تمامِ وقت‌هايى كه چند ثانيه ديرتر به ايستگاه مى‌رسيم و اتوبوس يا مترو از برابر چشمان ما مى‌گذرد و مى‌رود، با حرص و حسرت ياد تمام كارهايى مى‌افتيم كه در دقايق آخر كرده‌ايم و اگر نمى‌كرديم، حالا توى آن اتوبوس يا قطار نشسته بوديم. مثلن آن هورتِ اضافه‌ى چاى، يا تصميم ناگهانىِ آب دادن به گلدان، يا ترديد در انتخاب بين دو لباس، يا گرفتن آن بوسه‌ى آخر از لب‌هاى يار. گاهى كوچك‌ترين كارها ما را از «رسيدن» به مقصد بازمى‌دارد.

چه كسى اما مى‌تواند بگويد ميانِ ماندن و رفتن، بين لحظه‌اى درنگ يا عزيمت به شتاب، كدام را بايد انتخاب كرد؟ چه كسى مى‌تواند بگويد كدام بيشتر مى‌ارزد: قرارِ از پيش تعيين‌شده، يا بوسه‌ى بى‌هوا؟ چه كسى مى‌تواند بگويد هر اتفاقى كه برايش مى‌افتد، زندگى را به كدام سو مى‌برد؟ چه كسى مى‌داند كجاىِ كلافِ زندگى‌اش ايستاده است؟

@Chelsalegi

ما این چیزها را نداشتیم. "کل یوم عاشورا... " که شد شعار ما و یا "بسم لله القاسم الجبارین" که نشست بجای "بسم الله الرحمان الرحیم"، این بلاها بر سرمان آمد.عده‌ای از اینسوی بر دگران تاختند و عده‌ای از آنسوی بام افتادند و اینگونه شد که یک برداشت ناصحیح از کلمه در عالم انتزاعی به ایدئولوژی تسرّی یافت که هم ایدئولوژی را به گند کشید و هم کیان کشور را در خطر قرار داد.
علوم انسانی مهم است.کارکرد کلمات مهم‌اند.رفـــُرم در ابتدا باید در فهم ما صورت گیرد.ما را باید آشنا کنند با واژه‌ها.با صلح،همزیستی،اخلاق،دموکراسی،رواداری و بسیار واژه‌ها.اگر خواهان تغــییر هستیم باید به فلسفه،جامعه شناسی،تاریخ و ادبیات و هنر فرصت تنفس داد که در غیر اینصورت ،شعارهایی جز رفـــرم لقلقه‌ی زبانها خواهد گشت که جز شکست و فرسودگی چیزی به همراه نخواهد آورد.
آگاهی و فقط آگاهی،هرچند طولانی و زمانبـــر.

@Chelsalegi

همین حالا یکی دو تا کتاب تاریخ گیر بیاور و ببین پنج شش تا جنگ بزرگ، چه‌طور شروع شده‌اند: جنگ‌، معمولا نتیجه‌ی یک روند منطقی‌ و گاه ناگزیر است، اما آن‌ اتفاقی که جنگ‌ با آن شروع می‌شود، همیشه یک حادثه‌ی احمقانه است.
داستانی که با یک حادثه‌ی احمقانه شروع می‌شود، احمقانه هم ادامه می‌یابد و احمقانه هم تمام می‌شود.

هر وقت دیدی که یک قدرت بزرگ در بال‌های قدرت کوچکی می‌دمد و هندوانه زیر بغلش می‌گذارد، بدان که می‌خواهد نابودش کند.
چند سالی است که از در و دیوار جهان حماقت می‌بارد.
منتظر آن حادثه‌ی کوچک احمقانه باشیم.

فریب ِ صلح از تعظیم ِ مغروران مخور «بیدل»
رگ ِ گردن چو برخیزد، به عزم ِ جنگ برخیزد!

@Chelsalegi

بزرگترین فریبی که "عقل" بر سر ما آورده این است که ما را وادار کرده به "بخت" اعتقاد نداشته باشیم.گویا "بخت" هم مثل مسئله "وجود" غیرقابل انتقال به دیگری ست و بین الاذهانی نیست.من نمی توانم رنج از این "بخت" را به دیگری انتقال بدهم چون برای دیگری فهم ناپذیر است و باید بار رنج آورش را تنهایی بر دوش بکشم،بیخود نیست که از "بخت" در شعر حرف می زنند تا در فلسفه!عذاب آور است این حس که بفهمی آنچه بر سرت می آید در چنبره ی متافیزیکی سنگین در بیرونت است که از دایره اختیار تو بیرون است.مثل بیمار شیزوفرنی که موجوداتی را می بیند دارند روحش را مثل خوره می خورند و همه به او می گویند این یک توهم است!


@Chelsalegi

یک نیایشی هست در کتاب از زبان جوانان آگاه و آزاده اصحاب کهف، همانها که دلهای پیوسته و استوار داشتند، همانها که سر پیش کسی خم نمیکردند و از نادانی قوم خود شکایت داشتند. آنجا که پیش از آنکه به غار پناه ببرند از استیصال ندا میدهند که پروردگارا از نزد خودت رحمتی بفرست و در این گرفتاری رشدی سهم ما کن...و هیی لنا من امرنا رشدا.

@Chelsalegi

نه یارای گفتن هست نه طاقت سکوت..

هر چه می‌نویسم پنداری دلم خوش نیست و بیشتر آنچه در این روزها نوشتم همه آن است که یقین ندانم که نوشتنش بهتر است از ننوشتنش.
ای دوست نه هر چه درست و صواب بود روا بود که بگویند…
و نباید در بحری افکنم خود را که ساحلش پدید نبود و چیزها نویسم بی «خود» که چون «واخود» آیم بر آن پشیمان باشم و رنجور.
ای دوست می‌ترسم و جای ترس است از مکر سرنوشت…
حقا و به حرمت دوستی که نمی‌دانم این که نوشتم طاعت است یا معصیت!
کاشکی یکبارگی نادانی شدمی تا از خود خلاص یافتمی!
چون در حرکت و سکون چیزی نویسم رنجور شوم از آن بغایت!
و چون در معاملت راه خدا چیزی نویسم هم رنجور شوم، چون احوال عاشقان نویسم نشاید، چون احوال عاقلان نویسم هم نشاید، و هر چه نویسم هم نشاید و اگر هیچ ننویسم هم نشاید، و اگر گویم نشاید، و اگر خاموش گردم هم نشاید و اگر این واگویم نشاید و اگر وانگویم هم نشاید و اگر خاموش شوم هم نشاید!

رساله عشق
عین‌القضات همدانی
@Chelsalegi

اميد، نااميد كننده‌ترين واژه‌ى اين سرزمين است. درست مثل شمع چروك خورده‌ى به پت‌پت افتاده‌اى كه پشت‌بندش شعله‌ى بى‌رمقش غرق مى‌شود توى حوض كوچكى از چربى. يك روشنايى كم‌رنگ و خجالتى كه با نسيمى سكندرى مى‌خورد و به زور ديده مى‌شود. اميد در سرزمين ما چيزى‌نيست جز اضطراب آينده، يك روز خواهد آمد.
اين است حال و روز امروز ما

تاريخى بى‌نهايت كثيف كه آهنگ بدنامى‌ تمامى مردمان سرزمينش كه اميدوارانه به اربابان سرزمينشان چشم دوخته‌اند در آن نواخته مى‌شود.

@Chelsalegi

يکی نوشته بود: کسی که چشم به آسمان دوخته که برایش ببارد، سرنوشتش همین است. درست گفته؛ اما ما دیرزمانی است که چشم به آسمان نداریم ببارد. شاید فقط می‌خواهیم از آسمان برایمان نبارد. از در و دیوار نبارد. از دوست و دلدار نبارد. از خاطره‌ی یار نبارد. و درمانده‌ایم در زمین خدا. که کجا بمانیم یا کجا برویم. که مسکن و مأوامان کجاست. و می‌خواهیم که دوست بداریم، اما یاد نداریم. می‌خواهیم که عشق بورزیم، اما هراسانیم. و مضطربیم. مضطربیم در آغاز روزهامان، از خبرهایی که در کمین‌مان نشسته‌اند. زیرا که خیابان‌هامان خشونت و خیره‌سری در خود پرورانده‌اند. و مضطربیم در آستانه‌ی شب‌هامان، از کابوس‌هایی که انتظارمان را می‌کشند. زیرا که بالش‌هامان خنجر آخته‌ی خیانت در خود پنهان کرده‌اند. و مضطربیم در دل دادن، دل بستن. مضطربیم حتی وقتی دل‌دار را در آغوش داریم. مضطربیم آن که آمده برود. بس که رفته‌اند!

یَهُوَه در سِفر تثنیه، بنی‌اسراییل را وعید کرده که آنان را در میان امت‌ها از کران تا کران زمین پراکنده خواهد ساخت، و در میان این امت‌ها استراحت نخواهند یافت و برای کف پای‌شان آرامی نخواهد بود، و در آن‌جا یهوه تو را دل لرزان و چشمِ کاسته و جانِ پژمرده خواهد داد. که بامدادان خواهند گفت کاش که شام می‌بود، و شامگاهان خواهند گفت کاش که صبح می‌بود.

حاشا که حال و روزگار ما
@Chelsalegi

از لحظه‌ا‌ی که پایمان را از غارِ تنهایی بیرون می‌‌گذاریم و پا به زندگی‌ اجتماعی می‌‌گذاریم باید پیه این را به تنمان بمالیم که پشتِ سرمان حرف خواهند زد. بعضی‌ به نیتِ سرگمی، بعضی‌ از سرِ کینه، بعضی‌ هم از دلسوزی. شک نکنید که همین شما که این نوشته را می‌‌خوانید، و یا منی که می‌‌نویسم، همین روز‌ها جایی سوژه گپی و گفتی‌ بوده‌ایم. اگر فکر می‌‌کنید روشی‌ از زندگی‌ وجود دارد که شما را از لیستِ موضوعاتِ گفت و گو در دنیا خارج می‌‌کند، اشتباه می‌‌کنید. میخواهید با خیالِ راحت زندگی‌ کنید؟ بی‌خیالِ حرف این و آن شوید.
@Chelsalegi

‏من اگه پیامبر میشدم معجزه م خواب بود، فقط میخوابیدم و پیروانم رو به خواب دعوت میکردم، فکر کنم کامل ترین دین میشدم.

@Chelsalegi

گاهی یک نفر هست که به سمتت می آید و با اصرار برایت یک آهنگ خاص را باز می کند و از تو می خواهد با دقت تا آخرش گوش کنی. بعد او در تمام طول آهنگ ساکت می شود . بی حوصله ساده می گیری و می گذرد اما شاید آن لحظه بیشتر از اینکه یک آهنگ معمولی را برایت باز کرده باشد ، قصه ی دلش را برایت گشوده .
برای یکدیگر وقت بگذاریم ، راه دوری نمی رود.
@Chelsalegi

میدانی ... یک کسانی می‌آیند توی زندگی ات که خیلی چیزها را عوض می‌کنند. ازشان شخصیت می‌گیری. هر بار به خودت فکر می‌کنی در واقع داری به خودت با آن آدم فکر می‌کنی. به خودت که آن آدم را داری. به خودت که "دوست داشتنت" برای اوست. به خودت که با آن آدم فکر می‌کنی خوب و خوشبختی. کنارش که می‌ایستی قد می‌کشی و با او بودنت را می‌خواهی توی چشم همه فرو کنی هیچ هم بد نیست یک همچین حسی هست و من هم آن را سالها پیش تجربه کرده‌ام فارغ از نوع رابطه و قد و اندازه و خط کش های جامعه و جنسیت. این‌ها را که بدانی آنوقت توی این معاشرت‌های دو نفره‌ ات گاهی ساکت می‌شوی و می‌روی توی عمق خودت، آنجا عزای این بلایی که قرار است دیر یا زود یقه ات را بگیرد توی دلت پیشا‌پیش گرفته‌ای ، اینکه یک روز برای هم تمام می شوید. همش می پرسند چرا ساکتی چرا رفتی توی قیافه ، ازت دلخور میشوند اما نمی دانند چقدر دیوانه وار ، بودن و حضورشان را دوست داری و می پرستی.
@Chelsalegi

اگر رازی ندارید، یعنی تا امروز زندگی نکرده اید، پس دست به کار شوید و دست کم یکی بسازید.
@Chelsalegi

دنیای واقعی و مجازی با هم خیلی متفاوته ما به نوشته های هم دل می بندیم ، به دنیایی که از خودمون و خودشون میسازیم و میسازن . و اگه نزدیک شدنی در کار باشه ، تفاوتهای دنیای مجازی و واقعی به طرز زننده ای میتونه آزاردهنده باشه . و یا مثلا مدتها فکر می کنی کسی هست که همون گزینه ایده آل توئه ، و ناگهان میفهمی که دل در گروی مهر دیگری داره ، و این از خوبیای دنیای مجازیه که شکستت میتونه مخفیانه اتفاق بیفته !
همه اینا رو گفتم که بگم من شبیه نوشته هام نیستم ، شاهد هم دارم . شماها رو نمیدونم .
@Chelsalegi

همه ی ما، داستان اون دلقکی رو شنیدیم که تموم مردم شهرو می خندوند، اما خودش افسردگی داشت!
حالا امروز متوجه شدم، آدمی هم که سنگ صبور همه است، ممکنه تنهائی بزرگ و غم آلودی داشته باشه. ممکنه همین طور که حرفهای دیگرونو گوش میده، هزاران حرف در دلش انباشته شده باشه! ممکنه دلش گریه بخواد! اما سنگ صبور این دردها رو بر خودش هموار می کنه تا سایرین رو آروم کنه، تا گوش شنوای درد دیگران باشه، تا آنچه به نظرش درست میاد رو به دیگری بگه! ما همین طور حرف می زنیم و حرف و اون گوش میده و گوش! در پایان ما سبک میشیم . اما هیچ وقت شده متوجه باشیم چه دردهائی رو منتقل کردیم؟ و این که اون سنگ صبور بیچاره هم دردهائی داره که دردهای ما هم بهش اضافه شده؟
گاهی هم برگردیم و به سنگ صبورمون بگیم: تو چطوری؟ غمی تو دلت نیست؟ حرفی هست که دوست داشته باشی بشنویم؟ کاری از دست ما بر میاد تا غم های تو سبک تر شه!
@Chelsalegi

نه این که با بدبختی مشکلی داشته باشم
چون می دانم تا آخر عمر دست از سرم بر نمی دارد
فقط نمی خواهم مشکلات آینده ام
از جنس مشکلات فعلی ام باشند .
امیدوارم بتوانم هر سال ام را
با یک مصیبت وحشتناک متفاوت به یاد بیاورم.
@Chelsalegi

سارتر خود اعتراف کرد که از روان پریشی که گریبان گیرش شده بود جز از راه نوشتن نتوانست خلاص شود. بنابراین نوشتن، جنون درون را می مکد و به نویسنده کمک می کند تا از آن رهایی یابد و یا حجم آن را به حداقل برساند. این در صورتی است که موفق شده باشد به خلاقیتی حقیقی برسد. در واقع هیچ هنرمند واقعی یافت نمی شود که از نوعی بیماری در رنج و عذاب نباشد ، نیشی که نویسنده را سُک می زند و او را وادار می کند به آفرینش و خلاقیت. در نتیجه نویسنده از اینکه دچار عقده ی روانی است یا از زخم های درونی رنج می برد ترس و وحشتی ندارد ،حتی اگر دیگران بخواهند علیه اش توطئه کنند. چرا که تنها گنج او همین زخم درون است. به عبارتی راز نبوغ و خلاقیتش همین است.
@Chelsalegi

نیچه در حال دیوانه شدن بود که روزی در شهر تورین ایتالیا می‌بیند مردی به اسبی شلاق می‌زند. او با چشمان گریان دستانش را دور گردن حیوان حلقه می‌زند. نیچه در آثارش همدردی را پست دانسته بود و به آن حمله می‌کرد. ولی این حادثه نشان می‌دهد او این احساس را تجربه می‌کرد. شاید کوشیده بود آن را در خود سرکوب کند. ولی چرا؟ نمی‌دانم. اما شاید با نقش مسیحیت در زندگی شخصی او مرتبط باشد. می‌دانیم مسیحیت شفقت و همدردی را بسیار تبلیغ می‌کند. پدر نیچه یک روحانی مسیحی بود و وقتی نیچه پسری کوچک بود در اثر بیماری مغزی مرگ دردناکی را تجربه کرد. نیچه‌ی باهوش احتمالاً از خود پرسیده که چرا خدا اجازه داده است این مرد خوب که زندگی‌اش را وقف عشق به خدا کرده بود چنین رنج بکشد. با وجود این تجربه، او در ۲۰ سالگی برای مطالعه‌ی الهیات و روحانی شدن وارد دانشگاه شد. اما مطالعات جدی سبب شد تردیدهایش عمق بگیرد.

خداناباوران قرن نوزدهم، مثل جان استورات میل، با اینکه متافیزیک و جهان‌بینی مسیحی را رد می‌کردند، ارزش‌های اخلاقی‌اش را می‌پذیرفتند. ولی نیچه به ارزش‌های اخلاقی مسیحی که یکی از برجسته‌ترین‌هایش شفقت است حمله می‌کرد.
@Chelsalegi

ما هرگز برای بلهوسی های خود پول کم نداریم، فقط سر قیمت چیزهای مفید و لازم چانه می زنیم. برای یک دختر رقاص سکه های طلا می ریزیم، اما با کارگری که خانواده گرسنه اش به انتظار پرداخت یک صورت حساب است بحث می کنیم. هر قدر هم که ما برای لذات خودپسندی پول بدهیم، باز هرگز در نظر ما چندان گران نیست...!
@Chelsalegi

‏دموکراسی پیاده کردنی نیست !
وقتی لایقش شدیم خودش حاضر میشه
@Chelsalegi