زندگی، قبل از هرچیز زندگی ست. گل می خواهد، موسیقی می خواهد، زیبایی می خواهد. زندگی حتی اگر یکسره جنگیدن هم باشد، خستگی در کردن می خواهد. عطر شمعدانی ها را بوییدن می خواهد. خشونت هست، قبول؛ اما خشونت اصل که نیست، زایده است، انگل است، مرض است. ما باید به اصلمان برگردیم.
زخم را که مظهر خشونت است با زخم نمی بندند. با نوار نرم و پنبه پاک می بندند. با نوار نرم و پنبه پاک می بندند، با محبت، با عشق
آتش بدون دود
نادر ابراهیمی
@chelsalegi

اميد و ترس، دو بازدارنده ى بزرگ هستند كه اگر نبودند، بشريت نه ملعبه ى دست كسى مى شد، نه بى جهت به كسى ديگر پناه مى برد. رابعه عدويه گفت مى روم آب به جهنم ريزم و آتش در بهشت افكنم تا اين هر دو حجاب راه از ميان برخيزد. بهشت و جهنم، همان خوف و رجا يا اميد و ترس هستند كه خودخواهان و تماميت خواهان، عمرى با تشبث به اين دو سلاح مخرب،
سر عوام را شيره ماليدند و سر خواص را شمشير.
@Chelsalegi

‍ کانال ماهی .کانالی به طول سی کیلومتر و عرض یک کیلومتر را تصور کن، کانالی پر از آب. بچه‌های قرارگاه فتح پشت این کانال گرفتار شدند. سه سال پس از آغازجنگ از مرز گذشته بودیم و حالا داخل خاک عراق می‌جنگیدیم، هدف بصره بود اما ما پشت کانال ماهی گیر افتادیم و پاتک‌های زرهی آنها شروع شد. هزاران تانک را ببین در آن بیابان‌های شنی. ابری از شن، مه مرگ، بچه‌های گرفتار که کانال راه پیشرفتشان را بسته و تانک‌ها از دو سو قیچی‌شان کرده‌اند. فرماندهان ما از یاد برده بودند که سرباز عراقی در خاک خودش به آسانی تسلیم نمی‌شود، همه چیز بوی فاجعه می‌داد، اگر کسی جلوی آن تانک‌ها را نمی‌گرفت.
جایی خوانده بودم که خلبانان هواپیما عموما افرادی برون‌گرا و شادابند، در مقابل خلبانان هلی‌کوپتر اکثرا درون‌گرا و محتاطند، شاید پرواز نزدیک به زمین و آگاهی از این که امکانی برای خروج از پرندۀ خود ندارند، باعث شده همیشه منتظر حادثه باشند و آن تابستان داغ خود حادثه بود. هلی‌کوپترهای کبرای هوانیروز بیست کیلومتر داخل خاک عراق، دیواری از آتش برابر تانک‌ها بر پاکردند تا عقب‌نشینی ممکن شود. اسم آن خلبان‌هارا نمی‌دانیم، کسی نمی‌داند آن بچه‌ها در این والس مرگ چند بار بر فراز تانک‌ها پرواز کردند. « آن‌قدر شلیک کرده بودیم که سیستم شلیک بیشتر هلی‌کوپترها از کار افتاده بود، اما بچه‌ها ریسک می‌کردند و فقط با توپ هلی‌کوپتر یا راکت‌انداز به صف تانک‌ها می‌زدند». فکر کن هر بار از میان دوزخی آتشین می‌گذشتند، نفسی تازه می‌کردند و ناامید دوباره برمی‌گشتند تا به واسطۀ جان گروگان کردن‌شان برای نیروهای زمینی گرفتار شده در آن پایین زمان بخرند. فکر کن ما اسم هیچ‌کدام‌شان را نمی‌دانیم.
@chelsalegi

اون سال هایی که "روایت فتح" شب‌های جمعه پخش می شد، یه خاطره از یه رزمنده پخش شد که داستان اینجوری بود
دو تا قایق کنار هم ایستاده بودن که یکی پشت جبهه می رفت یکی سمت عملیاتی بی بازگشت...
راوی می گفت : دو دل بودم؛ یه پام تو این قایق بود یه پام تو اون قایق!
شهید به راوی می گه : یه پا تو بردار
حالا هم یکی باید پیدا بشه تا به بعضی از ما بگه : یه پاتو بردار!
تویی که پیش از ماه رمضون یخچالت رو از گوشت و مرغ پر کردی !! از طرفی به هیچ مرجعی هم اعتقاد نداری !!
ولی روز عید فطر منتظری ببینی مراجع چی تصمیم می گیرن تا بفهمی چند کیلو گندم باید فطریه بدی!
یه پا تو بردار
تویی که می‌گی اسلام مال ۱۴۰۰ سال پیشه، ولی ارثیه خواهرت رو نصف دادی، یه پاتو بردار!
آهای خانم ! تویی که هم می‌خوای امتیاز زن شرقی رو داشته باشی و مهریه‌ات رو بگیری و هم از مزایای زن غربی بهره مند باشی؛
یه پا تو بردار!
داداشم، نمی تونی یه زن باربی بگیری و اون هر روز برات میزان پلی! کنه و در عین حال بوی قرمه سبزی تو راهروی خونه‌ات بپیچه و بدون اجازه‌ات خرید نره و ... ولی با هم بشینید اندر وصف سکوت سمفونی بتهون صحبت کنید!
یه پاتو بردار!
روشنفکر امروز ! دانشجوی دیروز ! نمی‌تونی برای رسیدن به دوره‌ی تحصیلی بالاتر، جزوه هات رو از هم اتاقیت قایم کنی و الان تو شبکه های اجتماعی اندر وصف خساست ایرانی ها و اوپن بودن خارجی ها فریاد بزنی !
تو هم یه پاتو بردار!
استاد گرامی، پژوهشگر ارجمند ! شما هم نمی تونی تابلوی جمله‌ی قلم علما افضل من دما شهدا رو روی دیوار خونه‌ی چهارصد متریت بکوبی، در حالی که افزایش حقوق استاد تمومیت، از مقالات دانشجوآت بدست اومده،
با عرض پوزش شما هم یه پاتو بردار!
نماینده‌‌ی عزیز ! تویی که پول تبلیغات میلیاردیتو "هِبِه" گرفتی؛
شما نمی‌تونی بعدا رانت ندی و عضو کمیته حقیقت یاب اختلاس باشی !
اگه بهت بر نمی‌خوره
شما هم یه پاتو بردار
آدم هایی که می‌خوان تو هر دو تا قایق باشن، کارشون مثل راننده خودرویی می مونه که هم راهنما به چپ می زنه هم به راست ! و پشت سریه حتما می‌فهمه حال راننده خوب نیست!
ما خیلی وقتا حالمون خوب نیست!
برای خودمون بهتره که
یه پامونو ورداریم...
@chelsalegi

انقلاب را اشتباهات حکومت‌ها ایجاد می‌کند، نه خواست ملت‌ها.
انقلاب، علت دارد نه دلیل.
اتقلاب، قادر به حل هیچ مسأله‌ای نیست. زیرا انقلاب، تخریب راه حل‌هاست نه ابداع آنها.
انقلاب، مسائل نوینی به مسائل قبل اضافه می‌کند.
رنسانس را با انقلاب اشتباه نباید گرفت.
رنسانس، بازگشت به ریشه‌هاست برای ساختن آینده.
انقلاب، تخریب ریشه‌هاست و ندیدن آینده.
فرجامِ دردناکِ انقلابیون در همه‌ی انقلاب‌ها، شاهدِ بزرگی‌ست بر این درسِ کوچک.
@chelsalegi

‍ باید قبل از مردنتون این تصاویر رو به خاطرتون بسپرین و اونا رو تجربه کنید
با جیپ در شبه جزیره میانکاله رانندگی کنی و از اینکه ماشینت تا کمر میره توی آب دلهره بگیری
در میدان نقش جهان اصفهان سوار درشکه بشی و ازش بخوای که آهسته برونه تا تو این حجم عظیم هنر رو ذره ذره سر بکشی
در عباس آباد بهشهر اطراق کنی و یک پسر روستایی بهت پیشنهاد یابو سواری بده
پله های آرامگاه کورش در مرودشت رو با نگاهت لمس کنی
جلوی مجموعه پرسپولیس یا تخت جمشید بایستی و به کوه نقش رستم خیره بشی
توی رختشویخانه زنجان به صدای آب گوش بدی
یک شب اواخر تابستون در ایل گئلی تبریز نشسته باشی، بلرزی و چای دارچین داغ هورت بکشی
وسط کویر از شنیدن صدای پرندگان در باغ فین کاشان ذوق کنی
در قهوه خانه زیر سی و سه پل اصفهان با یه رفیقی که بعدها از دستش خواهی داد، قلیون بکشی
در باغ شازده ماهان دودل باشی که کباب بلدرچین سیرت می کنه یا نه؟
به عظمت چغازنبیل زل بزنی و افتخار کنی
در کابین لکوموتیوران قطار بنشینی و هنگام عبور از فراز پل ورسک احساس کنی زیر پات خالی شده.
یک روز پائیزی در کنار دریاچه شورمست تو ماشینت بشینی و فقط درخت های زرد و قرمز رو تماشا کنی
با قایق موتوری از بندر عباس به قشم سفر کنی و از تکان های قایق لذت ببری
بپری پشت تاکسی وانتی های بندر عباس و روبروت یه پیرزن با نقاب نشسته باشه که همه دستهاش پر از خالکوبیه.
در غار کتله خور قدم بزنی و شاهکار میکل آنژ طبیعت رو ببینی
در غار علیصدر توی صف قایق معطل بشی
طلوع آفتاب رو از درون قلعه صلصال لیسار و از فراز دریای مازندران ببینی.
توی کوچه های ماسوله کلوچه داغ فومن بخوری
در مرداب انزلی به مسابقه قایقران با پرندگان مهاجر بخندی
از دیدن توپ های جنگی زنگ زده در قلعه پرتقالی ها در هرمز ذوق کنی
زبری مرجان های کیش رو لمس کنی
کباب شاندیز بخوری
در اوج گرسنگی بری توی یک قهوه خونه روستایی و بهترین املت عمرت رو با نون محلی و پیاز بزارن جلوت
از این که شیر سنگی چند هزار ساله همدان یکی دو متر بالاتر نصب شده تا دیگه بچه ها سوارش نشن خوشحال بشی.
@chelsalegi

مستندترین گزارش از مرگ ابن سینا حکایت از مرگ او به علت زیاده روی آمیزش با زنان است . شاید این جنبه زندگی ابن سینا را بتوان همانندی از فلسفه لذت در دستگاه فکری فیلسوفان یونانی چون اپیکور دانست. در کنار آن ما نگرش شاد زیوی و شادنوشی در فرهنگ ایرانی راهم داریم که با وجود از میان رفتن فرمانروایی ساسانی، هنوز هم در تار و پود جامعه ایرانی آن روزگار باقی بود و سامانیان هم در فرازآوری آن میکوشیدند... تاختن های تند کیشمندان و متشرعینی چون امام محمد غزالی بر این فرهنگ شاد زیستن و پیوند دادن آن به مغان و آتش پرستان و خرمدینان خود گواهی بر حضور آن در گستره زندگی ایرانی است. و تنها ویژه ابن سینا نیست، چنانکه آن را در زندگی سخنوران و اندیشه ورزانی چون خیام و رازی و کسانی دیگر هم میتوان دید . از ابوعبید جوزجانی شاگرد بزرگ ابن سینا روایت شده که همه نیروهای شیخ به کمال بود اما نیروی آمیزش با زنان در وجود وی از دیگر نیروهای شهوانی افزون بود و در این کار زیاده روی می‌کرد. روزی از سوی یاران، زیان زن دوستی و پرخوری و شب زنده داری که شیخ در این هر سه افراط می‌کرد به وی گوشزد شد. شیخ پاسخ داد: خدای بزرگ از نیروهای جسمی و روحی مرا بهرهٔ فراوان بخشیده‌است و من باید از همهٔ این نیروها نیک بهره برگیرم و به موقع برخوردار شوم. زیاده روی در شهوات سرانجام جسم نیرومند شیخ را فرسوده کرد. هنگامی که علاﺀالدوله با تاش فراش می‌جنگید و ابن سینا همراه وی بود، بیماری قولنج گریبان شیخ را گرفت. شیخ از ترس آنکه مبادا در هنگام کارزار و فرار امیر زمینگیر شود و از همگامی با او بازماند، در یک روز هشت بار دستور تنقیه داد که در اثر زیاده روی روده‌هایش زخم شد. چون در کار درمان ورزیده بود، خویشتن را به داروهای مناسب اندکی بهبود بخشید اما علیل گشت زیرا از غذا پرهیز نمی‌کرد و از همنشینی با زنان دست بردار نبود. در نتیجه بیماری قولنج وی گاهی زورآور می‌شد و زمانی تسکین می‌یافت تا آن هنگام که در رکاب علاﺀالدوله به سوی همدان رهسپار گردید. در این سفر بیماری شیخ به شدت گرایید و چون به همدان رسید، دانست که نیروی جسمانی خود را چنان از دست داده که دیگر از غذا و دارو کاری ساخته نیست. از این رو از درمان خویش دست کشید و گفت: «مدبر تن من از تدبیر فرومانده و درمان بی‌فایده است.» چند روزی بر این حال بود تا دیده از جهان فروبست. جسمش را در همدان به خاک سپردند. در آن هنگام پنجاه و هشت ساله بود. ابن سینا هیچگاه تن به زندگی زُهدانه و عابدانه نداد و برخلاف متکلمین مسلمان خود را از خوانش کتب دیگر آئین ها هم محروم نساخت، چنانکه در روزگار سکونت در ری، دیدارهائی از کتابخانه مجاور آتشکده زرتشتیان در ری، مشتمل بر سی و چندهزار کتاب و طومار داشته و نقل میکند که این طومار ها حاوی حکمت خسروانی، طب، ستاره شناسی، جغرافیا و دانش مغان بوده است
@Chelsalegi

آدم به خاطر سیبی که حوا بهش گفت بخور از بهشت آواره شد و به این خرابه آمد....این چیو ثابت میکنه؟.. اینکه زن مهمترین ابزار شیطان در فریب ، انتقال ما به دل بدبختی و از دست دادن خوشبختی بی انتهاست. شایدم بر عکس اینه...این به ما ثابت میکنه زن ارزشش از بهشتم بیشتره...اونقدر که می ارزه به خاطرش بهشت رو قربانی کنی...این داستان به ما ثابت میکنه بهشت هم بدون رضایت زن بی ارزشه،جهنمه....و جهنم در صورت رضایت زن خود بهشته....
@Chelsalegi

فرشته از شیطان پرسید: قویترین سلاح تو برای فریفتن انسانها چیست؟
شیطان گفت: به آنها میگویم «هنوز فرصت هست».
شیطان پرسید: قدرتمندترین سلاح تو برای امید بخشیدن به انسانها چیست؟
فرشته گفت: به آنها میگویم «هنوز فرصت هست»
@Chelsalegi

‍ بازنده بودن دو مدل است ، بازي كردن و باختن. بازي نكردن و باختن. بازنده گاني كه مي جنگند و مي بازند حتي اگر كشته شوند ، صدها بار شرف دارند به آنهايي كه اصلا بازي نمي كنند! ... مي شود گفت، حتي نْفس ِ برنده شدن آنقدر مهم نيست كه داشتن هّميت و شجاعتِ بازي كردن! .. خصوصا زماني كه پيروزي بسيار سخت يا ناممكن مي نمايد!
"بازنده بودن ، بدون ِ بازي كردن" ، نكبت بار است. با اين چنين باختني ، ما فقط جبن و بزدلي ، يا هراس و نا اميدي مان را اثبات مي كنيم. زندگي توي خواب و خيال ها و انكار واقعيت ها را نشان مي دهيم. هنگامي هم كه تصميم مي گيريم در در يك بازي ِ سخت و نابرابر شركت كنيم ، هميشه يك مشت بدطينت ِ پست فطرت هستند كه پيش ْ پيش بازنده بودن مان را اعلام مي كنند و آنرا به سخره گيرند. اما باك تان نباشد! .. اگر شجاعتِ ايستادن و "آري" گفتن ، يا شهامت ايستادن و "نه" گفتن را داريد ، اگر مسئوليت انتخاب تان را قبول مي كنيد ، اگر براي آنچه فكر مي كنيد درست است، مي ايستيد ، مي جنگيد و "سازش" نمي كنيد ، اگر به نفع خودتان نمي انديشيد و ميدان را خالي نمي كنيد ، اگر توي عقيده ي تان ثبات قدم ايد ، و "نه" گفتن يا "آري" گفتن تان بر مبناي هيجان ِ حل شدن در توده و همرنگي با جماعت نيست ، اگر از سر ترس و بزدلي دست به عملي بي خطر نميزنيد ، يا بي عملي تان را توجيه نمي كنيد ، اگر "بازي مي كنيد" و مسئوليت انتخاب هاي تان را مي پذيريد ، شما برنده ايد. حتي اگر خس و خاشاك و گاو و گوسفند خطاب تان كنند. حتي اگر تهش به قلدرها ببازيد و خرد و خاكشيرتان كنند.
@chelsalegi

ایدئولوژی‌ها مجموعه اعتقاداتی هستند که وقتی مورد سوال قرار گیرند، از هم می‌پاشند، زیرا چنین اعتقاداتی تنها با محدودسازی گفتگوی آزاد و عمومی مي‌توانند پابرجا بمانند.
چنين گفتگویی کذب و نادرستی آن جهان‌بینی‌ها را آشكار خواهد ساخت.
یورگن هابرماس
@chelsalegi

همیشه وقتی پشت پنجره ی ناامیدی ایستادم و میگم اگه آخرین برگ بیفته دیگه کارم تمومه؛ یکی میاد و یه برگ روی دیوار نقاشی می کنه. برگی که هیچوقت نمی افته. معمولا اون آدم رو می شناسم ولی گاهی هم نمی دونم کار کیه! همه ی آدما باید یکی رو داشته باشن که بیاد و پشت پنجره ی ناامیدیشون یه برگ بکشه.
@chelsalegi

اخیرا کلیپهای زیادی از آزار دادن حیوانات در اینترنت پخش میشه و غیر از آن در
بیش‌تر کشورها و چین در صدر جدول قساوت در کشتار نظام‌مند، وحشیانه، توأم با زجرکشی توصیف‌نشدنی، و ولع سلطه‌جویان برای نابودی و استثمار و بهره‌کشی از حیواناتی از همه‌نوع، در رقابتی هول‌ناک با یک‌دگر قرار دارند: از خرگوش‌هایی که برای آزمایش مواد آرایشی با تزریق مواد سمّی به زیر چشم‌هاشان با زجر می‌میرند، تا سگ‌هایی که برای گوشت‌ و پوست‌شان به صف می‌شوند و یکی یکی با میله‌ی آهنی مغزشان را متلاشی می‌کنند، تا خوک‌ها و گاو‌هایی که از سقف آویزان‌شان می‌کنند و گلوشان را می‌برند تا کف زمین مفروش خون شود، تا روباه‌ها و سمورهایی که با جریان برق در زجری حیرت‌انگیز خشک‌شان می‌کنند، تا خرچنگ‌ها و میگوهایی که زنده‌زنده روی آتش کباب می‌شوند، تا برّه‌هایی که در سیستمی ماشینی در شماری انبوه هر ثانیه ذبح می‌شون و وقتی تشنّج مرگی دردبار به دست و پا می‌اندازشان به راه‌روهای سلّاخی سپرده می‌شوند، و مرغ‌هایی که در بدترین شرایط ممکن در ازدحامی خفه‌کننده به محظ رشد کافی وارونه به قطاری از قنّاره‌های تیز فرو می‌شوند و گلوی یک‌به‌یک‌شان بریده می‌شود، و میمون‌هایی که در میزی چوبی و محبس‌مانند میخکوب می‌شوند و درحالی‌که جیغ تیزی می‌کشند و کاسه‌ی سرشان باز شده‌ست، مغزشان مثل غذایی لذیذ تا آخر با دو چوب غذاخوری برداشته و خورده می‌شود و خلاصه جملگی خبر از سروری نفرت‌انگیز و ددخویانه‌ی انسان می‌دهند بر هرآن‌چه در طبیعت به هم می‌رسد.
آدم‌های موجّه‌نما و اهل فکر زیادی دیده‌ام که استدلال می‌کنند که اعتراض به این شکل از پایمالی سبعانه‌ی حقّ حیات و آزادی حیوانات در شرایطی که انسان‌ها این‌چنین در مضیقه و درد و مصیبت‌اند کاری بیهوده و از سر سیری و بی‌خبری‌ست و اولویّتی ندارد. این‌ها چیزی ابتدایی و بدیهی را نمی‌فهمند، و آن‌هم این که کشتار و سلطه‌ی نظام‌مند و بهره‌کشانه و مرگ‌بار هرگز هرگز محدود به عناصر طبیعت نمانده‌ست و دیر یا زود به خود انسان‌های مغلوب نیز تعمیم یافته‌ست. باید این جمله‌ی تکان‌دهنده‌ی آدورنوی فیلسوف را توی صورت‌شان کوبید
«آشویتس آن‌جایی بر پا می‌شود که فرد به سلّاخ‌خانه نگاهی می‌اندازد و با خود می‌گوید:‌ این‌ها فقط مشتی حیوان هستند.»
@Chelsalegi

‍ "زمان" همه چيز را مستهلك مي كند و مي فرسايد. آتشين ترين عشق ها تبديل به خاكستر مي شوند و انقلابي ترين آرمانها ، جاي شان را به جمود و استبداد مي دهند و مبدل مي شوند به ملال انگيزترين قوانين. به همين دليل هم بهترين زمان ِ مُردن براي "عشاق" و "انقلابيون" همان بحبوحه و گرماگرم "عشق" و "انقلاب" است. اينطوري تا أبد "عاشق" و "انقلابي" باقي مي مانند و تبديل به موجوداتي حال بهم زن نمي شوند. "ارنستو چگوارا" براي هميشه گردنكش و دختركش باقي مي ماند ، چون قبل از اينكه مثل "فيدل" تبديل به يك رهبر پير ِ مستبد شود در همان جواني ، مُرده . و مرده ها هيچوقت پير نمي شوند و أفكار و آرمانهايشان تغيير نمي كند.
تصور كنيد "تايتانيك" آن شب به كوه يخ نمي خورد و صبح فردا آقاي "جك" فقير و مادمازل "رُز" مايه دار ، پا به خشكي ميگذاشتند. خب؟ .. فكر مي كنيد بعدش چه ميشد؟.. خانم "رُز" با آقاي "جك" ازدواج مي كرد و بعد هر دو مي رفتند در آلونكي توي محله هاي فقير نيويورك ، خوش و خرم و عاشقانه زندگي مي كردند و بچه پس مي انداختند؟ ... به قيافه و طالع خانوم "رُز" همچين بخت و انتخابي مي خورد يا به بچه پُر رويي و آتشين مزاجي ِ "جك"؟ .. تقريبا مي توان مسلم دانست كه اينطوري نميشد و آن عشق پر حرارت كه داشتند در آن شب پر التهاب خودشان را برايش مي كشتند آنهم جايي كه همه دست و پا ميزدند تا خودشان را نجات دهند! احتمالا چند صباحي مي پاييد ، بعد ملال انگيز و خسته كننده مي شد ، بعد آقاي "جك" سوار كشتي ديگري شده ، فلنگ را با "رُز" ، "كامليا" يا دختر ديگري به سوي آينده ي بهتري مي بست.
"زمان" ، نابود كننده ي آرمانها و عشق هاست. اگر واقعا "عاشق" و "انقلابي" هستيد ، زود بميريد لطفا. اينجوري هم براي خودتان بهتر است ، هم براي بقيه.
@chelsalegi

هیچ وقت مشکلی برای نوشتن نداشتم. چرند زیاد نوشته‌ام. اما نوشته‌ام. حتی اصلا اغلب چرند نوشته‌ام. اما نوشته‌ام. می‌گویم راه فرار. تمایلی هم به مقدس نمایاندن چیزی ندارم. نه، حقیقتا هیچ تقدسی در نوشتن نیست. همان طور که در عشق و این چیزها نیست. بیشتر همان راه فرار است. من در پیدا کردن راه فرار ورزیده‌ام. برای همین است که زیاد می‌نویسم. چرت و پرت. دربارهء چیزهای بی اهمیت. ساده‌ترش این است که می‌نویسم تا از راه‌های دیگر فرار نکنم
@chelsalegi

‍ دکتر علی شریعتی به وصف «تشیع صفوی» که می‌رسد، از تبدیل «حرکت»شیعی به «نظام»شیعی می‌نویسد و از نتایجش
همین حاکمی که همیشه در طول ده قرن، همواره زیارت قبور ائمه را منع می‌نمود و بر آن قبور آب می‌بست و خراب می‌کرد، حالا گنبد را طلا می‌کند، ضریح را نقره و گلدسته را کاشی! پیروزی بزرگ!
زیارتی که یک شیعی شیفته برای رفتن به مشهد یا کربلا بایستی هزاران خطر را از طرف حکومت تحمل می‌کرد، حالا خود همان حکومت رسمی زیارت مشهد و کربلا را - به شکلی که مشابه و حتی مقابل حج و زیارت کعبه تلقی شود - یک زیارت رسمی دینی اعلام می‌کند و حتی به زائر مشهد و زائر کربلا لقب «مشهدی» و «کربلایی» می‌‌بخشد، آن چنان‌که یک زائر مکه حاجی می‌شود! پیروزی بزرگ!
همان علما و روحانیون شیعه که همواره جبهه پیشتاز مبارزه با حکومت‌ها بودند، و پیوسته سپر و آماج تیرهای نظام حاکم، همان‌ها در عزیزترین و مجلل‌ترین و مرفه‌ترین شرایط زندگی می‌کنند و دوش به دوش حاکم می‌نشینند و در حکومت، مورد مشورت قدرت سیاسی حاکم قرار می‌گیرند و حتی حاکم قدرت خودش را به‌عنوان قدرتی تلقی می‌کند که به نیابت امام از روحانیون شیعه که نایب امام زمان‌اند و حاکم شرع، گرفته و این‌ها هم به‌وکالت از امام به او تفویض کرده‌اند! پیروزی بزرگ!
شیعه درست از همین موقع که همه این پیروزی‌ها را به‌دست‌آورد؛ شکست خورد.
@chelsalegi

‍ ما مردمان نخبه‌کشی هستیم؛ در این سرزمین مجالی برای به وجودآمدن دوره‌های باشکوه فرهنگی میسر نمی‌شود که هر زمان نابغه‌ای و نخبه‌ای ظهورکرد، پیش‌تر از آن‌که به آبادکردن جهان اطرافش فرصتی‌یابد و تلاش‌هایش به بارنشیند، جامعه‌ی تنگ‌نظر پیرامون که از قیاس قامت کوتاه خود با این عظمت خشم‌گرفته، او را به کام مرگ فرستاده‌است. این داستانی است کهن که از حقارت کینه‌ورزانه‌ی باستان آغازمی‌شود و تا به دنائت و عقب‌ماندگی روزگاری می‌رسد که صادق هدایت را به خودکشی کشاند و در این میان بسیارند شهیدانی چون حسنک وزیر، جعفر برمکی، حسين بن منصور حلاج، شيخ شهاب‌الدين سهروردى، خواجه رشيدالدين فضل‌الله، درويش مشتاق عليشاه كه در كرمان به وسيله‌ی اوباش سنگ‌باران شد ومقبره‌اش به اسم مشتاقيه در كرمان است، مسعودسعد سلمان، قائم‌مقام فراهانی و امیرکبیر. کسانی که تنها به سبب بی‌لیاقتی مردمان سرزمینشان در شناختن و تجلیل بزرگان روزگار، هریک به سرنوشتی تلخ دچار شدند.
وقتی به یاد بیاوریم که زمانی‌که میرعماد، خطاط بزرگ قرن یازدهم هجری، به جرمی واهی تکه‌تکه شد، حاکمان مغول‌تبار سلسله‌ی گورکانی هند پیغام فرستادند که در قبال او حاضر بودند هم‌وزنش به دربار ایران طلا پرداخت کنند، بر این بی‌لیاقتی بیشتر آگاه‌ خواهیم شد.
این رسم و سنت هنوز هم در میان ما رایج است که اگر نبود چنین قحط‌الرجالی را شاهد نمی‌بودیم که بزرگان روزگارمان هریک یا به بهانه‌ای واهی کشته‌شوند یا تارانده. اگر ما مردمی بودیم لایق، بر مرگ قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای سکوت نمی‌کردیم، ما اگر به راستی بر عقب‌ماندگی فرهنگی خود دل‌می‌سوزاندیم، به جای تحقیر "ایرانی جماعت" و تاریخ خود که گویی تنها در نام "کوروش" خلاصه شده‌است از جفایی که بر بزرگان عصرمان می‌رود می‌گفتیم و در برابر آنان‌که به ویرانی هرآن‌چه در دایره‌ی هنر و فرهنگ می‌گنجد نشسته‌اند می‌ایستادیم.
آرزوی امروزم، برافتادن سنت دیرینه‌ی "نخبه‌کشی" از سرزمینم است. باشد که آیندگان از ما و دوران‌مان بهتر از این‌ها یاد کنند و روزگار ما از برگه‌های سیاه و شرم‌آور تاریخ نشود.
@Chelsalegi

حضرت حسین بن علی امامی که در تبلیغات مذهبی تریبون‌ها اگرچه بیش‌ترین سهم را دارد، اما همواره به گونه‌ای تصویر می‌شود که گویی دغدغه‌ای جز مبارزه با فساد اخلاقی یزید نداشته. فلذا از همین روست که در ایام عزای او، بیش‌ترین عتاب و خطاب اهل منبر نصیب بدحجابان و "مسئولان بی‌غیرت" است. و لابد برای برخورد با یک دخترک بی پناه وجدان را با این توجیه که برخورد حسینی و انقلابی همین است، آرام می‌کند.
برای من اما او همان است که اندکی پیش از مرگ، در موسم حج سال ۶۱ هجری در کوه منا خطاب به عالمان دین می‌گوید و به آن‌ها عتاب می‌کند که "ای گروهی که به آدم‌های خوب مشهورید و عالمان دین خوانده می‌شوید، به خاطر خداست که در نزد مردم هیبت دارید و به نام دین از شما حساب می‌برند و احترام می‌گذارند و شما را بر خودشان ترجیح می‌دهند در حالی که هیچ فضیلتی بر آنها ندارید و هیچ خدمتی به این مردم نکرده‌اید.
در کوچه‌ها مثل شاهان می‌روید و با هیبت و کبکبه رفتار می‌کنید. مردم از شما توقع دارند که به حق خدا قیام کنید اما شما در اغلب موارد از انجام وظیفه و احقاق حق الهی کوتاهی کرده‌اید. فقرا و بيچارگان در سرزمين‌هاي اسلامي بر روي زمين رها شده‌اند و بي‌پناهند و کسي به اينها رحم نمي‌کند‌. ميثاق خدا اين است که بيچارگان گرسنه نمانند. شما به میثاق خدا عمل نکردید و مرتکب خیانت شدید."
حسین مصلحی بود که اصلاح و قیامش را نه از روسری مردم و نه حتی از فسق یزید، بل‌که از انحراف عالمان دین آغاز کرد و عجیب آن‌که فتوای قتلش نیز به دست یک عالم دینی صادر شد. و چنین حسینی را شناختن، سخت است پس چه بهتر که بر چهره منور حسین پرده‌ای از خرافات بیاندازند، عربده برخی سال به سال کشیده‌تر شود و سایز بلندگوها هرسال بزرگ‌تر، تا صدای خطبه‌های او شنیده نشود. کانه روز دهم سال ۶۱ حکایت هنوز همان است.
@chelsalegi

‍ در شهر تهران ناهنجاری بیداد می‌کند. آلودگی و تبعیض و دریدگی شهر را فتح کرده است و سم آن به جان و تن و ذهن انسان‌ها خوره شده است. زندگی‌ها در بن‌بست تقلا می‌کنند و مرز میان مدنیت و بربریت جابه‌جا شکسته است. اما در همین کلافِ سردرگمِ بی‌رحم، که گاهی به عین می‌بینی که رشته‌ی زندگی یکی طنابی بر گلوی دیگری شده است، اینجا و آنجا می‌توان قامت بلند انسان را دید، با تمام سماجتش برای حفظ کرامت و شرافت، برای دوست داشتن و وفا به تعهد فردی و اجتماعی خویش. می‌توان از قدر والای آن مردمانی که در شرایط نادرست تلاش می‌کنند تا درست زندگی کنند به وجد آمد و آن امیدِِ به‌یغمارفته را در عمق دل خود بازیافت. اگرچه روزگاری فیلسوفی بزرگ گفته است که درست زندگی کردن در نادرستی ناممکن است، اما در شهر تهران که پرسه بزنی و اینجا و آنجا چالش شهروندانش را با همدلی به تماشا بایستی، درمی‌یابی که آن فیلسوف همه‌ی حقیقتِ زمانه‌ی ما را نگفته است. و تلاش برای درستی در این منجلاب نادرستی، اوج توانایی انسان است. و در معرکه‌ی شعارهای پوچ و فریب‌کاری‌های مزمن‌شده، در بلبشوی اطوارهای نمایشی و بنجل در عرصه‌های گوناگون اجتماعی و فرهنگی و سیاسی، و در میدان‌داری ایده‌ها و آدم‌های بدلی، و در میان هزاران آفتی که به جان این اجتماع افتاده است، بارقه‌های ایستادگی و ذکاوت و شرافت انسانی را می‌توان دید. و باید ارج‌شان نهاد، پاس‌شان داشت. در این شهر بسیارند مردمانی که زیر فشاری کمرشکن تلاش می‌کنند بار رهایی را از این تله به دوش بکشند.
@Chelsalegi

کارل مارکس گفته مذهب تریاک افیون توده هاست من امروز در کوچه‌مان یک کارگر افغان سنّی را دیدم که آنچنان نشئه و کیفور بود در نماز خواندن در پیاده رو که حسی چون خماری در من برانگیخت.این افیون اگر از درونم ساخته شود بسیار خواستنی است.از بیرون که تزریقت کنند خطرناک می‌شود.
@Chelsalegi