‍ این روزها حالم از راه رفتن در خیابان ها بهم می خورد. این روزها از چهره های خسته، چهره های فلاکت زده، چهره های آشفته و مضطرب مردم شهر منزجرم. این روزها از خنده های احمقانه، شادی های کودکانه مردم، بالا می آورم. این روزها حسی جز تنفر نسبت به آنهایی که با چهرهایی خندان در حال سلفی گرفتن در کافه های انتکتوآل پسند هستند ندارم. این روزها حسی جز ترحم نسبت به آنهایی که در صف طولانی فست فود های شهر ایستاده اند تا شادی هایشان را به مدد کباب ترکی و هات داگ با هم تقسیم کنند، ندارم. این روزها حسی جز شرمندگی در برابر آشغال جمع کن ۱۳ ساله کوچه مان ندارم. این روزها حسی جز دست پاچگی و اختگی در برابر کسی که در خیابان می گوید گرسنه ام، بیمارم، کمکم کن، ندارم. این روزها خسته ام. این روزها حتی به رهایی هم نمی اندیشم. این روزها از خودم هم شرمنده ام.
@Chelsalegi

معجزه زندگی دیگران باش
بیقرار باش برای شادی ساختن در زندگی انسان ها
برای برآوردن رویای انسان دیگری خنثی نباش
بی تفاوت نباش
اگر دیدی کسی گره ای دارد
و تو راهش را می دانی سکوت نکن
اگر دستت به جایی می رسید دریغ نکن
معجزه زندگی دیگران باش
این قانون کائنات است
معجزه زندگی دیگران که باشی
بی شک کسی معجزه زندگی تو خواهد بود
لطفا کمی آهسته تر از کنار هم عبور کنیم
شاید بتوانیم به داد هم برسیم و
شاید بتوانیم حرف دل یکدیگر را بشنویم
@chelsalegi

چه بسیار ازما که تن، تابوت جان مرده مان شده است. بویناکیم ؛ نفسهامان چون نفسمان بویناک است. در نگاه بسیاریمان چیزی نیست جز یاس و نفرت! دندان به هم خائیده انکار می کنیم؛ حتی خویشتن خویش را.
ما را فردائی است که هرگز نیامده و نخواهد آمد؛ که نرسیده دیروز می گردد. حال از کفمان رفته و مائیم تباه کنندگان زندگی!
@Chelsalegi

ابن خلدون خیلی خوب میگه که حکومت ها در دو مقطع به خشونت متوسل می شوند، زمانی که در حال قدرت گرفتن هستن و زمانی که در حال سقوطتند!
@Chelsalegi

‍ نوح به آسمان نگاه کرد باران بند آمده بود اما ابرها هنوز آنجا بودند.مقدر بود پس از قطع باران در افق رنگین کمان آشکار شود ولی در افق هیچ نبود.باز نوح بر مقدرات خدا دلبست او کلاغ را پرواز داد پس سه روز و شب شد و کلاغ بازنگشت سپس کبوتر را رها کرد تا با شاخه ی زیتون به منقار برگردد اما کبوتر هم فرقی با کلاغ نداشت.نوح پریشان و خسته بر عرشه دراز کشید و نگاهش به آسمان بود ابرها هنوز همانجا بودند.از پیش مقدر بود کشتی او بر قله ی کوه آرارات بایستد اما نوح دانست که کوه ها تا ابد در زیر گل مدفون شده اند.پرندگانی که او رها کرد شاید بی توقف بر یک درخت یا لحظه ای نشستن برخاک تا ابد پرواز کنند و کشتی او موجها را خواهد شکست بی آنکه به جایی برود.
@Chelsalegi

یکی نصیحتم کرد که اصلا در عالم چیز خوب می بینی؟ گفتم نه ولی سعی می کنم با نگاه طنز و به نوعی دست انداختن و مسخره کردن بدی ها، از تیزی آنها بکاهم. ولی بعضی موقع واقعا خنده ام نمی آید. لبخند هم نمی آید حتی. یک موقع هر آن چه در عالم اتفاق می افتد را از بشر می بینم و قول و فعلش. اما گاهی واقعا حس می کنم خود خداست که بر هم می زند اوضاع را... ای خدای عزیز، درست است که فرموده ای «خلق الانسان فی کبد» ولی به جان خودم دست تو بسته نیست. خودت لعن کردی کسانی را که گفتند «یدالله مغلوله»! پس حرکتی، رحمی، کرامتی...
@chelsalegi

‍ روزی مریدی پرسید یا شیخ ،آیا در باب ملیت حضرت آدم و حوا ، تفحص گشته؟
برخی آنان را ار‌وپایی و برخی افریقایی میدانند
شیخ گفت : وقتی که نه لباسی برای پوشیدن و نه خانه ای برای سُکنی داشته اند و تنها آذوقه آنان یک سیب بوده که خوردن آن هم "حرام" محسوب میشده و با این همه مصیبت، باز هم فکر میکردند در " بهشت " ساکن هستند! بطور قطع الیقین " ایرانی " بوده اند!
@chelsalegi

مهم اين نيست
كه بتوانيد كسى را برمقامى نصب كنيد,
مهم اين است كه بتوانيد او را عزل كنيد..!
''كارل پوپر''
@chelsalegi

زندگي همه اش ، همان ديوانگي هايي است که کرده ايم . بقيه کشک است . همه ي آن مآل انديشي ها ، چرتکه انداختن ها ، حساب و کتاب کردن ها .... همه اش فرسودگي ذهن و احساسات است و سر سپردن به روز مره گي . تن دادن به يک مرگ تدريجي و آرام که از روي قاعده صورت مي گيرد . تبديل کردن زندگي به کشک! حال که بیش از چهل سال از عمرم گذشته ، اينطوري فکر مي کنم . هيچ چيز از اين چهل سال به خاطرم نمانده ، مگر لحظاتي که در آن ديوانگي کرده ام . ماجراهاي خطرناکي که از آن قسر در رفتم و سر آخر زنده از مهلکه بيرون آمدم .... "زنده"! .. در واقع زنده تر از چيزي که قبلش بودم!
حالا ميفهمم چرا اين سالها حس مرگي آرام احاطه ام کرده . ميزان ديوانگي خون ام است که پايين آمده! بايد دوباره دست به خطر بزنم
@Chelsalegi

‏ازآدمهای مذهبی نما بترسید.
آنان ب درجه ای رسیده اندکه مطمئن هستند هرکاری بکنند اشکالی ندارد و فکر میکنند با عبادت کردن جبرانش میکنند.
@Chelsalegi

این روزای آخر سال ‏اگه دل تنگ کسی هستی همین حالا بهش زنگ بزن،کسیو ناراحت کردی همین حالا برو از دلش در بیار، قبرستون پُر از آدمایه‌که قرار بود از فردا شروع کنند
@Chelsalegi

‍ "داریوش مهرجویی" در "سنتوری" بخوبی وضعیت "خوانندگان"ِ گروه های موزیک را تصویر کرده که معمولاً چه عاقبتی می یابند، به "شهرام شب پره" نگاهی دوباره بیندازیم:
متولّد ۱۳۲۶ است، از سال ۱۳۴۰ فعالیت خود را شروع کرد، مشغول "خوشنویسی" و "خرّاطی" و "نقّاشی" و "کوزه گری" و "داستان نویسی" و ... نیست که فکر کنیم در خلوت و تنهاییِ خود اثرِ هنری می آفریند، اصلاً "هنر" هیچی، این آدم ۵۵ سال مشغول آواز خوانی و اجرای آهنگ ها و ترانه های شاد و مفرّح هست، یعنی بیش از ۵ دهه به کاری مشغول است که نیاز به "توان روحیِ بالا" دارد!! آیا ممکن است انسانی با توان روحی روانی مصنوعی ۵۵ سال "فعّال" باشد؟! آیا ممکن است کسی که با "تداوم"ی ۵۵ ساله یک کار مشخّص را تکرار کند که زندگی "سالم"ی نداشته باشد؟!! اطّلاعی ندارم که شهرام شب پرّه چگونه "زندگی" میکرده است فقط او گفته بود به عکس آنچه تصوّر میشود نه اهل "سیگار" است و نه "مشروب"
بعد مدتها صدای "شهرام شب پره" رو شنیدم وخیلی دوست داشتم اون لحظه بهش میگفتم آقای شب پره شما برای ما بسیار قابل احترامید، از شما برای زندگی سالم و تداوم کار هنریتان ممنونم، از شما بخاطر همه لحظات شادی که برای ما خلق کردید سپاسگزارم، هیچ یادم نمیرود در سالهای سیاهی که کشورم اسیر جنگ و ماتم و اندوه بود در حالیکه بسیاری از خوانندگان با آهنگ های غمگینشان اندوه ملّت رنجدیده را مضاعف میکردند این آهنگ های شاد و فرحبخش شما بود که بویِ زندگی و شادی و حیات و اُمید میداد....آقای شب پره عزیز، بخاطر شادی هایی که به نسل خزان زده ما بخشیدید از شما سپاسگزارم.
@Chelsalegi

هر ترانه ای ناگهان برای نسل یا نسل هایی یادآورد خاطره ای خاص می شود.
مثلا مرا ببوس که گویا برگردان ترانه ای مکزیکی با همین عنوان است در خاطره ی چند نسل سرهنگی توده ای را به خاطر می آورد که دارد از دخترش جدا می شود. حالا هر قدر در گوش آن نسل ها می خواندی که هیچ سرهنگ مرد ایرانی ای موقع خداحافظی لب بر لب دخترش نمی گذارد به خرجشان نمی رفت. آنها تصمیم شان را گرفته بودند که این طور به خاطر بیآورند...و آه بکشند‌... و اشک بریزند... و به باعث و بانی اش فحش بدهند . وقتی اثری هنری خلق شد دیگر به سازنده اش مربوط نیست که مخاطبش دلش می خواهد چه جوری ببیندش...و گاه خود سازنده از سرنوشت اثرش غافلگیر و متعجب می شود...مثال واضحش آثار گروه مدرن تاکینگ و نیز ترانه های جناب کریس د برگ است....آن وقت ها که این جنابان ترانه هاشان را می ساختند و اجرا می کردند شاید در مخیله شان نمی گنجید که روزگاری در خوابگاه های دانشجویی و اتاق های تنهایی سرزمینی دور،پسرکانی با ریش و موی آشفته و شلوار کردی و عرق گیرهای پر مو و پوسیده و چشم های قرمز به سیگارشان پک بزنند و بنالند "یو مای هارت" و دخترکانی مقنعه به سر و مانتوی تیره به تن با ابرو و شارب و محاسنی پرپشت را در خیالشان آرزو کنند ...
خیالی که بعد از چندین و چند سال با شنیدن دوباره ی آن ترانه ها تکرار شود ...و آهی ...و بغضی ..و حسرتی
@Chelsalegi

به قول هیچکاک
تمام چیزهایی که در زندگی
دوست داشتم
یا خلاف قانون بود
یا چاق کننده
@chelsalegi

‍ ۶۰ سال پيش در ژانويه ١٩٥٨، دولت چين عليه گنجشك ها اعلام جنگ كرد !
مائو در نطقي آتشين گنجشك ها را بزرگترين دشمن چين اعلام كرد.
او معتقد بود، گنجشك ها به محصولات كشاورزي چين دستبرد مي زنند و اين باعث مي شود، دهقانان زحمت كش به حق و حقوق خود نرسند.
جنگي تمام عيار عليه گنجشك ها شروع شد. لانه‌های گنجشک‌ها ویران شد، تخم‌هایشان شکسته شد و جوجه‌هایشان کشته شدند. کودکان نیز با شکار گنجشک‌ها با تیرکمان به مبارزات کمک می‌کردند.همچنین برای جلوگیری از فرود گنجشک‌ها به مزرعه‌ها، تمام اهالی شهر درحالی‌که ناقوس‌هایی را به صدا درمی‌آوردند و بر طبل‌های عظیمی می‌کوبیدند و فشفشه به هوا می‌فرستادند، به‌سوی حومه‌ها رژه میرفتند. عاقبت، جسد بی‌جان گنجشک‌ها از آسمان فروریخت.
آمار نفس‌گیر موفقیت‌های مبارزات علیه گنجشک‌ها، فی‌الفور به اقامتگاه مائو در شهر ممنوعه ارسال شد. تنها در عرض یک روز، مردم شانگهای ۱۹۴۴۳۲ گنجشک را کشتند و در عرض یک‌سال بیش از یک میلیون گنجشک کشته شدند. عاقبت در سراسر چین گنجشک‌ها به مرز انقراض رسیدند.
بزرگترين شكست مائو دقيقا زماني كه فكر مي كرد پيروز شده است رخ داد. ناگهان جمعيت حشرات رو به فزوني گذاشت. ملخ ها به طرز غير قابل باوري زياد شدند و به مزارع حمله مي كردند. هجوم ملخ ها به قدري وحشتناك بود كه چين كاملا بي دفاع شده بود.
جنگ ناگهان تغيير كرد. روزي كه اولين چيني به دليل گرسنگي مُرد تازه مائو شروع به انديشيدن كرد.
او در ابتدا لجبازانه مي گفت خلق چين به عقب بازگشت نخواهند كرد.
باور كردني نيست ولي، ٤٣ ميليون چيني طي سالهاي بعد از گرسنگي كشته شدند تا مائو دست از لجبازي خود بردارد.
ناگهان بزرگترين واردات چين گنجشك شد و هر روز هزاران گنجشك از اتحاد جماهير شوروي وارد مي كردند تا تعادلي كه از بين برده بودند را بازگردانند
شكست مائو براي آن دسته مديرانی كه از علم مديريت فقط يكدندگی و لجبازی را آموختند، درس هاي بزرگی دارد.
@Chelsalegi

هر کس تا سی و پنج سالگی ازدواج کرد، کرد. نکرد، هرگز نمی‌کند. هر کس تا چهل و پنج سالگی پولدار شد، شد. نشد دیگر نمی‌شود. هر کس تا پنجاه سالگی رئیس شد، شد. نشد، دیگر نمی‌شود. هر کس هم تا شصت و پنج سالگی مُرد، مُرد. نمرد دیگر نمی‌میرد.
@Chelsalegi

‍ شاید خیلی از شما در آن زمان نبوده باشید یا در خاطرتان نمانده باشد، اما یک زمانی هم بود که ما باید عاشق مرجانه دلدار گلچین و پرستو گلستانی می شدیم. گزینه های زیادی در دسترس نبود.
یعنی می خواهم بگویم که جنگ بود، امکانات نبود و ما مردم قانعی بودیم.
اوضاع برای دختران هم نسل ما حتی از این هم بدتر بود: جمشید هاشم پور قهرمان کچل و محمود دینی سمبل دلبری بودند برای دختران آن زمان.
قرنها بعد از آن دوران، یعنی زمانی که "عروس" بر پرده سینما ظاهر شد، نیکی کریمی و ابوالفضل پور عرب انگار موجوداتی بودند که از سیاره ای دیگر در مملکتی قحطی زده فرود آمده بودند.
البته در آن بین یک سریال سربداران و یک افسانه بایگان هم بود که برای زمان خودش بسیار پیشرفته به حساب می آمد: دماغ افسانه بایگان عملی بود! آن هم در زمانی که جنگ بود، امکانات نبود و ما ملت قانع و ندید بدیدی بودیم!
ظهرهای جمعه، ساعت ۲ همگی ولو می شدیم جلوی تلوزیون.
برای دیدن سرنوشت هاچ، زنبور عسل.
برای دیدن مدرسه موشها.
و اگر بختمان بلند بود برای دیدن پلنگ صورتی.
بعد از آن فیلم سینمایی هفته بود. پارتیزانهای خوب نازیهای بد را می کشتند. نازیهای بد پارتیزانهای خوب را می کشتند. جنگ بود، ایرانیهای خوب عراقیهای بد را می کشتند و عراقیهای بد ایرانیهای خوب را.
اما ایرانیها آنقدر خوب بودند که با اینکه امکانات نبود و جنگ بود برای اسیران بد عراقی برنامه های تلوزیونی به زبان عربی می ساختند. و هر جمعه پیش از ولو شدن ساعت ۲ ظهر، گاهی می شد گذری نگاهی به آن انداخت: "هنا و هناک".
هنا و هناک چیزی بود شبیه دیدنیهای خودمان. یکشنبه شبها. با اجرای جلال مقامی.
هنرمندانی که با دهان صدای قطار و هلیکوپتر در می آوردند، بهروز پریستو که از داخل کلاهش گل مصنوعی بیرون می آورد و با چشم بسته رانندگی می کرد، و از همه مهمتر "تصاویر دریافتی از ماهواره".
نقطه ی تماس آن روزهای ما با جهانی خارج از این مملکت.
می نشستیم و با چشم و دهان باز دنیایی را می دیدیم که جنگ نبود و امکانات فراوان بود و ملتش لابد به کم قانع نبودند.
البته گاهی هم زمان قطع برق محله ی ما همزمان می شد با زمان پخش "دیدنیها" و ما ناچار بودیم دیدنیها را از رادیوهای کوچک جیبی که با چند باتری قلمی کار می کردند "بشنویم".
همه چیز خوب بود چرا که ما ملت قانعی بودیم در دورانی که جنگ بود، و امکانات برای ما کم بود.
کماکان خوشحال بودیم، اگر چه که تصاویر دریافتی از ماهواره را نمی شد از رادیو دید.
ما ملت قانعی بودیم. جنگ بود، برای ما امکانات نبود، و ما از عاشقی به نگاه کردن قناعت می کردیم.
اگر چه که برای برادران پاترول سوار آن دوران جنگ اصلی با ما بود، و امکانات کم نبود.
ما در همه چیز به "نگاه کردن" قناعت می کردیم. در دیدن دیدنیها، در عاشقی کردن، در حجله های رنگارنگ سر کوچه ها، در زندگی و حتی در بودن خودمان.
جنگ بود، امکانات نبود، و ما ملت قانع تماشاگری بودیم.
@Chelsalegi

صائب تبریزی این شعر رو دقیقا در وصف حال ما گفته:
بس که بد میگذرد زندگی اهل جهان
مردم از عمر چو سالی گذرد، عید کنند
@Chelsalegi

‍ نامسلمان دادگر بهتر است یا مسلمان بیدادگر ؟ در قرن هفتم هجری، عطش وصف ناپذیر مغولِ صحرانشین برای حمله و غارت، شرقِ دور را به تمدنِ روبه‌افول ایرانی و امپراطوریِ عظیم اسلامی پیوند زد. بعد از سال‌هایِ خون‌ریزیِ چنگیزی، اصالتِ تمدن در بدویت مغول نفوذ کرد و هلاکوخان تحت تاثیرِ اندیشه‌های خواجه نظام‌الملک که مخفیانه رویایِ بازسازیِ حکومت مستقل و مقتدر ایرانی را در سر می‌پروراند، پس از شکست اسماعیلیه، به پایتخت خلافت اسلامی حمله کرد و بغداد را فتح نمود، در آن دم هلاکوخانِ مغول، آن تاتارِ غارتگرِ سابق، دانشمندان را در مدرسه‌ی مستنصریه‌ بغداد گرد آورد و سؤالی مطرح نمود که اکنون بعد از قرن‌ها پاسخش چراغ راه بشریت است: ای عالمانِ مسلمان، ای مجتهدین عالَمِ علم و ای مجاهدین راهِ دین، "سلطانِ کافرِ عادل افضل است، یا سلطانِ مسلمانِ ستمگر؟"
پاسخ آن‌چنان گران می‌نمود که پذیرشش مستلزمِ جدایی بین راهِ روحانیونِ وابسته به سفره‌ی خلیفه از راه مردمانِ خسته از جورِ ظالمانِ دین‌پیشه بود. انتخاب کنید... یا با ستم‌پیشه، یا با ستم‌دیده...
پس از آن‌که همه از پاسخ امتناع ورزیدند، سید بن طاووس قدم پیش گذارد و پاسخ داد: «کافرِ عادل، از مسلمانِ جایر افضل است»
آن‌گاه دیگران نیز به پیروی از وی، فتوای او را تایید کردند که به درستی گفته‌اند:‌
“الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم”
@Chelsalegi

‍ آدم باید مسیح وار زندگی کند. خودش را پسر خدا و پادشاه اسرائیل بداند و تهش صلیبش را برای چیزی که به آن ایمان دارد و دیگران آنرا جنون،حماقت و کفر می دانند تا جلجتا بر دوش بکشد. تنها می توان به فرزندان خدا اعتماد کرد، فرزندان خاک همه شان سست عنصر و پلشت اند. اگر روزی دیدید که کسی خود را کمتر از فرزند خدا یا پادشاه زمین می داند بدانید که در هیچ چیز نمی توان به او اعتماد کرد، نه در شراکت، نه در رفاقت و نه در عشق.
@Chelsalegi