در نوشته‌های سوفوکل و شکسپیر تا عطار و عبید و مولوی، افرادی با نقایص بدنی هدف خنده‌زنی و تمسخر و تحقیر قرار گرفته‌اند. حتی ادبیات عرفانی فارسی هم مملو از چنین موضوعاتی‌ است.