اوس علی کارگر انبار رفیق ماست شصت سال بیشتر میزنه اهل افغانستان است چهل ساله ایران است و حتی در جنگ ایران عراق هم بوده اما هنوز اقامت نداره هفته پیش که رفته بودم پیش رفیقم یک سری هم به انبارش زدم همینطور که داشتم جنس ها رو میدیدم اوس علی دنبالم بود و باهاش گپ میزدم شوخی میکردم میخندید یهو وسط حرفها گفت "آ آمید نمیدونم چرا دو سه هفته است دلم همش غوصه داره همش خستمه و نمیتونم چیزی بخورم انگار از زندگی سیر اومدم" حدس زدم دچار افسردگی شده گفتم برات وقت میگیرم بریم دکتر.دو سه روز بعد بردمش پیش یک روانپزشک و نشسته بودیم در اتاق انتظار بهم گفت "تنها نرم تو اتاق شما هم بیا" گفتم باشه و نگاهش کردم، جز دو سه تا دندان نیش زرد و داغون دندان در دهان نداره، ناس پدر دندانهاشو درآورده گفتم "اوس علی اینجا ردیف شدی باید بریم یک دست دندون هم برات بذاریم" گفت "پول ندارم هرچی حقوق میگیرم میفرستم افغانستان برای زن و بچه بقیه هم خرج نان و تخم مرغ میشه" گفتم "نگران نباش پولشو جور میکنیم میخوام خوشتیپ بشی"گفت "آخ دلم لک زده واسه سیب گاز زدن" گفتم "فقط سیب؟به چیزای دیگه هم فکر کن" خندید،چشماش حیا داره.رفتیم وارد مطب شدیم چندتا سوال ازش پرسید دکتر هم تشخیص افسردگی داد براش قرص نوشت. اومدیم انبار و من رفتم دفتر موقع رفتن خواستن ازش خدافظی کنم اومدم دم کانکس داخل انبار، درو باز کردم دیدم ته کانکس یک پتو چارلا کرده گذاشته زیر سرش خوابیده صحنه غریبی بود، آدمی رو دیدم که بعد از شصت سال کار سهمش شده خوابیدن انتهای کانکسی در گوشه انباری که هیچ چیزش متعلق به خودش نیست و همین فردا میتونن اخراجش کنن و فقط ساک لباسش رو برداره بره البته با کیسه مشمای قرص های ضدافسردگی اش!دلم خواست اون کانکس رو با ماشین بکسل کنم با اوس علی بریم در ابرها و بریم در زمان بریم به کودکی اش در مرغزارهای بادغیس،کانکس رو زمین بذارم، کودک به بیرون سرک بکشه، به سبزی دشتها، شروع به دویدن کنه تا درخت روی تپه!
در کانکس رو بستم اومدم بیرون و قصه اوس علی هم شد یکی از هزاران درد که هیزم سوختن سینه در شبها است.
امید حنیف
@chelsalegi

‍ «در جریان جلسه ای که بعضی مبلغان مسیحیت پرتغالی و نیز علمای شیعه و از جمله بلندپایه ترین مقام دینی رسمی کشور حضور داشتند، شاه عباس دستور داد برای مهمانان مسیحی شراب بیاورند. آنگاه از همه ی حاضران دعوت کرد تا کمی از آن بنوشند. به گفته ی آنتونیو دی گوویا راوی این داستان، شاه در گوش او پچ پچ کنان گفت: وقتی از این جا رفتید و با پاپ ملاقات کردید، برایش بگویید چگونه در ماه رمضان و در حضور همه ی فقها و قضات و رییس آنها، دستور دادم شراب بیاورند و همه شان را مجبور کردم از آن بنوشند. به او بگویید من اگرچه مسیحی نیستم، شایسته ی احترام او هستم.»
عرض می شود نکته جالبی هست در رفتار شاه عباس که نویسنده هم بدان اشاره کرده است و آن ملاک بودن حاکم از نظر شاه عباس در امر حلال و حرام است. حلّیّت خوردن شراب، شکستن حرمت ماه رمضان و نیز خرد کردن شخصیت عالمان مسلمان در نزد مسیحیان، همگی در دست حاکم است. همین را می شود به کل اندیشه سیاسی اسلام بسط داد و شواهد بسیاری آورد که عملا ملاک حلال و حرام نه شریعت که فهم قدرت از شریعت است. هر گاه لازم بداند حلال می شود و هر گاه مصلحت ببیند حرام.
هادی بیات
@chelsalegi

بهش می گفتیم رضا گرگی! نه واسه اینکه خصلت گرگ داشته باشه، برای اینکه ماهایی که کلی ادعای زرنگی داشتیم، پیش اون لنگ مینداختیم.فقط هم این نبود تو محل کسی نبود که رضا رو بشناسه و نگه بچه ی بامعرفتیه، دست بده داشت. یک جور لوطی منشی ژنتیک. اون روز صبح وقتی خواهرش زنگ زد خودمو رسوندم کلانتری، دیدم نشسته پای دیوار به سربازه میگه: با من درست صحبت کن. من رئیس لژ نیاورانم. خودشو فراماسون می دونست. این جدیدترین توهمش بود. می خواستن ببرنش کمپ. چند سالی میشد درگیر شده بود. دیگه اون رضاگرگی نبود. چشاش اون نفوذ و برق بچه گی ها رو نداشت. کمپ رو خوب می شناخت. چند باری رفته بود و ترک کرده بود دوباره لغزش و سوت شده بود.گفت نذار ببرنم اونجا کتکم میزنن سگ جلوم باز میکنن باور کن تا پس یقه جر خوردم. میام پیش تو ترک می کنم منو ببر خونه ات.
اینجوری بود که رضا اومد خونه ی من. رضایی که چند وقتی هم فروشنده ی من بود. بیشترین فروش مغازه مال همون وقتی بود که رضا اونجا کار می کرد. نبوغ حیرت انگیزی در فروختن هرچیزی داشت حتی پوست خیار. طرف صبح اومده بربری و پنیر بگیره سر راه همینطور الابختکی یک قیمتی میگرفت، نیم ساعت بعد پای صندوق داشت براش فاکتور می نوشت هنوز فروشنده رو دستش ندیدم. جادو داشت. به رضا نمی تونستم نه بگم. روی حرفش حساب کردم و با خودم آوردمش خانه. شب اولی که از سر کار به خونه برگشتم، دیدم دور تا دور سالن پر از خوراکی و هله هوله شده و خودش جلو تلویزیون پایپ و فندک به دست، نشسته.احترام و حریمی بین ما بود که اجازه نمی داد چیزی بگم. ظاهرن خبری از ترک کردن نبود.شب تا صبح جلو تلویزیون بود گاهی با مجری و مهمان برنامه حرف میزد سرشون داد میکشید و پایپ هم از دستش نمیوفتاد. منظره، نمایشی از زندان و زوال انسان بود.
یک هفته ی عجیب از اقامتش گذشته بود من صبح میرفتم شب میومدم و بیشتر هم تو اتاقم بود حوصله حرافی های روی فاز شیشه اش رو نداشتم که اون شب کذایی رسید. نصف شب از اتاقم برای رفتن به دستشویی بیرون اومدم که دیدم رضا بیداره مکثی کردم گفتم رضا چرا نمیخوابی؟ زل زد به چشمام. چشاش سرخ از بیخوابی و وحشی شده بود. دوید تو آشپزخونه و چاقو رو برداشت و آورد زیر گلوی من و داد زد: هر کاری دوست داشته باشم می کنم و به هیچ کثافتی هم ربط نداره، فهمیدی؟ سعی کردم خودمو خونسرد نشون بدم.ترسیده بودم به هرحال روی شیشه بود.یک چند لحظه ای زل زدیم به چشمهای همدیگه توی تاریک روشن وسط سالن. آروم گفتم باشه رضا راحت باش. این آدمو دیگه نمیشناختم انگار شیطان درش دمیده بود یعنی همون رضای بگوبخند و بامعرفت بود که کفش و لباسای تازه ی خودشو یکی دوباری می پوشید و بعد میدادش به بچه های محل؟ اونقدر بخشنده و مهربون بود که لج آدمو درمیاورد. حالا دستهای لرزانش چاقو بدست رسیده تا زیر گلوم.
شانس آوردم. آروم شد و رفت نشست جلو تلویزیون. رفتم تو اتاق و در رو قفل کردم توی خونه خودم.باید انتخاب سختی میکردم شاید سخت ترین تماس عمرم. چاره ای نداشتم. گفتند ساعت شش اونجاییم. گفتم با احترام ببریدش. کتکش نزنید. گفتند تو در رو باز بذار و خودتم اونجا نباش.
ساعت شش اومدند.
پنج تا قلچماق با گونی! خودم رفتم نشستم تو ماشین و از دور تماشا کردم. رضاگرگی رو انداختن تو صندوق. تقلاش فایده نداشت. انگار تمام کودکی هام رو یکجا کردن تو صندوق. می خواستم پیاده شم و جلوشون رو بگیرم بگم نخواستم پشیمون شدم نبرین بابا این رو بهش میگفتن رضاگرگی سالم بود پنج تاتون رو میکرد تو صندوق حالا نگاش نکنید مثل گربه شده. ولی فقط ناخونمو تو فرمون ماشین فرو کردم و سرجام نشستم. رضا رو بردن.
چند هفته بعد خبر اومد رضا رگشو زده. ازش برمی اومد. جنمش رو داشت. چشمام رو بستم می دیدمش که لب شکسته ی تشت پلاستیکی رو محکم می کشه به رگهاش. پوست خراش برمیداره. محکمتر و با حرص میکشه تا دیواره ی رگها پاره بشه و خون بریزه بیرون و توی خون خودش بخوابه رو کاشی های سفید تا آزاد بشه.
الان دیگه حدود ده سالی میشه که رضاگرگی داره آب گور میخوره ولی هنوزم گاهی انگار می بینمش. مثل اون وقتا که بچه بودیم از سرکوچه خندون میاد تو جیباش پر از گوجه سبز و میگه : بچه ها بیایید از درخت خونه ی آقای زمانی کندم!خودت چی پس رضا؟نمیخورم شما بخورید.
امید حنیف
@chelsalegi

از میان همه زندانهایی که گرفتارش هستیم و ازهمه زنجیر هایی که به دست و پا بسته‌ایم "آبروداری" تنگترین و سنگینترینشان است. آبرو که می‌گویم از نقابی حرف می‌زنم که این و ان برای ما دست و پا کرده اند تا همانگونه به چشم بیاییم که ما را می‌پسندند. همین شکل از آبروداری است که ما را می‌کشد به جایی که نمی‌خواهیم و به شکلی درمان می‌آورد که دوست نداریم و حرف و کلامی به لبمان می‌آورد که ازدلمان بر نمی‌آید و دهانمان را می‌بندد وقتی هزارحرف نگفته داریم.
این " آبرو" را هر چه زودتر بدور بریزیم آبرودار تریم.
امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

مذهب بدون معنویت برای آنهاست که بهشت را در جهان دیگر و تنها برای خودشان می خواهند. معنویت برای آنهاست که بهشت را در همین دنیا می خواهند، نه فقط برای خودشان، که برای همگان.
@Chelsalegi

‏ترافیک جاده چالوس رو از گوگل ببینید و از اینکه اون‌جا نیستید، لذت ببرید.
@chelsalegi

در رساله ی دلدادگی, آنکس که یک ماه از دل شکستگی معشوق امساک کرده است, فطریه اش بر حسب بوسه است و آنکس که بر دلتنگی صبر کرده است, بر حسب آغوش.
بر معشوق راه دور, مستحب است, نماز عید را در چشمان عاشق اقتدا کند
بنا بر احتیاط واجب, آنکس که عاشق تر است, بر پرداخت فطریه, اولی تر است.
کفاره ی عشاقی که از دلتنگی, دل بر دیگری شکسته اند, سی روز و سی ساعت و سی دقیقه تمکین مطلق است بر هرچه معشوق می پسندد.!
امیرمعصومی
@chelsalegi

امروز روز جهانی محیط زیسته. همیشه دنبال ساده ترین راه حل و دم دست ترین مقصر می گردیم. جوری که گوشه اش هم به ما برخورد نکند!
مسئله گرد و غبار و آلودگی هوا و کمبود آب و خیلی از مسائل زیست محیطی دیگرمان، فقط یک مقصر ندارد. یک ارگان یا حتی همه حکومت در این مشکلات مقصر نیستند. مقصر گرفتاریهای زیست محیطی ما، هشتاد میلیون نفرند! همان هشتاد میلیون نفری که:
برای یک مسیر پنج دقیقه ای تاکسی یا ماشین شخصی یا موتور سوار می شوند،
روزنامه و کاغذ و مجله کهنه را زباله می دانند و قاطی تفاله چایی ها به سطل زباله می سپارند،
ماشین شخصی شان را با شلنگ حیاط می شویند،
دیوارها و پنجره های دوجداره انتخاب نمی کنند و درز پنجره ها را عایق نمی کنند،
سوار شدن بر ماشین شخصی و دور دور کردن را یک تفریح سالم کم آزار می دانند،
وقتی در زمستان خانه زیادی گرم می شود به جای کم کردن درجه شوفاژ ، لای پنجره را باز می کنند!
وقتی در تابستان خانه زیادی خنک می شود به جای کم کردن کولر، کمی پنجره را باز می کنند،
نان خشک اضافه را در سطل زباله میریزند،
چراغ های اضافه را خاموش نمی کنند،
به سفرهای بیمورد می روند،
یخچالهای بزرگ می خرند،
فقط در خانه نوساز می توانند زندگی کنند،
برای دو سفر سه روزه در سال، در ییلاق نزدیک به شهرشان ویلا می خرند،
البته شاید حدود یک میلیون نفری هم هستند که این کارها را نمی کنند ا
@chelsalegi

‍ من بچه خیابون دولت شمرون هستم. همیشه بودم. دور و بر محل زندگیمون چند تا روستای قدیمی بود که طبیعتا بخشی از شهر شده بود. روستای اختیاریه، چیذر، رستم آباد، حسن آباد قلهک، لویزون،....
الان هم که اسما در شهر تورنتو زندگی می کنم باز چنین حالتی در مورد محل زندگیم وجود داره. یعنی محل زندگیم نزدیک به روستاهاییه که امروزه بخشی از شهر شده. از همه این روستاها نزدیک تر به خونه من، روستای تورنهیله که سیصد سال قدمت داره.
دیروز که برای پیاده روی روز تعطیل از خونه بیرون رفتم، برای اولین بار طی چهار سال گذشته و بر خلاف جهت همیشگی، به سمت کوچه بن بستی که نزدیک به انتهای خیابونمون بود رفتم و به طرز غیر قابل باوری یه آثار باستانی مذهبی کشف کردم.
البته بدیهیه که تصور ما از آثار باستانی در آمریکای شمالی با ایران فرق داشته باشه. در آمریکای شمالی یک ساختمان دویست ساله کم و بیش به قدمت مبداء تاریخه. خلاصه انتهای بن بست مزبور یه پارک کوچیک بود و وسط این پارک یک اتاقک چوبی قرار داشت که با توری فلزی محافظت می شد.
بر اساس توضیحاتی که روی تابلوی کنار این اتاقک نوشته شده بود، یک خانم با اصلیت ایرلندی خدمتکار منزلی اعیانی در منطقه ما بوده و خیلی هم آدم مذهبی ای بوده و در این انباری عبادت می کرده. اونقدر که به نظر مردم منطقه آدم مقدسی جلوه می کنه و کم کم براش معجزات و کراماتی قائل می شن و چاه آبی که ازش آب می خورده رو مقدس می شمارند و سایر داستانهایی که همه ما با نمونه هاش آشنائیم.
مالکین بعدی هم پنجاه سال بعد از مرگ اون زن، به احترام اعتقادات مردم منطقه، این تیکه از زمینشون که عبادتگاه انباری در اون قرار داره رو به کدخدای منطقه می دن تا به عنوان اموال عمومی در بیاد و از اون زمان هم اینجا یک پارک مقدسه. تنها فرقش با مال ما اینه که کانادایی ها، «گنبد و گلدسته سازی برادران فروردین بجز ناصر» ندارند!
علیرضابانک
@chelsalegi

دیشب بیمار ویژه ای داشتیم!
اشتباه نکنید جورج کلونی یا هیچ مقام سیاسی و لشکری و سلبریتی در کار نبود.
ایشان یک نفر از هشت عضو باندی تبهکار ، دارای قریب به ۱۵۰ فقره دزدی از منازل شامل طلا ، در ده استان کشور تحت تعقیب، یک پرونده ی قطور و یک خودرو که در زمان دستگیری دارای چند قبضه اسلحه از جمله کلاشینکف و مملو از فشنگ بود.
به علت تیر خوردگی سر از اورژانس در آورده بود.
اما نکات جالبتر یکی این که وقتی بیمارستان به خانواده اش اعلام کرد موظفند هزینه های بیمارستان را بپردازند، زنش زبان درازی می کرد که ما هیچ پولی نداریم . و وقتی نیروی انتظامی دستش را که تا آرنج پر از النگوهای طلا بود ، نشانش داد و پرسید پس این ها چیه؟ اینها پول نیست؟
با وقاحت چشم در چشم پلیس دوخت و گفت: اینها دزدیه!
نکته ی دوم این که انتقال بیمار به یک سانتر مجهزتر سه ساعت طول کشید، علت این بود که بیمارستان در محاصره بود و تا نیروی انتظامی موفق شد امنیت این انتقال و ما را تامین کند، سه ساعت طول کشید!
خلاصه گفتم اگه زندگی تون یکنواخت و کسل کننده شده، اگه نیاز به هیجان و ماجراجویی دارید، نمی خواد تو این ترافیک تشریف ببرید شمال، تشریف بیارید بیمارستانِ ما در خدمت باشیم!
نیکانیکزاد
@chelsalegi

‍ عطاالملک جوینی که پدرش و پدرِ پدرش و اعقاب قدیم‌ترش، از کارگزاران دیوانی سلجوقی‌ها و خوارزمشاه‌ها بودند، وقتی به دنیا آمد، هفت سال از جمله مغول به بخارا گذشته بود. مرو و بیهق و نشابور و هرات و بامیان و ابارود و خجند و فاراب و گرگانج تخت‌گاه محمد خوارزمشاه‌‌ سقوط کرده بودند. چنگیز به مغولستان بازگشته بود و جوینی یک سالش نشده بود که مرد. اما لشکر چنگیز زنده بود و آمدند تا اصفهان. اصفهان چنان شد که کمال‌الدین اسماعیل نوشت "کس نیست که تا بر وطن خود گرید بر حال تباه مردم، بد گرید دی بر سر مرده‌ای دوصد شیون بود امروز یکی نیست که بر صد گرید"
جوینی سرنوشت متفاوتی داشت. در لشکر هلاکو رفت و وقتی به بغداد رسیدند و طومار خلافت برچیده شد، والی بغدادی شد که تا دیروز مستعصم عباسی حاکمش بود.
همین جوینی در تاریخ جهانگشایش می‌نویسد از مردی گریخته از واقعه بخارا، حال شهر را می‌پرسند، می‌گوید "آمدند و کندند و سوختند و کشتند و بردند و رفتند." جوینی تاریخ جهانگشایش را "عصاره و ذُنابه" همین دو سه کلمه می‌داند که گریخته بخارایی تقریر کرده است.
َوقتی خلیفه عباسیِ در قالی‌ پیچیده، زیر سم اسبان له می‌شود و گرد سم اسبان فرو می‌نشیند، سیف فرغانی به دنیا می‌آید. سیف اهل فرغانه است اما در خانقاهی در آق‌سرای آناتولی که از حمله مغولان در امان مانده، زندگی می‌کند و روایتی حماسی از حمله مغول می‌سازد.
آن کس که اسب داشت، غبارش فرونشست
گرد سم خران شما نیز بگذرد
سیف فرغانی چند ده سال بعد از گریخته بخارایی و روزی که یکی نبود تا بر صد گرید، در خانقاه آق‌سرا حماسه می‌سراید که "عوعوی سگان شما نیز بگذرد." امروز هشتصد و چند ده سال از آن روز می‌گذرد و ابارود و بیهق و گرگانج و خجند و فاراب برایمان غریبه‌اند؛ نه غبار سم اسبی هست و نه شمشیر آخته‌ای و راحت می‌شود از ماندن در تاریخی گفت که کسی نبود تا "بر حال تباه مردم، بد گرید."
در نقاشی، چنگیز و لشکرش عبور جلال‌‌الدین خورازمشاه از رود سند را تماشا می‌کنند. وقتی سپاه جلال‌الدین هزیمت شد، حرمش را در سند غرق کرد تا به دست مغولان نیفتند و با اسبش به رود سند زد و جان به در برد. تا پایان عمرش اسب را گرامی می‌داشت که جانش را نجات داده است و از سواری معافش کرده بود. چنین ماندیم که اسب سلطان رست و یکی نماند که بر صد گرید.
@chelsalegi

‍ دیروز هفتادوپنجمین سالگرد پیاده شدن نیروهای آمریکایی، بریتانیایی و کانادایی برای پس گرفتن فرانسه و رویارویی با آلمان نازی در سواحل نرماندی در شمال غرب فرانسه بود. غربی ها ادعا میکنند که گشودن این جبهه سرآغاز شکست آلمان نازی بود. این یک دروغ بزرگ تاریخی است. واقعیت این است که آمریکایی ها از وحشت پیشروی و پیروزی های پی در پی نیروهای شوروی در جبهه شرق، با تاخیر پنج ساله جبهه دوم را باز کردند تا از سقوط حکومت های متحد امریکا در اروپا جلوگیری کنند. در واقع پیروزی در نبرد استالینگراد سرآغاز شکست فاشیسم بود.
نبرد استالینگراد یکی از مهلک‌ترین و سرنوشت‌سازترین نبردهای جنگ جهانی دوم و تمام تاریخ بشر بود. در این نبرد ارتش آلمان نازی و متحدان آن به‌منظور فتح شهر استالینگراد به آن یورش بردند که پس از چندین ماه درگیری خونین، آلمانها شکست خورده و این شهر توسط ژنرال روکوسوفسکی آزاد گردید و فیلد مارشال فون پاولوس به اتفاق دوهزار افسر عالی رتبه که بیست نفر از آنها را ژنرال‌ها تشکیل می‌دادند، تسلیم ارتش شوروی شدند. خشونت این درگیری از تمامی منازعات جنگ جهانی بیشتر بود و هنگام جنگ، شهر به کشتارگاهی عظیم تبدیل گشت.
نود هزار مرد یخ‌زده و گرسنه که از ارتش زرهی عظیم چهارم و ششم آلمان باقی ماند که همگی به اسارت گرفته‌شدند. دویست و پنجاه هزار جسد متعلق به آلمانها و رومانیایی‌ها توسط نیروهای شوروی، در داخل و حومه شهر پیدا شد. کل تلفات نیروهای محور آلمان، ایتالیا، رومانی و مجارستان چیزی حدود هشتصد هزار نفر تخمین زده شده‌است. تاریخ‌نگاران رسمی ارتش روسیه، برآورد می‌کنند که یک میلیون تن از سربازان شوروی برای دفاع از شهر جان باخته یا مجروح و مفقود شده‌اند و رقم نیروهای مردمی و غیر نظامی کشته‌شده در نبرد حدود چهل هزار نفر تخمین زده شده است.
در نتیجه شکست در این نبرد، گارد آلمان در شرق کاملاً باز شد و این کشور سی درصد نیروهای خود را از دست داد و در سراشیبی اضمحلال قرار گرفت.
@chelsalegi

‍ حیوانات اهلی ، یعنی حیواناتی که برای آدمها "دم" تکان می دهند و آنها را با چنگالهای شان پاره نمی کنند . حیوانات اهلی حیواناتی هستند که به "خودشان" ، به چیزی که واقعا هستند و به حیات وحش "خیانت" کرده اند!!.. فقط به خاطر اینکه غذای خوب بخورند و جای گرم و نرم بخوابند. احمق های بی عرضه!
من از عقابی که توی قفس لب به غذا نمیزند ، از شیری که اگر دستش به من برسد پاره ام می کند ، بیشتر از سگی که برای من دم تکان میدهد و گربه خپل تنبلی که خودش را به من می مالد خوشم می آید.
روز شیر و عقاب و عقرب چه روزی ست؟..
آن روزها بر آنها و بر ما مبارک!
@chelsalegi

پیشرفته بودن یک کشور معلول مردم آموزش دیده و کاری است!
بنز و پورشه وارداتی، خواننده خوشتیپ، مهمونی مفصل، دماغ عملی و لوازم آرایش مارک، موجب پیشرفت کشور نمیشه!.
اسراف، تن پروری و تنبلی، حیف و میل کردن منابع و خوشگذرانی موجب پیشرفت کشور نمیشه.
تفکری که میگه «باید تا می تونم از دولت و سایرین بِکَنَم و بگیرم و تا می تونم باید زرنگی کنم که در ازای چیزی که میگیرم کاری انجام ندم» موجب پیشرفت کشور نمیشه.
غُرغُر کردن موجب پیشرفت کشور نمیشه.
چاه نفت موجب پیشرفت کشور نمیشه.
تنها آموزش، خودآموزی و کار فراوانه که موجب میشه کشوری پیشرفت کنه.
@Chelsalegi

‍ مصائب مسیح فیلمی با کارگردانی مل گیبسون و هنرمندی جیمز کاویزل در نقش مسیح و مونیکا بلوچی در نقش مریم مجدلیه و مایا مورگنسترن در نقش مریم مقدس بود. یهودا مسیح را به سی پار نقره تسلیم میکند و یهودیان مسیح را دستگیر میکنند و از همانجاست که خشونت ها , شکنجه ها , محاکمه ها و پیام فیلم آغاز میشود
جیمز کاویزل در نقش مسیح بازیگری که بعد از بازی در این فیلم , طوری در هالیوود بایکوت شد که هیچ کارگردانی به او نقشی نداد چرا که این فیلم مورد انتقاد شدید یهودیان تند رو بود و پیش از آن نیز کاویزل تهدید شده بود که اگر در این فیلم بازی کند برای همیشه مطرود خواهد شد . او خود در این باره چنین گفت : گيبسون مرا ديد و به من يادآوري كرد كه وارد دردسر ميشود و بار ديگر به من گفت كه شايد با بازي در اين نقش ديگر نتواني بازي كني و من به او گفتم: بازي در اين فيلم، اعتقاد من است، من باید به رسالتي كه به عهده‌ام است عمل كنم چون در غير اينصورت تا آخر عمر شانه‌هايم زير بار اين رسالت خم خواهد ماند، پس بيا در كنار هم به رسالتمان عمل كنيم و اين شد كه ساخت اين فيلم را شروع كرديم . بسیاری از بازیگران در حین فیلمبرداری دچار حالات هیستریک و عصبی میشدند . فردی که مسیح را در میدان با شلاقی سیمی میزد , در این باره میگوید : بیش از شصت بار آن صحنه فیلمبرداری شد و آقای گیبسون بسیار عصبانی و خسته بود چرا که گریه و اشک من هنگام فیلمبرداری همه کارها را خراب میکرد .
بعد از اکران بود که برخی یهودیان به این فیلم حمله ور شدند . آنها گیبسون و کاویزل را متهم کردند که یهودیان را مسوول مصلوب کردن مسیح معرفی کردند. خود یهودیان معتقدند که فرقه فریسیان مسوول مصلوب کردن مسیح بودند . گیبسون در اقدامی بسیار جالب که مطمئنا از پیش فکر آن را کرده بود , به سکانسی از فیلم باز میگردد که سربازان میخواهند به دستان مسیح میخ بکوبند و مصلوب کنند . بیننده در فیلم تنها دستی را میبیند که جلو میاید و میخ را بر روی دست مسیح میگذارد . گیبسون با نمایش پشت صحنه آن , نشان داد که آن دست , دست خود کارگردان بوده که میخ را بر روی دست مسیح میگذارد . او نشان داد که اگر ما نیز در آن زمان بودیم , مسیح را مصلوب میکردیم
@chelsalegi

زندگی مجموعه ای از پلهای به هم چسبیده است. مجموعه ای تمام نشدنی. پل‌هایی که هر لحظه از هر کدام ممکن است سقوط کنی. جاده ای وجود ندارد. راه امنی وجود ندارد. خیال راحتی وجود ندارد. پل پشت پل. ابله کسی که فکر کند خرش از پل گذشته.
امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

‏هر آدمی سه بار می‌میرد: یک‌بار در تنهایی، یک‌بار همراه با پدرش، و یک‌بار همراه با مادرش.
@chelsalegi

جاهای دیگر را نمی دانم اما زندگی توی این خاک دارد شبیه بازی شطرنج با حریفی ناپیدا می شود... هی فکر می کنی و آموزش می بینی و تمرین می کنی و نقشه می کشی و مهره هایت را با حساب و کتاب جابجا می کنی اما حریف ناپیدا به شکل هردمبیل حرکت می کند و یک مهره ی اضافه دارد... مهره ای که شبیه گاو است و از وزیر قوی تر است و هر طور که دلش بخواهد حرکت می کند.هم مثل اسب می تواند بپرد و هم مثل وزیر می تواند در همه ی جهت ها حرکت کند و هر مهره ای را هم که دلش خواست بزند...کیش و مات هم حالیش نیست و اگر لازم باشد شاه را هم می زند... نبرد تا آخرین مهره ادامه دارد و نتیجه هم روشن است... تو تلاش می کنی و فکر می کنی و به تلاش و تفکر خودت نمره می دهی و کیف می کنی... و لحظه ی تمام شدن مهره هایت را انتظار می کشی...مقاومتت هر قدر بیشتر طول بکشد خود را قوی تر می بینی... بدبختی اینجاست که کش آمدن بازی هم به میل حریف ناپیدا بستگی دارد... اگر دلش بخواهد دستی به سبیلش می کشد و پوزخندی می زند و آوانسی هم می دهد...
بردنی در کار نیست...نتیجه از پیش معلوم است...
امید مرجمکی
@chelsalegi

‍ این روزها توی مجازی شوخی های بعضاً نامناسبی که با دکتر شریعتی می شه دامنه‌ی وسیع‌تری پیدا میکنه. اون هم از سوی عوام‌الناس بی سوادی که به ظاهر تحصیل کرده و روشن‌فکر اند. الان دیگه همه مردم لااقل یه لیسانسی دارن پس مدرک و دانشگاه رفتن رو باید از لیست نشانه های باسواد بودن قلم گرفت
برای منی که تمام دوران نوجوانی‌م با عشق به دکتر شریعتی سپری شده بود و بعد ها اعتقادات‌م عوض شد و احساس‌م به شریعتی به تنفر بدل شد، اوایل این شوخی ها بامزه به نظر می اومد.
ولی حالا که می بینم کار خیلی بالا گرفته و هر بی سر و پای نادانی به خودش اجازه میده شوخی های بی تناسبی با شریعتی بکنه، کمی به فکر فرو رفتم.
یادم اومد که درسته حالا دیگه با "فاطمه فاطمه" است و "علی مکتب وحدت عدالت" و "حسین وارث آدم" و دیگر کتاب های مذهبی و شور و هیجانات افراطی این آدم سر و کاری ندارم، ولی حقیقتا نمی تونم تاثیر شگرف شریعتی رو بر نسل خودم البته کتاب‌خون‌هاشون! انکار کنم.
شریعتی در ابتدا باعث شد نگاه ما بچه‌مذهبی‌ها به دین و سنت تغییر کنه، باعث شد ماها عادت کنیم به "اندیشیدن". به ما اندیشیدن آموخت. "ستایشگر معلمی هستم که اندیشیدن را بیاموزد نه اندیشه را"؛ تا جایی که حالا اندیشه‌ی این معلم دلسوزمون رو دیگه قبول نداریم، ولی انگار یادمون رفته که خودش بهمون یاد داد بیاندیشیم و از اندیشه بگذریم.
و باعث شد دست از همیشه "ایمان" داشتن بکشیم. وقتی که گفت: "خدایا بر من شکی مستولی کن تا ایمان ام را بسوزاند، تا خود دوباره آن را بسازم".
حالا درسته ما دوباره نساختیمش ولی همین رهایی از جزم‌اندیشی رو خیلی‌های مثل من به شریعتی مدیون‌ ایم.
کاری به اون بچه‌روشن‌فکرها مثل بچه مایه‌دارها! ندارم که روشنفکری رو هم از پدران‌شون ارث بردن!
حالا یه عده آدم نادون و کم سواد که شریعتی رو از لای همین جوک ها میشناسن و چهار تا جمله‌ی قلمبه از نیچه و بقیه‌، توی همین مجازی یاد گرفتن، دارن تمام ابهت و بزرگی اون شخصیت رو نابود می کنن و خاطرات نوجوانی ما رو با سبک‌سری و جهالت خودشون به گند می‌کشن. یه عده آدمی که اساساً عاری از تفکر و شعور اند، دارن یک اندیشه رو نه با اندیشه، که با فحاشی و دهن‌کجی و سبک‌مغزی از اعتبار و آبرو می‌اندازن. دلیل اینکه دارن موفق هم میشن، اینه که مخاطب‌هاشون، یعنی اکثریت جامعه‌ی بی سواد و عوام، وارد گود "شبکه اجتماعی" شدن و میدون‌داری می کنن و عده قلیلی هم که روزی قدر این استاد رو میدونستن، با بی تفاوتی از کنار این مسئله می‌گذرن! در حالی که این فقط حیثیت شریعتی نیست که داره لگدمال میشه، این حیثیت "اندیشیدن" و تاریخ روشنفکری جامعه‌‌ی ما و اعتبار و ارزشِ عقل و شعور و فهمه که داره لگد مال میشه.
و این "سطحی‌نگری" و "ابتذال" و "عوام‌زدگی‌"ست که داره ارج نهاده می‌شه!!!
به نظرم این شبکه‌ی اجتماعی گذشته از منفعت هایی که داره برای مردمی که خیلی از مراحل رشد مدنیّت رو هنوز طی نکردن، بلایای عظیمی رو به بار بیاره که قابل جبران نباشه. حالا بعداً صداش در میاد که چه صدماتی به فرهنگ ما و شعور نسل آینده‌ی ما خواهد زد. نسلی که تا چشم باز میکنه توی مجازی یه مشت جوک و بد و بیراه به این و اون و یه مشتِ دیگه جمله‌ی قلمبه سلمبه از چند تا فیلسوف گنده می‌بینن و دیگه نیازی هم به مطالعه‌ی عمیق‌تر نخواهند داشت انگار! جامعه‌ی آینده‌ی ما دچار سیلی از انسان های تو خالی و سطحی و در عین حال پرمدعا و خودبزرگ بین خواهد شد. در جایی دکتر شریعتی گفته بود: انسان هایی با فهمی به مثابه دریایی وسیع، امّا به عمق یک بند انگشت...
فاتحه مع الصلوات...
سیامک شاهوردی
@chelsalegi

اوایل تعجب می کردم که چطور ممکن است آدمهایی با تحصیلات بالا و کلاس اجتماعی خوب هم تن به ملاقات با حکیم علفی ها می دهند و مشت مشت پول می دهند تا کیسه کیسه علف ناشناخته بگیرند و بعد توی چاه توالت خالی کنند اما باز هم به دیگران توصیه کنند و راضی هم باشند... بعدها اما دانستم که کلید قصه کجاست...
طب نوین سخت است.زبان پیچیده ای دارد.زبانی که فهمیدنش مبتنی بر پیش فهم هایی است که ریشه ای در فرهنگ ما ندارند... طب آکادمیک نمی تواند امیدواری الکی بدهد.با آمار و عدد و رقم سر و کار دارد و مبتنی بر شواهد است... از معجزه خالی است... از ماورا طبیعت... از اجی مجی لاترجی... به طرز بی رحمانه ای با واقعیت سر وکار دارد و راه های میان بر را بلد نیست... هم دوز داروهایش مشخص است و هم عوارض جانبی اش را همه جا نوشته اند...پزشک را خطاپذیر می داند وگاهی اهل قصور...
طب ایرانی یا سنتی یا گیاهی یا هر اسم دیگری که رویش بگذاری اما این شکلی نیست... زبانش قابل فهم است حتی برای کم بنیه ترین افراد... شبیه تخیلات وتصورات آدمهاست... سخت نیست! ... با هر بنیه ای می شود به سراغ آموختنش رفت... اهل رویا و حماسه و معجزه است... با یک قاشق جوشانده ی نامعلوم به جنگ سرطانی می رود که تمام بدن را گرفته... و البته بعد از شکست در درمان پای مصلحت را باز می کند... نه خطا می کند و نه می داند که قصور چیست... در صورت لزوم همه چیز به غیب و مصلحت و ندانم متصل می شود و تمام... نه عوارض جانبی اش را جایی نوشته اند و نه دوز مصرفی را... اما از بیماری قصه ای قابل فهم می سازد... از ضعف... از مرگ... و این قدرت لایزال و همه چیز دانی اش عجیب به دل مخاطب می نشیند...
شریعتی برای جامعه ی زخمی شده از مدرنیزاسیون آمرانه و تجدد به فرموده حکم همان طب سنتی را داشت... جامعه ای که معناهای پیشینی و قیم و آسمانش را گم کرده بود اما از زمینی شدن می ترسید... از بی معنایی هراسان بود اما دیگر معناهای پیشینی هم اقناعش نمی کرد... شریعتی اما با کراوات و سوربن و سیگار آمد... با لحن خوش و طاسی فاضلانه ای که خردمندی اش را هیچ تردیدی در دل مخاطب نمی انداخت... همان حرف ها و معناهای پیشینی را در قالبی تازه و امروزین ریخت و مخاطب ترسخورده اش را تسکینی از جنس اختلاط کهنه و نو داد... حالا دیگر آدم شهری کمی درسخوانده می توانست باور کند که با اینکه امل نیست اما هنوز آسمانی دارد و معنا و ماموریتی... می توانست بپذیرد که بی تلاش و بی کتاب و مشقت می شود خردمند شد و دغدغه داشت... می شود از مرگ سرودی برای زندگانی بافت... می شود شهرنشین روستایی و روستانشین شهری بود... شریعتی زندگی ترسناک در آغوش زمین و پرسش و تردید را به خواب آسمان و اجابت و یقین بدل کرد... خوابی که شیفتگانش هنوز هم غار شیرین بی اضطرابش را رها نکرده اند... و سکه های هزاره های پیشین را پاسبانی می کنند...
بیست و نهم خرداد سالروز درگذشت بود .همین است که یادش کردم...
امیدمرجمکی
@chelsalegi