قصه موسی و شبان نقد حال ماست خسران است اگر فرافکنی کنیم نگوییم شبانی بود و حرفهایی ناسنجیده می زد و موسی به او عتاب کرد همه ما شبانیم اگر موسی صفتی پیدا شود در خواهیم یافت که ما هم شبان عامیی بیش نیستیم و کفر می گوییم و دین می پنداریم ودیگران را کافر می شماریم .
کافیست عالم تر ومومن تری از ما درآید تا روشن کند حد ایمان و کفر ما کجاست . همه ما سر سفره واحدی نشستیم همه ساکن یک کوییم وچه جای تخطئه تکبر فخر فروشی تکبر و تکفیر دیگران ؟ خاصه در عالم دین که اولویت با دل است اگر این نکات را دریابیم دیگران را معذور خواهیم داشت و کفر و ایمان وکافر و مومن چهره دیگری پیدا خواهد کرد ولذا هیچ کس را محکوم نکردن و در نقصان همه را در نیمه راه دیدن این معنی تسامح است یعنی دیگران را مثل خود دیدن .
از امروز همه خود را چوپان حس کنیم و همواره در انتظار موسی مردی بسر ببریم تا ما را راست کند اما هوس موسایی نکنیم که با عتاب حق روبرو خواهیم شد.
عبدالکریم سروش
@Chelsalegi

ازدواج به نظرم طلاقیه که هنوز گرفته نشده. شما دو تا آدم خودخواه که همه‌ی عمرشان فقط داشتند غذا و تیشرت و آی‌پد و کلاس زبان و چیپس و ماست موسیر مصرف می‌کردند و یک بار تو عمرشان اشتباه خودشان را قبول نکردند را می‌اندازید یک جا می‌گویید زندگی کن. نصفشان طلاق می‌گیرند نصفشان معطلش می‌کنند، تا حتی‌الامکان زوجه خودش تو سانحه‌ای چیزی جونش را از دست بده و همه چیز روال طبیعیش را طی کنه. ولی قدیم‌ها عروس را با لباس سفید تحویل می‌گرفتند با لباس سفید هم می‌دادند تحویل. برای این که الگوی زنه حضرت ایوب بوده. بی‌احترامی بهش می‌کردی، صبر ایوب پیشه می‌کرده. با زانو می‌گذاشتی تو شکمش، صبر ایوب پیشه می‌کرده. می‌گفتی بهش بدم می‌یاد من اصلاً ازت، می‌بینمت غصه‌دار می‌شم، صبر ایوب. بیا جدا شیم، جدی دارم می‌گم، من به طور موازی یک زن و زندگی دیگه یک چهارراه پایین‌تر دارم، صبر ایوب. تا اینکه شوهره یک روز به این دلیل که به زنش گفته بود قرمه سبزی درست کن قیمه درست کرده بوده، خون جلوی چمانش را می‌گیره و با کارد شکم زوجه‌ را سفره می‌کنه، جوری که دیگه امکان پیشه کردن صبر ایوب براش میسر نباشه. این که می‌گفتند با لباس سفید می‌دهیم تحویل به این شکل بوده.
@Chelsalegi

قصه هاى آينده درباره عشق و عاشقى نخواهند بود، روايت انسانهاى ماده گرايى است كه در جستجوى عشق و مشتاق آن هستند اما از تجربه اش عاجز اند. آن را با تمام وجود ميخواهند، اما بدست نمى آورند، عشق كالاى لوكسى شده كه بدست آوردنش برابر با دستيابى به موقعيت اجتماعى و اقتصادى بالا پنداشته ميشود. داستان انسان فردگرا در عصر جديد لذت بردن از جنسيت خود است، نه اشتراك گذارى آن لذت با جنس مخالف، انسان مدرن چيزى نميدهد اما همه چيز ميخواهد، از دادن ميترسد، هميشه در ترس باختن در بازى است كه در آن كمتر از چيزى كه ميدهد بدست آورد، و اين با ماهيت عشق سازگارى ندارد، براى همين است كه عشق ناپايدار و كم پيدا ميشود، تنها عشقى پايدار است كه در اين چرخه بتواند بازده اجتماعى-اقتصادى ماندگار داشته باشد، عشق واقعى در دنياى جديد فقط در خانواده با همان تعريف سنتى پدر و مادر و بچه ها ممكن و واقع بينانه است، هر صورت ديگرى از عشق اگرچه لذتبخش است اما دردآور است چرا كه دوام ندارد و گذرا است.
@Chelsalegi

همانطور که بر عموم خلائق واضح و مبرهن است، مطالب ما عمدتاً چرت و پرت است و هیچگونه ارزش ادبی و مدبی ندارد!
قلیلی از احباب و خواص هم که گاه گداری گذارشان به منبر ِ ما می افتد به مصداق " دیوانه چو دیوانه ببیند خوشش آید " یک توقف و تفقدی می کنند و می روند!
لکن از قدیم الایام گفته اند که حرف مفت مالیات ندارد و ادرار کودک نابالغ، درمان کچلی ست و شیر شتر پشمک ندیده، سوی چشم را زیاد می کند و از این قبیل!
لذا با این شیوع دمغی که اکثر خلائق از فشارات معیشت، لب و لوچه شان آویزان است و قیافه شان کج و کوله؛ رعایا سعی کنند در ابراز بدبختی و ادبار و فلاکت و شکست عشقی و اصابت تیر زهر آلود به قلب پاره پاره و زانوی غم بغل کردن و اشک ماتم و دریغ و افسوس و خاک بر سر ریختن و امثالهم تعادل را رعایت کنند.
با این افعال، جماعت دیگر را مبتلا به دپرسیون حاد نکنند! چهار فقره حرف گل و بلبل هم زده شود، آسمان به زمین نمی آید!
نعوذ بالله آیه نیامده است که اینجا آیینه ی دق باشد!
حالا که در ممالک محروسه خنده بر لبان رعیت خشکیده است؛ حداقل کاری نکنند که از بیخ فراموششان شود!
شاعر می فرمايد:
شاد بودن هنر است؛ شاد کردن هنری ست والاتر
@Chelsalegi

"شهودم" را از دست داده ام و فکر میکنم همه چیز را.و این از دست دادن، چیزی شبیه تجربه های پایان عمر "مادر ترزا"ست که در نامه هایش اقرار می کند:"خدا از من رخت بر بسته".حتی سفرکردن هم که روزگاری "شهود"م را قلقلکی میداد دیگر کارگر نیست
کتاب خواندن برای ما مثل دختر خوشگلی بود که هر شامگاه و بامداد با او "عشق بازی" می کردیم و حالا از گیسواناش بوی مایوس "ملالت" تراوش می کند.شاهکارهای ادبی چون دمی و شاید به اندازه ی لحظه ایی سیخاندن موی تن می آیند و در غبار کتابخانه ها فراموش می شوند."هستی" خود را سبک عرضه میکند،چون انداختن تفی بر صورتت.و می اندیشم پس چه به روز آن شهودهای اصیل آمد که هستی را هر آن یک "راز نو" تاویل می کرد.ملالت فرم بر زندگی سایه انداخته و هر آنچیزی که اصیل است را قی می کند و چون پره های این پنکه ی روبرویم تخم ملال را در هوا می پراکند:"من پنکه ام و نه چیزی ورای آن!
"شهود"م را از دست داده ام و فکر میکنم "همه" چیز را.
@Chelsalegi

مصائب آدم، مصائب دل آدم، نشانه های بلوغند.به قدر رنج ها قد می کشی، گل می دهی، آواز می خوانی، و بره دلتنگی می شوی گمشده در صحرایی دور، که نه آوای نی چوپانی تو را فرا می خواند، و نه خاطره ای دلخواه از سینه های پرشیر میشی که مادرت بود..
به رنج خو می کنی، و می گذاری دردها بزرگت کنند، که دردها برادران تنی توئند. آونگی سرگردان می شوی میان دو نبودن، برگی در باد، که در گریزگاه های علاقه می آساید،
به شوق رزمی بیهوده و بی پایان با نشدن ها و نتوانستن ها و نخواستن ها و نبودن ها و نداشتن ها ...
به رنج های نورسیده لبخند می زنی، و به آوای لبخندهای تازه معطر سرگرم می شوی، و پرچم سپید دلت را به هر کشتی گمشده در اقیانوس نشان می دهی، بی هراس غرق شدن، بی نگرانی از دوری، خو کرده به حرمان و سرخوشیِ توام.
آدم، جزیره ای تنهاست. پناه آورده به خویش، در هر غروب طولانی. بزرگ شده در دامان درد. برآمده از رنجی مکرر، آغشته به کرامت علاقه. آدم، آدم تنها. تک درختی سبز، در باغی متروک، در دشتی همیشه خزان.....
@Chelsalegi

به گوشه گوشه سرزمینی که خاورمیانه اش نام نهاده اند؛ در این سرزمین به نفرین، مرگ از درون انسان ها می جوشد. پیش از آنی که کسی یا کسانی برای کشتن انسان ها به نام خدا، دستی به جنبش درآورند، باید انسانیت را در خویش کشته باشند؛ انسانیت خویش را و انسانیت دیگری را. مرگ و نیستی انسان ها نخستین گام های لرزان خود را در ذهن و اندیشه برمی دارد. اندیشه هایی فرمان مرگ را گاه از دستان خدا می گیرند، گاه از چیرگی ناگزیر تاریخ می دانند و گاه ره اورد یافته های علمی! ولی پیش از این که این گونه فرمان ها یزدانی و یافته ها دانش و چیرگی های ناگزیر تاریخی، بند از سگان سردابه ی سرد و سیاه درون آدمی بردارند تا به پاره کردن و دریدن دیگران هراس و شگفتی دراندازند، چیزی دیگری باید در نیمه خودآگاه و ناخوداگاه انسان روی داده باشد تا سگ های سردابه ی سرد و سیاه او، به چابکی خیزش و جنبش شان را بیاغازند. آن روی داد بنیادین، افول و به خاک افتادگی ارزش و ارجی انسان، زندگی، خویش و سپس دیگران در نگاه و نگرش و اندیشه آدمی است. خوارانگاری و زیستن پیاپی در حقارت، همان رویدادی است که بند از سگان نیرومند درون برمی دارد. این خوارانگاری و تحقیر یا برآمده از کردار آنانی است که چون مایند و یا برآمده از خدایگانی از گوشت و استخوان. کوششی همواره برای بیرون کشیدن زیست مایه ی از چنگال دیگران، گاه بسیار و گاه اندک، ما را بر آن می دارد که یا دیگران را نیرنگ زنیم و فریب دهیم و یا نیرنگ خوریم و هر دوی این تخم بی ارجی و بی ارزشی و حقارت انسان را بر جان و ذهن ما می کارد چون این انسان با آن همه کوفتن بر کوس شرف و فضیلت، برای نیازهای نخستین و بنیادین و ساده خویش کمتر به شیوه ی والای انسانی است. و خدایگانی از گوشت و استخوان، خوارانگاری را در جان و اندیشه ما بس نیرومندتر فرومی بارند وقتی همیشه با این تلخی ها روبرو می شویم که چگونه ما بندگانی بی مقداری هستیم فروافتاده در پای آنان که به تمنا و چاپلوسی و پستی، جان و مال و ناموس خویش را از گزند آنان به دور نگهداریم و کردار آنان با ما چون سگانی است پلید که تکه استخوانی بهر ما را با تی پایی بر پهلویمان روا می دارند و یا بدتر از آن، خویش را به راستین خدای آسمانی یا فروفرستاده او دانسته اند و بر آن شده اند ما گنهکاران پست را از دوزخ رهایی دهند و از ما به ناموس خویشمان محرمتر و مقیدتر شده اند به گونه ای که در برابر غرور له شده ی ما، آنان را از دست اندازی و چشم هیزی دیگران پاسشان می دارند. در بارگاه چنین خدایاگانی، تنها به کار آمدگی و ارزشمندی زنان به بستر و آمیزش آغاز و پایان دارد و از حقارت مردان همین بس که حتی از پاسداشت ناموس خویش درمانده هستند و این کار که با شرف و غرور مردان شرقی همبسته است تنها از خدایگانی زمینی برآید.
@Chelsalegi

شک کردن بزرگترین سرمایه ی آدمیزاد است. زندگی بدون شک کردن، از آدم تخته سنگی نفوذ ناپذیر می سازد. ایمان کامل،بدون باز گذاشتن دریچه ای برای شک،تنها حاصلش بسته شدن و ماندن است‌ .گندیدگی و تباهی از بطن ایمان کامل زاده می شود .بد نیست گاهی از خودمان بپرسیم آیا هنوز پنجره ای که به شک باز شود داریم؟ببینیم که چیزی از این سرمایه ی عظیم مان هنوز باقی است یا از دستش داده ایم؟اگر چنین پنجره ای را در مواجهه با دیگران یا مواجهه با خودتان نیافتید با شکی قریب به یقین بخوانید«الفاتحه»
@Chelsalegi

ما با زبان تاريخ حرف می‌زنيم
خواب‌های تاريخی می‌بينيم
و بعد
با دشنه‌های تاريخی
سرهای همديگر را می بُريم
بر سرزمين‌های ما
مرده‌ها حکومت می‌کنند
اينجا
خاورميانه است
@Chelsalegi

‏آیه «ان الانسان لفی خسر» مرا یاد الهامات نیچه از دیالکتیک هگل می‌اندازد:«انسان حیوانی‌ست بیمار».
این بیماری همانا آگاهی به«مرگ» است.
@Chelsalegi

‏تو همان جرعه ی آبی که نشد وقت سحر
بزنم لب به تو و زود اذان را گفتند
@Chelsalegi

کجاییم خدا کجاست !
خدا کجاست و ما کجاییم ؟
چه بی انتهایی که بی مقدار چو منی را وارد به عالی ترین شبش میکند ... که به سمت من آ ... به آغوش من برگردد ... از همه ببر و به من برس ... که کریم الصفح ام .. انگار نه انگار !
و منی درغلتیده در خوی نفسانیت ... در اعوجاج حیوانیت ... پیچیده به بند خورد و خوراک و شهوت انسانیت !
اله من کو که لااله اش بگویم ؟! و چگونه انسانی که اله اش را نشناسد به لااله برسد و چگونه انسانی که لااله نگفته به الله برسد؟
و اله منم ! ماییم ! اله همه ماست ! هر آن چیزی که جز او خواستیم ... بی او خواستیم ... اله همه دل بی قراری های ماست .. دل پریشانی های ماست .. تقاضاهای امداد ماست غیر او
نقض آیه ایاک نعبد و نقض آیه ایاک نستعین
از این رو او حبیب ما نیست ! که حبیب ما هرچه هست غیر او !
و او حبیب کسی است که جز او حبیبی ندارد !
یا حبیب من لا حبیب له !
@Chelsalegi

شايد پدران و مادرانمان "مرگ بر شاه " گفتنشان را انكار كنند
اما هيچگاه منكر تماشايِ عكسِ آقايِ "خميني" در ماه نخواهند شد .
به همان جهت كه نميتوان چشم پوشيد از هزاران جَواني كه با "عشقِ خميني " جانشان را کف دستانشان گذاشتند و با اشتياق تقديم كردند ! فارغ از وطن ، ناموس و مذهب .
باید بگویم آقای خميني یک "حقيقتِ زنده " نيست ...
خميني يك "واقعيت" است واقعیتی غیر قابل انکار .
وواقعيت آنچيزيست كه در "حال" با ما در حركت است
خميني يك تفكرِ واقعيست تفكري كتمان ناپذير که هيچگاه تاريخ فراموشش نخواهد كرد...
@Chelsalegi

بیدار شویم و خبری از مرگ سیاه نباشد.
مرگی هم اگر بود، زیباترینش باشد. مرگ انسانی که سالهای سال شاد زیسته و در میان عزیزانش، شاد از دنیا می رود.
جنگ نباشد... بمب نباشد... چاقوکشی نباشد... ترس نباشد... هیچ نباشد جز پایان های دلپذیر.
@Chelsalegi

" ای عزیز، این حدیث را گوش دار که مصطفی علیه السلام گفت : " مَن عَشَقَ وَ عَفَّ ثمَّ کَتَمَ وَ ماتَ ، ماتَ شَهیدا"
هرکه عاشق شود و آنگاه عشق پنهان دارد و بر عشق بمیرد، شهید باشد.
تمهیدات ، عین القضاة همدانی
@Chelsalegi

فرض کنید که بتوانیم سن زمین را فشرده کنیم و هر صد میلیون سال آن را یک سال در نظر بگیریم !
در این صورت کره زمین مانند فردی ۴۶ ساله خواهد بود!
هیچ اطلاعی در مورد هفت سال اول این فرد وجود ندارد و درباره ی سالهای میانی زندگی او نیز اطلاعات کم و بیش پراکنده ای داریم !
اما این را میدانیم که در سن ۴۲ سالگی، گیاهان و جنگلها پدیدار شده و شروع به رشد و نمو کرده اند اثری از دایناسورها و خزندگان عظیم الجثه تا همین یکسال پیش نبود !
یعنی زمین آنها را در سن ۴۵ سالگی به چشم خود دید و تقریبا ۸ ماه پیش پستانداران را به دنیا آورد. در اوایل هفته ی پیش میمون های آدم نما به آدمهای میمون نما تبدیل شدند و آخر هفته گذشته دوران یخ سراسر زمین رافرا گرفت.
انسان جدید فقط حدود ۴ ساعت روی زمین بوده و طی همین یک ساعت گذشته کشاورزی را کشف کرده است !!!
بیش از یک دقیقه از عمر انقلاب صنعتی نمی گذرد و…حالا ببینید انسان در این یک دقیقه چه بلائی بر سر این بیچاره ی ۴۶ ساله آورده است!
@Chelsalegi

دنیا با عشق نه آغاز دارد و نه پایان ولی با عقل به روز آخر که می‌رسی، تلخی. تلخ و ناتمام. تلخیِ مرگ را زیر زبانت می‌چشی. همین حالی که من الان دارم. با عقل هیچ‌چیز به پایان نمی‌رسد با عشق تکلیف همه‌چیز از اول معلوم است. تکلیفی جز عاشقی نیست. همه‌چیز مثل ماهِ شب چهارده کامل است و تمام
@Chelsalegi

یکی هم هست درون تک تک ما که حوصله آدم متفاوت را ندارد، یکی که اگر خسته ایم دیگری را الکی خوش و اگر سکولاریم دیگری را متعصب و اگر نماز خوانیم دیگری را بی ایمان و اگر درس خوانده ایم دیگری را بی سواد و اگر امروزی هستیم دیگری را عقب افتاده و اگر دلبسته سنت ها هستیم دیگری را لاابالی و اگر سیاسی هستیم دیگری را بی تفاوت و اگر بی تفاوتیم دیگری را تندرو و اگر فعالیم و عصبانی دیگری را مزدور و اگر تنهاییم دیگری را بی عاطفه و اگر دو تا کتاب خوانده ایم دیگری را خام و اگر به جایی برسیم دیگری را ناتوان و اگر به جایی نرسیم دیگری را مقصر می داند.
یکی را داریم درونمان که در قضاوت دیگری درنگ نمی کند. یکی که آتش به اختیار درون ماست.
امیر علی بنی اسدی
@Chelsalegi

‏به نظرم فراز بیست و دوم از جوشن کبیر مانیفست خداست و به همه‌ی شایعات در موردش پایان میده
@Chelsalegi

یکی از موضوعات موردعلاقه‌ام در تاریخ معاصر، شرح احوال قدرتمندانی است که حالا از عرش به فرش افتاده‌اند و در وضعیتی مشابه ناپلئون در جزیره سنت هلن زندگی می‌کنند.
محمدعلی شاه بعد از شکست از مشروطه‌خواهان در تابستان ۱۲۸۸ به سفارت روسیه در زرگنده پناه می‌برد. متن پایین شرح دیدار عمه‌اش است با او که درنامه‌ای به ظهیرالدوله شوهرش آورده شده. حال شاه بسیار خراب است!

«چند روز پیش رفتم کامرانیه و شنیدم که شاه گفته دلش می‌خواهد مرا ببیند. فردایش کالسکه خبر کردیم و به اتاق فروغ الملوک رفتیم زرگنده. کالسکه تا پای عمارت بزرگ رفت. در آن‌جا پیاده شدیم و رفتیم توی سالن بزرگ. از نوکرهای شاه فقط عبدالله خان خواجه، مجلل السلطان، یک آبدار و یک قهوه‌چی باقی مانده و دیگران همه او را ترک کرده و رفته‌اند. پس از چند دقیقه شاه وارد شد. چه شاهی! چه شاهی! ای بیچاره شاه! چه عرض کنم. راستی هر کس او را در این وضع می‌دید دلش می‌سوخت. تا چشمش به من افتاد بی‌اختیار شروع به گریه کرد و گفت: عمه جان دیدی چه به سرم آوردند! عرض کردم هیچ کس کاری به شما نکرد. همه را خودتان باعث شدید. پس حالا که آمده‌اید سفارت، اقلا کار را از این بدتر نکنید. بعد شاه نشست روی نیمکت و هر چه اصرار کرد که من هم کنارش بنشینم قبول نکردم و پایین نشستم. او هم از روی نیمکت برخاست و آمد و پهلوی من نشست و گفت: عمه جان، مرا سرزنش نکن که به سفارت اجنبی پناهنده شدم. آمدنم از ترس نبود. دیدم این سلطنت دیگر به دردم نمی‌خورد. گیرم با اینها صلح کردم یا زورم رسید و همه را کشتم. باز رعیت ایران، این نوکرهای نمک به حرام، مرا دوست نخواهند داشت. تک و تنها با یک مملکت دشمن چه کنم! هر قدر هم با این‌ها خوب رفتار می‌کردم باز نتیجه‌اش همین بود که می‌بینی. اگر نیامده بودم به سفارت روس، می‌ریختند و در همان قصر سلطنت آباد مرا می‌کشتند و زن و اولادم را اسیر می‌کردند. تفکر کردم همین بهتر است بیایم به سفارت که اقلا جانم و ناموسم در امان باشد.»
@Chelsalegi