شب چهره دیگری از زندگی را عریان میکند. پرده ضخیمی را کنار میزند و رنگ و بوی غریبی به هستی می دهد. هیچ چیز همچون شب قبل نیست. تویی و تنهایی. غیر تو شب کسی نیست. برعکس روز که همه تکرار روز قبل اند. شب فرصت هولناک و مهیب تنهایی با خودت است. و برعکس روز، این تنهایی نه در سکوت، که با یک موسیقی بیشتر و محکم تر بغلت می کند. گریزی نداری. تا خود صبح بیدار خواهی بود. تقلا هم کنی هزار خیال تلخ و هزار رویای محال ذهنت را به تاراج می برند. من هرگز به تنهایی شب عادت نکردم.
@Chelsalegi

‍ فریدون فرخزاد تعریف میکرد که به دیوید دوست انگلیسیم گفتم ، شما انگلیسیها آدمهای پستی هستید که ما ایرانیها را استعمارکردید ، شرم نمیکنید از رفتارتان ؟! دیوید گفت ، این مردم شما بودند که اجازه استعمار شدن را به سیاستمداران ما دادند، شما ایرانیها مانند یک صد دلاری هستید که بر روی زمین افتاده اید ما بر نداریم چینی ها و روس ها بر میدارند به جای اینکه یقه ما انگلیسی ها را بگیری مردم سرزمینت را اگاه کن،
@chelsalegi

در مورد سادات البته حرف و حدیث زیاد است و خیلیها در صحت نسبشان شک می کنند که بی دلیل هم نیست چون طبیعتا در طول این هزار و چهارصد سال، خیلیها با انگیزه کسب مال یا احترام، خود را سید معرفی کرده و چه بسا شجره نامه ای هم ساخته اند. مردم ساده دل فلان روستای دورافتاده که بیشتر یا همه شان بیسواد بوده اند، چگونه می توانسته اند این ادعاها را راستی آزمایی کنند؟
البته تبریک عید غدیر به برخی سادات، خیلی هم معنا ندارد. برخی سادات کلا از دین برگشته اند که معروفترینشان در تاریخ معاصر ما، کسروی و پیشه وری اند. برخی ادعا می کنند که آریایی اصیلند. مثلا برخی بد و بیراههای خنده داری که نصیب من می شود از جانب کسانی است که مرا عرب می نامند و شماری از این بد و بیراهها از زبان سادات محترم است.
برخی سادات نیز همچنان باورمند به دین مبین اسلام مانده اند اما اعتقادی به ولایت و حاکمیت اجدادشان ندارند که سببی برای تبریک عید غدیر به آنان باشد. میان اهل سنت، سادات فراوانند، چه داخل و چه خارج ایران. مهمترین نمونه هایش خاندان سلطنتی اردن و مراکشند که هر دو از نوادگان امام حسنند و نسبشان هم صحیح است چون همه نیاکانشان اسم و رسمی داشتند و نامشان در تاریخ ثبت شده و مشخص است. معمر قذافی هم در سفری به عراق به زیارت کاظمین رفت و ادعا کرد از نوادگان امام موسی کاظم است چون قبیله قذاذفه که قذافی از آن برخاسته، خود را اولاد امامزاده ای به نام قذاف الدم می دانند که زیارتگاهش در نزدیکی شهر غریان در هفتاد و پنج کیلومتری جنوب طرابلس است. قذاف الدم یعنی خونریز و گویا این لقب را از آن جهت به آن بزرگوار داده بودند که دچار بیماری بوده و خون بالا می آورده است. البته در اینکه همه اعضای قبیله قذاذفه اولاد مستقیم او باشند تردیدها هست و در مورد قذافی هم صدها مقاله نوشتند و ادله و براهین تراشند و افسانه ها ساختند که او یهودی زاده است.
در مورد یاسر عرفات هم ادعای سیادت مطرح است عرفات از خاندان قدوه در غزه است ولی در نام خانوادگی اش علاوه بر قدوه کلمه حسینی هم هست که همین باعث گمانه سیادت در موردش شده. بنابر آنچه یافتم، چون پدر عرفات برای خاندان حسینی در بیت المقدس کار می کرده، منسوب به این خاندان شده وگرنه نسبت خونی با ایشان ندارد. برای عرفات هم افسانه هایی از تبار یهودی او بافته اند. کلا عربها از هر کس خوششان نیاید برایش تبار یهودی در می آورند. خاندان حسینی بیت المقدس هم جالب است که در اصل شیعه بودند و بعدا سنی شدند. نیای بزرگ آنها تاجری کربلایی به نام سید صالح بوده که در اواسط قرن نوزدهم به بیت المقدس کوچ می کند و خودش یا اولادش سنی می شوند و یکی از خاندانهای سرشناس این شهر را تشکیل می دهند. حاج امین حسینی مفتی بیت المقدس که از رهبران جنبش مقاومت علیه انگلیس بود، از نوادگان همین سید صالح کربلایی است.
برای راستی آزمایی ادعای سیادت، بتازگی دانش تجربی هم وارد عمل شده و برخی دست به دامن آزمایش دی ان ای می شوند. گفتگویی با طنزنویس معروف، ابراهیم نبوی خواندم که گفته بود آزمایش دی ان ای نشان داده که «سید الکی» است و حتی یک درصد هم عنصر عربی ندارد. یکی دیگر از این متوسلان به دامان علم، همکار گرامی ستار سعیدی است که اتفاقا قبلا خیلی به سیادت خودش و اینکه اولاد امام جعفر صادق است می بالید، گاهی سهم ساداتی هم از ما می گرفت. ما هم برای اینکه حالش را بگیریم می گفتیم سیادتی که نور ولایت بر آن تابیده نشده باشد فایده ای ندارد. بعدا معلوم شد که نور ولایت که هیچ، کورسویی از حقیقت هم بر این سیادت نتابیده و آزمایش دی ان ای نشان داد که حتی یک ملکول کربن از ذریه رسول اکرم در وجودش نیست.
بنده به نوبه خود عید سعید غدیر را به همه باورمندان این عید، اعم از سادات و غیرسادات تبریک عرض می کنم.
✍مهرداد فرهمند
@chelsalegi

کاش بجای نمایش زندگی به دوستان نزدیک خودمون امکان تجربه کردن زندگی رو داشته باشیم.
@chelsalegi

‍ ماجراهای عصر مشروطه سرشار از تجربه‌های تلخی است که گرفتار حافظه تاریخی ضعیف ایرانیان شده و هنوز هم به شکل‌های مختلفی تکرار می‌شود. یکی از این تلخی‌ها سیاست‌ورزی روحانیونی بود که هیچ سابقه و آگاهی سیاسی مشخصی نداشتند و با تندروی‌های سیاسی خود، تجربه‌های تلخی را رقم زدند.
یکی از این تجارب تلخ، استفاده ابزاری بی‌محابا از عقاید دینی مردم برای رسیدن به اهداف سیاسی روزمره بود. برخی مخالفان مشروطه می‌گفتند که این مشروطه و مجلس شورا بود که در شورای سقیفه منجر به غصب خلافت و در کربلا منجر به شهادت سیدالشهدا شد. برخی موافقان مشروطه هم پاسخ می‌دادند که اگر مشروطه و شورا حاکم بود، ماجرای سقیفه و کربلا رخ نمی‌داد. علی حاتمی در فیلم ستارخان که همان زمان سال پنجاه و یک توقیف شد، کوشیده بود استفاده ابزاری از مذهب را به تصویر بکشد.
این‌گونه بهره‌برداری‌ از قضایای تاریخ اسلام هنوز هم آفت خطرناک جامعه ماست. یکی را در جایگاه امام علی و امام حسین می‌نشانند و رقیب سیاسی‌شان را هم شمر و یزید جلوه می‌دهند تا به اهداف سیاسی خود برسند. متاسفانه هنوز هم برخی روحانیون تلویزیونی و صاحب‌تریبون متصل به جناح‌های سیاسی، هر مسأله روزمره را با ربط دادن آن به وقایع تاریخ اسلام، حیثیتی کرده و همه چیز را سیاه و سفید جلوه می‌دهند تا بتوانند توجیه‌گر خطاهای مسؤولین شوند و چند روزی بر سر منصب و مقامی باشند و بودجه‌ای در اختیارشان قرار گیرد و به نام و نانی برسند.
باید توجه کنیم تاریخ، دانش سخاوتمندی است و هر کس می‌تواند به سود منافع شخصی و حزبی خود، به یک روایت تاریخی استناد کند؛ بدون آنکه آن را روایت را اعتبارسنجی و نقد کرده باشد
✍علی اشرف فتحی
@chelsalegi

‍ کرونا به شدت رو اعصاب همه‌مون تاثیر گذاشته و البته همراه بودنش با گرونی و پایین اومدن سطح درامد و بعضا از دست رفتن مشاغل و دروغها و اختلاسها تاثیر منفی روانیش چندین برابر شده.
رعایت کردن فاصله اجتماعی و زدن ماسک و شستشوی دستا، فعلا تنها را‌های پیش‌گیری از ابتلا هستن، اما وقتی این مراعات کردن رنگ وسواس به خودش میگیره، این وسواس میشه اهرم بسیار بزرگی برای مشکلات عصبی و روانی بیشتر.
دو موردی که در دو روز گذشته دیدم، یکی توی یک جمع شش نفره بود که همه حداقل دو متر از هم فاصله داشتیم و دوست عزیز من آنقدر آشفته احوال بود از حضورش که مجبور شدم بهش توصیه کنم حتما کمک حرفه‌ای بگیره هرچند که میدونم این کار رو نمیکنه
مورد دوم دیروز تو ماشین آقای نسبتا جوانی جوری نشسته بود که زانوهاش تقریبا تو سینه‌ش جمع شده بود، دو تا ماسک سه لایه رو هم زده بود اما باز هم حرف که میزد وحشت رو کاملا تو صداش می‌شنیدی.
میخوام بگم مراقب باشیم مراعات کردنمون تبدیل به وسواس نشه، از کمک روانشناس‌ها استفاده کنیم تا نرسیم به جایی که درگیر درمان وسواس بشیم که ممکنه سالها زمان ببره، خیلی مراقب باشیم، ترس و استرس ایمنی بدنو پایین میاره و آمادگی برای ابتلا بالا میره، استفاده از مواد ضدعفونی کننده هم اندازه داره، نشه جوری که بعد از کرونا شروع کنیم به درمان مشکلات پوستیمون مراقب خودمون و دیگران باشیم
✍الهام شعار
@chelsalegi

به تجربه من بعد از سی سالگی ترسهای مربوط به سلامتی بخش عمده ای از ترسهای ما رو تشکیل میده،هی دچار شک و تردید هستیم نکنه سرطان دارم و خبر ندارم،نکنه توی کلیه هام داره سنگ تشکیل میشه،نکنه آپاندیسم داره پر میشه و یک نصف شب هوار زنان از خواب بیدار میشم...و الان با وجود کرونا و هزینه های درمان و سیستم فشل بهداشت و اخبار جور واجور از تقلب در صنایع غذایی و سبک زندگی های بقولی ناسالم این قضیه تشدید هم شده،چند شب پیش من دچار یکی از این حمله های ترس شدم، ناگهان احساس کردم کنار پاشنه پام رگی قلمبه شده اولین چیزی که به ذهنم رسید اینکه وای این یک لخته خونی است و داره میره بالا به سمت قلبم و احتمالا بخوابم سکته زدم!
و آنقد این ترس جدی شد که داشتم مثل گیم لخته فرضی رو در رگهام دنبال میکردم:آها الان از ساق پا اومد بالا انداخت دست چپ کشکک زانو رو رد کرد داره توی آزاد راه رانها میگازه میاد بالا رسید به لگن یاالله گفت چشما رو بست انداخت توی کمربندی دور برگردون رو زد افتاد پشت کلیه، جاده بسته بود سروته کرده اومد سمت کبد عوارضی رو رد کرد ...و خلاصه همینطور واسه خودم میبافتم و فکر میکردم صبحی رو نخواهم دید،حتی به ذهنم رسید گوشی رو پاکسازی کنم که لااقل بعد مرگ نزد خانواده ام چهره ای نورانی داشته باشم.اما خب بعد ساعتی خوابم برد و صبح روز دیگری رو هم دیدم و قلمبه ای هم وجود نداشت.
به نظرم میاد این ترس در زندگی انسان چیز جدیدی باشه قبلا مردمان شاید بیشتر مریض میشدن ولی دیگه ترسش رو نداشتن، صاف مریض میشدن،هی با خودشون نمیگفتن آخ من روغن زیاد میخورم بالاخره یک روز کلسترول میگیرم یا این کالباس آخرش منو میکشه،معتقدم ما در دورانی هستیم که قبل از هر پدیده خطرناک و مضری از ترس مواجه شدن با اون پدیده دچار خسران میشیم.
✍امید حنیف
@chelsalegi

انرژی مثبت و رژیم‌های غذایی خیلی دقیق و جوشونده و این چرندیات نمی‌تونه در برابر هیولای مرگ کاری کنه.
دیدم که میگم . یعنی طرف تا یکی میومد توی جمع که حال خوشی نداشت سریع می‌گفت این انرژی منفی داره دیگه نیاد. ماشین زد به خودش رفت به دیار انرژی‌ها. یکی بود اونقدر در غذا و نمک و نوشابه و دود و هزارتا چیز دیگه حواس جمع بود که نگو. معده درد گرفت دو ماه بعد با سرطان معده فوت کرد. آشنای خودم، خودشو بست به طب سنتی و زالو درمانی و کوفت و زهرمار، آخرش رفت زیر تیغ جراحی.
من فعلا به این نتیجه رسیدم که بهترین انرژی مثبت، همانا دایورت است. بهترین جوشونده همانا کوکاکولای خنک و به اندازه‌ست. هر چی که خوشمزه‌ست اگه به اندازه بخوری عالیه. کلا هر چی که با طبعت سازگاره برو سمتش و گوشِت بدهکار نباشه. اصلا دقیق نشو. نشستی ته کلاس، حواست به خورد و خوراک نباشه. ببین معلم چی میگه. مهم اونه.
✍علی عباسی
@chelsalegi

‍ کیهان کلهر به تنهایی اونقدر کامل و پرفکته که نوازنده‌های دیگه کنارش به نظر دارن کار عبث و بیهوده‌ای می‌کنن. رابطه‌ی عاشقانه‌اش با سازش و در نتیجه صدایی که از ساز او بیرون میاد اونقدر یگانه و کم‌نظیره که تمام صداها و نوازنده‌های دور و برش رو محو می‌کنه.
من از کنسرت قبلیش که تنها خودش بود و کمونچه اش خیلی بیشتر لذت بردم تا این کنسرت گروهی. شاید کلهر خلق شده که تنها باشه رو صحنه چون بودن دیگران کنارش نه تنها زیباترش نمی‌کنه بلکه مزاحم هم هستن. مثل بعضی از آدم‌ها که تنها بودنشون اونقدر براشون خوب و پرفکته که حضور دیگران در زندگیشون هیچ ثمری نداره. فرقی هم نداره اون دیگران چقدر خوبن. جاشون اونجا و کنار این تنهایی زیبا نیست.
✍هایده رحیمی
@chelsalegi

‍ گروه بزرگی از هموطنانِ داخل ایران هستند که به شکل مزمن قصد مهاجرت دارند اما نمی روند. آنها برای مهاجرت خود کار مهمی نمی کنند اما مدتهاست حالت "زندگی موقت" به خود گرفته اند و درمواجهه با مشکلات روزمره با یک "بایدرفت" خود را تسکین می دهند. گذرنامه های در حالِ صدور، روادیدِ ناکام، شرکت در لاتاری، حسرت، حسرتِ دائم، گپ و گفت و رد و بدل کردنِ اطلاعاتِ پوچ تهی و کرختی، آونگان در حرکتند میانِ زحمتِ فراوانِ ناشی از سختی های مهاجرت یا، ایستادن و در بیم و امیدِ غروب واره‌ی بلاتکلیفی، منجمد شده.
آنها عمدتا دومی را انتخاب کرده اند و فکر تصور مهاجرت برای آنها حکم آرامبخش موقتی دارد و دیگر هیچ.
اما در هزار توی "ویزای کاری، وکیل، تحصیل، گذرنامه‌ی جعلی، واسطه هایِ تضمینی، کمپ و اردوگاه و انتظار و انتظار، فرار از مرزِ زمینی، ورود از مرز آبی، توریستی رفتن و دیگر بازنگشتن " مدام ایده عوض میکنند و روزی به این فکر می کنند و روزی آن یکی را سرچ می کنند و "کارهای نیمه کاره"، پرونده‌ی اصلی مهاجرت آن ها راتشکیل می دهد.
یکی می گفت، این حالت نوعی تصورِ شبیه به خودکشی ست. یعنی فرار نهایی ازینجایی که به تنگ آمده ای. اما صبورانه تر و خوشبینانه تر.
وطن ما شده است سالن انتظار فرودگاه. عده ای می پرند می روند. عده ای بدرقه شان می کنند. عده ای هم منتظر هواپیمایی هستند که تاخیر کرده و برخواستنش از آشیانه تا ابد به تعویق افتاده است.
‏به نظر من این شرایط منفعل و پاندولی یک جور واکنش خسته و کلافه به وضعیت "شرایط حساس کنونی" هم هست، که در گفتمان رسمی مدام تبلیغ می شود و مردم را به تحمل شرایط موقت تشویق می کند. شرایطی که معلوم نیست کِی سنگینی خود را از روی سینه‌ی میلیون ها نفر ایرانی بر می دارد و مشخص نیست تا چه وقت باید مدام در حالت "تحمل" و "تسکین" به سر ببریم
✍️صالح تسبیحی
@chelsalegi

دقیقا شادی در چیزهای کوچک است. برای همین گفته اند آرزوهای دور و دراز نداشته باش! در بین معاصران ما شادمانی های کوچک به طور خاص در شعر سپهری جمع شده است. وقتی به شعر سپهری نگاه می کنیم ناگهان به این نتیجه می رسیم که شادی بزرگ سرجمع این شادی های کوچک است! کسی که به دنبال شادی بزرگ است باید توانسته باشد از چیزهای کوچک دلخوش شود.
مادرم ریحان می چیند
نان و ریحان و پنیر آسمانی بی ابر اطلسی هایی تر
رستگاری نزدیک لای گل های حیاط
نور در کاسه مس چه نوازش ها می ریزد!
@Chelsalegi

‍ به روی عکس پایین این متن کلیک کنید و خوب نگاه کنید دوست نادیده‌ای به من داد. نمی‌دانم عکاس‌اش کیست و طبقِ اندک توضیحاتی که درباره‌اش نوشته‌اند مربوط است به روزهای آزادی اسرای جنگ و زنی که عکس به دست از آمده‌گان سراغِ گم‌شده‌ی خود را می‌گیرد. دوربین نیمه‌عمود بر او و با فوکوس بر چهره‌اش تمامِ رنج و انتظار و امیدی را که یک‌جا جمع کرده روایت می‌کند. زاویه‌ی دوربین به‌نحوی‌ست که گویا دانای‌کل اوست و زن با او سخن می‌گوید که خود از جنس تصویر است. تصویری تاخورده را به حافظه‌ی اثر تحویل می‌دهد. در تاریخ عکاسی از جنگ عکس‌های بسیاری از زنان و مادران عکس به‌دست دیده‌ایم که پرسان از آمده‌گان سراغِ عزیز خود را می‌گیرند. مفهومِ «بازگشت» به خانه از جنگ مفهومی‌ست به تاریخ و قدمتِ خود جنگ و معمولن یک سوی این تصویر زنان هستند. از پنه‌لوپ در اُدیسه‌ی هومر گرفته تا مادری که همین حالا فکر می‌کند آیا بالاخره از پسرش خبری خواهدشد؟ بسیار هم بر این وجه تبلیغات شده در این سال‌ها. بر انتظاری که مدام تلاش کرده‌اند مقدس نشان‌اش دهند اما به زعمِ من کم‌تر رنجی با آن برابری می‌کند، چون درش نوعی بی‌عدالتی وجود دارد انگار. مادران، هم‌سران، پدران و... حق دارند از سرنوشتِ بدنی که متصل بوده به وجودشان خبر داشته باشند. و وقتی این بدن گم و دور می‌شود به عکس‌ها رجوع می‌کنند. اگر دقت کنید مادران و پدران پسر یا دختر از کف‌داده به شکلی عجیب عکس‌های فرزندان‌شان را مقابل چشمِ خود و دیگران می‌گذارند. حضوری که حتا گم‌شدن نیز نیاید آن را از بین ببرد، حتا مرگ. این زن در همین وضعیت با رنجی تاریخی دنبالِ یافتنِ سرنخی از بودنِ عزیزش است. و در این وضعیت دانای‌کل بیش از آن‌که عکسِ مردِ گم‌شده یا اسیر را ببیند، زن را محور قرار می‌دهد. او روایتِ بودن و حضوری‌ست که غیابِ دیگری جان‌اش را پر کرده. راوی برنارد مالامود در رمان درخشان «تعمیرکار» می‌گوید که زنده‌گی به اندازه‌ی کافی سخت و رنج‌بار هست و دیگر نباید بی‌عدالتی را هم به آن اضافه کنیم. و این وضعیت بلاتکلیفی نوعی بی‌عدالتی‌ست که بیش از مرگِ فردِ غایب انسان حاضر را عذاب می‌دهد. یکی از مهم‌ترین آموزه‌ها در بابِ درد این است که نمی‌توان آن را با کسی قسمت کرد ولو کسانی که عین همان اتفاق را چشیده باشند. درد، چه جسمی، چه روحی رنجی منحصر و به تعداد انسان‌های زنده می‌سازد و برای همین انسانِ دردمند به شدت تنهاست. زنی که چنین تصویر مردی اسیر یا مفقود را به سوی ما گرفته همان قطعه‌ی مهم و گم‌شده‌ی چشم‌انداز پس از جنگ است، این‌که انتظارِ بازگشت زمان حال را از بین برده و همه چیز را به گذشته تبدیل می‌کند.
✍مهدی یزدانی خرم
@chelsalegi

‏زندگی با رمان و فیلم و فلسفه و روانشناسی و مانند این بهترین و آرامش‌بخش‌ترین زندگی است،افسوس که ایرانی‌بودن وقت‌گیر است و سیاست نمی‌گذارد.
@Chelsalegi

‍ "برنارد برنسون" دوست نزديك "همينگوي" راجع به او گفته: "وقت هایی که مشروب نخورده بود به ندرت دروغ می گفت! .. اما او اغلب مست بود!"
نمي دانم آيا همینگوی اين جملات را در حال مستي نوشته يا وقتي هوشيار بوده
«مرگ، در نهایت همه آدم های خوب ، آدم های شریف و شجاع را نیز بدون تبعیض می کشد. اگر هیچ کدام از اینها نباشی، می توانی مطمئن باشی که باز هم تو را هم خواهد کشت! و به آرامی و خونسردي هم اين كار را مي كند ... فکر می کنم مرگ زودرس نعمتی است؛ کسی که بعد از گذراندن یک دوران شاد در کودکی بمیرد، نیکبخت است؛ چرا که به این کشف نائل نمی آید که زندگی ، چیز نکبت ِ بی معنی ِ بی رحم ِ ناعادلانه ای است.»
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi

هر سال وقتی تقویم به امروز ورق می‌خورد، دوباره نزاع مصدقی‌ها و محمدرضاشاهی‌ها بالا می‌گیرد و ما بعد از نزدیک به هفتاد سال بر سر تاریخ ماضی مناقشه می‌کنیم. هواداران سلطنت هنوز می‌گویند که دکتر مصدق خیانت کرده است و مصدقی‌ها همچنان او را شخصیت ملی می‌دانند و سرنگونی دولت او را کودتا می‌خوانند. با این که معتقدم کودتا ، کودتاست و مختصات آن مشخص است و هیچ تعارف‌بردار نیست، اعتقاد دارم در آستانه‌ی قرن جدید، باید تاریخ را بازخوانی کرد و بخشید. اگر تاریخ را نبخشیم، آیندگان ما را نخواهند بخشید و همچنان در منظومه‌ی ستیز و خصومت خواهیم چرخید. از نشانه‌های این لجاجت تاریخی همین بس‌که هر دو سوی این پیکار ، حتی پیکرهای بی‌جانشان از طرف آنان که بر این سرزمین حکم رانده‌اند تحمل نشد و به تبعید رفتند. آخرین پادشاه ایران، اجازه‌ی دفن مصدق را در جوار کشتگان سی تیر در گورستان ابن بابویه نداد و مرد تنها در اتاقی دلگیر به امانت تن به خاک سپرد و مسجدی بسیار بسیار دور از خاک وطن ، امانت‌‌دار بدن پادشاه شد. هر دو به تبعید رفتند و ستیز سر پایان ندارد. ما متساهل نبوده‌ایم به هیچ حال....
✍آرمان ریاحی
@chelsalegi

سیاست از مذهب مستقله
روابط احساسی از هردو
و روابط انسانی از هرسه
جهان سوم جاییه که هرچهارتا رو با هم قاطی میکنن
@chelsalegi

مشهور است که مارک تواین چنین گفته هرگز با احمق‌ها بحث نکن. احمق هنگام مباحثه تو را تا سطح خودش پایین می‌آورد و احمقت می‌کند. بعد شکستت می‌دهد، چون در بحث با احمق‌ها تجربه فراوان دارد.
متاسفانه من هیچ‌وقت مطمئن نبوده‌ام که طرف احمق‌تر مباحثه نیستم وگرنه به این پند عمل می‌کردم
@chelsalegi

ماه محرم شد . لابد طبق سنوات گذشته، عده‌ای رخت عزا می‌پوشند و به جد، سعی می‌کنند که عزای حضرت حسین را برپا کنند. و عده‌ای دیگر با همان جدیت سعی می‌کنند دسته نخست را از آنچه که "گمراهی" می‌نامند، نجات دهند. و در این میان، گاه از تمسخر و جاهلی و عوامانه خواندن اعتقادات دسته اول نیز پرهیز ندارند. متقابلا گروه اول نیز طرف مقابل را مشتی بی‌دین خدانشناس لاابالی و بی‌ارزش می‌داند که از هدایت خدا دورند.
خوب یادم هست که محرم سال گذشته، در جمعی بودم و همزمان دسته عزاداری کوچکی رد شد. یک نفر از جمع ما بنا کرد به گفتن اینکه این بدبخت‌ها خرافه‌پرستند و همه این رسم و آئین را حاصل تجاوز جنسی اعراب به ایرانیان در هزار و چهار صد سال پیش می‌دانست! گذشت تا رسید به روز عاشورا و شنیدم یک مداح در وسط خیابان و روز روشن فریاد زد اینها که عزاداری را منکر می‌شوند، مشکوک‌النطفه‌اند! که من تا آن روز نشنیده بودم
این جاده پیچ‌درپیچ اعتقادات، حالا اعتقاد به هر چیزی که باشد، از خدا و پیغمبر تا ایدئولوژی‌های کوچک و بزرگ تا اصلا اعتقاد به بی‌‌خدایی، از کنار یک درّه خطر ناک رد میشود، درّه‌ای که درونش انسانیت کم ارزش است، درّه‌ای که درونش اعتقاد ارزشی بیشتر از انسان دارد، درّه‌ای که درونش پر از سر‌های بریده و خون‌های ریخته است. در همین درّه است که هم استالین به دنیا می‌‌آید، هم دادگاه‌های تفتیش عقاید مسیحیت، هم داعش و طالبان.
و البته گوشه هایی از همین درّه است که به ما ایرانی ها نزدیکتر است، همان جایی که هم مرتضی مطهری کشته می‌‌شود، هم احمد کسروی. و مدام یک روش زندگی تلاش می‌کند تا‌ راه تنفسِ بقیه روش‌ها را ببندد.
همین است که آنهایی که اعتقادات سفت و سخت دارند، حالا اعتقاد به هر چیزی، خوب است مرتب کنار مسیر را نگاه کنند که یک وقت به درون این درّه نلغزند و به خاطر بالا رفتن از پله ایمان و اعتقاد، از نردبان انسانیت پائین نیافتند .آنها که اعتقادات محکمی دارند باید حواسشان جمع باشد که در این دنیای شرمگین و زخم‌خورده از اعتقادات خون‌ریز، بر حجم سنگین شرمندگی هم‌نوعان خود اضافه نکنند. اصل و اساس، انسانیتِ انسان است و اعتقاد هم اگر کرامتی و عزتی دارد، هم ازاین‌روست. کاش امسال قبل از فرا رسیدن فصل تکفیرها و "تجهیل‌"های غیرانسانی و جدل‌های تکراری، این جمله را مدام برای خودمان تکرار کنیم. هیچ اعتقادی با ارزش‌تر از انسان‌ بما هو انسان نیست.
@Chelsalegi

همیشه همه طرف‌های جنگ قربانی‌اند. سربازی یکی از اقوام‌مان در جنگ گذشت. تک‌تیرانداز بود. از عراقی‌ها آدم کشته بود. هشت سال پیش از ایران رفت. رفت آلمان. آنجا مستاجر یک خانواده عراقی شد که پسرشان در جنگ با ایران کشته شده بود. می‌گفتم به عکس پسرشون که نگاه می‌کنی یادت نمیاد از پشت دوربین تفنگ دیده باشیش؟
✍علیرضا روشن
@chelsalegi

چه منظره‌ی غم‌انگیزی است، تماشای مردمی که منتظرند خدا همه‌ی کارها را درست کند
✍کامیلو خوزه سلا
@chelsalegi