آدمي ، برخلاف حيوانات و گياهان كه تكليف شان با زندگي شان مشخص است، نمي داند با زندگي اش چه كند. براي همين است كه "يك كاري" مي كند. راحت ترين و مطمئن ترين كار "جمع كردن" است.
جمع كردن پول و دلار ، جمع كردن اوراق بهادار مثل سَندِ يك خانه يا زمين زراعي ، جمع كردن اوراق ِ بي بها مثل مدارك دانشگاهي ، جمع كردن عكس ، تمبر ، جمع كردن ِ يك همسر و چند تا معشوقه ، يكي دو تا بچه و جمع كردن خنزر پنزرهاي آنتيك و دوستان ِ عتيقه ... يا هر چيز ديگري از اين قبيل! تراژيك اش ، آنجاست كه هر چه جمع كرده را بايد بگذارد و برود. پول و دلار يا اوراق بهادار اگر جمع كرده باشد ، ديگران از او ممنون تر اند. چون عكس ها ، نوشته ها و مدارك دانشگاهي اش پس ِ مرگش به درد كسي نمي خورد.
@Chelsalegi

همیشه اروپایی ها افتخار میکنند که توانسته اند مذهب را از قدرت و حکومت دور نگه دارند و تا مدتها این نظریه رواج داشت که متفکرین، فیلسوفان و نظریه پردازان سیاسی نظیر اسپینوزا و جان لاک و ولتر نقش اساسی در این تحول عظیم جامعه بشری داشتند.ولی واقعیت آن است که جامعه اروپا به خاطر جنگ های وحشتناک بین کاتولیک ها و پروتستانها و بعد از کشته شدن چند میلیون انسان و تخریب اروپا، به این نتیجه قاطع رسید که اتحادِ مذهب و سیاست، مرگبار و مخوف است.
@Chelsalegi

اگر به دنبال خوشبختی می گردید به فکر سلامتی تان باشید. هیچ خوشبختی بالاتر از سلامتی نیست.
بعد از اون چیزهای دیگه ای میشن ملاک خوشبختی، به نوعی خوشبختی دارای سطح است، تا وقتی اصلی ترین خوشبختی را نداری خوشبختی های دیگر معنی ندارند.
برا همین است که یک میلیاردر سرطانی اصلا احساس خوشبختی نمی کند! یا یک کارمند ساده که دخل و خرجش به نوعی می خواند احساس خوشبختی بیشتری دارد.
به نظرم می رسه وقتی اصلی ترین خوشبختی را داریم باقی خوشبختی ها صرفا توسط ذهن ایجاد شده، بود و نبودش عملا ملاک خوشبختی نیست. ولی وقتی دلمان می خواهد باور کنیم که داشتن امکانات بیشتر یعنی خوشبختی در نتیجه خودبخود با داشتن بالاترین خوشبختی ها یعنی سلامتی احساس بدبختی می کنیم که ظلم به خویش است!
@chelsalegi

آقا ما تاریخ چند هزارساله داریم این یعنی بهتریم؟
ما مردمی هستیم مثل دیگر مردم دنیا، کمی بهتر، کمی بدتر. در برهه هایی فوق العاده ایم، در لحظه هایی ناامید کننده. برای بهتر شدن باید این نکته را عمیقا" باور کنیم.
یونان باستان به مراتب از ایران باستان روی تاریخ اثر عمیق تری گذاشت البته در برخى موارد. سقراط، افلاطون، ارسطو، تالس، فیثاغورس، اقلیدس، بقراط و ... در فلسفه و سیاست و طب و هنر و ریاضی و ... شاهکار آفرینش بودند. اما یونان چند سال پیش به درجه ای از فلاکت رسید که برای بقا حتی برخی پیشنهاد دادند بخشی از خاکش را به کشور همسایه بفروشد!
مصر هم تمدنی شگفت انگیز دارد اما این روزها گرفتار چند دستگی سیاسی، فساد اقتصادی و تنش های قومی شده است و اوضاعی رقت انگیز را بعد از یک انقلاب تجربه می کند.
گذشته گرایی با گذشته پرستی تفاوت دارد. «داشتم داشتم، حساب نیست، دارم دارم حسابه»! افتخار به گذشته و تاریخ باشکوه برای خوشبختی کفایت نمی کند.
باید بپذیریم که روزگار خوبی را نمی گذرانیم، نگاهی به گله و شکایت های پیرامون مان بیندازیم، این همه زباله در خیابان و دریا و بیابان را شب ها که ما خواب هستیم ترامپ می آید و می ریزد؟
این همه قتل و عام جاده ای نتیجه مداخله اسرائیل است؟ این تلاطم بازار و بی نظمی اقتصادی و دلال مسلکی کار عربستان است؟ آن آقایی که دیروز در اتوبان پیش چشم من بطری شیشه ای دلستر را از ماشین بیرون پرت کرد و هزار تکه شد و نزدیک بود سرنشینان چند ماشین را به کُشتن بدهد، داماد صدام بود؟
نخست وزیر انگلیس هر سال نوروز می آید و برای یک جوجه کباب و یک چای آتشی هکتارها جنگل چند هزارساله را آتش می زند؟
باور کنیم که باید تعارف و تحسین های اغراق آمیز را کنار بگذاریم و بپذیریم جماعتی در این کشور زندگی می کنند که نه تنها نادان هستند، بلکه در مقابل دانستن جانانه مقاومت می کنند. تلاش کنیم در این دسته قرار نگیریم.
این نوشتار در پی خودزنی و سرقت اعتماد به نفس ملی نیست، بلکه یک یادآوری به خودمان است که باید دست از اغراق های معمول برداریم و با واقعیت های پیرامون مان مثل یک بیماری روبه رو شویم. انکار و حاشا کردن بیماری نتیجه ای به مراتب دردناک تر از درمان دارد... ما باید به مردم بهتری تبدیل شویم
احسان محمدی
@chelsalegi

تا مدت‌ها خسته که می‌شدم، دلم که می‌گرفت، ناراحت که بودم، آشفته و درب و داغان که بودم، برای گریز از همه‌ این حس‌های بد می‌خوابیدم؛ فقط می‌خوابیدم.
دنیای خواب سرزمینی بود که در آن خبری از هیولاها نبود، کسی، چیزی و جایی مرا نمی‌ترساند. آرامش مطلق بود. روی تخت کوچک و زیر هاله‌ نور صورتی که از پرده‌ اتاق می‌ریخت روی خواب‌هایم از همه‌چیز رها می‌شدم و آن‌قدر این حس خوب زیاد بود که تا مدت‌ها هر کس که بدخوابی داشت روی تخت من خوابش می‌برد، خوابی آرام و عمیق که می‌گفتند از باقیمانده‌های رویاهای من است که حلول می‌کند در خواب‌هایشان.
بعدتر بزرگ‌تر که شدم، خیلی بزرگ‌تر؛ بدبختی‌ها با من بزرگ شدند و دنیای خواب در برابر این‌ همه سنگینی اتفاقات بد کم آورد و فرو ریخت. آن‌وقت حتی توی خواب‌هایم هم دنیای آشفته‌ای را می‌دیدم که از همه طرف جنگ و خیانت و دزدی و قتل به من حمله می‌کردند. باید دنبال پناهگاه بهتری می‌گشتم. آن‌وقت مثل بچگی‌ها، خیلی بچگی‌ها، رفتم توی آغوش مادرم. رفتم توی هاله‌ دنیای او و سعی کردم غرق شوم. پیش او که بودم خواب‌هایم دوباره آرام می‌شد.
حالا هنوز می‌ترسم و پناه می‌برم به آغوش مادرم اما نه همیشه، می‌ترسم جادویش را زیاد استفاده کنم و تمام شود. آن را می‌گذارم برای وقت‌های خیلی بدحالی‌ام و وقت‌های دیگر یک دفتر برمی‌دارم که خودم درستش کرده‌ام و حتی عکس روی جلدش هم خودمم و توی آن شروع می‌کنم از هر چه می‌خواهم می‌نویسم تا تهیِ تهی شوم و جالب این‌ که بعدها از خواندنش اذیت نمی‌شوم. پناهگاه کوچک من لای ورق‌های یک دفتر است.
راستش پناهگاه من کاغذ است. پاری‌وقت‌ها که بدحالیم آن‌قدر شدید است که نمی‌توانم مداد دست بگیرم؛ به‌جای نوشتن می‌خوانم. قصه‌درمانی می‌کنم. قصه‌درمانی روش عجیبی است. دردهای جسمی و روحی را می‌برد، پاک می‌کند و مرا می‌فرستد به دنیایی که خودش می‌خواهد و خیالم راحت است که هر وقت بخواهم می‌توانم آن‌ دنیا را با دنیای دیگری عوض کنم.
تنها پناهگاه دنیا که می‌توانم بگذارمش توی کیفم و با خودم ببرمش هرجا که ترسناک است.
@chelsalegi

در انقلاب مشروطه، علمای دینی معتقد بودند گول روشنفکران را خوردند، در انقلاب اسلامی، روشنفکران می‌گویند گول علمای دینی را خوردند.
‏یرواند آبراهامیان
@chelsalegi

ما آمده ایم که با حضورمان، جهان را دگرگون کنیم،
نیامده ایم تا پس از مرگمان بگویند: از کرم خاکی هم بی آزارتر بود و از گاو مظلومتر،
ما باید وجودمان و نفس کشیدنمان، و راه رفتنمان، و نگاه کردنمان،و لبخند زدنمان هم مانند تیغ به چشم و گلوی بدکاران و ستمگران برود... ما نیامده ایم فقط به خاطر آنکه همچون گوسفندی زندگی کرده باشیم که پس از مرگمان، گرگ و چوپان و سگ گله، هر سه ستایشمان کنند ...
از ابوالمشاغل
نادر ابراهیمی
@chelsalegi

اعتراض به حکومت ها در تاریخ ما ریشه دار است؛ قرنها پیش شاعران نمایندگان معترضان بودند چون شعر خریدار داشت و شاعران در لفافه؛ ظلم حاکمان را گردن قضا و قدر؛ چرخ فلک و گردون و آسمان می انداختند و نزدیک ترین اعتراض به حاکم در کلمه "محتسب" خلاصه می شد.!
از زمان مغول گروهی برای اعتراض به اعتقادات دینی خود پناه می بردند؛ تا جایی که شیعیان مثل آنچه در سریال سربداران دیدیم؛ اسب سفید زین را می کردند و بالای کوه می بردند تا ناجی سوار شود و آنها را نجات دهد.!
خانقاه از مراکز عبادی سیاسی ایران بود و بسیاری از اعتراضات و قیامها ریشه در خانقاه دارد و مشخص ترین آن سربداران و صفویان است.
بعضی از معترضین حالت انتحاری داشتند؛ خود را در مسیر حاکم بر زمین می زدند که البته اگر توسط محافظان له نمی شدند باید شانس می آوردند تا جناب حاکم نظر لطفی می کرد.
مساجد و بقاع امام زادگان نیز محل اعتراض بود؛ جمع شدن و قرآن سر کردن و دعا و نفرین خواندن ها و.... به نوعی "بست نشینی"؛ جزئی از اعتراضات بود.
در همه دوران "مهاجرت" نوعی اعتراض محسوب می شد با این توضیح که حاکمان به چنین اعتراضاتی علاقه داشتند تا نفس راحتی بکشند.! مشخص ترین مهاجرت ایرانیان رفتن به هند در زمان حمله اعراب مسلمان بود که امروز بنام "پارسیان هند" معروف هستند؛ ایرانیان مهاجر بعد از انقلاب چنان متفرق و مستقل شدند که هنوز نامی ندارند.!!
اعتراضات به انحاء مختلف ادامه یافت تا رسید به تلگراف؛ هجوم به تلگرافخانه و ارسال اعتراض به مراکز قدرت به نوعی اعتراض مدرن تبدیل شد. از انقلاب مشروطه نوعی آزادی برپا شد که سابقه نداشت؛ بجز دوره حکومت استبداد صغیر محمد علی شاه؛ موضوع آزادی نسبی تا حکومت رضا شاه ادامه داشت که تحمل نشد؛ با مقاله های انتقادی و اشعار شاعران منتقد مانند فرخی یزدی که حتی خواستار اعدام رضا شاه شد؛ کاملا فضای آزاد بسته شد و شاعر مقتول شد. وجود اعتراض در اعلامیه ها؛ سخنرانی ها؛ جمع شدن ها و تظاهرات از مشروطه تا امروز ادامه دارد ولی ظهور فضای مجازی جای همه راههای اعتراض را گرفت و امروز برای رساندن حرف دیکر به "چریک بازی" نیازی نیست.
@chelsalegi

‍ انسان‌ها سالی صدمیلیون کوسه را شکار می‌کنند، باله‌شان را می‌بُرند و زنده‌زنده کف دریا می‌اندازند تا علیلانه جان دهند. اغلب گونه‌های کوسه‌ها با خطر انقراض مواجه شده‌اند و دلیل‌اش هم همین رفتار بشری‌ست. بعد، هر سال تعدادی فیلم سینمائی ساخته می‌شود درباره‌ی کوسه‌های خطرناک وُ درنده‌ای که آدم‌ها را خون‌خوارانه می‌کشند. از دید کوسه‌ها به مطلب نگاه کنید متوجّه اوج وقاحت و خودشیفتگی بیمارگونه و لاعلاج بشر مدرن می‌شوید.
@chelsalegi

هر آدمی یک گوشه پاک می خواهد. جایی که وقتی همه جا را ناپاکی گرفت به آن گوشه پاک پناه ببرد. جایی که وقتی همه جا آلوده شد، آنجا تمیز باشد. جایی که وقتی همه آب ها آلوده شد، آنجا یک لیوان آب پاکیزه پیدا شود، جایی که وقتی همه جا بوی تعفن گرفت آنجا بوی یاس بیاید، جایی که وقتی همه جا را غبار گرفت، آنجا همه چیز بدرخشد.
گوشه پاک هر کس دریایی است که روحش را می شوید، آفتابی است که یخ روحش را آب می کند، نسیم خنکی است که بر تنش می وزد و دلش را آرام می کند.
گوشه پاک گاهی آدمی است که دست از تعلق شسته. آدم بدون چشمداشتی که گاهی پشت میزی کتاب می خواند، گاهی سر سجاده ای نماز. گوشه پاک گاهی مادر مجردی است که برای بچه هایش از جان مایه می گذارد، گاهی معلمی که دلش برای دانش آموزانش می تپد. گوشه پاک گاهی پدربزرگت است، گاهی رفیق دوران کودکی ات. گوشه پاک گاهی معلم دوران کودکیت است، گاهی خویشاوندی که سالی یکبار می بینیش. گوشه پاک گاهی همسایه مهربانت است، گاهی پیرمرد نانوایی که نان به دستت می دهد.
گوشه پاک هر جا که هست، پناهگاه روزهای تیره است. گوشه پاک آخرین پناهگاه دنیاست.
امیرعلی بنی اسدی
@chelsalegi

میگن طرف خیلی آدم حسابی و آدم درستیه!
دزد نیست، حلال و حروم سرش میشه،
دروغ نمیگه و...
یادمون رفته اینا وظیفه
انسانی ماست،
نه آپشنهای ویژه...!
@chelsalegi

‍ لیلا اسفندیاری، کوه‌نورد ایرانی، یکی از زنان مورد علاقه‌ی من در زندگی است زنی که علی رغم تمام سختی هایی که به عنوان یک زن کشید هیچ وقت آرزو نکرد که مرد به دنیا آمده بود. زنی که پیشرو بود، سر خم نکرد و تقدیرش را خودش رقم زد. زنی که بیست و دو بار دماوند را فتح کرد، اولین زن ایرانی بود که به هیمالیا رفت، سرپرست گروه شش نفره ی مردانه ای بود که کوهستان قاتل نانگاپاربات را فتح کرد لیلا در یک خانواده مذهبی و مرفه به دنیا آمد، پدرش به خاطر اینکه حقوق مناسب زنان نیست بهش اجازه تحصیل در این رشته را نداد،میکروبیولوژی خوند، لیلا راه زندگی اش را خودش انتخاب کرد، با تمام سختی ها از خانواده اش جدا شد، شبانه‌روز کار کرد، از تدریس و کار در کارخانه دستمال کاغذی تا کار در بیمارستان ولی عشقش به کوهنوردی، غارنوردی و صخره نوردی را هیچ وقت از یاد نبرد. به گفته خودش با کوله قرضی و لباس تاناکورا شروع کرد،گاهی اوقات حتی کرایه برگشت یا پول یک استکان چای را نداشت.
خطرپذیر بود و قلدری‌هایش گاهی دیگران را هم تسلیم می‌کرد که دست از نصیحت کردنش بردارند و فقط تماشایش کنند. چه زمانی که دختر خانه بود و با سماجت خانه را ترک کرد و در اتاقی اجاره‌ای که نه آشپزخانه داشت و نه حمام زندگی مجردی را شروع کرد چه زمانی که یک شبه تصمیم ‌گرفت شغلش را رها کند و بی‌خیال حساب بانکی و اجاره خانه و هزینه‌های زندگی شود میل غیرقابل کنترل او برای صعود قله‌ها آنقدر بود که تیر آخر را در آخرین سفرش زد و برای تأمین هزینه‌های سفر، خانه‌اش را فروخت. در راه رفتن به فرودگاه مبلغی را که به دوستی قرض داشت کارت به کارت کرد و به دوستانی که برای بدرقه‌اش رفته بودند گفت: «خب دیگر، حساب بانکی‌ام هم خالی شد. از این سفر برگردم باید بروم گدایی.»
لیلا نخستین زنی بود که غار پراو عمیق‌ترین غار ایران را که پیمایش کامل آن آرزوی بسیاری از کوهنوردان و غارنوردان است، تا انتها رفت. همان سفری که ویکتوریا کیانی راد و امیر احمدی جانشان را از دست دادند. قرار بود لیلا و ویکتوریا نخستین زن‌های فاتح این غار مخوف باشند اما ویکتوریا در بین راه ماند و در همان غار دفن شد. لیلا تا مدت‌ها اوضاع روحی به هم ریخته‌ای داشت اما تنها راه آرام گرفتن را در طبیعت می‌دید پس دوباره کوله اش را بست و راهی شد تا بشود نخستین زنی که قله دماوند را از مسیر دره یخار صعود کرد. همان صعودی که بعد از فرود، مستقیم رفت اتاق عمل و یکبار دیگر کمرش را جراحی کرد.
زنی که هیچ وقت مقبول سیستم نیفتاد و به خاطر مصاحبه ای که بدون روسری انجام داده بود همیشه مغضوب ماند. همه ی زندگی و اندوخته اش را صرف کاری کرد که عاشقش بود تا جایی که برای رفتن به هیمالیا خونه اش را فروخت. لیلای تنهای ایران که بدون تجهیزات و اسپانسر به هیمالیا رفت. در میان کمپ های مجهز دیگر کوهنوردان لیلای ایران تنهای تنها بود.صعود قله هشت هزار متری گاشربروم آخرین سفر لیلا بود. قله را صعود کرد و چند قدمی که پایین آمد پایش سر خورد و سیصدمتر سقوط کرد. پیکرش همانجا ماند؛ هفت هزار متر بالاتر از زمینی که برای او کوچک بود
وصیتش این بود که اگه تو کوه کشته شدم، بگذارید جنازه ام همانجا بمونه تا بتونم از اوج به دنیا نگاه کنم، بگذارید کوه آرامگاه ابدی من باشه. سال نود به این خواسته اش رسید، در راه بازگشت از قله گاشربروم، یکی از سیزده قله بلند بالای هشت هزار متر دنیا، سقوط کرد، پیکرش بنا به خواسته خودش همونجا، بین یخ ها باقی موند.
معدود آدم هایی شهامت این را دارند که در راه و مسیری که خودشان برمی گزینند زندگی کنند و از آن ها معدودتر و کم شمارتر کسانی که شهامت آن را دارند که در آن راه بمیرند.
سخت زندگی کرد و زیبا از دنیا رفت
@chelsalegi

امرداد، ماه مرگ احمد شاملو است. من همیشه یادم می‌رود. ولی تقصیر ندارم. شاملو مرگ نداشت. او مرگ را سرودی کرد. دیر فهمیدم ولی بدترین دشمنان من کسانی بودند که من را هم از مرگ و هم از زندگی ترساندند. از شاملو آموختم که مرگ را هم می‌توان سرودی کرد سرودی که وصفش نتوان کرد
‍نوشتن در مورد بعضی آدمها سخت است ،قلم شرم می کند و کم می آورد. شاملو یکی از آنهاست. غول سفیدی که یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک نشانده . اما باید بنویسم و ادای دین کنم به شاعری که دوستش می دارم نه فقط برای آنکه شعر های زیبا گفته است، برای آنکه شعر را زندگی کرده است .در گذر گاه سایه ، در تلخ ترین روزهای این سرزمین تلخ انجام که گویا تلخی اش پایانی ندارد سرودی دگر گونه آغاز کرده .برگ را سرودی کرده است، مرگ را ، عشق را واز آزادی گفته است. همانقدر که فروغ را برای شهامتش بعنوان یک زن ستایش می کنم شاملوبعنوان یک انسان برایم ستودنی است . شاعری که در این روزگار غریب از درد جانکاه نسلی که دهانش را می بویند مبادا گفته باشد دوستت می دارم می گوید . و آن قدر هنرمندانه که مبهوت می مانی که مگر با زبان شعر هم می توان دردهای اجتماع را به این زیبایی گفت؟او خنیاگر غمگینی است که از داس ها و یاس ها می گوید و درد مشترک ما را فریاد می کند
قصه نيستم که بگوئي
نغمه نيستم که بخواني
صدا نيستم که بشنوي
يا چيزي چنان که ببيني
يا چيزي چنان که بداني
من درد ِ مشترک‌ام
مرا فرياد کن
آدمهایی هستند که هرگز نمی میرند، شاملو یکی از آنهاست. باورم نمی شود که ده سال است که نیست. او همیشه با شعرهایش در یاد من زنده است. راستش خوشحالم که نیست و این روزهای تلخ و سیاه را نمی بیند. روحش شاد.
جریان باد را پذیرفتن،
و عشق را
که خواهر مرگ است
و جاودانگی
رازش را
با تو در میان نهاد
پس به هیات گنجی در آمدی
بایسته و آزانگیز
نامت سپیده دمی است که بر پیشانی آسمان می گذرد
متبرک باد نام تو
و ما همچنان
دوره می کنیم
شب را و روز را
هنوز را .
@chelsalegi

‍ من خویشاوند هر انسانی هستم که خنجری در آستین پنهان نمی‌کند. نه ابرو درهم می‌کشد نه لبخندش ترفند تجاوز به حق نان و سایه‌بان دیگران است. من یک لر ِ بلوچِ کردِ فارسم، یک فارس‌زبان ترک، یک افریقایی اروپایی استرالیایی امریکایی ِ آسیایی‌ام، یک سیاه‌پوستِ زردپوستِ سرخ‌پوستِ سفیدم که نه تنهابا خودم و دیگران کمترین مشکلی ندارم بلکه بدون حضور دیگران وحشت مرگ را زیر پوستم احساس می‌کنم. من انسانی هستم میان انسان‌های دیگر بر سیارهٔ مقدس زمین، که بدون حضور دیگران معنایی ندارم. ترجیح می‌دهم شعر شیپور باشد، نه لالایی..!!
احمد شاملو
@chelsalegi

دیشب مهمونی بودم، از همون مهمونیایی که باید دل آدم رو شاد کنه....
تصاویر مختلفی دیدم که ذهنم رو درگیر کرده. زن های جوانی که با انتخاب مردهای مسن پولدار مبادله رویا کردن: من جوونیم و زیباییم رو به تو هدیه میکنم تا حس شادابی کنی؛ تو پول وموقعیتت رو به من هدیه کن که بدونم آینده ای مطمئن دارم.
مرد تنهای مغمومی که دور از همه با تندترین آهنگ دنیا خیلی آروم با لیوان نیمه پرش تانگو می رقصید.
زن و شوهری که بین مهمون ها می پلکیدن و برای همدیگه دنبال جفت می گشتن.
ترسیدم ازاین شهر. ترسیدم. مجمع الجزایر جنون ....
چه خوب که دیشب دخترک عاشق توی جمعشون بود و لبخند بزرگش رو دوخته بود به مرد دلخواهش، مردی که لیاقت دوست داشته داشتن داره ... و چه زیبا دختر حواسش بود که آب توی دل مردش تکون نخوره.
به نشانه ها اعتقاد عجیبی دارم، و مطمئنم بیهوده نبود که دیشب پای من به اون جمع باز شد. دیشب دوباره یادم اومد چه فسیل عاصی کلافه ای هستم و چی شد که تنهایی شد انتخابم... یادم اومد بیرون از غار خبرهای خوبی نیست. اما این رو هم فهمیدم که عشق نمرده. زنده و زیباست، در لبخند گرم زنان عاشق، درنوازش گرم مردان عاشق. گرچه سهم برخی ها همینه که در دورترین فاصله ممکن از جماعت، با تندترین آهنگ دنیا تانگوی یک نفره برقصن..
حمید سلیمی
@chelsalegi

سیاره ای پیدا شده شبیه زمین، با ۱۵۰ هزار سال یا ۱۵۰ سال نوری اختلاف فاصله
احتمال اینکه سعی کنند گروهی را برای زندگی به آنجا بفرستند زیاد است
و این فکر دست از سر من برنمی دارد که آدم هایی که به آنجا برسند آدم و حواهای جدیدی خواهند بود که شاید خیلی سال بعد در کتاب مقدسشان نوشته شود چطور گول شیطان را خوردند و از بهشت تبعید شدند
و شاید اینبار به جای حوا، مقصر آدم باشد!
@chelsalegi

من منتظر اون لحظه‌ام که
تو روز قیامت خداوند بهم بگه
چرا در زمین هجرت نکردید؟
و من پاسپورت ایران رو
بهش نشون بدم و بگم
«چی می‌گی بزرگوار؟»
جایی راهمون نمیدادن
@chelsalegi

یک تجربه شخصی از برخورد نزدیک و معاشرت با مردان سیاست و مردان علم و اندیشه و هنر دارم که برای خودم بسیار آموزنده و در خور توجه بود.
مردان سیاست عموما از آن چه دورادور به نظر می رسند حقیر تر، محتاج تر، بی مایه تر، ترسو تر، بی پناه تر و کم وزن ترند.
برعکس مردان علم و اندیشه و هنر دوست داشتنی تر، پر مایه تر و قلندر تر از آنی بودند که گمان می بردم.
@chelsalegi

‍ دولت مصر پس از این همه سال، همچنان مراسم را چنان برپا می کند که گویی نخستین سالگرد است. مراسم را اداره تشریفات ریاست جمهوری مصر بر پا می کند. البته آذین بندی و گل آرایی آرامگاه را خود ایرانیان شرکت کننده با هزینه شخصی انجام می دهند اما مراسم رسمی با نهاد ریاست جمهوری است که همچنان پس از چهل سال برای فرح، همان تشریفات پیش از انقلاب را اعمال می کند. از زمانی که وارد مصر می شود با ایشان همچون مهمان رسمی رفتار می کنند، وی را با خودرو و اسکورت رسمی به محل مراسم و همچنین آرامگاه انور سادات و دیدار بیوه اش، جهان سادات می برند. سپس هر دو با تشریفات رسمی به آرامگاه محمدرضا شاه می روند. در مراسمی که در آرامگاه برگزار می شود، هم دانشگاه الازهر هیئتی از روحانیون را می فرستد و هم کلیسای قبطی. امنیت مسجد رفاعی را هم در این روز، گارد ریاست جمهوری در دست می گیرد که با هر ایرانی که دم در مسجد خود را معرفی کند بسیار با احترام برخورد و او را به محل مراسم هدایت می کنند.
نقدی که بر برخی ایرانیان شرکت کننده در مراسم رواست، بی توجهی به آداب مراسم است. خانمهایی ایرانی در این مراسم دیده ام که گویی به کنار دریا آمده اند. حال آنکه حتی پاملا اندرسون و الکسیس تگزاس هم وقتی به چنین مراسمی می روند، لباس درخور مراسم را به تن می کنند. بگذریم از اینکه مراسم در مسجدی مهم برپا می شود که برای مردم مصر بسیار محترم است. در هیچ عبادتگاهی، از مسجد گرفته تا کلیسا و حتی پرستشگاه بوداییان و هندوها و سیکها و اماکن مقدس یهودیان، کسی را با چنین پوششی راه نمی دهند . باز هم معرفت مصریهاست که هیچ نمی گویند و حتی وقتی این هم میهنان با چنین ظاهری در شبستان بزرگ بلند بلند می خندند و از این طرف به آن طرف می دوند و عکس می گیرند، آن هم در حالی که ملت دارند نماز یا قرآن می خوانند، دم بر نمی آورند.
آرامگاه شاه در اتاقی در گوشه ای از مسجد رفاعی و در کنار تالاری است که پدر و برادر همسر اولش، ملک فواد و ملک فاروق در آن دفن شده اند. دو پادشاه دیگر مصر و اعضای خانواده آنها نیز در همین مسجد دفنند. پیکر رضا شاه هم پیش از اینکه به ایران انتقال یابد چند سال در این مسجد به امانت بود.
مسجد رفاعی خیلی قدیمی نیست اما به سبب وجود آرامگاههای همین پادشاهان، میراث ملی و فرهنگی به شمار می رود. این مسجد به خواست هوشیار خانم، ملکه مصر ساخته شد اما عمر هوشیار خانم کفاف نداد که مسجد را ببیند، گرچه خودش هم در همین مسجد مدفون است. هوشیار خانم مصری نبود و کسی دقیقا نمی داند از چه تباری بوده، به احتمال زیاد از اقوام شمال قفقاز بوده. خواهرش هم همسر سلطان محمود عثمانی بود که مسجدی هم از او در محله آق سارای استانبول بر جای مانده، معروف به مسجد والده سلطان.
مسجد رفاعی را مهندسی اتریشی به نام مارکس هرتس ساخته و عناصر معماری اروپایی هم در آن به چشم می خورد. نام رفاعی را از آن رو بر آن گذاشته اند که گویا در گذشته های دور، خانقاه طریقت رفاعی منسوب به امام احمد رفاعی از عرفای قرن ششم هجری در آن برپا بوده. در وسط مسجد، ضریح دو تن از مشایخ این طریقت هست.
مهرداد فرهمند
@chelsalegi

‍ جمال عبدالناصر هفت کفن و شاه شش کفن و انورسادات پنج کفن و حافظ اسد چهار کفن و صدام سه کفن و قذافی دو کفن. همه زیر خاک پوسیده اند. ولی مصر هست ایران هست عراق و سوریه هم همینطور. مردانی که به رسم سیاست در قرن بیستم بازی کردند برخی بردند برخی قهرمان شدند برخی فراری و برخی اعدام. بازی شطرنج جنگ سرد، بازی با غولی به اسم اسراییل، بازی با آمریکای تازه نفس و جذاب، شبحی به نام کمونیسم و خرسی به نام شوروی. حوادث سیاسی قرن بیستم در خاورمیانه مثل یک فیلم دراماتیک جلوی چشمم رژه می روند و چه درامی. چه جنگ ها چه انقلاب ها چه کودتا ها و چه ترورهای دراماتیکی. این وسط آدمی هم مثل مصدق بود که در این زمین بازیِ جنگ سرد نمی گنجید شاید خودش هم می دانست فردی مثل او نمی تواتد اینجا بازی کند که روز آخر نشست و سکوت کرد و بعد هم سکوت کرد و در دادگاه حرفهایش را گفت و در سکوت مرد. صحنه آویزان شدن صدام لحظه اعلام پایان دوران مردان قرن بیستم و اعلام شروع دوره ای تازه. اگر فروپاشی عثمانی آغاز سرگردانی عراق و اردن و سوریه و فلسطین و لبنان در قرن بیستم بود، لحظه فرو ریختن برج های دوقلو لحظه ی شروع سرگردانی خاور میانه در قرن بیست و یکم است. اگر در قرن بیستم آدم هایی مثل ناصر و قذافی میتوانسند با شوروی معامله کنند و در برابر آمریکا و اسراییل تضمین امنیتی بخرند در قرن تازه نظام هاشان فرو ریخت تا سیاست در شیخ های خندانِ عربستان و قطر و جنگیدن هر گروه برای بقا از علوی و کردها گرفته تا شیعه و سنی خلاصه شود.
@chelsalegi