با وجود اين ديكتاتورهاي متعفن كه به نام دموكراسي در خاورميانه بر جان و مال و ناموس مردم مي تازند بي جهت نيست كه وعده ظهور مصلح جهاني در تمام أديان از همين خاورميانه داده شده است .
@Chelsalegi

یک اماکنی در بلاد کفر وجود دارد که بسیار تاریک است و هی نور های رنگی رنگی به اطراف می تابانند و یک موسیقی گوش خراش که مصداق انکر الاصوات است، متداوما پخش می کنند و جماعت کثیری در هم می لولند و هی پیشنهاد های بی شرمانه می دهند و یک لوله هم در زمین کاشته اند که اهل ِ فن می روند در جوار لوله ی مذکور و با ضرباهنگ همان موسیقی گوشخراش فوق الاشاره، تدریجا رفع البسه می کنند و آنقدر ادامه می دهند که استغفرالله رب العالمین!
الغرض که آدم، به صورت آدم وارد می شود، حیران و ویلان و گیج و ویج و مشنگ خارج می شود!
این را گفتیم که خلق الله، قدر همان قهوه خانه های خودمان را بدانند! چای را بریزند در نعلبکی و هورت بکشند که خدا وکیلی لذت دارد!
@Chelsalegi

ایرانیان قریب به ۸ قرن است که شیعه هستند واین زمان طولانی را نمیتوان نادیده گرفت وبنا براین باید پذیرفت که با توجه به سنتهای حاکم در جامعه ایرانی تشیع برای ایران وایرانی فرهنگ است ونیز از انجا که همواره سنتها ومذاهب گرفتار تحریف وآلودگی هستند بالطبع شیعه نیز در روند تاریخی وزمانی دستخوش تغییر وتحریف شده است متفکران وروشنفکران ایرانی در تاریخ معاصر ایران همواره کوشیده اند تا راز وعلل عقب ماندگی کشور را پیدا کنند ونقطه مشترکی که همه به آن تاکید داشته اند خرافات وگرایشهای نابخردانه شیعی ومذهبی بوده است اما طرح چگونگی وارائه راهکار روشنفکران غالبا یکی از دوراه بوده که هردو ی این راهکار ها تاکنون چندان موثر نبود ه است اول تایید همه آنچه هست واستفاده ابزاری از فرهنگ عمومی برای پیشبرد هدف که مجری اصلی این تفکر میرزاملکم خان بود دوم تقابل وستیز مستقیم با فرهنگ عمومی که احمد کسروی بر شیوه دوم تاکید داشت کتاب سوزی در شب های جمعه یکی از راهکارهای کسروی بود با اینهمه به رغم بی اثر بودن این رفتار ها در نزد عموم نمیتوان تاثیر عملکرد علمی این اندیشمدان را نادیده گرفت وکتاب تاریخ مشروطه کسروی از مهمترین دستاوردهای علمی وتاریخی ایران معاصر است بیستم اسفندسالگرد ترور کسروی است
@Chelsalegi

فارغ ازاینکه کجای زمان خطی وتقویمی ایستاده باشی، «گذشته»، تا آنجا که آن را در قالب آرزوهایت به یاد بیاوری و احضار کنی، میتواند همان آینده ای باشد که هنوز موعدش فرا نرسیده باشد. سماجت بر آرزوها، سوژه را برای همیشه جوان، آرمانی و مبارز نگه می‌دارد. در غیره این صورت، در توالی‌ای مرگ‌بار بر حسرت‌های شخصی و جمعی آدمی افزود خواهد شد.
@Chelsalegi

ما آدمها،جزایری سرگردانیم در اقیانوسی مشترک و زیر یک آسمان،اما با پوشش گیاهی متفاوت،اقلیم متضاد،رنگ و بوی خاص.
گاهی که به علت تلاطم دریا و بادهای موافق به هم می‌رسیم،گمان نکنیم که چون در "جزیره بودن" مشترکیم،باید آب و هوایمان نیز یکی باشد.
@Chelsalegi

بهترین استدلال در دفاع از ازدواج را احتمالا سقراط ارائه کرده!

«حتماً ازدواج کن. اگر زن خوبی بگیری خوشبخت می‌شوی. اگر بد باشد، فیلسوف خواهی شد.»
زن سقراط زنتیپی نام داشت. می‌گویند خیلی از سقراط جوان‌تر بود شاید چهل سال جوان‌تر. این دو سه پسر تولید کردند. گزنفون، شاگرد سقراط، می‌نویسد زنتیپی آدمی بسیار جدلی بود و کنار آمدن با او سخت، و اتفاقاً به‌خاطر همین ویژگی‌اش سقراط او را انتخاب کرد. به‌ادعای گزنفون سقراط گفته: «کاملاً به‌خوبی می‌دانم که اگر بتوانم او را تحمل کنم، می‌توانم به‌راحتی با هر آدم دیگری هم ارتباط برقرار کنم.»
@Chelsalegi

به نظر شاه ایران برای مدرن شدن باید مینی ژوپ پوشید و دیسکو تاسیس کرد. این را در گفتگو با بندر، شاهزاده سعودی گفته بود. این فهم از مدرنیسم تنها مختص شاه نیست. بسیاری دیگر هم همین را می فهمند. باید لباس های مدرن، صنایع مدرن، مدارس مدرن، علوم مدرن، شکل حکومتی مدرن و ... را اختیار کرد تا مدرن شد.
این فهم یک ایراد بزرگ دارد. تاریخ مدرنیته را آخر به نخست می فهمد. در واقع تنها آخر داستان را خوانده و نمادهای غربی را به عنوان معیارهای مدرنیته گرفته و می خواهد آن را عینا پیاده کند. در حالی که غرب برای مدرن شدن یک فرایند را طی کرد و برای رسیدن به آن به سوالهای مطرح در جامعه خود جوابی تازه داد.
مدرنیسم یک فرایند بومی است. برای مسائل خود راه حل مدرن پیدا کردن است. نه اینکه مسائل دیگران را به مسائل خود تبدیل کنی و بخواهی همان جوابها را اینجا هم تکرار کنی. وقتی در مورد منطقه ای در خاورمیانه حرف میزنی، باید نگاه کنی ببینی ساختار قدرت حول چه نهادی شکل گرفته؟ قدرت چگونه تقسیم می شده؟ عناصر این فرهنگ کدام است؟ مسئله ما چیست؟
اگر بتوانیم نخست صورت مسئله را درست طرح کنیم، آنگاه با نیم نگاهی به غرب که این فرایند را طی کرده و تجربه ای قابل آموختن دارد و نیم نگاهی به خود و مسائلمان می توانیم این فرایند را ما نیز طی کنیم و برای سوال هایمان جوابی تازه طرح کنیم.
آن شاهزاده عرب به شاه ایران گفته بود: پادشاه حواسشان باشد که شاه ایران با جمعیتی ۹۰% از مسلمانان هستند، نه پاشاه فرانسه. تاریخ نشان داد چه کسی اشتباه می کرد.
@Chelsalegi

دکتر همایون کاتوزیان «ایرانیان از داستان‌سرایی، لطیفه‌گویی، شوخی و شایعه‌پردازی لذت می‌برند؛ شایعه‌ها و داستان‌های ضدحکومت را به‌راحتی می‌پذیرند و در ساختن بی‌رحمانه‌ترین شوخی‌ها برای مسخره کردن صاحبان قدرت، به‌ویژه دولت، استادند. به‌گفته‌ی شاعر برجسته‌ی معاصر، مهدی اخوان ثالث، «زندگی‌مان شعر و افسانه». اگرچه زندگی ایرانی عناصر دیگری نیز دارد، شعر، اسطوره و افسانه، عرفان و دین بخش بزرگی از زندگی روزمره را تشکیل می‌دهند. احساس در میان ایرانیان و در شکل دادن به آرای آنان، جایگاهی والاتر از عقل دارد. برای یک ایرانی، احتمال پذیرفتن نکته‌ای که با داستان، شعر یا استدلالی فوق‌العاده و ماورای منطق توجیه شده باشد بیشتر است، تا پذیرفتن استدلالی صرفاً منطقی یا شواهد عینی.»
@Chelsalegi

هاجر ، فرزندش را ميان بيابان خشك و لم يزرع حجاز به اميد يافتن آب تنها گذاشت ! هفت بار با اميد به سوي سراب دويد در ميانه هشتمين بار از زير پاشنه پاي كودك تشنه ابراهيم كه بر زمين مي ساييد زمزم جاري شد
زمزم قرنهاست كه مي جوشد . خداوند اميدوارن را دوست دارد
@Chelsalegi

خواب می بینم باران آرام می بارد، آرام. باد می وزد، بهار شده. در تاریکی دراز می کشم روی زمین، دست راستم را دراز میکنم، می آیی و آغوشم را فتح می کنی و سرت را روی دستم می گذاری و میخوابی. از من میخواهی برای سال تحویل بیدارت کنم. خوابت می برد. عطر تنت شرابخواره ام کرده، سرمست و سرخوش. تماشایت می کنم، آرام نفس می کشی و من به بالا و پایین شدن قفسه سینه ات نگاه میکنم و این وقت صبح آنقدر زیبایی که دلم گریه می خواهد.
سال تحویل می گذرد. روزهای بعد هم .ماه های بعد، سالهای بعد. می گذرند، ما همانجا دراز کشیده ایم. پیر می شویم و قرن ها در پی هم می گذرند.
تمام سال تحویل ها می گذرند، انسان منقرض می شود، و من هنوز دلش را ندارم که از این خواب بیدار شوم....
@Chelsalegi

آنتونیو گرامشی متن عجیبی دارد که با این عنوان شروع می شود: «چرا از سال نو متنفرم؟» در انتهای این متن او می نویسد:

«دلیلی ندارم که بخواهم روز عید و جشن سال نو را با آن ریتم‌های جمعی قیم مآبانه‌اش، با همه غریبه‌هایی که توجه چندانی بدان‌ها ندارم، مشترک شوم. اینکه چون پدربزرگ‌هایِ پدربزرگ‌هایمان سال نو را جشن گرفته‌اند پس ما نیز باید نسبت به آن احساسی داشته‌باشیم و آن را بخواهیم، حال به‌هم زن است»

گرامشی البته تنفر خود از روز سال نو را به نقدی تامل برانگیز از تاریخ تقویمی ربط می دهد و می گوید به جای مناسک سال نو من می خواهم هر روز برایم روزی نو باشد. اما به گمانم در کلام گرامشی می توان طنین صدای آدم های ناهمگون را دید، آدم های غمگینی که همیشه در درد و رنجِ دیگران با آن ها هستند اما در شادی های شان نه. این حضور همیشگی در رنج و غیاب همیشگی در شادی انگار هزینه ای است که این آدم ها به خاطر سبک زندگی شان و به خاطر نوع فکر کردنشان باید بپردازند.
@Chelsalegi

با این خدا زندگی کن ، ایمان بیار بهش ، قبولش کن ، باورش کن ،  بهش تکیه کن
ایشون اخلاقش اینطوریه ، میبره تا مرز ناامیدی با این خدا زندگی کن  ایمان بیار بهش
با خدای گهواره موسی رود نیل ، با خدای یوسف ته چاه 
با خدای ابراهیم در دل آتش ، با خدای اسماعیل تنها در مکان لم یزرع

با خدای هابیل مقتول و قابیل مسلط
@Chelsalegi

چرا در سال‌ها و قرن‌ها قبل که اینترنت نبود، کتابخانه نبود، دانشگاه نبود، احزاب سیاسی نبود، ناشران کتاب‌های فلسفی نبود، مدعیان دینی پرمدعا نبود، آثار بزرگ و حیرت‌انگیزی خلق شدند، آثار بزرگی مثل مثنوی مولوی و غزلیاتش، رباعیات خیام و پژوهش‌های ریاضیاتی‌اش، آثار سعدی در گلستان و بوستانش، اشعار حافظ و اندیشه‌هایش، نثر و شعر حکیمانۀ عطار، نوشته‌های همچنان معاصر شمس، نوشته‌های زیبای بیهقی، آثار فلسفی، منطقی و پزشکیِ همچنان مدرنِ ابن‌سینا، نثر زیبای عبدالکریم شهرستانی، اثر حیرت‌انگیز فردوسی، آثار تعجب‌آور نظامی، اشعار بی‌نظیر رودکی و ناصر خسرو، تجربیات ماندگار و هوشمندانه خواجه نظام‌الملک در سیاست‌ورزی، و در دوران معاصر هم، که چندین دهه قبل از اینترنت و دانشگاه است، آثاری و نوشتاری چون کارهای محمدعلی فروغی، آثاری که همه را انگشت به دهان و مات و مبهوت می‌کنند،
اما در دوران اینترنت، در دوران کتابخانه‌ها، در دوران انبوه ناشران، انبوه ترجمه‌ها، انبوه مدعیان نظر، فلسفه و هنر، در دوران انواع رشته‌های آکادمی و حوزوی، در دوران انبوه مجله، روزنامه، فصلنامه، گاهنامه، سخنرانی، سمینار، کنگره، کارگاه و کلاحتی در دوران انواع راه‌های دسترسی به مقاله‌ها، کتاب‌ها و رساله‌ها، در دوران ظهور انواع متخصص‌ها در رشته‌های گوناگون، در دوران انواع جوایز ادبی، هنری، علمی، حقوقی، سیاسی، و اجتماعی، نه تنها اثری ماندگار و جهانی در همان حد گذشتگان، اعجاب‌انگیز و حیرت‌افزا و ماندگار، خلق نشد، که افراد از نوشتن یک مقاله، یک انشا، یا حتی نگارش چند جملۀ بدون غلط عاجزند، به طوری که در بهترین حالت، وقتی به اثری و به نوشته‌ای جالب‌توجه مواجه می‌شویم، متوجه می‌شویم که کپی، تقلید و اقتباس از جای دیگری‌ست.
حتی در معماری، دینداری، سیاست‌ورزی، روابط انسانی، و در شاعری و شاعرانگی هم که سابقه درخشانی در آنها داشتیم، به نزولی وحشتناک دچار شده‌ایم
@Chelsalegi

‏وقتی سن تو میره بالاتر و تجربه هات بیشتر میشه، احساساتت کمتر نمیشه!
بلکه بهتر یاد میگیری وانمود کنی از بی مهری ها ،ناراحت نیستی!
@Chelsalegi

سعدی شیراز می فرماید
گر دوست واقف است که بر من چه می رود
باک از جفای دشمن و جور رقیب نیست

حالا مشکل اینجاست که دوست واقف نیست که بر من چه می رود! فلذاست که همیشه ی خدا، هم از جفای دشمن در واهمه ایم، هم از جور رقیب!
@Chelsalegi

دیگه کم کم مردم ایران از نظر اقتصادی دارن به دو دسته تقسیم میشن:
۱. زیر خط فقر
۲. سر سفره ی انقلاب
@Chelsalegi

امیدوارم یه روزی علم اونقدر پیشرفت کنه که بشه به جای شارژ پولی، برای همدیگه؛ شارژ های مختلف بفرستیم. مثلا حوصله ! اونوقت تا می دیدی یکی میگه حوصله ندارم فوری براش حوصله می فرستادی. یا امید یا یه رویای شیرین! یا مهم تر از همه دوست داشتن. دوست داشتن های پنهانی و عمیق که آدم ازش خبر نداره ولی همیشه براش فرستاده میشه.
درسته که علم نمی تونه از اینکارا بکنه و دوست داشتن یه چیز دیگه ست و از اینا...اما بذارید رویاهامون قشنگ باشه حتی اگه هیچوقت نشه شاید آدمای آینده از ما خوشبخت تر باشن و بتونن اینکارو بکنن.
به آدمای فول شارژ فک کنین که وقتی براشون می فرستی اِرور میده که : این فرد بیشتر از این نمی تونه شارژ بپذیره
@Chelsalegi

حکایت شاهان و وزیر خائن، حکایتی به قدمت تاریخ.
از آن هنگام که پای تاج و تختی در میان بوده، همواره خنجری هم در پشت پنهان بوده است.
و جبرئیل چشم به تاج خداوند داشت.
پس روزی به وقت حج خدای را فریفت، و خدا در شمایل زائری غریب به ملاقات خود می‌رفت.
طواف کعبه کرد، بی آنکه خود در میان آن باشد.
سعی صفا و مروه کرد تا رنج انسان را بداند.
وقوف و تقصیر کرد تا که نوبت به رمی جمرات رسید.
آنگاه جبرئیل آیه‌ای آورد و شمال و جنوب و شرق و غرب زمین را در‌هم‌آمیخت.
اینک خداوند، تنها، در شمایل زائری تنهاتر در میانه بود.
انسان دور‌تا دور، بر خدا سنگ می‌زد.
و جبرئیل سرمست از پیروزی، در دل انسان ندای لبیک، اللهم لبیک می‌سرود:
لا شریک لک لبیک، لا شریک لک لبیک.
و خداوند، شاه شاهان، از عرش به زیر می‌آمد..

شیطان ظهور کرد و عبای خود را بر سر خدا کشید.
@Chelsalegi

دلم بحال خودمون میسوزه.
ما آدمای معاصر که همه دوستای خوب و نزدیکمون توی چهارچوب گوشی و کامپیوتر اسیرن.همۀ دوستای خوبمون زندانی شدن توی موبایلها.توی صفحه های آبی تلگرام و فیس بوک.که حرف زدنمون وابسته به قطع نشدن اینترنته به شارژ موبایل هامون.
دلم واسه خودم میسوزه که هر چی دوست دارم زندانی ان توی گوشی موبایلم.که دیدنشون وابسته به چراغای مودمه.
چه خوشبختی خوشایندی خواهد بود توی این عصرهای بهاری بشینی رُخ به رُخ دوستت توی چشم هاش زُل بزنی چایت را هورت بکشی و او برایت حرف بزند.!
و من این خوشبختی را ندارم!
@Chelsalegi

در ايران زنده‌ى خوب و مرده‌ى بد وجود ندارد.
جلال آل‌احمد
@Chelsalegi