وسط کلی آدم، راه خودشو برای فرار از سینه ت باز میکنه و دنیا پشت لایه ای از اشک چشم هات غرق میشه و حتی تا مرحله ای پیش میره که باید صدات رو مخفی نگه داری و هق بزنی...اونجا خدا رو شکر کن. تکرار مدام زندگی، بدون درد، روح رو در حفره سرد و تاریک مسخ شدگی کدر میکنه. اونقدر که دلت برای پیدا کردن بهانه ای غم آلود پر می کشه... یه بهانه برای خالی شدن، برای اینکه بدونی هنوز زنده ای، برای جنگیدن و قدم از قدم برداشتن... هر دو کفه این زندگی ناجوانمردانه درده. اما درد پوسیدن ِ روح در کالبد بی اعتنایی زمان، حتما کفه سنگین تری داره. گریه کن عزیز.. گاهی به هر بهانه ای

@Chelsalegi

مرا در این عالم با عوام هیچ کاری نیست، برایِ ایشان نیامده‌ام. این کسانی که رهنمایِ عالم‌اند به حق، انگشت بر رگِ ایشان می‌نهم.

مقالاتِ شمسِ تبریزی

@Chelsalegi

میگم کاش آدمیزاد هم نوتیفکیشن داشت! مثلا هر روز بهت می گفت یک نفر دارد به تو فکر می کند
یک نفر دلش برایت تنگ شده
یک نفر می خواهد تو را ببوسد
یک نفر می خواهد به تو دروغ بگوید
یک نفر قصد فریب ات را دارد
یک نفر دارد به تو فحش می دهد
یک نفر برایت آرزوی خوب کرد
یک نفر به تو حسودی می کند
بعد خودت می نشستی و فکر می کردی که مثلا اینا کی هستن! درسته ممکنه زندگیت مختل بشه ولی خب خیلی کیف داره ! حالا این وسط بعضی آدما هیچ نوتیفکیشنی دریافت نمی کنن و می فهمن خیلی تنهان ... و یا اینکه چرا وجودشون انقدر بیخوده و یه کاری برای خودشون می کردن!

@Chelsalegi

وقتی یکی بهت میگه خدا بزرگه!

یعنی هیچ راه حلی به ذهنش نمیرسه و دهنتم سرویسه

@Chelsalegi

زندگی‌ نو، تجربه نو، اندیشه نو، دوست نو، دستاورد نو، ایمان نو، الحاد نو، دانش نو، احساسِ نو، هوای نو، فضای نو، نگاه نو، هیچ کدام راهِ میانبر ندارد، مجانی‌ به دست نمی‌‌آید، آسان نیست. باید آزمود، اشتباه کرد و دستِ آخر آموخت.
همین است که بزرگترین سرمایه هر کدام از ما شاید اشتباهات ما باشد. آدمِ زنده و زمینی‌، با اشتباه است که رشد می‌‌کند، لذت می‌‌برد، رنج می‌‌کشد و می‌آموزد. آدم بدونِ اشتباه خیلی‌ وقت است که مرده.

@Chelsalegi

‏ما از تاریخ درس نمیگیریم از تاریخ افسردگی میگیریم

@Chelsalegi

‏نخستین قیام باید علیه استبداد عالی مذهب سالاری باشد، علیه شبح خدا. تا وقتی که در بهشت اربابی داریم، در زمین برده خواهیم ماند

میخایل باکونین

@Chelsalegi

زخمی که غریبه بزند، فقط زخم است. دردش را می کشی و کم کم فراموشش می کنی. اما؛ واویلا از آن زخمی که آشنا می زند. دلبری، دلداری، آشنایی، کسی که خوب تو را بلد باشد زخمی که بزند فقط زخم نیست، زلزله ای است که در تمام ارکان وجودت رخ می دهد. زخمی که ماندگار است و با هر بهانه ای تازه می شود. زخمی که جاودانه است، از بس که دردش تمام نمی شود. زخمی که خودی به تو می زند زخمی خوب نشدنی است، چرا که وقتی کسی را به حریمت راه بدهی، بی اختیار اسرارت را فاش کرده ای و یادش داده ای کجایت را بزند که از درد تا شوی و مثل مار بپیچی دور خودت و در سکوت شبیه درختی بی میوه، بیهوده و تنها تمام شوی...
و چه تاریک است دنیا پیش چشمت، وقتی به خونابه غمگین زخم روی روحت نگاه می کنی که ردش شبیه اسمی شده که برایت مقدس بود. انگار اندوه را برای همیشه روی روزگارت خالکوبی کرده اند.....

@Chelsalegi

کلا که تو ایران کپی رایت بی معنی بود ولی با تلگرام دیگه به پشمک ترین حد خودش تنزل کرده ... هر چی می نویسی نیم ساعت بعد به اسم دل نوشته های پسر دکتر حسابی و عموی پائولو کوئیلو و زن دایی ماری کوری واسه خود آدم میفرستنش !

@Chelsalegi