چند نفر؟ چند درصد؟! چند تای شما هنوز منتظرید که یک اتفاقی بیفتد، یک وضعیتی پیش بیاید، یک جوری بشود که در موقعیتی قرار بگیرید و در روزها و زمانی حاضر باشید و آنانی را که عاشقانه دوست می داشتید، کنارتان باشند؟! آنهایی که رفته اند. برای همیشه رفته اند. دوستان قدیمی دوره های مختلف مدرسه. سربازی. دانشگاه. دوستان بهانه های کار و اداره و سازمان و ماموریت. دوستان در شهرهای دیگر. سرزمین های دیگر. دوستان مرده. عشق های از دست رفته. آدم هایی که بلاتکلیف تان گذاشتند و رفتند و همیشه مثل حضور در یک معمای پلیسی جنایی حل ناشدنی، پرونده شان برایتان مفتوح مانده و ناتمام ناتمام ناتمام، بناچار در گوشه ی تیره ای از دل و ذهن تان بایگانی شان کرده اید. چند نفرید هنوز که دوست می دارید در بهانه های کوچک خوشبختی های از کف رفته حضور داشته باشید؟! دادن و گرفتن نامه های عاشقانه، یک کتاب، یک شاخه گل، یک هدیه ی ارزان. یک قرار کوچک و شتابزده در باران. یک بوسه ی کوچک و فراری و فراموش نشدنی. گرفتن یک دست گرم در یک قرار روز سرد زمستانی. چند نفرتان هنوز دوست دارید عطر کسی را که مرده و یا به هر طریق از دست داده اید، ناگهان حس کنید و به تن تان لرز بیفتد؟! چند نفرتان هنوز با یاد یک صدا ، یک خنده ، یک نگاه ، بغض می کنید و ناگهان ساکت می شوید؟! اگر از این گروه آدم های منقرض نشده هستید،
به شما باید تبریک گفت. شما هنوز یک لعنتی هستید که زنده اید و زندگی، نتوانسته هنوز شما را بکشد!
@Chelsalegi

امروز زاد روز شاملوست که سرود

‏هرگز از مرگ نهراسيده ام
اگر چه دستانش از ابتذال شكننده تر بود
هراس من باری همه از مردن در سرزميني ست
كه مزد گوركن از آزادي آدمی افزون باشد
@chelsalegi

قصه موسی و شبان نقد حال ماست خسران است اگر فرافکنی کنیم نگوییم شبانی بود و حرفهایی ناسنجیده می زد و موسی به او عتاب کرد همه ما شبانیم اگر موسی صفتی پیدا شود در خواهیم یافت که ما هم شبان عامیی بیش نیستیم و کفر می گوییم و دین می پنداریم ودیگران را کافر می شماریم .
کافیست عالم تر ومومن تری از ما درآید تا روشن کند حد ایمان و کفر ما کجاست همه ما سر سفره واحدی نشستیم همه ساکن یک کوییم وچه جای تخطئه تکبر فخر فروشی تکبر و تکفیر دیگران ؟ خاصه در عالم دین که اولویت با دل است اگر این نکات را دریابیم دیگران را معذور خواهیم داشت و کفر و ایمان وکافر و مومن چهره دیگری پیدا خواهد کرد ولذا هیچ کس را محکوم نکردن و در نقصان همه را در نیمه راه دیدن این معنی تسامح است یعنی دیگران را مثل خود دیدن l1l.ir/3b31
از امروز همه خود را چوپان حس کنیم و همواره در انتظار موسی مردی بسر ببریم تا ما را راست کند اما هوس موسایی نکنیم که با عتاب حق روبرو خواهیم شد.
عبد الکریم سروش
@Chelsalegi

لحظه‌ای فرا خواهد رسید که چشم در چشم مرگ، نه با حرف که با نگاه خواهیم پرسید؛ تمام شد؟ زندگی همین بود؟
پاسخش باز هم سکوت خواهد بود . سکوتی که از ازل بوده تا ابد . سکوتی حاوی تمام پاسخ‌ها. سکوتی که تو را به درون می‌کشد مثل یک سیاهچاله . پاسخ همانجاست. از ابتدا همانجا بود . در همسایگی خویشتنت و دیوار به دیوار رگ گردنت. نامهای خدا یکی مرگ است،یکی سکوت و یکی تو.
@Chelsalegi

من ایران را یک صفحه
شطرنج می بینم.
که با حذف شاه بازی ادامه
دارد به دست سربازهای نا بلد
@Chelsalegi

‏در طول تاریخ حداقل من سراغ ندارم لحظه ای را که تمام اقشار ملت از حاکمیت راضی بوده باشند، اصولا ما همیشه ناراضی هستیم و همیشه ریشه مشکلات را در خارج از خود میبینیم! چون دنبال ساده ترین تحلیل هم هستیم سریعا مشکلاتی که ریشه چند صد ساله دارند را به یک رای دادن و ندادن تقلیل میدهیم!
@Chelsalegi

روایتی هست از شیطان که در عمق هاویه وقتی از او می‌پرسند چرا سجده نکردی تا محبوب بمانی، جواب داد چنان عاشق خداوند بودم که نمی‌توانستم دیگری را نزد او محبوب‌تر از خویش ببینم و برش سجده برم. بعد پرسیدند حالا با آن همه عشق، این دوری را چگونه تاب می‌آوری؟ و پاسخ شنیدند: که خداوند بر من نهیب زد: برو، از جلوی چشمم دور شو. تمام مدت صدای او را به یاد میاورم که گفت برو و با یاد آن صدا، می‌گذرانم و خوشم.
@Chelsalegi

بخش عمده‌ای از مهاجرت ایرانیان به خارج از کشور حاصل درک ناخودآگاه آدمها از این است که کشور دیگر جای زندگی نیست، نه لزوما به خاطر وضعیت سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، بلکه مشخصا انگار آدمها بو برده‌ا‌ند که این بوم دیگر امکانات اولیه زیستی مثل هوا و آب را نمی‌تواند تامین کند
مهاجرتی انگار بیشتر شبیه مهاجرت اقوام پیشاتاریخی به دنبال جایی که آب و زمین و هوا بیشتر باشد و جیرجیرک در خاموشی ماه آواز بخواند.
@Chelsalegi

روزگار پدرسوخته است تورا با وحشتناک ترین کابوس هایت رو به رو می کند و سرگردانت می کند میان برهوتی بی نام و نشان,.روزگار بی رحم است میداند کی و کجا درمانده ات کند,.زندگی پرتابت می کند وسط بیابان خشک و سوزانی که حتی سرسخت ترین سوسک های ساکن آن بیابان توان ماندن زیر آفتاب سوزانش را ندارند, اما تو داری و وآب شدن تمام آرزوهایت را مثل آخرین لایه های برف اسفند بالای آن تپه ای که احساس میکردی فاتح جهان شده ای میبینی., اما آدمی عادت میکند , به بدترین چیزها هم عادت می کند آدمی جان سَگ دارد و خبر ندارد.
@Chelsalegi

لیوان آبجو را گرفته دستش. همینطور که با دسته لیوان بازی می‌کند می‌گوید یک وقتی‌ اهلِ نماز روزه بودم، سفت و سخت. نماز شب میخواندم. باورت میشود؟ هفده ساله بودم و هر شب سرِ سجاده. پدرم راه افتاد رفت دبیرستان داد و بیداد. یقه‌ معلمِ دینی را گرفته بود که مرتیکه مگر بچه هفده ساله من چه کرده که هر شب سرِ سجاده استغفار می‌ کند. یک چنین داستانی بود. سه‌ سال هر صبحِ جمعه دعای ندبه میخواندم. باورت میشود؟ مانده ام چه بگویم. یک جرعه از آبجو سر می‌کشد. سال دوم دکترا بودم که همه چی‌ فرو ریخت. شرحش طولانی‌ است ولی‌ واقعا یک شبه گذاشتم کنار. نماز، روزه، همه چیز را. مادرم خیلی‌ غصّه خورد. مرتب می گفت نفهمیدیم این بچه چطور یک شبه بی‌ دین و ایمان شد. هر دو می خندیم. می‌پرسم پدرت چی‌ می گفت؟ پدرم؟ پدرم به مادرم می گفت غصّه نخورد. میگفت چیزی که یک شبه برود یک شبه هم بر می گردد. یک جرعه دیگر سر می‌کشد. می گوید فعلا که بر نگشته.
امیر علی بنی اسدی
@Chelsalegi

مبارزه با خشونت باید با شکستن سکوت،انفعال و بیتفاوتی جامعه نسبت به تمام اشکال خشونت و درتمامی ابعادش علیه زنان علیه مردان علیه کودکان و حیوانات اغاز شود. از نخندیدن به دختربچه ایی که گردن جوجه ایی را سخت فشارمیدهد و مادرش از این حرکت او برای صفحه اینستاگرامش فیلم تهیه میکند تا واکنش نشان دادن به سروصدای کتک خوردن انسانی بدون توجه به جنسیت او و نخزیدن از سربزدلی به زیر پرچم «تو مسائل خصوصی دیگران دخالت نکنیم».
باید با شکستن سکوت جامعه در مقابل یک اتفاق و رویداد اجتماعی اغاز شود، باید با ایستادن در مقابل زنی که دست روی فرزندش در خیابان بلند میکند اغاز شود. مبارزه با خشونت باید با واکنش تند ما نسبت به راننده ایی که فرزند دوساله اش را روی پا پشت فرمان نگاه میدارد اغاز شود باید با نه گفتن به سکوت و بیتفاوتی گاه روشنفکرانه ما و جامعه مان .سکوت ما در مقابل بسیاری اتفاقاتی که پیرامونمان رخ میدهد خودش نوعی روا داشتن خشونت علیه قربانیان خشونت است. بی تفاوتی خودش نوعی خشونت است وقتی که کسی درجایی نیاز به فریاد ما دارد.
@Chelsalegi

این ملک پاچه خوار پرور است اینگونه تکامل یافته ایم که گویندگان حقیقت و متخصصان آن را طرد کنیم در عوض پاچه خوارانی که ما را ستایش میکنند ارج نهیم ....دانشمندان و حقیقت گویان طرد میشوند و پاچه خواران ارج و قرب میابند پاچه خواران با هم ازدواج میکنند و فرزند می آورند و بر اساس نظریه نظریه داروین هر نسلی شدت این پاچه خواری بیشتر میشود. حقیقت گویان منقرض میشوند و پاچه خواران با شدت پاچه خواری بیشتر گسترش میابند تا به امروز میرسیم .که هر پاچه خواری پاچه خوارتری می آفریند.
آب و هوای فارس عجب سفله پرور است
کو همرهی که خیمه از این خاک برکنم
@Chelsalegi

از آدمها بُت نسازید، این خیانت است! هم به خودتان، هم به خودشان.
خدایی می‌شوند که، خدایی کردن نمی‌دانند
و شما در آخر می‌شوید، سر تا پا کافرِ خــــــدایِ خود ساخته
نیچه
@Chelsalegi

مشکل اصلی همان نقطه شروع کار بود ، همان جایی که ابلیس، که از همه ما آدم شناستر بود ، در همان خشت خام، که لابد از گلی بود که ما را با آن سرشتند، چیزی دید که ملائک در آیینه، که لابد از همان جنس خرد ماست، ندیدند. همان وقت که دادش در آمد که حواستان هست چه میکنید؟ حواستان هست که این جور که خاک و گل به هم آمیخته اید، خونها به زمین خواهد ریخت.
شاید هم سرنوشت همه ما را همان گرفتاریها و پیچیدگیهای آدم و حوا رقم زد، همان ها که اثرش را در تربیت قابیل دیدیم همان اول کار، و بعد هم دست به دست گشت تا رسید به ما.
شاید، واقعا شاید، سرنوشت ما را همان گل و خاک اولیه، همان همبستری اول آدم و حوا رقم زد.
از همان اول بختی نداشتیم ما، ما بخت برگشتگان، ما که زاده آدمیم، مایی که اسممان را گذاشته اند آدمیزاد.
@Chelsalegi

گاهی باید که از یاد ببری؛ باید که فراموشی پیشه کنی؛ نه که فراموشی پیشه‌بردار باشد یا که خاموشی اراده بردار؛ نه! تو با خودت علیه خودت تبانی می‌کنی تا خودت را به این نتیجه برسانی که آقا اصلا نه خانی آمده نه خانی رفته؛ که آقا اصلا بی خیال! خلاصه با خودت گاوبندی می کنی که زنده بمانی؛ خودت را از دست خودت نجات می‌دهی و جان به در می‌بری که فراموشی آب حیات است و خاموشی کشتی نجات! می‌ماند دستی که با آن سر خودت را شیره مالیده‌ای؛ دستی که تا قیامت نوچ است بی‌اینکه به یاد بیاوری چرا
@Chelsalegi

پیامبر اگر بودم، از خدا می‌خواستم سرزمین خلافتم دل‌ها باشد. پیامبر اگر می‌شدم، از خدا می‌خواستم برای اثبات وجودش به آدمها، مرا نه در بیابان و کوه و روی زمین، که در دلها مبعوث کند. برای معجزه هم، شق‌القمر و شکافتن کوه و دریا و دستِ نورانی و تبدیل کردن عصا به مار و زنده کردنِ مُرده نمی‌خواستم؛ از خدا می‌خواستم زنده کردنِ دل بشود معجزه‌ام!...
پیامبر اگر بودم، از خدا می‌خواستم مرا بفرستد به تک‌تک دلهای آدمها؛ به دلهای آنهایی که امیدشان را برای دوباره روزی شاد شدن، روزی خوشبخت شدن از دست داده‌اند؛ تا دوباره دلشان را زنده کنم!... تا به‌اذنش، بدمم در خاکِ نابِ دلشان، تا دوباره جان بگیرد و پَرِ شادی بزنند و اوج بگیرند در آسمانِ برقِ چشمهاشان!... پیامبر اگر بودم، هر روز و هر شب کوله‌ی امید به‌دوش، ناشناس می‌رفتم سراغشان. دل به دل؛ قلب به قلب.
می‌رفتم در دلِ مردی که می‌دانم این روزها کوهِ غُصه است و با سیلی صورتش را سرخ نگه داشته؛ می‌رفتم و دلش را هم من سرخ می‌کردم!
می‌رفتم توی دل زنی که به حدودِ میانسالی رسیده و دلش گرفته و فکر می‌کند حالا دیگر دیر است و امیدی به شوقِ دوباره و افتادن اتفاقی خوب ندارد؛ می‌رفتم و نشانش می‌دادم که چه اشتباه می‌کند و دلش چطور هنوز جوان است و شادش می‌کردم!
می‌رفتم در دلِ مردِ بی‌کس. مردی که به‌ظاهر می‌خندد، ولی چون روزی آغوش و موها و دستهای محبوبش را از دست داده و یک زندگی را به‌اجبار تمام کرده، حالا دیگر امیدی ندارد به اینکه شاید روزی دوباره دست کسی بیاید توی دستش و زیر باران راه برود؛ می‌رفتم و امیدوارش می‌کردم!
می‌رفتم توی قلبِ دخترِ تنهایی که این روزها در اوج جوانیش است و تمام خواسته‌اش از این دنیا، دوستدار و یاری‌ست که فکر می‌کند هیچوقت پیدایش نمی‌کند و نمی‌آید؛ می‌رفتم و لایه‌ی حرص‌زدن بسته‌شده روی دلش را پاک می‌کردم و جلای درخشان نفسش را نشانش می‌دادم تا یارش هم به‌زودی پیدا شود.
می‌رفتم توی دلِ پسر تنهایی که زیاد دوست‌داشته در زندگی؛ خالص و مردانه و ناب! اما دوست‌داشته نشده تابحال. حس و مزه‌ی دوست‌داشته شدن را تا حالا نچشیده. می‌رفتم و قلبش را پر از چای گرمِ تازه‌دم و قندپهلو می‌کردم و هلِ صبر می‌انداختم داخلش. l1l.ir/3gk4
پیامبر اگر بودم، می‌رفتم توی دلِ هر مرد و زنِ غمگین، زخم‌دیده، سختی کشیده و ناامید،... می‌رفتم توی قلبِ هر آدمِ عاشقِ تنها مانده و گرمش می‌کردم؛ و از طرف همان خدا به‌دلش می‌انداختم که: «نترس؛ من اینجا ام. تنها نیستی. می‌بینمت. حواسم هست.»...
آخ! پیامبر اگر بودم چقدر حال خدا و بنده‌هایش و خودم خوب بود!
پیامبر نیستم؛... بودم ای کاش!
@Chelsalegi

طوری برنامه‌ریزی کنید که مردم از صبح تا شب بدوند و آخر شب هم نرسند. مردم اگر مایحتاج خود را آسان به دست بیاورند، اگر وقت اضافه داشته باشند، عصیان می‌کنند، بداخلاقی می‌کنند و به فکر اعتراض و انقلاب و این حرفها می افتند. یک تشکیلاتی را تأسیس کنید که کارش چرخاندن مردم باشد، یا چرخاندن لقمه دور سر مردم. کارش چیدن موانع مختلف، پیش پای مردم باشد. فرض کنید که آب دریا فاصله اش با مردم به اندازه دراز کردن یک دست است. جای دریا را نمی‌توان عوض کرد، اما راه مردم را که می‌شود دور کرد. هزار جور قانون می‌شود وضع کرد که مردم دور کره ی زمین بچرخند و دست آخر به همان نقطه ای برسند که قبلاً بوده اند. و از شما به خاطر رسیدن به همان نقطه، تشکر هم بکنند.
مردم را به دو دسته تقسیم کنید و به یک دسته حقوق و مواجب بدهید که مراقب آن دسته ی دیگر باشند. دسته اول، به طمع مواجب یا از ترس قطع شدن مواجب، مرید شما می شوند و دسته ی دوم، از ترس دسته ی اول، مطیع و مِنقاد شما. به این ترتیب، مملکت، خود به خود اداره می شود، بی آنکه شما زحمتی بکشید یا دغدغه ای داشته باشید.
برای هر نقص و کاستی و کمبودتان، معجونی از دلیل و حکمت و فلسفه درست کنید و به مردم بخورانید. مردم، استعداد غریبی دارند برای خر شدن. اگر نان ندارید که شکم مردم را سیر کنید، برایشان در فضیلت گرسنگی، داد سخن دهید. اگر از عهده ی تأمین امنیت مردم برنیامدید، به آنها تفهیم کنید که هزار و یک محصول و ثمره است که فقط از وجود ناامنی به دست می آید. یکی از آنها، تقویت توان مقاومت است. یکی از آنها ظهور استعدادهای نهفته است و...
دموکراسی یا ابوقراضه
@Chelsalegi

من دهه پنجاهی هستم!
من پیتِ حلبی هم قد و قواره خودم را روی یخها به سوی شعبه نفت هُل داده ام !
من از صدای ضد هوایی ها نترسیده ام، به وجد آمده ام و بیخیال روی پشتِ بام آبشاری از گلوله های نورانی را در آسمان تماشا کرده ام !
من مدادِ سیاهِ "سوسمار"نشانم را آنقدر تراشیده ام که توی مُشتِ کوچکم جا شده و باز هم دست از سرش بر نداشته ام !
من توی دفترِ کاهی مشق نوشته ام !
من شبهایِ "وفات"ِ زیادی به عکسِ سیاه و سفیدِ آن منارهِ مسجد توی تلویزیون زُل زده ام و ناله تکرار شونده نِیِ عزا را تا آخرِ شب گوش داده ام !
من خیلی از شبها که برق رفته است شمع روشن کرده ام! و دزدکی اشکِ شمع را توی پیاله آب چکانده ام تا "بِسیرَد " !
من در سرمایِ زمستان لرزیده ام ,توی حیاطِ مدرسه وقتی آن قرآنِ جلد آبی با عکسِ یک مرغِ دریای توی دستم بود و آیه ها را روی آن خط "بُرده ام"!
من "پاترولِ" کمیته را دیده ام !
من رنگ زدنِ دستها را دیده ام به جُرمِ پوشیدنِ پیراهنِ آستین کوتاه !
من هم مدرسه ای ام را توی یک جعبه نئوپانی "تشییع " کرده ام ! هر دوشنبه , هر پنجشنبه ! بوی تعفنِ جنازه آدمیزاد را که گلاب هم پنهانش نمیکرد بارها استشمام کرده ام !
من به زور به نمازِ جمعه برده شده ام !
من بارها "گیرِ" پاسدارهای لباس سبز افتاده ام که پرسیده اند :اینجا چه کار میکنی؟! . آنجا که خیابان بود و من مجبور بوده ام از آن بگذرم!
من ویدئو را "قایمکی" دیده ام !
من نوارِ کاست را جاسازی کرده ام ! نواری که صدایِ"معین" رویَش ضبط شده بود ,با کلی خش خش و تق و توق !
من در عزایی چهل روزِه بوده ام ! چهل روز قرآن شنیده ام ! مدام
من کارتونِ سانسور شده دیده ام بارها و بارها !
من مدتها فکر کرده ام آن جوانِ عینکی با سِبیل کوچک,خودِ شیطان است که همه از کتابهایی که عکسِ او روی جلدش باشد میترسند !
من خیلی شبها جلویِ تلویزیون خوابم برده در انتظارِ تمام شدن سخنرانیهاِی پر از جمله هایِ بی سر و ته , تا فیلمِ سینمایی ببینم !
من "ریش قرمز " را بیشتر از خودِ "کوروساوا" دیده ام !
من " آهنگِ برنادت" را از بَرَم !
من با جنگ , ترس, تحریم , غم , شعار , سخنرانی , کمبود , عقده , چادر, زور , ریا, بلندگو , ریش , کوپن , دروغ و حسرت بزرگ شده ام و دارم پیر میشوم !
@Chelsalegi

فقط یک گناه وجود دارد، فقط یکی و آن هم دزدی است.
هر گناهِ دیگری، صورتِ دیگرِ دزدی است.
وقتی مردی را بکُشی، زندگی را از او دزدیده ای، حقِ زنش را برای داشتنِ شوهر دزدیده ای، همینطور حقِ بچه هایش را برای داشتنِ پدر.
وقتی دروغ بگویی، حقِ طرف را برای دانستنِ حرفِ راست دزدیده ای.
وقتی کسی را فریب بدهی، حقِ انصاف و عدالت را از او دزدیده ای.
@Chelsalegi

این جمله الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم یک کلید واژه بزرگی است که خیلی از حکومتگران فراموشش می کنند ! تفسیر این جمله این را می گوید که در حکومت داری اگر دین ندارید لا اقل آزاده باشید ! حکومت بر مردم دین نمی خواهد آزادگی و مرام انسانی می خواهد با چاشنی عدالت !
@Chelsalegi