ایدئولوژی‌ستیزی سروش دست‌مایه نوعی فرار به جلوی بخشی از اصلاح طلبان و طفره رفتن آنها از نقد گذشته خویش شد. آن‌ها به جای نقد اسلام فقاهتی و جمهوری اسلامی و در واقع نقد گذشته خویش به نقد شریعتی پرداختند! شریعتی اگر سهمی در انقلاب داشت دیگر خود زنده نبود که با وضعیت جدید تعیین تکلیف کند. اما ناقدان می‌خواستند سهم خود در حوادث پس از انقلاب را هم به گردن شریعتی بیندازند. انصاف نبود گناه زندگان را به گردن مردگان انداخت!
@Chelsalegi

‏یه وقتائی باید بعد از دعا یه گچ واسه خدا پرت کنی بگی اصلا حواست هست چی گفتم؟!
@Chelsalegi

چرا روشنفکری تبدیل به یک متلک شده؟ خب واضح است. بعضی از ما ایرانی‌ها راه راحت را انتخاب می‌کنیم. روشنفکر نیستیم بلکه بساط روشنفکری را مهیا می‌کنیم. موهای‌مان باید بلند و فرفری و روی هوا باشد. سابقه‌ی سه بار خودکشی ناموفق در کارنامه داشته باشیم که ای‌کاش یکبارش موفق بود و به وصال خداوند می‌رسیدیم. آهان. سیگار. پهن می‌کنیم در کافه شوکا و در حالی‌که یک پک محکمی به سیگار می‌زنیم و درباره‌ی مسخ کافکا حرف می‌زنیم. روابط جنسی متعدد و روی هوا که روی شاخ‌اش است. حتما باید افسرده باشیم حتی شده به زور دگنگ با مداد چشم زیر چشم‌ها را سیاه کنیم تا همه بفهمند چقدر ما از بودن در این دنیا رنج می‌کشیم و رنج می‌کشیم، حالا طرف شب‌اش می‌رود خانه و سریال‌های کمدین معروف رشید را نگاه می‌کند و ریسه‌ی مرگ می‌رود. از کل اطلاعات و ادبیات روز یک تهوع سارتر را خوانده و مدام نقل می‌کنیم. در کتاب تهوع چنین نوشته است و مرض. خلاصه ما بلدیم خیلی تمیز و بدون درد و خونریزی همه چیز را به گند بکشیم حتی روشنفکری را. بروید روشنفکر شوید. سیگار بهمن فراموش نشود.
@Chelsalegi

گاهی وقت ها یکی دور و بر تو می افتد زیر لگد زندگی. مثل دوستی که پدرش را از دست می دهد، یا رفیقی که گرفتار جدایی شده، یا آشنای نزدیکی که حال خوشی ندارد. اینجور وقت ها برو به دیدنش اگر نزدیکی، و گرنه گوشی تلفن را بردار زنگ بزن. بگذار کلمات را از دهانت بشنود.
تکست، ایمیل و پیام های آفلاین را بگذار برای همدردی با غریبه ها، برای تسلی آدم های نیمه آشنا.
دوست و رفیق را در آغوش بگیر، با دوست و رفیق حرف بزن.
@Chelsalegi

دین درست را از میوه اش باید شناخت
نه از استدلالهای کلامی و اعتقادی
وقتی افراد بی نظم، منظم شدند
فقر کم شد
بی اخلاقی کم شد
آن وقت می گوییم
دین این جامعه درست است
موسی صدر
@Chelsalegi

سه تن از بهترين معلمهاى زندگى!
شکست عشقى
جيب خالى
ناکامی در اهداف
بسیاری از افراد موفق امروز ، شاگرد یکی از اینها بوده اند ، پشت دیوار شکست نمان آینده پیش روست
@Chelsalegi

هر آدمی درون خود کوزه ای دارد که با عقاید، باور ها و دانشی که از محیط اطرافش میگیرد پر میشود، این کوزه اگر روزی پر شد یاد گرفتن آدمی تمام میشود، نه که نتواند، دیگر نمیخواهد چیز بیشتری یاد بگیرد . پس تفکر را کنار می‌گذارد و با تعصب از کوزه ی باورهایش دفاع میکند و حتی برای آن می میرد. اما آدم غیر متعصب تا لحظه ی مرگ در حال پر کردن کوزه است . و صدها بار محتوای آنرا تغییر داده.
اگر شما مدتیست که افکارتان تغییر نکرده بدانید که این مدت فکر نکرده اید،
آب هم اگر راکد بماند فاسد میشود!
آنچه ما را ویران می کند باور های غلط و تعصباتی است که به خودمان اجازه ی دگربینی و دیگرگونی آنها را نمی دهیم
به قول نیچه : "باور های غلط از حقایق خطرناک ویران کننده ترند…»
@Chelsalegi

بودا عقیده داشت « همه چیز رنج است، همه چیز گذراست»
تجربه‌ی بشری قطع نظر از ماهیت آن، منشأ رنج است... با این وجود، کشف این رنج عمومی به بدبینی نمی‌انجامد. هیچ نظام جهان بینانه هندی، وهیچ پیام دینی هندی به یأس و نا امیدی ختم نمی‌شود. برعکس، کشف رنج در حکم قانون هستی می‌تواند شرط لازم آزادی تلقی شود ... برخلاف خدایان و حیوانات، انسان قادر است بر شرایط خود غلبه کند. این یقین که راهی برای دست یافتن به رستگاری وجود دارد یقینی که در همه‌ی فلسفه ها و مکاتب عرفانی هندی مشترک است نمیتواند به یأس و نا امیدی یابدبینی ختم شود. بی تردید رنج، عام و جهان شمول است، اما برای کسی که میداند چگونه به جست و جو بپردازد تا خود را از رنج نجات دهد، رنج پایان همه چیز نیست.
@Chelsalegi

خدایا الان طوری هستم که نه جهنم برایم مهم است و نه بهشت. گاهی آن قدر انسان را به ستوه می آوری که فقط می خواهد که تمام شود. مهم نیست چه طوری. مثل بینوایی که در زندان، مدت ها در انفرادی نگاهش می دارند، و کم می آورد، و خرد می شود، و می خواهد فقط خلاص شود، و تسلیم می شود و هرچه بازجویان می خواهند می گوید. باشد، هر چه تو می گویی. غیر تسلیم و رضا هیچ چاره ای نیست. لا یمکن الفرار من حکومتک...
@Chelsalegi

بي پرواي تاييد يا ناسزاي شما راه خودم را مي روم. چرا كه ايمان دارم زندگي انسان ، ارزشمند تر از آن است كه چون گوسفندان به رفتن راه هاي هموار و آزموده ، به سوي چراگاه امني بگذرد.
زندگي براي من يك ماجراجويي جذاب است. "خواستن" ، "يورش بردن" ، "جنگيدن" ، "زخم خوردن" ، "مُردن" ... ما براي اين آفريده نشده ايم كه توي طويله هاي بزرگ گرم ، پروار شويم و دنبه بر دنبه بيفزاييم ، بعد هم سپرده شويم به سلاخ. "بودن" بودن ِ هر يك از ما خود حاصل حادثه اي ست. پس بايد كه از حادثه مست شويم و در پي پيكار و ماجرا هروَله كنيم. آنچنان پر شور و زنده ، كه مرگ از "زنده بودن ما" بترسد و بگريزد. آنگونه كه وقتي آخرش زمين مان ميزند تا سرمان را ببُرد ، آنقدر چنگال هاي مان را توي تن اش فرو كنيم، كه پدر صاحب بچه اش در بيايد! خيس عرق شود و به نفس نفس بيفتد! ... و بعد كه بر ما چيره شد خسته و نَفَس زنان بگويد: «اوه! .. اين ديگر چه جانوري بود!» ...

نه مثل گوسفندان زندگي كنيد ، نه مثل آنان آرام و بي صدا بميريد.
@Chelsalegi

عزادارى هاى مجازى. به جاى به سر و سينه زدن، كامنت گذاشتن. امروز این، فردا يكى ديگر. جامعه اى منتظر و اماده، براى لباس سياه و عزا به تن كردن. شعر و خاطره گفتن. فصل پررونقِ عكس هاى دو نفره با مردگان. اگر امكانش در خيابان هاى شهر نيست، در اينجا اما مى شود گريه و زارى هاى مجازى راه انداخت. همان ظاهرسازى هاى ديروز، كه امروز بخشى از هويت جمعى ما شده است. كه فقط دو تا سه روز اعتبار دارند و بعد از ان فراموشىِ ابدى
@Chelsalegi

آخرش باید یک روانشناسی پیدا بشود و این را بگوید. آخرش یکی باید تمام نظریه‌های عشق و دوستی را ببرد دودستی به صاحبش تحویل بدهد و به جایش خروس قندی بگیرد. می‌گویند اولش با هورمون‌ها شروع میشود، بعد بوها، بعد صورت‌ها، بعدش تصمیم و عادت و ترس و سود و نمی‌دانم چه و چه. می‌گویند ما هنوز نمی‌دانیم چه چیزی آدم‌ها را کنار هم نگه میدارد، عاشق‌ها را، رفیق‌ها را. چه طور نمی‌دانند؟ تنها چیزی که آدم‌ها را به هم می‌رساند و کنار هم نگه میدارد دیوانگی‌هایشان است. هر چه دیوانگی‌ها به هم شبیه‌تر، دوستی‌ها ماندگارتر، علاقه‌ها عمیق‌تر و دلتنگی‌ها بزرگ‌تر. از همان دیوانگی‌های تمام نشدنی. از همان "من بیخود و تو بیخود، ما را که برد خانه؟ من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه" ها. از همان‌ها که میرسد به " یک سینه سخن دارم.. هین شرح دهم یا نه؟" و چند قدم جلوترش می‌ماند. دنبال دیوانه‌های شبیه خودمان بگردیم. بی‌خیال حرف دیوانه‌های دیگر!
@Chelsalegi

‌‌راه «آزادی» و «مدنیت» نه از خیابان با مشت‌های گره کرده بلکه از آرامش کتابخانه‌ها می‌گذرد. برای همین است که کتابخانه در سرزمین ‌های به‌ خواب ‌رفته امن‌ترین مکان برای عنکبوت‌هاست
@Chelsalegi

خدا را چه دیدی رفیق ، شاید یک روزی تکنولوژی انقد پیشرفت کرد که بتواند انرژی و حس و حال جاری در حوالی ساعت ده شب خانه های شهر را به همدیگر منتقل کند ... سر ریز شور و حال و سرخوشی و قهقهه های منعکس در خانه های شلوغ و شاد را دانلود کند و ببرد اضافه کند به احوالات خاکستری خانه های غمگین و سرد و سوت و کور.
@Chelsalegi

یکی از پارادوکس های پیشرفت اونجاست که نسبت به گذشته ابزارهای بیشتری برای رسیدن به اهداف دارین اما در تعیین اهداف با ابهامات و چالشهای اساسی روبرو هستین
مخصوصا متولدین دهه شصت این نسل پرسشگر لااقل نیمه اول این دهه هنوز سردرگم اند ، هنوز دور خود میچرخند. با جریان گذار جامعه از سنت به مدرنیته حرکت خودشون را آغاز کردند و همین امر باعث شد نه با نسل گذشته و نه با نسل جدید هیچ مطابقتی نداشته باشند.
این که کاری نمیکنید بده ، خیلی هم بده اما فاجعه از جایی آغاز میشه که مطمئن میشم دیگه کاری نمیشه انجام داد.
@Chelsalegi

پیغمبر کم دشمن نداشت. از میان این همه دشمن آنوقت قران فقط از خجالت یکیشان در می اید. فقط یک نفر هست که نفرین می شود، آن هم ابولهب. عموی پیغمبر هم هست. فامیل هم هست. لابد باید هوایش را کمی داشت که خب قران ندارد. حالا این ابولهب جرمش چه بود را کاری ندارم. اینها به کنار، نکته جالبش این است که همان جا که نفرینش می کند، می گوید مال و اموالش هم به دردش نخورد. یعنی آدم نفرین شده مال و اموالش هم به دادش نمی رسد. اصلا زندگی نفرین شده یکی از گرفتاریهایش همین است، توهم اینکه پول و ثروت مرهم همه گرفتاری هاست، تصور اینکه پول و ثروت از همه چیز مهمتر است.
@Chelsalegi
امیرعلی بنی اسدی

سقفِ آزادی رابطه‌ی مستقیم با قامتِ فکری مردمان دارد. در جامعه‌ای که قامتِ تفکر و همت مردم کوتاه باشد، سقفِ آزادی هم به همان نسبت کوتاه می‌شود
وقتی سقف کوتاه باشد، آدم‌های بزرگ سرشان آنقدر به سقف می‌خورد که حذف می‌شوند، آدم‌های کوتوله اما راحت جولان می‌دهند
مردمِ عوام هم برای بقا آنقدر سرشان را خم می‌کنند که کوتوله می‌شوند و سقف‌ها پایین و پایین‌تر می‌آید و مردم بیشتر و بیشتر قوز می‌کنند تا اینکه کمر خم می‌شود و دیگر نمی‌توانند قد راست کنند
@Chelsalegi
از کتاب بیچارگان داستایوفسکی

از زندگی در این آشغال‌دونی تا حد مرگ خسته‌ام. از این جامعه‌ی افسرده که سرها همه توی موبایل است تا معجزه‌ای از تویش فوران کند خسته‌ام. از این‌که به امید واهی رای می‌دهم خسته‌ام. از دیدن دست‌فروش‌هایی که روز به روز با قیافه‌های آبرومندانه‌تری وضع‌شان به این‌جا رسیده خسته‌ام. از نظاره‌ی آدم‌های خسته و ناامید داخل مترو و تاکسی خسته‌ام. از این‌که هیچ چیزی تغییر نمی‌کند خسته‌ام. از خسته شدن هم خسته‌ام.
@Chelsalegi

صحبتهای قابل تامل بیژن عبدالکریمی استاد فلسفه دانشگاه در این ویدئو یک دقیقه ای که توصیه میکنم حتما ببینید
@Chelsalegi

٢٨ مرداد است، و در اين لحظه تلخ از تاريخ ايران، نام و ياد «دكتر محمدمصدق»، بر فراز تمامى يادها و نام هاى «راست قامتان» مى درخشد.
نام و يادِ باشكوه نجيب زاده و اعجوبه اى كه ذره ذره وجودش براى «استقلال» ايران از «شرق» و «غرب» مى تپيد، جاودان و تابان باد.
آه اى وطن! اى خانه من، اى خاكِ زيبا!
دور باد دست بيگانگانِ قدرتمدار از تو،
بيش باد مصدق هايت، بيش باد.
از اين فرزندان در دامان خود بپرور،
از زنان و مردانى كه استقلال تو را بر سر هيچ «منفعت»ى، با هيچ قدرتى معامله نكنند.
@Chelsalegi