یادداشت وارده از ریو: سایه سنگین قوانین غیرورزشی بر نتایج ورزشی
#V008
نویسنده مهمان از ریو، محل برگزاری المپیک، فریبا امیری - از حدود ۱۲ سالگی بازی پینگ‌پنگ را شروع کردم. نه به صورت حرفه‌ای. بلکه با میز شراکتی که با عیدی‌های چهار خواهر و برادر خریدیم. تا سال‌های سال بعد فرصت بازی در یک باشگاه حرفه‌ای یا تحت نظر مربیان را پیدا نکردم، اما در دوران کارمندی بانک تجارت، بالاخره این شانس را پیدا کردم که راکت را کمی جدی‌تر در دست بگیرم. هیچ وقت بازیکن بزرگی نشدم و شاید فقط به یمن قحط الرجال بود که فرصت پیدا می‌کردم به عنوان یکی از بازیکنان تیم در مسابقات کارمندی حاضر شوم. در هر حال، با بیش از ۱۰۰ مسابقه حرفه‌ای، احتمالا می‌توانم ادعا کنم که جزو با تجربه‌ترین بازیکنان سطح میانی پینگ‌پنگ کشور هستم. پس فضا و شرایط بازی را خوب می‌شناسم و می‌دانم در یک بازی رسمی، نیاز به مربی یعنی چه.
بارها به چشم خود دیده‌ام که مربیان چطور نتیجه بازی را عوض میکنند. حضور مربی در کنار میز یعنی وجود یک مغز متفکر. نقاط قوت و ضعف حریف را می‌بیند و یادداشت میکند و گاه با تشخیص خود حتی جهت دست گرفتن راکت بازیکن را هم عوض میکند. باز هم بنابر تجربه من، اینکه بازیکنی بتواند بازی دو بر صفر باخته را در برابر یک حریف قدرتمند به تساوی بکشاند، نشان از روحیه فولادینش دارد. یک اراده عظیم و یک اعتماد به نفس فوق‌العاده. از این جهت، کار «ندا شهسواری» کاری بوده است کارستان. آن وقت شاید بتوانیم بگوییم حضور مربی‌اش، «سیما لیموچی» در کنار میز می‌توانست به رقم خوردن یک اتفاق بسیار مهم و مبارک ختم شود. آرزویی که البته محقق نشد.
اتفاقی فرخنده و قابل تقدیر بود که با فشار افکار عمومی و ارباب جراید، دولت دستور اعزام مربی ندا به المپیک را صادر کرد. اما اگر مثل من شاهد معطلی خانم لیموچی در فرودگاه دوبی و فشار عصبی وارد بر ایشان بودید، تایید می‌کردید که یک تصمیم اشتباه می‌تواند یک کار خوب را بی‌اثر کند.
از ساعت ۲.۵ بامداد روز ۱۴ مرداد تا ساعت‌ها پس از پایان بازی ندا، خانم لیموچی در فرودگاه دوبی به انتظار نشسته بود و یا جلوی کانتر با کارمندان شرکت هواپیمایی امارات چانه می‌زد تا اینکه خبر شکست شاگرد خود را در هواپیما شنید. وقتی با روحیه و تنی خسته از هواپیما خارج شد و پا به هال فرودگاه گذاشت، به عنوان یک بازیکن قدیمی، به عنوان یک همشهری، به عنوان یک هم‌وطن بغض گلویم را می‌فشرد.
مساله از آنجا شروع شد که برای خانم لیموچی مجوز حضور در مسابقات صادر نشد. بر اساس پروتکل مسابقات المپیک، هر تیم پینگ‌پنگ فقط می‌تواند یک مربی همراه داشته باشد. احتمالا هیچ یک از قانون‌گذاران المپیک خبر نداشتند که در ایران، بازی کردن یک ورزشکار زن زیر نظر یک مربی مرد ممنوع است! ممنوعیتی غیرورزشی که به جهان ورزش تحمیل می‌شود، ولو آنکه به شکست بازیکنان و تیم‌های ما بینجامد. با چنین قوانینی، دیگر تلاش‌های افکار عمومی و حتی حسن نیت دولت هم ره به جایی نبرد. تمام ماجرا به ارسال غیرهمزمان مربی و بازیکن ختم شد که فقط یک جنگ فرسایشی و فشار روانی مضاعف به مربی وارد کرد.
(شما هم اگر مایل به انتشار مطالب خود در کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara هستید، یادداشت خود را به آدرس تلگرامی @ArmanParian ارسال کنید. )
#V008
نویسنده مهمان از ریو، محل برگزاری المپیک، فریبا امیری - از حدود ۱۲ سالگی بازی پینگ‌پنگ را شروع کردم. نه به صورت حرفه‌ای. بلکه با میز شراکتی که با عیدی‌های چهار خواهر و برادر خریدیم. تا سال‌های سال بعد فرصت بازی در یک باشگاه حرفه‌ای یا تحت نظر مربیان را پیدا نکردم، اما در دوران کارمندی بانک تجارت، بالاخره این شانس را پیدا کردم که راکت را کمی جدی‌تر در دست بگیرم. هیچ وقت بازیکن بزرگی نشدم و شاید فقط به یمن قحط الرجال بود که فرصت پیدا می‌کردم به عنوان یکی از بازیکنان تیم در مسابقات کارمندی حاضر شوم. در هر حال، با بیش از ۱۰۰ مسابقه حرفه‌ای، احتمالا می‌توانم ادعا کنم که جزو با تجربه‌ترین بازیکنان سطح میانی پینگ‌پنگ کشور هستم. پس فضا و شرایط بازی را خوب می‌شناسم و می‌دانم در یک بازی رسمی، نیاز به مربی یعنی چه.
بارها به چشم خود دیده‌ام که مربیان چطور نتیجه بازی را عوض میکنند. حضور مربی در کنار میز یعنی وجود یک مغز متفکر. نقاط قوت و ضعف حریف را می‌بیند و یادداشت میکند و گاه با تشخیص خود حتی جهت دست گرفتن راکت بازیکن را هم عوض میکند. باز هم بنابر تجربه من، اینکه بازیکنی بتواند بازی دو بر صفر باخته را در برابر یک حریف قدرتمند به تساوی بکشاند، نشان از روحیه فولادینش دارد. یک اراده عظیم و یک اعتماد به نفس فوق‌العاده. از این جهت، کار «ندا شهسواری» کاری بوده است کارستان. آن وقت شاید بتوانیم بگوییم حضور مربی‌اش، «سیما لیموچی» در کنار میز می‌توانست به رقم خوردن یک اتفاق بسیار مهم و مبارک ختم شود. آرزویی که البته محقق نشد.
اتفاقی فرخنده و قابل تقدیر بود که با فشار افکار عمومی و ارباب جراید، دولت دستور اعزام مربی ندا به المپیک را صادر کرد. اما اگر مثل من شاهد معطلی خانم لیموچی در فرودگاه دوبی و فشار عصبی وارد بر ایشان بودید، تایید می‌کردید که یک تصمیم اشتباه می‌تواند یک کار خوب را بی‌اثر کند.
از ساعت ۲.۵ بامداد روز ۱۴ مرداد تا ساعت‌ها پس از پایان بازی ندا، خانم لیموچی در فرودگاه دوبی به انتظار نشسته بود و یا جلوی کانتر با کارمندان شرکت هواپیمایی امارات چانه می‌زد تا اینکه خبر شکست شاگرد خود را در هواپیما شنید. وقتی با روحیه و تنی خسته از هواپیما خارج شد و پا به هال فرودگاه گذاشت، به عنوان یک بازیکن قدیمی، به عنوان یک همشهری، به عنوان یک هم‌وطن بغض گلویم را می‌فشرد.
مساله از آنجا شروع شد که برای خانم لیموچی مجوز حضور در مسابقات صادر نشد. بر اساس پروتکل مسابقات المپیک، هر تیم پینگ‌پنگ فقط می‌تواند یک مربی همراه داشته باشد. احتمالا هیچ یک از قانون‌گذاران المپیک خبر نداشتند که در ایران، بازی کردن یک ورزشکار زن زیر نظر یک مربی مرد ممنوع است! ممنوعیتی غیرورزشی که به جهان ورزش تحمیل می‌شود، ولو آنکه به شکست بازیکنان و تیم‌های ما بینجامد. با چنین قوانینی، دیگر تلاش‌های افکار عمومی و حتی حسن نیت دولت هم ره به جایی نبرد. تمام ماجرا به ارسال غیرهمزمان مربی و بازیکن ختم شد که فقط یک جنگ فرسایشی و فشار روانی مضاعف به مربی وارد کرد.
(شما هم اگر مایل به انتشار مطالب خود در کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara هستید، یادداشت خود را به آدرس تلگرامی @ArmanParian ارسال کنید. )
پوستین تهی‌شده‌ای به نام انقلاب
#A073
آرمان امیری @ArmanParian - اولین کودتا علیه دولت مشروطه ایران را آمریکایی‌ها انجام ندادند. نیم قرن پیش از آنکه محمدرضاشاه با پشتیبانی آمریکایی‌ها دولت محمد مصدق را ساقط کند، این محمدعلی‌شاه بود که با پشتوانه روس‌ها مجلس شورای ملی را به توپ بست. آزادی‌خواهان را در باغ شاه اعدام کرد و بساط استبداد «استبداد صغیر» را علم کرد. شاید، همین خاطرات تلخ دو کودتا از جانب ابرقدرت‌های شرقی و غربی بود که آرمان «استقلال» را در کنار «آزادی» به یکی از دو رکن اصلی انقلاب مردمی ۵۷ بدل ساخت. آرمانی که در شعار «نه شرقی، نه غربی» تبلور یافت.
اگر آرمان «آزادی»، از همان نخستین روزها و ماه‌های پس از انقلاب دچار چالش شد و سرنوشت‌اش بدانجا کشید که میدانیم، دست‌کم رویای استقلال محقق شده بود. پس از یک قرن احساس حقارت زیر بار فشار قراردادهای استعماری، در دهه نخست انقلاب شاید با کسی روابط و قراردادی نداشتیم، اما حداقل خیال‌مان راحت بود که چوب حراج هم به منابع و منافع ملی نزده‌ایم. برای نزدیک به یک قرن تمام ارتش‌های بیگانه گاه و بیگاه پایشان به خاک کشور باز می‌شد. یا به زور می‌آمدند و یا به دعوت پادشاهان خودباخته، که البته همیشه هم قربانیان این دعوت، میهن‌پرستان و آزادی‌خواهان بودند. اما با وقوع انقلاب به دوره‌ای رسیدیم که اگر تمامی ارتش‌های جهان با هم متحد می‌شدند، ما آماده بودیم که با کمترین امکانات در برابرشان مقاومت کنیم و به استقلال خود بنازیم. افسوس که تمامی این اندوخته‌ها چه راحت چوب حراج می‌خورند.
چندی پیش خبرهایی منتشر شد که موشک‌های روسی برای پرتاب از دریای خزر به خاک سوریه از آسمان ایران گذشته‌اند. مقامات این اخبار را به سرعت تکذیب کردند و مدعی شدند همه چیز خبرسازی و جوسازی رسانه‌های غربی برای تخریب وجهه ایران و روسیه است. البته کسی نمی‌توانست رد یک موشک را روی هوا دنبال کند و طبیعتا پرونده مختومه شد تا این بار نوبت به میزبانی از ناوگان هوایی روسیه رسید.
اصل ۱۴۶ قانون اساسی جمهوری‌اسلامی ایران به صراحت تاکید میکند «استقرار هرگونه پایگاه نظامی خارجی در کشور هر چند به عنوان استفاده‌های صلح‌آمیز باشد ممنوع است.» اما حالا فرودگاه همدان به دپوی ناوگان نیروی هوایی روسیه بدل شده تا روس‌ها خاک ایران را پایگاه حمله به شهرهای سوریه قرار دهند. البته در این میان هستند توجیه‌گرانی که مدعی میشوند واگذاری فرودگاه کشور به نیروی هوایی یک کشور بیگانه مصداق تشکیل «پایگاه نظامی» نیست. شاید هم به واقع نباشد. اما میتوان پرسید این عمل، چه تناسبی با روح آرمان استقلال و شعار «نه شرقی نه غربی» دارد؟ بر سر رویای آزادی که با چماق امنیت و مصلحت و حفظ استقلال همان بلایی را آوردند که میدانیم. حالا با این بساطی که بر سر استقلال کشور پیاده کرده‌اند دیگر چه چیز از آرمان‌های انقلاب باقی می‌ماند؟
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A073
آرمان امیری @ArmanParian - اولین کودتا علیه دولت مشروطه ایران را آمریکایی‌ها انجام ندادند. نیم قرن پیش از آنکه محمدرضاشاه با پشتیبانی آمریکایی‌ها دولت محمد مصدق را ساقط کند، این محمدعلی‌شاه بود که با پشتوانه روس‌ها مجلس شورای ملی را به توپ بست. آزادی‌خواهان را در باغ شاه اعدام کرد و بساط استبداد «استبداد صغیر» را علم کرد. شاید، همین خاطرات تلخ دو کودتا از جانب ابرقدرت‌های شرقی و غربی بود که آرمان «استقلال» را در کنار «آزادی» به یکی از دو رکن اصلی انقلاب مردمی ۵۷ بدل ساخت. آرمانی که در شعار «نه شرقی، نه غربی» تبلور یافت.
اگر آرمان «آزادی»، از همان نخستین روزها و ماه‌های پس از انقلاب دچار چالش شد و سرنوشت‌اش بدانجا کشید که میدانیم، دست‌کم رویای استقلال محقق شده بود. پس از یک قرن احساس حقارت زیر بار فشار قراردادهای استعماری، در دهه نخست انقلاب شاید با کسی روابط و قراردادی نداشتیم، اما حداقل خیال‌مان راحت بود که چوب حراج هم به منابع و منافع ملی نزده‌ایم. برای نزدیک به یک قرن تمام ارتش‌های بیگانه گاه و بیگاه پایشان به خاک کشور باز می‌شد. یا به زور می‌آمدند و یا به دعوت پادشاهان خودباخته، که البته همیشه هم قربانیان این دعوت، میهن‌پرستان و آزادی‌خواهان بودند. اما با وقوع انقلاب به دوره‌ای رسیدیم که اگر تمامی ارتش‌های جهان با هم متحد می‌شدند، ما آماده بودیم که با کمترین امکانات در برابرشان مقاومت کنیم و به استقلال خود بنازیم. افسوس که تمامی این اندوخته‌ها چه راحت چوب حراج می‌خورند.
چندی پیش خبرهایی منتشر شد که موشک‌های روسی برای پرتاب از دریای خزر به خاک سوریه از آسمان ایران گذشته‌اند. مقامات این اخبار را به سرعت تکذیب کردند و مدعی شدند همه چیز خبرسازی و جوسازی رسانه‌های غربی برای تخریب وجهه ایران و روسیه است. البته کسی نمی‌توانست رد یک موشک را روی هوا دنبال کند و طبیعتا پرونده مختومه شد تا این بار نوبت به میزبانی از ناوگان هوایی روسیه رسید.
اصل ۱۴۶ قانون اساسی جمهوری‌اسلامی ایران به صراحت تاکید میکند «استقرار هرگونه پایگاه نظامی خارجی در کشور هر چند به عنوان استفاده‌های صلح‌آمیز باشد ممنوع است.» اما حالا فرودگاه همدان به دپوی ناوگان نیروی هوایی روسیه بدل شده تا روس‌ها خاک ایران را پایگاه حمله به شهرهای سوریه قرار دهند. البته در این میان هستند توجیه‌گرانی که مدعی میشوند واگذاری فرودگاه کشور به نیروی هوایی یک کشور بیگانه مصداق تشکیل «پایگاه نظامی» نیست. شاید هم به واقع نباشد. اما میتوان پرسید این عمل، چه تناسبی با روح آرمان استقلال و شعار «نه شرقی نه غربی» دارد؟ بر سر رویای آزادی که با چماق امنیت و مصلحت و حفظ استقلال همان بلایی را آوردند که میدانیم. حالا با این بساطی که بر سر استقلال کشور پیاده کرده‌اند دیگر چه چیز از آرمان‌های انقلاب باقی می‌ماند؟
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
حرص نخور، از المپیک لذت ببر
#N014
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - با استرس آخرین حرکت یک ضربش را نگاه کردم. وقتی که بهداد رکورد جهان را شکست گفتم مدال طلا مال ماست. نبود. نشد. مجری بی.بی.سی (انگلیسی) قبل از اینکه داوران خطا بگیرند، هر دو حرکت دو ضرب بهداد را خطا تشخیص داد. حتی خنده بهداد بعد از اولین حرکت دو ضرب را نشانه این دانست که بهداد خودش فهمیده که چه خطایی کرده. بگذریم؛ شب خوبی نبود برای ایرانی‌هایی که بیدار مانده بودند تا در این دنیای دیوانه برای مدتی کوتاه، صاف و ساده و سالم به ملیت خود افتخار کنند. افتخار هم اگر نداشت، خوشحالی که داشت؛ اما نشد.
برای من اسطوره مایکل فلپس دیگر جذابیت ندارد. از المپیک لندن به بعد دیگر او را دنبال نکرده‌ام. به عنوان یک طرفدار از اینکه او باز هم موفق خواهد بود مطمئن بودم. اعجوبه بودنش دیگر برایم تازگی ندارد. با این حال تقریبا تمام رشته‌های المپیک را دنبال می‌کنم و در رشته‌هایی که اصلا نماینده‌ای از ایران نداریم یا شانسی برای نماینده ما وجود ندارد به دنبال جذابیت ورزشی می‌گردم. بزرگی المپیک همیشه فرصت لذت بردن ازین لحظات جذاب را فراهم میکند. اطمینان دارم دیشب، آدم‌های زیادی مانند من (البته بجز هم‌وطنان) در گوشه و کنار دنیا با دیدن وزنه‌بردای دسته فوق سنگین راضی به خواب رفتند. از چه راضی نباشند؟ رکورد حرکت یک ضرب جهان دوبار توسط دو نفر شکسته شد. بهداد سلیمی که شانس اول بود در درامی فوق‌العاده به مدال نرسید و مدال نصیب کسی شد که رکورد مجموع جهان را شکست.
شب‌های پیش هم همینطور بود. یوسین بولت بعد از هزار شک و شبهه در مورد میزان آمادگی‌اش دوباره سریع‌ترین مرد جهان شد. جاستین گتلین رقیب آمریکایی‌اش به خاطر دوپینگ در المپیک آتن از طرف برزیلی‌ها هو می‌شد و می‌خندید. دونده‌ای کمتر شناخته شده از آفریقای جنوبی رکورد دو ۴۰۰ متر را منهدم کرد. دونده دو ۴۰۰ متر زنان از باهاماس قبل از خط پایان شیرجه زد و مدال طلا را از حریف آمریکایی‌اش که می‌رفت او را پشت سر بگذارد، ربود. نماینده برزیل در پرش با نیزه ورزشگاه را دیوانه کرد. با تاکتیک (نحوه انتخاب ارتفاع) و تکنیکش با مغز شانس اول کسب مدال طلا از فرانسه بازی کرد و توانست بعد از چند دهه اولین مدال برزیل در دو میدانی المپیک (آن هم از جنس طلا) را بدست آورد. یک زن جوان آمریکایی به اسم سیمون بایلز نشان داد ژیمناستیک در عالی‌ترین سطح یعنی چه. به اعتراف تمام داوران و مجریان و رسانه‌ها عملکردی تقریبا بی‌نقص داشت. محمد فرح دونده رشته ۱۰هزارمتر بریتانیا با این که در میان مسابقه پخش زمین شده بود استقامت را معنی کرد و اول شد. یکی از اعضای تیم پناه‌جویان المپیک بعد از هزار بدبختی غیر قابل تصوری که لابد در زندگی‌اش دیده توانست در رشته تیراندازی طلا بگیرد و ...
المپیک هنوز با شکوه سپری می‌شود. هنوز پر از شگفت‌انگیزترین لحظات ورزشی جهان است. لذت بردن از آن فقط در کسب مدال و مقایسه رتبه ایران در جدول مدال‌ها نیست. به هیچ وجه منظورم این نیست که نباید از رتبه خوب ایران خوشحال شد یا از شانس‌هایی که با اهمال از دست رفته‌اند ناراحت بود. اما میتوان المپیک را مانند یک تئاتر دراماتیک جهانی دید. از گوشه و کنار دنیا هر کشوری بهترین بازیگران ورزشی‌اش را می‌فرستد تا در این نمایش همگانی شرکت کنند. این دقیقا همان جنبه‌ای از المپیک است که برای ما ایرانیان ناآشناست.
چرا برای من اینطور نبود؟ من مجهز به یک تقلب بزرگم. غیر از بسکتبال از سایر رشته‌های ورزشی اطلاعات مقدماتی بسیار ساده‌ای دارم اما مهاجرت باعث شده که پخش تلویزیونی حرفه‌ای از تمامی رشته‌های المپیک در اختیارم باشد. یک گزارشگر مسلط کافی‌ست تا در عرض بیست دقیقه به شما آن قدری از جزئیات یک رشته ورزشی اطلاع بدهد تا بتوانید در هیجان رشته‌ای مثل قایقرانی در آب‌های خروشان هم سهیم شوید بدون اینکه حتی یکی از قایقران‌ها را بشناسید. از من گذشته است که به دنبال قایقرانی یا راگبی بروم اما با خودم فکر می‌کنم شاید اگر مردم کشور من هم سهم بیشتری در دیدن المپیک داشتند، تمام ذوق ورزشی‌شان با یک شب غم‌انگیز کور نمی‌شد. شاید حتی باعث می‌شد سهم‌مان در هیجان پرطرفدارترین ورزش المپیک، یعنی دو میدانی، خیلی بیشتر از یک دونده صعود کرده به نیمه نهایی دو ۱۰۰ متر باشد. مگر چیزی غیر از هیجان یک رشته ورزشی، انگیزه کودکی برای دنبال کردن آن رشته می‌شود؟
کانال «مجمع دیوانگان»: @Divanesara
#N014
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - با استرس آخرین حرکت یک ضربش را نگاه کردم. وقتی که بهداد رکورد جهان را شکست گفتم مدال طلا مال ماست. نبود. نشد. مجری بی.بی.سی (انگلیسی) قبل از اینکه داوران خطا بگیرند، هر دو حرکت دو ضرب بهداد را خطا تشخیص داد. حتی خنده بهداد بعد از اولین حرکت دو ضرب را نشانه این دانست که بهداد خودش فهمیده که چه خطایی کرده. بگذریم؛ شب خوبی نبود برای ایرانی‌هایی که بیدار مانده بودند تا در این دنیای دیوانه برای مدتی کوتاه، صاف و ساده و سالم به ملیت خود افتخار کنند. افتخار هم اگر نداشت، خوشحالی که داشت؛ اما نشد.
برای من اسطوره مایکل فلپس دیگر جذابیت ندارد. از المپیک لندن به بعد دیگر او را دنبال نکرده‌ام. به عنوان یک طرفدار از اینکه او باز هم موفق خواهد بود مطمئن بودم. اعجوبه بودنش دیگر برایم تازگی ندارد. با این حال تقریبا تمام رشته‌های المپیک را دنبال می‌کنم و در رشته‌هایی که اصلا نماینده‌ای از ایران نداریم یا شانسی برای نماینده ما وجود ندارد به دنبال جذابیت ورزشی می‌گردم. بزرگی المپیک همیشه فرصت لذت بردن ازین لحظات جذاب را فراهم میکند. اطمینان دارم دیشب، آدم‌های زیادی مانند من (البته بجز هم‌وطنان) در گوشه و کنار دنیا با دیدن وزنه‌بردای دسته فوق سنگین راضی به خواب رفتند. از چه راضی نباشند؟ رکورد حرکت یک ضرب جهان دوبار توسط دو نفر شکسته شد. بهداد سلیمی که شانس اول بود در درامی فوق‌العاده به مدال نرسید و مدال نصیب کسی شد که رکورد مجموع جهان را شکست.
شب‌های پیش هم همینطور بود. یوسین بولت بعد از هزار شک و شبهه در مورد میزان آمادگی‌اش دوباره سریع‌ترین مرد جهان شد. جاستین گتلین رقیب آمریکایی‌اش به خاطر دوپینگ در المپیک آتن از طرف برزیلی‌ها هو می‌شد و می‌خندید. دونده‌ای کمتر شناخته شده از آفریقای جنوبی رکورد دو ۴۰۰ متر را منهدم کرد. دونده دو ۴۰۰ متر زنان از باهاماس قبل از خط پایان شیرجه زد و مدال طلا را از حریف آمریکایی‌اش که می‌رفت او را پشت سر بگذارد، ربود. نماینده برزیل در پرش با نیزه ورزشگاه را دیوانه کرد. با تاکتیک (نحوه انتخاب ارتفاع) و تکنیکش با مغز شانس اول کسب مدال طلا از فرانسه بازی کرد و توانست بعد از چند دهه اولین مدال برزیل در دو میدانی المپیک (آن هم از جنس طلا) را بدست آورد. یک زن جوان آمریکایی به اسم سیمون بایلز نشان داد ژیمناستیک در عالی‌ترین سطح یعنی چه. به اعتراف تمام داوران و مجریان و رسانه‌ها عملکردی تقریبا بی‌نقص داشت. محمد فرح دونده رشته ۱۰هزارمتر بریتانیا با این که در میان مسابقه پخش زمین شده بود استقامت را معنی کرد و اول شد. یکی از اعضای تیم پناه‌جویان المپیک بعد از هزار بدبختی غیر قابل تصوری که لابد در زندگی‌اش دیده توانست در رشته تیراندازی طلا بگیرد و ...
المپیک هنوز با شکوه سپری می‌شود. هنوز پر از شگفت‌انگیزترین لحظات ورزشی جهان است. لذت بردن از آن فقط در کسب مدال و مقایسه رتبه ایران در جدول مدال‌ها نیست. به هیچ وجه منظورم این نیست که نباید از رتبه خوب ایران خوشحال شد یا از شانس‌هایی که با اهمال از دست رفته‌اند ناراحت بود. اما میتوان المپیک را مانند یک تئاتر دراماتیک جهانی دید. از گوشه و کنار دنیا هر کشوری بهترین بازیگران ورزشی‌اش را می‌فرستد تا در این نمایش همگانی شرکت کنند. این دقیقا همان جنبه‌ای از المپیک است که برای ما ایرانیان ناآشناست.
چرا برای من اینطور نبود؟ من مجهز به یک تقلب بزرگم. غیر از بسکتبال از سایر رشته‌های ورزشی اطلاعات مقدماتی بسیار ساده‌ای دارم اما مهاجرت باعث شده که پخش تلویزیونی حرفه‌ای از تمامی رشته‌های المپیک در اختیارم باشد. یک گزارشگر مسلط کافی‌ست تا در عرض بیست دقیقه به شما آن قدری از جزئیات یک رشته ورزشی اطلاع بدهد تا بتوانید در هیجان رشته‌ای مثل قایقرانی در آب‌های خروشان هم سهیم شوید بدون اینکه حتی یکی از قایقران‌ها را بشناسید. از من گذشته است که به دنبال قایقرانی یا راگبی بروم اما با خودم فکر می‌کنم شاید اگر مردم کشور من هم سهم بیشتری در دیدن المپیک داشتند، تمام ذوق ورزشی‌شان با یک شب غم‌انگیز کور نمی‌شد. شاید حتی باعث می‌شد سهم‌مان در هیجان پرطرفدارترین ورزش المپیک، یعنی دو میدانی، خیلی بیشتر از یک دونده صعود کرده به نیمه نهایی دو ۱۰۰ متر باشد. مگر چیزی غیر از هیجان یک رشته ورزشی، انگیزه کودکی برای دنبال کردن آن رشته می‌شود؟
کانال «مجمع دیوانگان»: @Divanesara
مجلسی که در راس امور نباشد
#A074
آرمان امیری @ArmanParian - این دیگر حتی حافظه تاریخی هم نمی‌خواهد. به جرات میتوان گفت همین دیروز بود جدال محمود احمدی‌نژاد با مجلس وقت که بالاخره مجلس در راس امور هست یا نیست؟ همه‌مان با خطر سقوط مجلس از راس امور به خوبی آگاه هستیم. مجلسی که برای تشکیل آن، نخستین انقلاب مشروطه مشرق زمین را رقم زدیم. اما اسیر توپ لیاخوف و استبداد محمدعلی‌شاهی شد. پدران‌مان دوباره برای احیای آن قد علم کردند، اما کودتای محمدرضاشاهی سبب شد تا باز قانون اساسی مشروطه تا سر حد جوهری بر کاغذپاره تقلیل پیدا کند. دوباره یک انقلاب علیه استبدادی که تنها نمایندگان مردم توانایی کنترل آن را داشتند رقم خورد تا این بار در نص صریح قانون اساسی تاکید شود:
اصل ۷۶: مجلس شورای اسلامی حق تحقیق و تفحص در تمام امور کشور را دارد.
اصل ۷۷: عهدنامه‌ها، مقاوله‌نامه‌ها، قراردادها و موافقت‌نامه‌های بین‌المللی باید به تصویب مجلس شورای اسلامی برسد.
اصل ۸۴: هر نماینده در برابر تمام ملت مسئول است و حق دارد در همه مسایل داخلی و خارجی کشور اظهار نظر نماید.
زیر سوال بردن مرجعیت مجلس، بجز از خوی خودرایی و استبداد ناشی نمی‌شود. وقتی محمود احمدی‌نژاد جایگاه مجلس را زیر سال برد خیلی‌ها اعتراض کردند، اما واقعیت این بود که کسی هم چندان «تعجب» نکرد. او پیش از این خوی خودرای خود را بارها و بارها به اثبات رسانده بود. پس چه جای تعجب که در تفسیر عبارت مشهور رهبر انقلاب مبنی بر اینکه «مجلس در راس امور است» ادعا کند: این جمله مربوط به زمانی است که در ایران، نظام پارلمانی حاکم بود و اکنون که پست نخست وزیری حذف شده، قوه مجریه، قوه اول کشور است.
حالا اما نوبت به وزرای کابینه دولت تدبیر و امید رسیده که تصمیمات بحث‌برانگیز خود را بی‌ارتباط به مجلس بخوانند. پس از آنکه تعدادی از نمایندگان مجلس، به حضور هواپیماهای نظامی روسیه در پایگاه هوایی همدان اعتراض کردند، وزیر دفاع به خبرنگاران گفت: «اقدامی که صورت گرفت، تصمیم نظام و شورای عالی امنیت ملی بوده است. ارتباطی به مجلس ندارد».
مساله را از بعد دیگری نیز میتوان مورد سوال قرار داد. جایگاه «شورای عالی امنیت ملی» در کشور کجا است که تمامی قوای سه‌گانه حکومت را مسلوب‌الاختیار می‌سازد؟ وقتی نماینده‌ای به حصر بدون محاکمه افراد اعتراض میکند، پاسخ می‌شنویم که این مساله مصوبه شورای عالی امنیت ملی است. یعنی این شورا می‌تواند با مصوبه خود، قوه قضاییه کشور را دور زده و بر خلاف نص صریح قانون اساسی عمل کند. در فقره حاضر نیز وزیر دفاع مدعی است که مصوبه شورای عالی امنیت ملی فراتر از اختیارات مجلس است و نمایندگان حق پرس و جو از آن را ندارند. البته رییس دولت نیز بارها مستقیم و غیرمستقیم از نارضایتی خود در فقره حصر سخن گفته تا نشان دهد که شورا، حتی تحت امر قوه مجریه نیز عمل نمیکند.
فقط به عنوان یک مثال ساده، از پیامدهای حذف مجلس از نظارت بر امور کشوری میتوان یادآوری کرد: در فقره حاضر، اولا هیچ یک از منابع خبری ایرانی تصمیم حضور نظامیان روسیه در ایران را اعلام نکردند. این روس‌ها بودند که خبر را منتشر کردند. هنوز هم که هنوزه مشخص نیست این حضور از چه زمانی بوده؟ شرایط حضور چگونه است؟ روس‌ها چه امکانات و حقوقی در خاک ما خواهند داشت؟ حق چه اعمالی را دارند و یا ندارند؟ این حضور تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟ ما هیچ کدام را نمی‌دانیم، و بنابر روایت وزیر دفاع، حتی حق هم نداریم که بدانیم. چون مجلس ما دیگر در راس امور نیست.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A074
آرمان امیری @ArmanParian - این دیگر حتی حافظه تاریخی هم نمی‌خواهد. به جرات میتوان گفت همین دیروز بود جدال محمود احمدی‌نژاد با مجلس وقت که بالاخره مجلس در راس امور هست یا نیست؟ همه‌مان با خطر سقوط مجلس از راس امور به خوبی آگاه هستیم. مجلسی که برای تشکیل آن، نخستین انقلاب مشروطه مشرق زمین را رقم زدیم. اما اسیر توپ لیاخوف و استبداد محمدعلی‌شاهی شد. پدران‌مان دوباره برای احیای آن قد علم کردند، اما کودتای محمدرضاشاهی سبب شد تا باز قانون اساسی مشروطه تا سر حد جوهری بر کاغذپاره تقلیل پیدا کند. دوباره یک انقلاب علیه استبدادی که تنها نمایندگان مردم توانایی کنترل آن را داشتند رقم خورد تا این بار در نص صریح قانون اساسی تاکید شود:
اصل ۷۶: مجلس شورای اسلامی حق تحقیق و تفحص در تمام امور کشور را دارد.
اصل ۷۷: عهدنامه‌ها، مقاوله‌نامه‌ها، قراردادها و موافقت‌نامه‌های بین‌المللی باید به تصویب مجلس شورای اسلامی برسد.
اصل ۸۴: هر نماینده در برابر تمام ملت مسئول است و حق دارد در همه مسایل داخلی و خارجی کشور اظهار نظر نماید.
زیر سوال بردن مرجعیت مجلس، بجز از خوی خودرایی و استبداد ناشی نمی‌شود. وقتی محمود احمدی‌نژاد جایگاه مجلس را زیر سال برد خیلی‌ها اعتراض کردند، اما واقعیت این بود که کسی هم چندان «تعجب» نکرد. او پیش از این خوی خودرای خود را بارها و بارها به اثبات رسانده بود. پس چه جای تعجب که در تفسیر عبارت مشهور رهبر انقلاب مبنی بر اینکه «مجلس در راس امور است» ادعا کند: این جمله مربوط به زمانی است که در ایران، نظام پارلمانی حاکم بود و اکنون که پست نخست وزیری حذف شده، قوه مجریه، قوه اول کشور است.
حالا اما نوبت به وزرای کابینه دولت تدبیر و امید رسیده که تصمیمات بحث‌برانگیز خود را بی‌ارتباط به مجلس بخوانند. پس از آنکه تعدادی از نمایندگان مجلس، به حضور هواپیماهای نظامی روسیه در پایگاه هوایی همدان اعتراض کردند، وزیر دفاع به خبرنگاران گفت: «اقدامی که صورت گرفت، تصمیم نظام و شورای عالی امنیت ملی بوده است. ارتباطی به مجلس ندارد».
مساله را از بعد دیگری نیز میتوان مورد سوال قرار داد. جایگاه «شورای عالی امنیت ملی» در کشور کجا است که تمامی قوای سه‌گانه حکومت را مسلوب‌الاختیار می‌سازد؟ وقتی نماینده‌ای به حصر بدون محاکمه افراد اعتراض میکند، پاسخ می‌شنویم که این مساله مصوبه شورای عالی امنیت ملی است. یعنی این شورا می‌تواند با مصوبه خود، قوه قضاییه کشور را دور زده و بر خلاف نص صریح قانون اساسی عمل کند. در فقره حاضر نیز وزیر دفاع مدعی است که مصوبه شورای عالی امنیت ملی فراتر از اختیارات مجلس است و نمایندگان حق پرس و جو از آن را ندارند. البته رییس دولت نیز بارها مستقیم و غیرمستقیم از نارضایتی خود در فقره حصر سخن گفته تا نشان دهد که شورا، حتی تحت امر قوه مجریه نیز عمل نمیکند.
فقط به عنوان یک مثال ساده، از پیامدهای حذف مجلس از نظارت بر امور کشوری میتوان یادآوری کرد: در فقره حاضر، اولا هیچ یک از منابع خبری ایرانی تصمیم حضور نظامیان روسیه در ایران را اعلام نکردند. این روس‌ها بودند که خبر را منتشر کردند. هنوز هم که هنوزه مشخص نیست این حضور از چه زمانی بوده؟ شرایط حضور چگونه است؟ روس‌ها چه امکانات و حقوقی در خاک ما خواهند داشت؟ حق چه اعمالی را دارند و یا ندارند؟ این حضور تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟ ما هیچ کدام را نمی‌دانیم، و بنابر روایت وزیر دفاع، حتی حق هم نداریم که بدانیم. چون مجلس ما دیگر در راس امور نیست.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
دختران انتظار
#N015
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - شاید در جریان باشید که زنان کاروان ورزشی آمریکا در المپیک امسال بیشتر از هر کشور دیگری مدال طلا کسب کرده‌اند. به نحوی که میتوان گفت اگر آمریکا تنها تیمی متشکل از زنان ورزشکارش را به المپیک می‌فرستاد، باز هم در رتبه نخست قرار می‌گرفت. (تا لحظه نگارش این متن، زنان آمریکایی ۲۷ طلا گرفته‌اند که با مجموع طلاهای تیم بریتانیا در جایگاه دوم المپیک برابری میکند) عجیب نیست که بشنویم (کما اینکه بارها گفته‌اند و شنیده‌ایم) پارتی‌بازی بوده! حتی ورزشی‌نویس سرشناسی هم به تازگی مدعی شده بود که خودشان می‌برند و می‌دوزند. «ناداوری» که دیگر ورد زبان همه است. اما شاید بتوان دست‌کم در سطح یک تلنگر، به این چند سطر از مجله نیویورک‌تایمز هم گوشه چشمی انداخت: (goo.gl/2GGh0l)
«...آمریکا یکی از معدود کشورهایی است که ورزش را در آموزش عمومی گنجانده است. ابتهاج محمد، اولین زن آمریکایی که با حجاب به المپیک رفت، شمشیربازی را در دبیرستان دولتی محل تحصیلش شروع کرده بود. از حقوق زنان در دسترسی مساوی به تمام ورزش‌ها در متمم قانون آموزش عالی سال ۱۹۷۲ و قانون ورزش‌های آماتوری و المپیک سال ۱۹۷۸ محافظت شده است. تقریبا ۵۰درصد زنان آمریکا در دبیرستان مشغول یک رشته ورزشی میشوند. ۸۵ درصد از ورزشکارانی که در المپیک ریو برای آمریکا مدال آوردند، ورزشکار تیم‌های دانشگاهی بوده‌اند...».
مدال برنز «کیمیا علیزاده»، به عنوان نخستین مدال المپیکی زنان ایرانی به قدری برای ما شیرین و ارزشمند بود که اگر بگوییم با طلای مردان‌مان برابری می‌کرد سخنی به گزافه نگفته‌ایم. اما فردای جشن شادی، شاید بد نباشد به این هم فکر کنیم که ورزش همگانی در میان زنان ایرانی چقدر گسترده است؟ چند درصد دختران ایرانی فرصت و امکانات لازم برای ورزش و تندرستی را در اختیار دارند؟ سلامت جامعه ما و سلامت مادرانی که پرورش دهندگان نسل‌های آینده هستند در گرو پاسخ به همین پرسش ساده است.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#N015
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N - شاید در جریان باشید که زنان کاروان ورزشی آمریکا در المپیک امسال بیشتر از هر کشور دیگری مدال طلا کسب کرده‌اند. به نحوی که میتوان گفت اگر آمریکا تنها تیمی متشکل از زنان ورزشکارش را به المپیک می‌فرستاد، باز هم در رتبه نخست قرار می‌گرفت. (تا لحظه نگارش این متن، زنان آمریکایی ۲۷ طلا گرفته‌اند که با مجموع طلاهای تیم بریتانیا در جایگاه دوم المپیک برابری میکند) عجیب نیست که بشنویم (کما اینکه بارها گفته‌اند و شنیده‌ایم) پارتی‌بازی بوده! حتی ورزشی‌نویس سرشناسی هم به تازگی مدعی شده بود که خودشان می‌برند و می‌دوزند. «ناداوری» که دیگر ورد زبان همه است. اما شاید بتوان دست‌کم در سطح یک تلنگر، به این چند سطر از مجله نیویورک‌تایمز هم گوشه چشمی انداخت: (goo.gl/2GGh0l)
«...آمریکا یکی از معدود کشورهایی است که ورزش را در آموزش عمومی گنجانده است. ابتهاج محمد، اولین زن آمریکایی که با حجاب به المپیک رفت، شمشیربازی را در دبیرستان دولتی محل تحصیلش شروع کرده بود. از حقوق زنان در دسترسی مساوی به تمام ورزش‌ها در متمم قانون آموزش عالی سال ۱۹۷۲ و قانون ورزش‌های آماتوری و المپیک سال ۱۹۷۸ محافظت شده است. تقریبا ۵۰درصد زنان آمریکا در دبیرستان مشغول یک رشته ورزشی میشوند. ۸۵ درصد از ورزشکارانی که در المپیک ریو برای آمریکا مدال آوردند، ورزشکار تیم‌های دانشگاهی بوده‌اند...».
مدال برنز «کیمیا علیزاده»، به عنوان نخستین مدال المپیکی زنان ایرانی به قدری برای ما شیرین و ارزشمند بود که اگر بگوییم با طلای مردان‌مان برابری می‌کرد سخنی به گزافه نگفته‌ایم. اما فردای جشن شادی، شاید بد نباشد به این هم فکر کنیم که ورزش همگانی در میان زنان ایرانی چقدر گسترده است؟ چند درصد دختران ایرانی فرصت و امکانات لازم برای ورزش و تندرستی را در اختیار دارند؟ سلامت جامعه ما و سلامت مادرانی که پرورش دهندگان نسل‌های آینده هستند در گرو پاسخ به همین پرسش ساده است.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
NY Times
For Those Keeping Score, American Women Dominated in Rio
Had the United States women competed as a separate country, they would have been third in the overall medal chart with 61.
اوج و حضیض کشاورزی با تغییرات دولتی
#V009
نویسنده مهمان: آرشام تاج‌ور @arshamt - بنابر اعلام رسمی، حجم گندم خریداری شده به نرخ تضمینی در سال جاری به ۱۰.۵ میلیون تن رسیده است و پیش‌بینی می‌شود این از مرز ۱۱ میلیون تن نیز بگذرد. این میزان، رکوردی در یک دهه اخیر به حساب می‌آید. با این حجم تولید دیگر نه تنها نیازی به واردات نیست بلکه امکان صادرات یک تا دو میلیون تن گندم نیز وجود دارد. اما باید خوشحال بود یا ناراحت؟
پیش از این در سال ۸۳ نیز با خرید تضمینی ۱۱.۴ میلیون تن گندم به خودکفایی رسیده بودیم. سیدمحمد خاتمی در جشن خودکفایی گندم گفت «ایرانیان پس از ۴۰ سال توانستند گندم خود را خودشان تولید کنند و باید برای حفظ آن تلاش کرد». اما هیچ چیز حفظ نشد. یک دهه بعد به جایی رسیدیم که فقط برای مصرف ۱۸ روز گندم در سیلوهای کشور ذخیره داشتیم. قیمت خرید تضمینی واقعی نبود و کشاورزان رغبتی به کشت گندم نداشتند. دولت برای تامین گندم به واردات بی‌رویه روی آورد تا در سال ۹۱ با واردات ۷میلیون تن، رکورد خرید گندم خارجی شکسته شود.
با روی کار آمدن دولت جدید، قیمت خرید تضمینی گندم جهش پیدا کرد. در سال ۹۳ قیمت به ۱۱۵۵ تومان و در سال ۹۵ به ۱۲۷۰ تومان رسید. به دنبال این تغییرات، در سال ۹۳ حجم گندم خریداری شده از کشاورزان به سطح ۶میلیون و ۶۰۰هزار تن رسید. این میزان تا آبان ماه ۱۳۹۴ به حدود۸میلیون تن افزایش یافت.
ولی مگر چه اتفاقی افتاده است؟ چه رخ داده است که طی دو سال تولید گندم کشور ۶۵درصد افزایش می‌یابد؟ آیا از سال ۹۳ تا ۹۵ نظام کشاورزی کشور دچار تحول شده است؟ آیا در طول ۲ سال کشاورزی ایران شاهد تغییرات بنیادین بوده؟ آیا حجم زمین‌های کشاورزی به این میزان بیشتر شده است؟ مگر می‌شود در طول مدت کوتاهی کشاورزی را متحول کرد؟ پس این ظرفیت تولید گندم توسط کشاورزان از سال ۸۳ چه شده بود؟
شاید اکنون معنای مدیریت و تاثیر آن را بهتر درک کنم. کشاورزان و زمین‌های کشاورزی همان است، چیزی که تغییر کرده طرز تفکر و مدیریتی است که به کشاورزان اطمینان داده تا دیگر نگران فروش گندم خود نباشند و قابلیت تولید خود را به رخ بکشند.
(شما هم اگر مایل به انتشار یادداشت خود در «مجمع دیوانگان» @Divanesara هستید، آن را به آدرس تلگرامی @ArmanParian ارسال کنید)
#V009
نویسنده مهمان: آرشام تاج‌ور @arshamt - بنابر اعلام رسمی، حجم گندم خریداری شده به نرخ تضمینی در سال جاری به ۱۰.۵ میلیون تن رسیده است و پیش‌بینی می‌شود این از مرز ۱۱ میلیون تن نیز بگذرد. این میزان، رکوردی در یک دهه اخیر به حساب می‌آید. با این حجم تولید دیگر نه تنها نیازی به واردات نیست بلکه امکان صادرات یک تا دو میلیون تن گندم نیز وجود دارد. اما باید خوشحال بود یا ناراحت؟
پیش از این در سال ۸۳ نیز با خرید تضمینی ۱۱.۴ میلیون تن گندم به خودکفایی رسیده بودیم. سیدمحمد خاتمی در جشن خودکفایی گندم گفت «ایرانیان پس از ۴۰ سال توانستند گندم خود را خودشان تولید کنند و باید برای حفظ آن تلاش کرد». اما هیچ چیز حفظ نشد. یک دهه بعد به جایی رسیدیم که فقط برای مصرف ۱۸ روز گندم در سیلوهای کشور ذخیره داشتیم. قیمت خرید تضمینی واقعی نبود و کشاورزان رغبتی به کشت گندم نداشتند. دولت برای تامین گندم به واردات بی‌رویه روی آورد تا در سال ۹۱ با واردات ۷میلیون تن، رکورد خرید گندم خارجی شکسته شود.
با روی کار آمدن دولت جدید، قیمت خرید تضمینی گندم جهش پیدا کرد. در سال ۹۳ قیمت به ۱۱۵۵ تومان و در سال ۹۵ به ۱۲۷۰ تومان رسید. به دنبال این تغییرات، در سال ۹۳ حجم گندم خریداری شده از کشاورزان به سطح ۶میلیون و ۶۰۰هزار تن رسید. این میزان تا آبان ماه ۱۳۹۴ به حدود۸میلیون تن افزایش یافت.
ولی مگر چه اتفاقی افتاده است؟ چه رخ داده است که طی دو سال تولید گندم کشور ۶۵درصد افزایش می‌یابد؟ آیا از سال ۹۳ تا ۹۵ نظام کشاورزی کشور دچار تحول شده است؟ آیا در طول ۲ سال کشاورزی ایران شاهد تغییرات بنیادین بوده؟ آیا حجم زمین‌های کشاورزی به این میزان بیشتر شده است؟ مگر می‌شود در طول مدت کوتاهی کشاورزی را متحول کرد؟ پس این ظرفیت تولید گندم توسط کشاورزان از سال ۸۳ چه شده بود؟
شاید اکنون معنای مدیریت و تاثیر آن را بهتر درک کنم. کشاورزان و زمین‌های کشاورزی همان است، چیزی که تغییر کرده طرز تفکر و مدیریتی است که به کشاورزان اطمینان داده تا دیگر نگران فروش گندم خود نباشند و قابلیت تولید خود را به رخ بکشند.
(شما هم اگر مایل به انتشار یادداشت خود در «مجمع دیوانگان» @Divanesara هستید، آن را به آدرس تلگرامی @ArmanParian ارسال کنید)
پاسخی به مطلب «اوج و حضیض کشاورزی با تغییرات دولتی»
#V009
ارسالی از جانب «دکتر امیر یزدان سپاس»:
١- خودكفايي معني و مفهوم خودش را دارد، بنظر اينجانب اگر كشور در حداقل ٥ سال متوالي توانست حداقل ٢٠ تا ٢٥ درصد بيشتر از نياز خود گندم توليد كند، آن زمان و آن هم با احتياط مي توانيم بگوئيم در راستاي خودكفا شدن هستيم. با يك سال توليد مورد نياز كشور هرگز و هرگز نمي توانيم ادعاي خودكفائي داشته باشيم. عملي كه به اشتباه در سال ١٣٨٣ نيز انجام پذيرفت و سال هاي بعد از آن طبق آمار تا ٨ ميليون تن گندم نيز وارد كرديم. همان حضرات سال ١٣٨٣ كه اعلام خودكفائي كردند پس از بازنشستگي دوران ١٣٨٤ تا ١٣٩٢ مجددآ به سر كار برگشتند و روز از نو و روزي از نو و اعلام خودكفائي ديگر و كسي نيست از آنها سوال كند پس خودكفائي ١٣٨٣ چه شد و اعلام مجدد آن براي چه منظور است؟
٢- امسال از لحاظ بارش ها سال نسبتآ مناسبي بوده است كه شايد هم به دليل همان پديده إل ني نيو باشد. لازم است عرض نمايم واريته هاي پيشرفته گندم به لحاظ وضعيت ژنتيكي اصلاح شده آنها، واكنش مثبت (Positive responsiveness) به بارش ها و دماي مناسب (دماي خنك) نشان مي دهند و عملكرشان افزايش مي يابد. حتمآ شنيده، ديده يا خوانده ايد گندمكاراني از اين واريته ها تا ١٣ تن در هكتار را برداشت نموده اند كه عمدتآ به لحاظ همان واكنش مثبت به شرايط أب و هوايي مطلوب است. پس بنظر حقير شايسته نيست الطاف بيكران الهي براي اين بارش ها و در درجه دوم تلاش محققين در بوجود آوردن اين واريته هاي گندم را بعضأ بعضي از مسئولين به حساب مديريت خودشان بگذراند كه در اينصورت بايد در سال هايي متفاوت با شرايط جوي امسال نيز شاهد توليد پايدار باشيم. بنابراين با توجه به مطالب فوق بنظر اينجانب اعلام خودكفايي هنوز خيلي زود است.
(شما هم اگر مایل به انتشار یادداشت خود در «مجمع دیوانگان» @Divanesara هستید، آن را به آدرس تلگرامی @ArmanParian ارسال کنید)
#V009
ارسالی از جانب «دکتر امیر یزدان سپاس»:
١- خودكفايي معني و مفهوم خودش را دارد، بنظر اينجانب اگر كشور در حداقل ٥ سال متوالي توانست حداقل ٢٠ تا ٢٥ درصد بيشتر از نياز خود گندم توليد كند، آن زمان و آن هم با احتياط مي توانيم بگوئيم در راستاي خودكفا شدن هستيم. با يك سال توليد مورد نياز كشور هرگز و هرگز نمي توانيم ادعاي خودكفائي داشته باشيم. عملي كه به اشتباه در سال ١٣٨٣ نيز انجام پذيرفت و سال هاي بعد از آن طبق آمار تا ٨ ميليون تن گندم نيز وارد كرديم. همان حضرات سال ١٣٨٣ كه اعلام خودكفائي كردند پس از بازنشستگي دوران ١٣٨٤ تا ١٣٩٢ مجددآ به سر كار برگشتند و روز از نو و روزي از نو و اعلام خودكفائي ديگر و كسي نيست از آنها سوال كند پس خودكفائي ١٣٨٣ چه شد و اعلام مجدد آن براي چه منظور است؟
٢- امسال از لحاظ بارش ها سال نسبتآ مناسبي بوده است كه شايد هم به دليل همان پديده إل ني نيو باشد. لازم است عرض نمايم واريته هاي پيشرفته گندم به لحاظ وضعيت ژنتيكي اصلاح شده آنها، واكنش مثبت (Positive responsiveness) به بارش ها و دماي مناسب (دماي خنك) نشان مي دهند و عملكرشان افزايش مي يابد. حتمآ شنيده، ديده يا خوانده ايد گندمكاراني از اين واريته ها تا ١٣ تن در هكتار را برداشت نموده اند كه عمدتآ به لحاظ همان واكنش مثبت به شرايط أب و هوايي مطلوب است. پس بنظر حقير شايسته نيست الطاف بيكران الهي براي اين بارش ها و در درجه دوم تلاش محققين در بوجود آوردن اين واريته هاي گندم را بعضأ بعضي از مسئولين به حساب مديريت خودشان بگذراند كه در اينصورت بايد در سال هايي متفاوت با شرايط جوي امسال نيز شاهد توليد پايدار باشيم. بنابراين با توجه به مطالب فوق بنظر اينجانب اعلام خودكفايي هنوز خيلي زود است.
(شما هم اگر مایل به انتشار یادداشت خود در «مجمع دیوانگان» @Divanesara هستید، آن را به آدرس تلگرامی @ArmanParian ارسال کنید)
گفتاری در باب ۱۴ قرن جستجوی اسلام حقیقی
#V010
نویسنده مهمان: امین شاکری @AShakery-
روحانیون ادعا میکنند که در علوم انسانی ما نباید به منابع غربی اتکا کنیم و علوم انسانی اسلامی که باید آن را در قرآن و روایات کشف کنیم کاملا پاسخگوی نیازهای جامعه مدرن است. خب میخواهیم حقیقت یکی از آیات قرآن را کشف کنیم. سراغ یکی از تفاسیر قرآن میرویم و میبینیم که ذیل آیه چهار احتمال a , b ,c , d مطرح شده است. نویسنده میگوید که فلانی طرفدار نظر a، دیگری b، آن یکی c ، و بنده d را در مورد این‌آیه منطقی‌تر میدانیم. شما نیز احتمالات را بررسی میکنید و احتمالا همان نظر d را بعنوان منظور خداوند میپذیرید. هرچند‌این انتخاب شما نیز متاثر از جامعه و اطرافیان شماست و اگر آنها بیشتر تفسیر c را درست میدانند و با شما از کودکی بر همان مبنا رفتار کرده‌اند شما نیز احتمالا گزینه c را منطقی‌تر خواهید دانست اما‌این نکته اصلی نیست.
اگر بیشتر به آن فلانی‌ها دقت کنید متوجه میشوید که غالبا اکثر مفسرینی که هم‌نظرند معاصرند یا نهایتا چند قرن با هم فاصله دارند. برای مثال تا قرن 5 تنها گزینه a مطرح است اما ناگهان شیخ طوسی در قرن 5 هجری گزینه b را هم مطرح میکند. چرا گزینه b زودتر به ذهن کسی نرسید؟ میتوان گفت که لغو قانون ممنوعیت نوشتن احادیث و رایج‌تر شدن‌ترجمه عربی کتب یونانی پیش زمینه‌های کافی را در اختیار شیخ طوسی قرار داد تا موفق به ایجاد ارتباطی میان آنها و آیه شود.
در قرن های بعد تفکراتی مانند وحدت وجود در اشعار باباطاهر، عناصر اربعه ارسطو، اشعار عرفانی مولانا، حرکت جوهری ملاصدرا، بحث های عطار در باب جبر و اختیار و هدف از زندگی و... هرکدام مدل های فکری هستند که جهان‌بینی فرد را متحول میکنند و میتوانند موجب برداشت گزینه c از آیه شوند. نهایتا‌آیت الله طباطبایی آشنا با فلسفه غرب در تفسیر خود گزینه d را مطرح میکند که برای ما نسبت به بقیه منطقی‌تر بنظر می‌آید.این سیر پیچیده شدن که با نگاه به قطورتر شدن مداوم کتب تفسیر در طول تاریخ غیرقابل انکار است برخلاف تصور کمتر الهام گرفته از خود قرآن است چرا که قرآن به همین شکل امروز از 14 قرن پیش در دسترس بوده اگر‌این تئوری‌ها از قرآن منشا گرفته‌اند پس چرا همان اوایل مطرح نشدند؟ در واقع شخص پیش از آغاز تفسیر به نتیجه‌ای که تفسیرش ارائه میدهد رسیده است و بیشتر به دنبال یافتن مصادیقی در تایید شیوه جهان‌بینی خود در قرآن یا حداقل‌ایجاد نوعی ارتباط بین این‌دو است. هر کدام از گزینه‌هایی که ارائه میشوند تاریخ مصرفی دارند و پس از مدتی با گزینه‌ای جدیدتر جایگزین میشوند کما اینکه گزینه e را روشنفکران دینی مانند سروش و شبستری در دهه‌های اخیر ارائه داده‌اند که بعلت ساختارشکنی و تقابل آن با آموزه‌های فقه سنتی از سوی فقها طرد شده است.
در نگاه کلی‌تر اسلام در دوران حمله به‌ایران و روم اسلام جهادی، در عصر عرفان و صوفی‌گری اسلام صوفیانه، پیش از انقلاب اسلام انقلابی، از نگاه بازرگان اسلام اجتماعی، پس از انقلاب اسلام ناب محمدی رودرروی اسلام آمریکایی، در دوره سید محمد خاتمی اسلام رحمانی، برای داعش اسلام بنیادگرا، برای روشنفکران دینی اسلام پویا و اهل مدارا و... بوده است.اینها همه برداشت‌هایی از اسلام با توجه به شرایط روزند و در واقع چیزی به عنوان اسلام حقیقی وجود خارجی ندارد. یک متن شاید بتواند مقدس باشد اما فهم من از‌این متن دیگر مقدس نخواهد بود. چنین نگرشی ما را به پذیرش پلورالیسم دینی یا به قول سروش صراط‌های مستقیم وامیدارد جایی که کسی ادعا نمیکند سعادت بشر در گرو تبعیت از روش خاصی است و دیگران در آتش دوزخ خواهند سوخت. رگه‌هایی از‌این تفکر را میتوان در آثار شهید مطهری نیز یافت جایی که او پا را پله‌ای از فقهای سنتی فراتر میگذارد و سعادت را توشه حق طلبان میداند نه ایمان آوردگان!
بنابراین‌ترکیب‌هایی مانند اقتصاد اسلامی هرچند ظاهرا میگویند این اقتصادی است که از اسلام گرفته شده است اما‌این توهمی بیش نیست و در واقع اسلام است که لباس نظریات اقتصادی خود را به آن پوشانده‌اند تا اگر کسی با نظرات اقتصادی آنها مخالفت کرد یا ادعا کرد که اسلام برای هدایت آمده و نظریات اقتصادی را به کارشناسان میسپارد بتوانند او را به ضدیت با قرآن یا ناآگاهی متهم کنند و حرف خود را به کرسی بنشانند.
(شما هم اگر مایل به انتشار یادداشت خود در «مجمع دیوانگان» @Divanesara هستید، آن را به آدرس تلگرامی @ArmanParian ارسال کنید)
#V010
نویسنده مهمان: امین شاکری @AShakery-
روحانیون ادعا میکنند که در علوم انسانی ما نباید به منابع غربی اتکا کنیم و علوم انسانی اسلامی که باید آن را در قرآن و روایات کشف کنیم کاملا پاسخگوی نیازهای جامعه مدرن است. خب میخواهیم حقیقت یکی از آیات قرآن را کشف کنیم. سراغ یکی از تفاسیر قرآن میرویم و میبینیم که ذیل آیه چهار احتمال a , b ,c , d مطرح شده است. نویسنده میگوید که فلانی طرفدار نظر a، دیگری b، آن یکی c ، و بنده d را در مورد این‌آیه منطقی‌تر میدانیم. شما نیز احتمالات را بررسی میکنید و احتمالا همان نظر d را بعنوان منظور خداوند میپذیرید. هرچند‌این انتخاب شما نیز متاثر از جامعه و اطرافیان شماست و اگر آنها بیشتر تفسیر c را درست میدانند و با شما از کودکی بر همان مبنا رفتار کرده‌اند شما نیز احتمالا گزینه c را منطقی‌تر خواهید دانست اما‌این نکته اصلی نیست.
اگر بیشتر به آن فلانی‌ها دقت کنید متوجه میشوید که غالبا اکثر مفسرینی که هم‌نظرند معاصرند یا نهایتا چند قرن با هم فاصله دارند. برای مثال تا قرن 5 تنها گزینه a مطرح است اما ناگهان شیخ طوسی در قرن 5 هجری گزینه b را هم مطرح میکند. چرا گزینه b زودتر به ذهن کسی نرسید؟ میتوان گفت که لغو قانون ممنوعیت نوشتن احادیث و رایج‌تر شدن‌ترجمه عربی کتب یونانی پیش زمینه‌های کافی را در اختیار شیخ طوسی قرار داد تا موفق به ایجاد ارتباطی میان آنها و آیه شود.
در قرن های بعد تفکراتی مانند وحدت وجود در اشعار باباطاهر، عناصر اربعه ارسطو، اشعار عرفانی مولانا، حرکت جوهری ملاصدرا، بحث های عطار در باب جبر و اختیار و هدف از زندگی و... هرکدام مدل های فکری هستند که جهان‌بینی فرد را متحول میکنند و میتوانند موجب برداشت گزینه c از آیه شوند. نهایتا‌آیت الله طباطبایی آشنا با فلسفه غرب در تفسیر خود گزینه d را مطرح میکند که برای ما نسبت به بقیه منطقی‌تر بنظر می‌آید.این سیر پیچیده شدن که با نگاه به قطورتر شدن مداوم کتب تفسیر در طول تاریخ غیرقابل انکار است برخلاف تصور کمتر الهام گرفته از خود قرآن است چرا که قرآن به همین شکل امروز از 14 قرن پیش در دسترس بوده اگر‌این تئوری‌ها از قرآن منشا گرفته‌اند پس چرا همان اوایل مطرح نشدند؟ در واقع شخص پیش از آغاز تفسیر به نتیجه‌ای که تفسیرش ارائه میدهد رسیده است و بیشتر به دنبال یافتن مصادیقی در تایید شیوه جهان‌بینی خود در قرآن یا حداقل‌ایجاد نوعی ارتباط بین این‌دو است. هر کدام از گزینه‌هایی که ارائه میشوند تاریخ مصرفی دارند و پس از مدتی با گزینه‌ای جدیدتر جایگزین میشوند کما اینکه گزینه e را روشنفکران دینی مانند سروش و شبستری در دهه‌های اخیر ارائه داده‌اند که بعلت ساختارشکنی و تقابل آن با آموزه‌های فقه سنتی از سوی فقها طرد شده است.
در نگاه کلی‌تر اسلام در دوران حمله به‌ایران و روم اسلام جهادی، در عصر عرفان و صوفی‌گری اسلام صوفیانه، پیش از انقلاب اسلام انقلابی، از نگاه بازرگان اسلام اجتماعی، پس از انقلاب اسلام ناب محمدی رودرروی اسلام آمریکایی، در دوره سید محمد خاتمی اسلام رحمانی، برای داعش اسلام بنیادگرا، برای روشنفکران دینی اسلام پویا و اهل مدارا و... بوده است.اینها همه برداشت‌هایی از اسلام با توجه به شرایط روزند و در واقع چیزی به عنوان اسلام حقیقی وجود خارجی ندارد. یک متن شاید بتواند مقدس باشد اما فهم من از‌این متن دیگر مقدس نخواهد بود. چنین نگرشی ما را به پذیرش پلورالیسم دینی یا به قول سروش صراط‌های مستقیم وامیدارد جایی که کسی ادعا نمیکند سعادت بشر در گرو تبعیت از روش خاصی است و دیگران در آتش دوزخ خواهند سوخت. رگه‌هایی از‌این تفکر را میتوان در آثار شهید مطهری نیز یافت جایی که او پا را پله‌ای از فقهای سنتی فراتر میگذارد و سعادت را توشه حق طلبان میداند نه ایمان آوردگان!
بنابراین‌ترکیب‌هایی مانند اقتصاد اسلامی هرچند ظاهرا میگویند این اقتصادی است که از اسلام گرفته شده است اما‌این توهمی بیش نیست و در واقع اسلام است که لباس نظریات اقتصادی خود را به آن پوشانده‌اند تا اگر کسی با نظرات اقتصادی آنها مخالفت کرد یا ادعا کرد که اسلام برای هدایت آمده و نظریات اقتصادی را به کارشناسان میسپارد بتوانند او را به ضدیت با قرآن یا ناآگاهی متهم کنند و حرف خود را به کرسی بنشانند.
(شما هم اگر مایل به انتشار یادداشت خود در «مجمع دیوانگان» @Divanesara هستید، آن را به آدرس تلگرامی @ArmanParian ارسال کنید)
عصاره رذایل بشری
#A075
آرمان امیری @ArmanParian - «جعفر والی»، به تازگی از بازی در سریال «معمای شاه» اظهار پشیمانی کرده است. بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون ما در توضیح دلایل پشیمانی خود میگوید: «ما در این دوران زندگی کردیم. والله این طور نبود. به خدا اینطور نبود که این سریال روایت میکند». انتقادات آقای والی به سریال ۲۰۰میلیارد تومانی تلویزیون موضوع جدیدی نیست. مدت‌ها است که روایت‌های جانبدارانه رسمی از اوضاع کشور در دوران پیش از انقلاب با انتقادات فراوان همراه است. خوشبختانه هنوز آنقدر از انقلاب نگذشته که کسی دوران پیش از آن را به یاد نیاورد. شمار آنان که میتوانند صرفا با اتکا به مشاهدات و تجربیات شخصی خود به تاریخ‌نگاری رسمی اعتراض کنند بسیار است، با این حال من گمان می‌کنم مساله اصلا در سطح «تحریف تاریخ» خلاصه نمی‌شود.
«جورج اورول» در داستان «مزرعه حیوانات» روایتی را ثبت کرده که به نظر می‌رسد سرنوشت مشترک بسیاری از رژیم‌های انقلابی است. نظام‌هایی که در تلاش برای توجیه کمبودها و نارسایی‌های خود به ناچار دست به تحریف تاریخ می‌زنند تا اینگونه القا کنند که اوضاع قبلا از این هم بدتر بوده و حالا هرچه هست، از قبل بهتر است. ما هم مدت‌ها است که درگیر تبلیغات مشابهی هستیم، اما به صورت اختصاصی، یک ابتکار جدید به خرج داده‌ایم که با نسخه‌های معمول «تحریف تاریخ» متفاوت است. ما حالا، شاهد گسترش روزافزون یک شیوه استدلال عجیب هستیم: «اگر ما بد هستیم، دیگران هم بد هستند»!
می‌گویید فساد دولتی رخ داده است. دیگر نیازی نیست که ارجاع بدهند به مفاسد اقتصادی خاندان پهلوی. پاسخ می‌دهند فلان وزیر آلمان هم رشوه گرفته است.
می‌گویید چرا در پوشش مردم اجبار به کار می‌برید؟ دیگر داستان کشف حجاب رضاشاهی تازگی ندارد. میگویند پلیس فرانسه هم جدیدا با روبنده برخورد میکند.
به برخوردهای خشن پلیس اعتراض میکنید؛ نیازی به ارجاع تاریخی نیست. میگویند در آمریکا هم موارد خشونت پلیس علیه سیاه‌پوستان گزارش شده است.
با مداخله نظامی در کشورهای منطقه اگر مخالفت کنید میگویند عربستان هم دخالت میکند، یا آمریکا هم در ویتنام جنایت کرده است.
تمامی این موارد در کنار هم، حکایت از یک شیوه استدلالی عجیب دارند. شیوه‌ای که در آن، ضعف، کاستی یا اشتباهات دیگران می‌تواند توجیه هر اشتباه یا ناکارآمدی ما به حساب آید. احتمالا در همین راستا است که مسوولان اداره شهر تهران، به ناگاه نگران سلامت زنان آمریکایی میشوند و هزینه گزافی برای نمایش بیلبوردهای ضد آمریکایی پرداخت میکنند.
در فرهنگ کهن ایرانی، از دیرباز تا کنون حکایت لقمان حکیم و ادب‌آموزی او از بی‌ادبان شهره خاص و عام بوده است. لقمان در مشاهده «بی‌ادبان» می‌گفت «هرچه از ایشان در نظرم ناپسند آمد از فعل آن پرهیز کردم». حالا اما با پدیده‌های شگفت‌انگیزی مواجه هستیم که منشی یکسره متفاوت از شیوه کهن و پسندیده ایرانی در پیش گرفته‌اند. اینان، در تمام عالم می‌گردند و هرکجا رد پایی از «بی‌ادبی» و بی‌اخلاقی دیدند از آن الگو بر می‌دارند تا به مرور به «عصاره رذایل بشریت» بدل شوند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A075
آرمان امیری @ArmanParian - «جعفر والی»، به تازگی از بازی در سریال «معمای شاه» اظهار پشیمانی کرده است. بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون ما در توضیح دلایل پشیمانی خود میگوید: «ما در این دوران زندگی کردیم. والله این طور نبود. به خدا اینطور نبود که این سریال روایت میکند». انتقادات آقای والی به سریال ۲۰۰میلیارد تومانی تلویزیون موضوع جدیدی نیست. مدت‌ها است که روایت‌های جانبدارانه رسمی از اوضاع کشور در دوران پیش از انقلاب با انتقادات فراوان همراه است. خوشبختانه هنوز آنقدر از انقلاب نگذشته که کسی دوران پیش از آن را به یاد نیاورد. شمار آنان که میتوانند صرفا با اتکا به مشاهدات و تجربیات شخصی خود به تاریخ‌نگاری رسمی اعتراض کنند بسیار است، با این حال من گمان می‌کنم مساله اصلا در سطح «تحریف تاریخ» خلاصه نمی‌شود.
«جورج اورول» در داستان «مزرعه حیوانات» روایتی را ثبت کرده که به نظر می‌رسد سرنوشت مشترک بسیاری از رژیم‌های انقلابی است. نظام‌هایی که در تلاش برای توجیه کمبودها و نارسایی‌های خود به ناچار دست به تحریف تاریخ می‌زنند تا اینگونه القا کنند که اوضاع قبلا از این هم بدتر بوده و حالا هرچه هست، از قبل بهتر است. ما هم مدت‌ها است که درگیر تبلیغات مشابهی هستیم، اما به صورت اختصاصی، یک ابتکار جدید به خرج داده‌ایم که با نسخه‌های معمول «تحریف تاریخ» متفاوت است. ما حالا، شاهد گسترش روزافزون یک شیوه استدلال عجیب هستیم: «اگر ما بد هستیم، دیگران هم بد هستند»!
می‌گویید فساد دولتی رخ داده است. دیگر نیازی نیست که ارجاع بدهند به مفاسد اقتصادی خاندان پهلوی. پاسخ می‌دهند فلان وزیر آلمان هم رشوه گرفته است.
می‌گویید چرا در پوشش مردم اجبار به کار می‌برید؟ دیگر داستان کشف حجاب رضاشاهی تازگی ندارد. میگویند پلیس فرانسه هم جدیدا با روبنده برخورد میکند.
به برخوردهای خشن پلیس اعتراض میکنید؛ نیازی به ارجاع تاریخی نیست. میگویند در آمریکا هم موارد خشونت پلیس علیه سیاه‌پوستان گزارش شده است.
با مداخله نظامی در کشورهای منطقه اگر مخالفت کنید میگویند عربستان هم دخالت میکند، یا آمریکا هم در ویتنام جنایت کرده است.
تمامی این موارد در کنار هم، حکایت از یک شیوه استدلالی عجیب دارند. شیوه‌ای که در آن، ضعف، کاستی یا اشتباهات دیگران می‌تواند توجیه هر اشتباه یا ناکارآمدی ما به حساب آید. احتمالا در همین راستا است که مسوولان اداره شهر تهران، به ناگاه نگران سلامت زنان آمریکایی میشوند و هزینه گزافی برای نمایش بیلبوردهای ضد آمریکایی پرداخت میکنند.
در فرهنگ کهن ایرانی، از دیرباز تا کنون حکایت لقمان حکیم و ادب‌آموزی او از بی‌ادبان شهره خاص و عام بوده است. لقمان در مشاهده «بی‌ادبان» می‌گفت «هرچه از ایشان در نظرم ناپسند آمد از فعل آن پرهیز کردم». حالا اما با پدیده‌های شگفت‌انگیزی مواجه هستیم که منشی یکسره متفاوت از شیوه کهن و پسندیده ایرانی در پیش گرفته‌اند. اینان، در تمام عالم می‌گردند و هرکجا رد پایی از «بی‌ادبی» و بی‌اخلاقی دیدند از آن الگو بر می‌دارند تا به مرور به «عصاره رذایل بشریت» بدل شوند.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
در مظلومیت «گفتمان عدالت»
#A076
آرمان امیری @ArmanParian - یکی از ادعاهای عجیبی که دوستان اصول‌گرا اینقدر تکرار کرده‌اند که گویا جدی باورشان شده، پشتیبانی از «گفتمان عدالت» است در مقابل گفتمان «آزادی» مورد حمایت اصلاح‌طلبان. به تازگی تکرار مطالبی که برای دامن زدن به این دوگانه خوانده‌ام آنقدر زیاد است که حتی کمی مشکوک و سازمان‌دهی شده به نظر می‌رسد، اما تناقض داستان کجاست؟
خاستگاه جناح محافظه‌کار ایران، پیوند سنتی «بازار / روحانیت» است. از سال‌ها پیش هم دو رکن اصلی این جناح یکی حزب موتلفه بوده است و دیگر جامعه روحانیت مبارز. اصول‌گرایی فعلی صرفا یک تغییر نام بود برای گریز از عنوان «محافظه‌کار» که تا انتخابات سال ۸۰ هم رایج بود. به صورت طبیعی نیز جریان راست، (نه فقط در ایران، بلکه در تمامی جهان) دغدغه تنها چیزی که ندارد «عدالت» است. اتفاقا، همین جناح است که پیشگام دفاع از آزادی است. البته، صرفا «آزادسازی اقتصادی». یعنی درست همان چیزی که منفعت مستقیم جریان بازار در آن نهفته است. تفاوت اصلی جناح راست سنتی، با راست لیبرال هم در جداسازی «آزادی اقتصادی» از «آزادی‌های سیاسی و اجتماعی» است. یعنی پاشنه‌های آشیل رکن دوم محافظه‌کاران، که روحانیت سنتی باشد.
در تمام دهه ۶۰ نیز آن جناحی که بر آزادسازی اقتصادی تاکید داشت همین جریان راست بود. جناح چپ هم با محوریت میرحسین موسوی طبیعتا سعی می‌کرد با شعار حمایت از مستضعفین، سیاست‌های حمایتی دولت را گسترش دهد. اختلافات این دو جریان در ماجرای استعفای وزرای راست‌گرا از کابینه دولت موسوی و البته درگیری‌های مداوم رییس جمهور و نخست‌وزیر وقت قابل مشاهده و پی‌گیری است.
از سال ۸۱، یک جریان کوچک نزدیک به محافظه‌کاران شکل گرفت که محوریت‌اش با محمود احمدی‌نژاد بود. این جریان شعار خودش را «عدالت» انتخاب کرد و تلاش نمود دست‌کم در ظاهر امر جانب اقشار فرودست را بگیرد. با توجه به پیروزی‌های انتخاباتی این جریان، اصول‌گرایان خیلی زود سعی کردند با آن پیوند برقرار کنند و شاید همین تلاش در تغییر عنوان «محافظه‌کاری» به «اصول‌گرایی» بی‌تاثیر نبود. هرچند در نهایت هیچ گاه رابطه اصول‌گرایان سنتی با طیف احمدی‌نژاد به یک پیوند پایدار ختم نشد، اما دست‌کم بدنه جریان اصول‌گرایی این فرصت را پیدا کرد که ضعف شدید گفتمانی خودش را با یک سیاست دوگانه پوشش دهد. یعنی از یک طرف همچنان به عنوان پیاده‌نظام عملیاتی جریان راست به کار خود ادامه دهد و از طرف دیگر مدعی شود که پرچم‌دار شعار «عدالت» است.
مشکل اینجاست که این ادعا با واقعیت‌های روز هیچ هم‌خوانی ندارد. ایراد احمدی‌نژاد فقط این نبود که در پس شعار «عدالت» بیشترین مفاسد اقتصادی تاریخ کشور را رقم زد. تناقض اصلی او در آزادسازی‌های بی‌رویه اقتصادی بود که در تضاد با شعار دفاع از اقشار فرودست قرار داشت. تحولاتی که در جهان صرفا از جانب احزاب «نئومحاظه‌کار» سابقه داشته است در کشور ما با شعار «عدالت» به اجرا درآمد. کار به جایی رسیده بود که شخص احمدی‌نژاد در یک گفت‌وگوی تلویزیونی از علاقه دولت به خصوصی‌سازی کامل تمامی مدارس کشور سخن گفت که خوشبختانه عمر دولتش کفاف نداد.
زمانی که دولت میانه‌رو حسن روحانی با حمایت اصلاح‌طلبان روی کار آمد، برای اولین بار در تاریخ کشور طرح نظام سلامت و پوشش بیمه همگانی به اجرا درآمد. پروژه‌ای که اگر در هر کجای دیگر جهان اتفاق می‌افتاد می‌توانست بزرگترین دستاورد برای علمداران شعار «عدالت» به حساب آید. در همین زمان، دولت تلاش کرد انضباط مالی از دست رفته را به سیستم اداری کشور باز گرداند و در برخورد با تخلفاتی نظیر پرونده فیش‌های نجومی با شفافیت و قاطعیت عمل کند. اما پیاده‌نظام مدعی «عدالت‌محوری»، بار دیگر در برخورد با واقعیت دم خروس خود را بیرون انداخت تا به جای دفاع از اصلاحات بنیادین دولتی، به دفاع از تداوم مفاسد سیستماتیک جناح سیاسی خود بپردازد.
حالا که نوبت به مجموعه عریض و طویل شهرداری رسیده تا گوشه‌ای از مفاسد سازمان‌یافته سردار خلبان افشا شود، پیاده‌نظام اصول‌گرا ناچار است بار دیگر با فرار به جلوهایی نظیر «دولت هم فساد داشته» وظیفه سازمانی توجیه و دفاع را بر عهده بگیرد تا بیش از هر زمانی نداشتن پرنسیب، اصول اخلاقی و گفتمان سیاسی/اجتماعی خود را به نمایش بگذارد.
به باور من، بزرگترین و مظلوم‌ترین قربانی در این میان، «گفتمان عدالت» است. گفتمانی که جدی‌ترین و اثبات‌شده‌ترین حامی خود را در بند حصر غیرقانونی می‌بیند و حالا خودش در بند و زنجیر مدعیانی دروغین است.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara
#A076
آرمان امیری @ArmanParian - یکی از ادعاهای عجیبی که دوستان اصول‌گرا اینقدر تکرار کرده‌اند که گویا جدی باورشان شده، پشتیبانی از «گفتمان عدالت» است در مقابل گفتمان «آزادی» مورد حمایت اصلاح‌طلبان. به تازگی تکرار مطالبی که برای دامن زدن به این دوگانه خوانده‌ام آنقدر زیاد است که حتی کمی مشکوک و سازمان‌دهی شده به نظر می‌رسد، اما تناقض داستان کجاست؟
خاستگاه جناح محافظه‌کار ایران، پیوند سنتی «بازار / روحانیت» است. از سال‌ها پیش هم دو رکن اصلی این جناح یکی حزب موتلفه بوده است و دیگر جامعه روحانیت مبارز. اصول‌گرایی فعلی صرفا یک تغییر نام بود برای گریز از عنوان «محافظه‌کار» که تا انتخابات سال ۸۰ هم رایج بود. به صورت طبیعی نیز جریان راست، (نه فقط در ایران، بلکه در تمامی جهان) دغدغه تنها چیزی که ندارد «عدالت» است. اتفاقا، همین جناح است که پیشگام دفاع از آزادی است. البته، صرفا «آزادسازی اقتصادی». یعنی درست همان چیزی که منفعت مستقیم جریان بازار در آن نهفته است. تفاوت اصلی جناح راست سنتی، با راست لیبرال هم در جداسازی «آزادی اقتصادی» از «آزادی‌های سیاسی و اجتماعی» است. یعنی پاشنه‌های آشیل رکن دوم محافظه‌کاران، که روحانیت سنتی باشد.
در تمام دهه ۶۰ نیز آن جناحی که بر آزادسازی اقتصادی تاکید داشت همین جریان راست بود. جناح چپ هم با محوریت میرحسین موسوی طبیعتا سعی می‌کرد با شعار حمایت از مستضعفین، سیاست‌های حمایتی دولت را گسترش دهد. اختلافات این دو جریان در ماجرای استعفای وزرای راست‌گرا از کابینه دولت موسوی و البته درگیری‌های مداوم رییس جمهور و نخست‌وزیر وقت قابل مشاهده و پی‌گیری است.
از سال ۸۱، یک جریان کوچک نزدیک به محافظه‌کاران شکل گرفت که محوریت‌اش با محمود احمدی‌نژاد بود. این جریان شعار خودش را «عدالت» انتخاب کرد و تلاش نمود دست‌کم در ظاهر امر جانب اقشار فرودست را بگیرد. با توجه به پیروزی‌های انتخاباتی این جریان، اصول‌گرایان خیلی زود سعی کردند با آن پیوند برقرار کنند و شاید همین تلاش در تغییر عنوان «محافظه‌کاری» به «اصول‌گرایی» بی‌تاثیر نبود. هرچند در نهایت هیچ گاه رابطه اصول‌گرایان سنتی با طیف احمدی‌نژاد به یک پیوند پایدار ختم نشد، اما دست‌کم بدنه جریان اصول‌گرایی این فرصت را پیدا کرد که ضعف شدید گفتمانی خودش را با یک سیاست دوگانه پوشش دهد. یعنی از یک طرف همچنان به عنوان پیاده‌نظام عملیاتی جریان راست به کار خود ادامه دهد و از طرف دیگر مدعی شود که پرچم‌دار شعار «عدالت» است.
مشکل اینجاست که این ادعا با واقعیت‌های روز هیچ هم‌خوانی ندارد. ایراد احمدی‌نژاد فقط این نبود که در پس شعار «عدالت» بیشترین مفاسد اقتصادی تاریخ کشور را رقم زد. تناقض اصلی او در آزادسازی‌های بی‌رویه اقتصادی بود که در تضاد با شعار دفاع از اقشار فرودست قرار داشت. تحولاتی که در جهان صرفا از جانب احزاب «نئومحاظه‌کار» سابقه داشته است در کشور ما با شعار «عدالت» به اجرا درآمد. کار به جایی رسیده بود که شخص احمدی‌نژاد در یک گفت‌وگوی تلویزیونی از علاقه دولت به خصوصی‌سازی کامل تمامی مدارس کشور سخن گفت که خوشبختانه عمر دولتش کفاف نداد.
زمانی که دولت میانه‌رو حسن روحانی با حمایت اصلاح‌طلبان روی کار آمد، برای اولین بار در تاریخ کشور طرح نظام سلامت و پوشش بیمه همگانی به اجرا درآمد. پروژه‌ای که اگر در هر کجای دیگر جهان اتفاق می‌افتاد می‌توانست بزرگترین دستاورد برای علمداران شعار «عدالت» به حساب آید. در همین زمان، دولت تلاش کرد انضباط مالی از دست رفته را به سیستم اداری کشور باز گرداند و در برخورد با تخلفاتی نظیر پرونده فیش‌های نجومی با شفافیت و قاطعیت عمل کند. اما پیاده‌نظام مدعی «عدالت‌محوری»، بار دیگر در برخورد با واقعیت دم خروس خود را بیرون انداخت تا به جای دفاع از اصلاحات بنیادین دولتی، به دفاع از تداوم مفاسد سیستماتیک جناح سیاسی خود بپردازد.
حالا که نوبت به مجموعه عریض و طویل شهرداری رسیده تا گوشه‌ای از مفاسد سازمان‌یافته سردار خلبان افشا شود، پیاده‌نظام اصول‌گرا ناچار است بار دیگر با فرار به جلوهایی نظیر «دولت هم فساد داشته» وظیفه سازمانی توجیه و دفاع را بر عهده بگیرد تا بیش از هر زمانی نداشتن پرنسیب، اصول اخلاقی و گفتمان سیاسی/اجتماعی خود را به نمایش بگذارد.
به باور من، بزرگترین و مظلوم‌ترین قربانی در این میان، «گفتمان عدالت» است. گفتمانی که جدی‌ترین و اثبات‌شده‌ترین حامی خود را در بند حصر غیرقانونی می‌بیند و حالا خودش در بند و زنجیر مدعیانی دروغین است.
کانال «مجمع دیوانگان» @Divanesara