🔵 #بازار_امپراتوری_انباشت_ثروت
(قسمت دوم)
در پایان قسمت اول سه لایه اقتصادی از منظر برودل معرفی شد. این تمایز به ما اجازه می‌دهد میان گسترش مبادلات بازاری و تمرکز قدرت اقتصادی تفاوت قائل شویم و نشان دهیم که رشد تجارت لزوماً به معنای گسترش رقابت برابر نیست. در چارچوب برودل، تاریخ سرمایه‌داری را نمی‌توان بدون بررسی نقش دولت، امتیازهای سیاسی، انحصار و خشونت فهمید؛ اما همچنین نمی‌توان آن را صرفاً به انحصار دولتی فروکاست.
پیش از ورود به شواهد تاریخی، لازم است به این پرسش بنیادین پاسخ دهیم که چرا روایت بازار آزاد تا این حد در اقتصاد جریان‌اصلی مسلط شده است، با وجود انبوه شواهد تاریخی ناقض آن؟ پاسخ در امپریالیسم اقتصادی نهفته است؛ مفهومی که بن فاین و دیمیتریس میلوناکیس در دو کتاب
From Political Economy to Economics و From Economics Imperialism to Freakonomics
به‌تفصیل به تحلیل آن پرداخته‌اند.
فاین و میلوناکیس نشان می‌دهند که بخش مهمی از اقتصاد جریان‌اصلی، به‌ویژه در صورت‌بندی‌های انتزاعی و غیرتاریخی آن، از طریق سه تقلیل‌گرایی هم‌پوشان، تاریخ و جامعه را از تحلیل خود حذف کرده است:
الف) کاهش به فرد (فردگرایی روش‌شناختی): اقتصاد جریان‌اصلی، همه پدیده‌های اجتماعی را به رفتار بهینه‌ساز افراد عقلایی تقلیل می‌دهد. طبقات، دولت‌ها، نهادها و شبکه‌های قدرت، نه به‌عنوان ساختارهای مستقل، بلکه به‌عنوان مجموع انتخاب‌های فردی در نظر گرفته می‌شوند. این رویکرد، نقش ساختاری دولت‌ها و شرکت‌های استعماری را در انباشت ثروت از نظر پنهان می‌کند.
ب) کاهش به بازار (اقتصاد = روابط عرضه و تقاضا): اقتصاد به علم تخصیص منابع کمیاب تقلیل می‌یابد و نهادهای غیربازاری (دولت، ارتش، نظام حقوقی، خشونت استعماری) به‌عنوان عوامل برون‌زا و خارج از تحلیل اصلی در نظر گرفته می‌شوند به‌عنوان مثال، رونالد کوز (برنده نوبل اقتصاد) اعتراف می‌کند که اقتصاددانان شرکت‌ها را بدون سازمان، مصرف‌کنندگان را بدون انسانیت، و حتی مبادله را بدون بازار مطالعه می‌کنند .
ج) کاهش به منطق صوری (ریاضی‌زدگی و بی‌تاریخی): با تسلط مدل‌های ریاضیاتی، اقتصاد به یک بازی صوری تبدیل می‌شود که در آن، مفاهیم تاریخی (مانند سرمایه‌داری، استعمار، طبقه) فاقد محتوای مشخص هستند و صرفاً به‌عنوان متغیرهایی در معادلات ظاهر می‌شوند. به‌قول رابرت سولو (برنده نوبل اقتصاد)، تلاش برای ساختن اقتصاد به‌عنوان یک علم دقیق مبتنی بر بدیهیات، محکوم به شکست است.
با این حال، این نقد را نمی‌توان بدون تمایزگذاری به کل دانش اقتصادی تعمیم داد. رویکردهای اقتصاد سیاسی، اقتصاد تاریخی، اقتصاد نهادی، اقتصاد فمینیستی و اقتصاد توسعه در سنت‌های مختلف، همواره به نقش تاریخ، قدرت و نهادهای اجتماعی توجه داشته‌اند. آنچه در اینجا مورد نقد است، صورت‌بندی غالبِ اقتصاد جریان‌اصلی است که با تکیه بر فردگرایی روش‌شناختی و سازوکارهای بازار، نقش قدرت سیاسی، استعمار و نهادهای تاریخی را به حاشیه رانده است.
فاین و میلوناکیس دو موج از امپریالیسم اقتصادی را شناسایی می‌کنند که هر دو به‌نوبه خود، روایت بازار آزاد را تثبیت کرده‌اند:
امپریالیسم اقتصادی قدیم (دهه ۱۹۶۰-۱۹۸۰): با گری بکر، جیمز بیوکنن و گوردون تالوک. این رویکرد، پدیده‌های غیربازاری (ازدواج، جرم، تبعیض، سیاست) را چنان‌که گویی بازار هستند تحلیل می‌کرد. بکر صراحتاً ادعا می‌کرد که رویکرد اقتصادی به همه رفتارهای انسانی قابل‌تعمیم است .این رویکرد، نقش ساختاری استعمار و خشونت را به «ترجیحات فردی» تقلیل می‌داد.
امپریالیسم اقتصادی جدید (دهه ۱۹۹۰ به بعد): با جرج آکرلوف، جوزف استیگلیتز، رونالد کوز و الیور ویلیامسون. این رویکرد، بر اساس نقص‌های بازار (اطلاعات ناقص، هزینه مبادله)، نهادها، رسوم و فرهنگ را به‌عنوان پاسخ عقلایی افراد به نقص‌های بازار تبیین می‌کند. اگرچه این رویکرد ظاهراً به تاریخ و نهادها اهمیت می‌دهد، اما در عمل، آنها را به راه‌حل‌های کارآمد مسئله اطلاعات ناقص تقلیل می‌دهد و باز هم نقش قدرت، جنگ و استعمار را نادیده می‌گیرد.
اگر چه هاجون چانگ با دیدگاه تاریخی به نقد انگاره اقتصاد به مثابه بازار آزاد می‌پردازد اما فایل و میلوناکیس با رویکردی روش‌شناختی به این امر می‌پردازند آنها معتقدند که بخش مهمی از اقتصاد جریان‌اصلی، با سه‌گانه تقلیل‌گرایانه فوق، به‌گونه‌ای طراحی شده است که نقش دولت، تاریخ و استعمار را نادیده بگیرد. بنابراین، نقد تاریخی باید با نقد روش‌شناختی خود علم اقتصاد (با تمایزگذاری میان رویکردهای مختلف) تکمیل شود تا نشان دهد که نادیده‌گرفتن نقش استعمار نه یک اشتباه سهوی، بلکه نتیجه ساختار معرفتیِ صورت‌بندی غالب اقتصاد نئوکلاسیک است.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
(قسمت دوم)
در پایان قسمت اول سه لایه اقتصادی از منظر برودل معرفی شد. این تمایز به ما اجازه می‌دهد میان گسترش مبادلات بازاری و تمرکز قدرت اقتصادی تفاوت قائل شویم و نشان دهیم که رشد تجارت لزوماً به معنای گسترش رقابت برابر نیست. در چارچوب برودل، تاریخ سرمایه‌داری را نمی‌توان بدون بررسی نقش دولت، امتیازهای سیاسی، انحصار و خشونت فهمید؛ اما همچنین نمی‌توان آن را صرفاً به انحصار دولتی فروکاست.
پیش از ورود به شواهد تاریخی، لازم است به این پرسش بنیادین پاسخ دهیم که چرا روایت بازار آزاد تا این حد در اقتصاد جریان‌اصلی مسلط شده است، با وجود انبوه شواهد تاریخی ناقض آن؟ پاسخ در امپریالیسم اقتصادی نهفته است؛ مفهومی که بن فاین و دیمیتریس میلوناکیس در دو کتاب
From Political Economy to Economics و From Economics Imperialism to Freakonomics
به‌تفصیل به تحلیل آن پرداخته‌اند.
فاین و میلوناکیس نشان می‌دهند که بخش مهمی از اقتصاد جریان‌اصلی، به‌ویژه در صورت‌بندی‌های انتزاعی و غیرتاریخی آن، از طریق سه تقلیل‌گرایی هم‌پوشان، تاریخ و جامعه را از تحلیل خود حذف کرده است:
الف) کاهش به فرد (فردگرایی روش‌شناختی): اقتصاد جریان‌اصلی، همه پدیده‌های اجتماعی را به رفتار بهینه‌ساز افراد عقلایی تقلیل می‌دهد. طبقات، دولت‌ها، نهادها و شبکه‌های قدرت، نه به‌عنوان ساختارهای مستقل، بلکه به‌عنوان مجموع انتخاب‌های فردی در نظر گرفته می‌شوند. این رویکرد، نقش ساختاری دولت‌ها و شرکت‌های استعماری را در انباشت ثروت از نظر پنهان می‌کند.
ب) کاهش به بازار (اقتصاد = روابط عرضه و تقاضا): اقتصاد به علم تخصیص منابع کمیاب تقلیل می‌یابد و نهادهای غیربازاری (دولت، ارتش، نظام حقوقی، خشونت استعماری) به‌عنوان عوامل برون‌زا و خارج از تحلیل اصلی در نظر گرفته می‌شوند به‌عنوان مثال، رونالد کوز (برنده نوبل اقتصاد) اعتراف می‌کند که اقتصاددانان شرکت‌ها را بدون سازمان، مصرف‌کنندگان را بدون انسانیت، و حتی مبادله را بدون بازار مطالعه می‌کنند .
ج) کاهش به منطق صوری (ریاضی‌زدگی و بی‌تاریخی): با تسلط مدل‌های ریاضیاتی، اقتصاد به یک بازی صوری تبدیل می‌شود که در آن، مفاهیم تاریخی (مانند سرمایه‌داری، استعمار، طبقه) فاقد محتوای مشخص هستند و صرفاً به‌عنوان متغیرهایی در معادلات ظاهر می‌شوند. به‌قول رابرت سولو (برنده نوبل اقتصاد)، تلاش برای ساختن اقتصاد به‌عنوان یک علم دقیق مبتنی بر بدیهیات، محکوم به شکست است.
با این حال، این نقد را نمی‌توان بدون تمایزگذاری به کل دانش اقتصادی تعمیم داد. رویکردهای اقتصاد سیاسی، اقتصاد تاریخی، اقتصاد نهادی، اقتصاد فمینیستی و اقتصاد توسعه در سنت‌های مختلف، همواره به نقش تاریخ، قدرت و نهادهای اجتماعی توجه داشته‌اند. آنچه در اینجا مورد نقد است، صورت‌بندی غالبِ اقتصاد جریان‌اصلی است که با تکیه بر فردگرایی روش‌شناختی و سازوکارهای بازار، نقش قدرت سیاسی، استعمار و نهادهای تاریخی را به حاشیه رانده است.
فاین و میلوناکیس دو موج از امپریالیسم اقتصادی را شناسایی می‌کنند که هر دو به‌نوبه خود، روایت بازار آزاد را تثبیت کرده‌اند:
امپریالیسم اقتصادی قدیم (دهه ۱۹۶۰-۱۹۸۰): با گری بکر، جیمز بیوکنن و گوردون تالوک. این رویکرد، پدیده‌های غیربازاری (ازدواج، جرم، تبعیض، سیاست) را چنان‌که گویی بازار هستند تحلیل می‌کرد. بکر صراحتاً ادعا می‌کرد که رویکرد اقتصادی به همه رفتارهای انسانی قابل‌تعمیم است .این رویکرد، نقش ساختاری استعمار و خشونت را به «ترجیحات فردی» تقلیل می‌داد.
امپریالیسم اقتصادی جدید (دهه ۱۹۹۰ به بعد): با جرج آکرلوف، جوزف استیگلیتز، رونالد کوز و الیور ویلیامسون. این رویکرد، بر اساس نقص‌های بازار (اطلاعات ناقص، هزینه مبادله)، نهادها، رسوم و فرهنگ را به‌عنوان پاسخ عقلایی افراد به نقص‌های بازار تبیین می‌کند. اگرچه این رویکرد ظاهراً به تاریخ و نهادها اهمیت می‌دهد، اما در عمل، آنها را به راه‌حل‌های کارآمد مسئله اطلاعات ناقص تقلیل می‌دهد و باز هم نقش قدرت، جنگ و استعمار را نادیده می‌گیرد.
اگر چه هاجون چانگ با دیدگاه تاریخی به نقد انگاره اقتصاد به مثابه بازار آزاد می‌پردازد اما فایل و میلوناکیس با رویکردی روش‌شناختی به این امر می‌پردازند آنها معتقدند که بخش مهمی از اقتصاد جریان‌اصلی، با سه‌گانه تقلیل‌گرایانه فوق، به‌گونه‌ای طراحی شده است که نقش دولت، تاریخ و استعمار را نادیده بگیرد. بنابراین، نقد تاریخی باید با نقد روش‌شناختی خود علم اقتصاد (با تمایزگذاری میان رویکردهای مختلف) تکمیل شود تا نشان دهد که نادیده‌گرفتن نقش استعمار نه یک اشتباه سهوی، بلکه نتیجه ساختار معرفتیِ صورت‌بندی غالب اقتصاد نئوکلاسیک است.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤7
🔵 #دوره_آموزشی_سواد_مالی_اقتصادی
🔸قدم سوم / قسمت دوم
● قانون بودجه ۵۰/۳۰/۲۰
قانون بودجه ۵۰/۳۰/۲۰ یک روش ساده و موثر برای مدیریت مالی شخصی است که بر اساس آن درآمد خالص به سه دسته تقسیم می‌شود:
• ۵۰ درصد برای نیازها (Needs): هزینه‌های ضروری و غیرقابل اجتناب برای زندگی.
• ۳۰ درصد برای خواسته‌ها (Wants): هزینه‌هایی که کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشند اما برای بقا ضروری نیستند.
• ۲۰ درصد برای سرمایه‌گذاری و پس‌انداز (Savings/Investments): پولی که برای آینده کنار گذاشته می‌شود.
تفاوت اصلی بین نیازها (Needs) و خواسته‌ها (Wants) در این است که نیازها برای بقا، سلامت و عملکرد اولیه در جامعه ضروری هستند، در حالی که خواسته‌ها اختیاری هستند و صرفاً برای راحتی، لذت یا بهبود سبک زندگی خرج می‌شوند.
بیایید با مثال‌هایی این تفاوت را بررسی کنیم:
نیازها (Needs) - ۵۰ درصد بودجه:
این‌ها هزینه‌هایی هستند که اگر آنها را پرداخت نکنید، زندگی شما به طور جدی مختل می‌شود یا امکان‌پذیر نیست. مثال‌ها:
1. مسکن:
* نیاز: اجاره ماهانه یک واحد مسکونی استاندارد برای زندگی، یا قسط وام مسکن یک خانه معمولی. هزینه‌های اولیه و ضروری مانند آب، برق، گاز، و شارژ ساختمان (در حد معقول).
2. غذا:
* نیاز: هزینه خرید مواد غذایی اساسی (برنج، نان، پروتئین، میوه، سبزیجات) برای پخت و پز در خانه و تأمین نیازهای تغذیه‌ای بدن.
3. حمل و نقل (ضروری):
* نیاز: هزینه رفت و آمد به محل کار، تحصیل، یا انجام کارهای ضروری (مانند مراجعه به پزشک). این می‌تواند شامل هزینه بنزین برای یک خودروی معمولی، کرایه وسایل حمل و نقل عمومی (اتوبوس، مترو)، یا هزینه‌های نگهداری اولیه خودرو برای عملکرد ضروری باشد.
4. پوشاک (ضروری):
* نیاز: خرید لباس‌های برای رعایت استانداردهای اجتماعی (مانند لباس کار یا تحصیل).
5. مراقبت‌های بهداشتی:
* نیاز: هزینه بیمه درمانی، ویزیت‌های ضروری پزشک، داروهای مورد نیاز، و هزینه‌های درمانی اورژانسی.
6. حداقل ارتباطات:
* نیاز: هزینه‌های یک سیم‌کارت با طرح‌هاس پایه برای تماس‌های ضروری، اینترنت و پیامک.
7. بازپرداخت بدهی‌های ضروری:
* نیاز: حداقل قسط ماهانه وام‌های ضروری (مانند وام مسکن یا وام دانشجویی) که عدم پرداخت آنها عواقب جدی دارد (مانند جریمه، افزایش بهره، یا تاثیر منفی بر اعتبار).
@FinancialLiteracy_farsi
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
🔸قدم سوم / قسمت دوم
● قانون بودجه ۵۰/۳۰/۲۰
قانون بودجه ۵۰/۳۰/۲۰ یک روش ساده و موثر برای مدیریت مالی شخصی است که بر اساس آن درآمد خالص به سه دسته تقسیم می‌شود:
• ۵۰ درصد برای نیازها (Needs): هزینه‌های ضروری و غیرقابل اجتناب برای زندگی.
• ۳۰ درصد برای خواسته‌ها (Wants): هزینه‌هایی که کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشند اما برای بقا ضروری نیستند.
• ۲۰ درصد برای سرمایه‌گذاری و پس‌انداز (Savings/Investments): پولی که برای آینده کنار گذاشته می‌شود.
تفاوت اصلی بین نیازها (Needs) و خواسته‌ها (Wants) در این است که نیازها برای بقا، سلامت و عملکرد اولیه در جامعه ضروری هستند، در حالی که خواسته‌ها اختیاری هستند و صرفاً برای راحتی، لذت یا بهبود سبک زندگی خرج می‌شوند.
بیایید با مثال‌هایی این تفاوت را بررسی کنیم:
نیازها (Needs) - ۵۰ درصد بودجه:
این‌ها هزینه‌هایی هستند که اگر آنها را پرداخت نکنید، زندگی شما به طور جدی مختل می‌شود یا امکان‌پذیر نیست. مثال‌ها:
1. مسکن:
* نیاز: اجاره ماهانه یک واحد مسکونی استاندارد برای زندگی، یا قسط وام مسکن یک خانه معمولی. هزینه‌های اولیه و ضروری مانند آب، برق، گاز، و شارژ ساختمان (در حد معقول).
2. غذا:
* نیاز: هزینه خرید مواد غذایی اساسی (برنج، نان، پروتئین، میوه، سبزیجات) برای پخت و پز در خانه و تأمین نیازهای تغذیه‌ای بدن.
3. حمل و نقل (ضروری):
* نیاز: هزینه رفت و آمد به محل کار، تحصیل، یا انجام کارهای ضروری (مانند مراجعه به پزشک). این می‌تواند شامل هزینه بنزین برای یک خودروی معمولی، کرایه وسایل حمل و نقل عمومی (اتوبوس، مترو)، یا هزینه‌های نگهداری اولیه خودرو برای عملکرد ضروری باشد.
4. پوشاک (ضروری):
* نیاز: خرید لباس‌های برای رعایت استانداردهای اجتماعی (مانند لباس کار یا تحصیل).
5. مراقبت‌های بهداشتی:
* نیاز: هزینه بیمه درمانی، ویزیت‌های ضروری پزشک، داروهای مورد نیاز، و هزینه‌های درمانی اورژانسی.
6. حداقل ارتباطات:
* نیاز: هزینه‌های یک سیم‌کارت با طرح‌هاس پایه برای تماس‌های ضروری، اینترنت و پیامک.
7. بازپرداخت بدهی‌های ضروری:
* نیاز: حداقل قسط ماهانه وام‌های ضروری (مانند وام مسکن یا وام دانشجویی) که عدم پرداخت آنها عواقب جدی دارد (مانند جریمه، افزایش بهره، یا تاثیر منفی بر اعتبار).
@FinancialLiteracy_farsi
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
❤6
🔵 #بازار_امپراتوری_انباشت_ثروت
(قسمت سوم بخش اول)- پرتغال و نظام مسلحانه کنترل دریایی در اقیانوس هند
در قسمت قبل کور بودن اقتصاد دانشگاهی نسبت به وقایع تاریخی و دلایل آن مورد بررسی قرار گرفت. علی رغم تصویر غالب رشد اروپا محصول بازار آزاد یا چیزی شبیه به آن که اقتصاد جریان اصلی و یا اقتصاددانان کلاسیک طرح می‌کنند نبود بلکه نقش کلیدی را اعمال قدرت سیاسی و نظامی بر عهده داشت. در ادامه به این موضوع خواهیم پرداخت.
پس از چند دهه توسعه دریانوردی اقیانوسی و جنگ‌های دریایی، پرتغال از اواخر قرن پانزدهم میلادی توانست ناوگان مسلح خود را به اقیانوس هند وارد کند. هدف اصلی پرتغال، دستیابی مستقیم به تجارت ادویه و قطع مسیرهای واسطه‌ای بود که از طریق خاورمیانه و مصر به مدیترانه منتهی می‌شد.
برودل در جلد دوم از سه گانه خود نشان می‌دهد که پیش از ورود پرتغالی‌ها به اقیانوس هند در اواخر قرن پانزدهم، این منطقه میزبان یکی از گسترده‌ترین و پیچیده‌ترین نظام‌های تبادل کالا، سرمایه و اطلاعات در جهان بود. این شبکه که توسط بازرگانان عرب، ایرانی، هندی، چینی، مالایی و آفریقایی اداره می‌شد، قرن‌ها پیش از آنکه واسکو دو گاما در سال ۱۴۹۸ به کالیکوت (ساحل مالابار) قدم بگذارد، کاملاً فعال بود.
برخلاف روایت‌هایی که اروپا را به‌عنوان آفریننده اقتصاد جهانی معرفی می‌کنند، شبکه تجاری اقیانوس هند پیش از ورود اروپاییان بر پایه ساختاری چندمرکزی و رقابتی استوار بود که در عین حال همراه با سلسله‌مراتب سیاسی، انحصارهای موضعی، خشونت و روابط نابرابر در سطح منطقه‌ای عمل می‌کرد. بنادر استراتژیکی همچون هرمز، عدن، کالیکوت، گوا و مالاکا، نه‌تنها نقاط بارگیری کالا، که مراکز مالی، سیاسی و فرهنگی این نظام چندقطبی بودند. بازرگانان گجراتی در سواحل غربی هند، شبکه‌های تجاری گسترده‌ای با بنادر خلیج فارس، دریای سرخ و سواحل شرق آفریقا داشتند. بازرگانان عرب و ایرانی نیز در طول سواحل شرق آفریقا، هند و جنوب شرق آسیا فعالیت می‌کردند. دولت‌های ممالیک در مصر، عثمانی در خاورمیانه و گورکانیان در هند نیز بر تجارت منطقه‌ای نظارت داشتند و از آن مالیات اخذ می‌کردند.
تجارت پیش از پرتغال در اقیانوس هند کاملاً صلح‌آمیز نبود. دولت‌های محلی، دزدان دریایی، جنگ‌ها، اخذ عوارض، رقابت‌های مسلحانه میان بنادر و نظام‌های مختلف حمایت دریایی و مجوزهای کشتیرانی پیش از ورود اروپاییان وجود داشتند با این حال، هیچ‌یک از قدرت‌های آسیایی یا خاورمیانه‌ای، کنترل نظامی انحصاری بر کل شبکه دریاها را در اختیار نداشتند و ساختار تجارت بر پایه رقابت میان بنادر، شبکه‌های بازرگانی و قدرت‌های سیاسی، همراه با مذاکره، عوارض، حمایت نظامی، محدودیت‌های دسترسی و اشکال مختلف انحصار منطقه‌ای استوار بود. بنابراین، در این دوره چندمرکزی به معنای نبود سلطه سیاسی، تبعیض تجاری، برده‌داری یا انحصارهای محلی نیست اما رقابت، شبکه‌های اعتباری مبتنی بر برات، قراردادهای مبتنی بر اعتبار تجاری و نظم تجاری ناشی از پیشرفت دریانوردی محورهای اصلی این دوره بود.
پرتغال وارد فضایی شد که پیش از آن نیز با رقابت سیاسی، جنگ دریایی، اخذ عوارض، حمایت مسلحانه و نظام‌های مختلف مجوزهای دریایی شناخته می‌شد. اگر چه ورود پرتغال نقطه آغاز استفاده از قدرت نظامی دریایی در اقیانوس هند نبود اما نوآوری مهم پرتغال در این بود که کوشید قدرت توپخانه دریایی، شبکه‌ای از پایگاه‌ها، قراردادهای سیاسی و نظام مجوزهای دریایی را در خدمت ایجاد حوزه‌ای از کنترل و سیاست تجاری فرامنطقه‌ای قرار دهد؛ حوزه‌ای که با وجود اهمیت نظامی، هرگز به کنترل کامل اقیانوس هند منجر نشد اما آنچه پرتغال تغییر داد، نه اصل پیوند جنگ و تجارت، بلکه شیوه، مقیاس و منطق انحصاری استفاده از قدرت دریایی بود.
در فوریه ۱۵۰۹، ناوگان پرتغال به فرماندهی فرانسیسکو د آلمیدا (Francisco de Almeida، ۱۴۵۰-۱۵۱۰)، نخستین نایب‌السلطنه پرتغالی هند، در نبرد دریایی دیو (Diu) در سواحل گجرات، ائتلافی متشکل از نیروهای گجراتی، مملوکی (مصر) و متحدان منطقه‌ای را شکست داد. این پیروزی یکی از مهم‌ترین موفقیت‌های دریایی پرتغال در تثبیت موقعیت نظامی‌اش در دریای عرب محسوب می‌شود. با این حال، نبرد دیو به‌تنهایی سلطه کامل پرتغال بر اقیانوس هند را تثبیت نکرد و شبکه نظامی و پایگاهی پرتغال در سال‌های بعدی و با عملیات‌های متعدد تکمیل شد.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
(قسمت سوم بخش اول)- پرتغال و نظام مسلحانه کنترل دریایی در اقیانوس هند
در قسمت قبل کور بودن اقتصاد دانشگاهی نسبت به وقایع تاریخی و دلایل آن مورد بررسی قرار گرفت. علی رغم تصویر غالب رشد اروپا محصول بازار آزاد یا چیزی شبیه به آن که اقتصاد جریان اصلی و یا اقتصاددانان کلاسیک طرح می‌کنند نبود بلکه نقش کلیدی را اعمال قدرت سیاسی و نظامی بر عهده داشت. در ادامه به این موضوع خواهیم پرداخت.
پس از چند دهه توسعه دریانوردی اقیانوسی و جنگ‌های دریایی، پرتغال از اواخر قرن پانزدهم میلادی توانست ناوگان مسلح خود را به اقیانوس هند وارد کند. هدف اصلی پرتغال، دستیابی مستقیم به تجارت ادویه و قطع مسیرهای واسطه‌ای بود که از طریق خاورمیانه و مصر به مدیترانه منتهی می‌شد.
برودل در جلد دوم از سه گانه خود نشان می‌دهد که پیش از ورود پرتغالی‌ها به اقیانوس هند در اواخر قرن پانزدهم، این منطقه میزبان یکی از گسترده‌ترین و پیچیده‌ترین نظام‌های تبادل کالا، سرمایه و اطلاعات در جهان بود. این شبکه که توسط بازرگانان عرب، ایرانی، هندی، چینی، مالایی و آفریقایی اداره می‌شد، قرن‌ها پیش از آنکه واسکو دو گاما در سال ۱۴۹۸ به کالیکوت (ساحل مالابار) قدم بگذارد، کاملاً فعال بود.
برخلاف روایت‌هایی که اروپا را به‌عنوان آفریننده اقتصاد جهانی معرفی می‌کنند، شبکه تجاری اقیانوس هند پیش از ورود اروپاییان بر پایه ساختاری چندمرکزی و رقابتی استوار بود که در عین حال همراه با سلسله‌مراتب سیاسی، انحصارهای موضعی، خشونت و روابط نابرابر در سطح منطقه‌ای عمل می‌کرد. بنادر استراتژیکی همچون هرمز، عدن، کالیکوت، گوا و مالاکا، نه‌تنها نقاط بارگیری کالا، که مراکز مالی، سیاسی و فرهنگی این نظام چندقطبی بودند. بازرگانان گجراتی در سواحل غربی هند، شبکه‌های تجاری گسترده‌ای با بنادر خلیج فارس، دریای سرخ و سواحل شرق آفریقا داشتند. بازرگانان عرب و ایرانی نیز در طول سواحل شرق آفریقا، هند و جنوب شرق آسیا فعالیت می‌کردند. دولت‌های ممالیک در مصر، عثمانی در خاورمیانه و گورکانیان در هند نیز بر تجارت منطقه‌ای نظارت داشتند و از آن مالیات اخذ می‌کردند.
تجارت پیش از پرتغال در اقیانوس هند کاملاً صلح‌آمیز نبود. دولت‌های محلی، دزدان دریایی، جنگ‌ها، اخذ عوارض، رقابت‌های مسلحانه میان بنادر و نظام‌های مختلف حمایت دریایی و مجوزهای کشتیرانی پیش از ورود اروپاییان وجود داشتند با این حال، هیچ‌یک از قدرت‌های آسیایی یا خاورمیانه‌ای، کنترل نظامی انحصاری بر کل شبکه دریاها را در اختیار نداشتند و ساختار تجارت بر پایه رقابت میان بنادر، شبکه‌های بازرگانی و قدرت‌های سیاسی، همراه با مذاکره، عوارض، حمایت نظامی، محدودیت‌های دسترسی و اشکال مختلف انحصار منطقه‌ای استوار بود. بنابراین، در این دوره چندمرکزی به معنای نبود سلطه سیاسی، تبعیض تجاری، برده‌داری یا انحصارهای محلی نیست اما رقابت، شبکه‌های اعتباری مبتنی بر برات، قراردادهای مبتنی بر اعتبار تجاری و نظم تجاری ناشی از پیشرفت دریانوردی محورهای اصلی این دوره بود.
پرتغال وارد فضایی شد که پیش از آن نیز با رقابت سیاسی، جنگ دریایی، اخذ عوارض، حمایت مسلحانه و نظام‌های مختلف مجوزهای دریایی شناخته می‌شد. اگر چه ورود پرتغال نقطه آغاز استفاده از قدرت نظامی دریایی در اقیانوس هند نبود اما نوآوری مهم پرتغال در این بود که کوشید قدرت توپخانه دریایی، شبکه‌ای از پایگاه‌ها، قراردادهای سیاسی و نظام مجوزهای دریایی را در خدمت ایجاد حوزه‌ای از کنترل و سیاست تجاری فرامنطقه‌ای قرار دهد؛ حوزه‌ای که با وجود اهمیت نظامی، هرگز به کنترل کامل اقیانوس هند منجر نشد اما آنچه پرتغال تغییر داد، نه اصل پیوند جنگ و تجارت، بلکه شیوه، مقیاس و منطق انحصاری استفاده از قدرت دریایی بود.
در فوریه ۱۵۰۹، ناوگان پرتغال به فرماندهی فرانسیسکو د آلمیدا (Francisco de Almeida، ۱۴۵۰-۱۵۱۰)، نخستین نایب‌السلطنه پرتغالی هند، در نبرد دریایی دیو (Diu) در سواحل گجرات، ائتلافی متشکل از نیروهای گجراتی، مملوکی (مصر) و متحدان منطقه‌ای را شکست داد. این پیروزی یکی از مهم‌ترین موفقیت‌های دریایی پرتغال در تثبیت موقعیت نظامی‌اش در دریای عرب محسوب می‌شود. با این حال، نبرد دیو به‌تنهایی سلطه کامل پرتغال بر اقیانوس هند را تثبیت نکرد و شبکه نظامی و پایگاهی پرتغال در سال‌های بعدی و با عملیات‌های متعدد تکمیل شد.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔵 پدر اقتصاد مدرن یا فیلسوف اخلاق؟راز دو چهره‌ی آدام اسمیت در تاریخ اندیشه
«در این اپیزود از رشته‌های سکوت به زندگی و اندیشه‌ی آدام اسمیت می‌پردازیم؛ فیلسوفی که در سکوت و تنهایی پرورش یافت اما صدای او جهان را برای همیشه تغییر داد.
آدام اسمیت، نویسنده‌ی نظریه احساسات اخلاقی و ثروت ملل، هم فیلسوف اخلاق بود و هم معمار اقتصاد مدرن. او از "تماشاگر بی‌طرف" و همدلی انسان‌ها سخن گفت و همزمان ایده‌ی "دست نامرئی" را مطرح کرد؛ مفهومی که پایه‌های سرمایه‌داری و بازار آزاد را ساخت. اما آیا اسمیت فقط پدر سرمایه‌داری بود یا فیلسوفی که اخلاق را قلب جامعه می‌دانست؟ در این روایت، با زندگی پر رمز و راز او آشنا شوید؛ از خیابان‌های مه‌آلود کرکالدی تا انقلاب فکری قرن هجدهم.
🔸منبع: کانال اندیشکده اقتصاد، مدیریت منابع انسانی و توسعه
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
«در این اپیزود از رشته‌های سکوت به زندگی و اندیشه‌ی آدام اسمیت می‌پردازیم؛ فیلسوفی که در سکوت و تنهایی پرورش یافت اما صدای او جهان را برای همیشه تغییر داد.
آدام اسمیت، نویسنده‌ی نظریه احساسات اخلاقی و ثروت ملل، هم فیلسوف اخلاق بود و هم معمار اقتصاد مدرن. او از "تماشاگر بی‌طرف" و همدلی انسان‌ها سخن گفت و همزمان ایده‌ی "دست نامرئی" را مطرح کرد؛ مفهومی که پایه‌های سرمایه‌داری و بازار آزاد را ساخت. اما آیا اسمیت فقط پدر سرمایه‌داری بود یا فیلسوفی که اخلاق را قلب جامعه می‌دانست؟ در این روایت، با زندگی پر رمز و راز او آشنا شوید؛ از خیابان‌های مه‌آلود کرکالدی تا انقلاب فکری قرن هجدهم.
🔸منبع: کانال اندیشکده اقتصاد، مدیریت منابع انسانی و توسعه
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
👍4❤1
🔵 #بازار_امپراتوری_انباشت_ثروت
🔸بازار، امپراتوری و انباشت ثروت (قسمت چهارم)- کمپانی هند شرقی هلند (VOC) و ایجاد انحصار از طریق قدرت نظامی
کمپانی هند شرقی هلند (VOC - Vereenigde Oostindische Compagnie) که در سال ۱۶۰۲ تأسیس شد، یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های شرکت‌های دارای امتیاز سلطنتی در عصر مدرن اولیه بود. دولت هلند به این شرکت مجموعه‌ای از اختیارات حاکمیتی شامل انعقاد قرارداد، ساخت استحکامات، حفظ نیروهای مسلح، اعلان جنگ و تصرف سرزمین را تفویض کرد. این ساختار به VOC امکان می‌داد تا با اتکا به قدرت نظامی و سرمایه مالی، به ایجاد انحصار در تجارت ادویه در مجمع‌الجزایر ملوک (اندونزی امروزی) بپردازد.
تا اوایل قرن هفدهم، پرتغال برای بیش از یک قرن، با تکیه بر شبکه‌ای از پایگاه‌ها و نظام کارتاز، سلطه‌ی خود بر اقیانوس هند را حفظ کرده بود. اما این سلطه با دو بحران بزرگ دست‌وپنجه نرم می‌کرد اتحاد ایبری (ادغام پادشاهی پرتغال و اسپانیا از ۱۵۸۰ تا ۱۶۴۰) که پرتغال را به جنگ‌های پرهزینه‌ی اروپایی کشاند و توان مالی و نظامی آن را تحلیل برد؛ و ظهور هلندی‌ها که با ساختار سرمایه‌داری شرکتی و سرمایه‌گذاری خصوصی، کارایی بسیار بالاتری در تأمین مالیِ عملیات دریایی داشتند. هلندی‌ها از همان سال‌های نخستین تأسیس VOC، استراتژی جنگ تجاری را علیه پرتغال به کار گرفتند. در سال ۱۶۰۵، ناوگان هلند اولین ضربه‌ی جدی را با تصرف بندر آمبون در جزایر ملوک از پرتغالی‌ها زد. این رقابت سرانجام در سال ۱۶۴۱ به اوج خود رسید هلندی‌ها بندر استراتژیک مالاکا را تصرف کردند؛ گلوگاهی که کلید کنترل تنگه‌ی میان اقیانوس هند و دریای چین جنوبی بود و تا آن زمان در انحصار پرتغال قرار داشت. با سقوط مالاکا، شبکه‌ی استحکامات پرتغال در شرق فروپاشید و پرتغال به بنادر محدودی در سواحل غربی هند (مانند گوا و بعداً ماکائو در چین) عقب‌نشینی کرد. بدین ترتیب، نظام امپراتوری دولتی پرتغال، جای خود را به نظام سرمایه‌داری شرکتی هلند (VOC) داد که با بهره‌گیری از الگوهای جدید تجاری، برتری نظامی و سازمان‌یافتگی مالی، شکل جدیدی از استعمار تجاری را رقم زد.
سیاست انحصاری VOC در ملوک پیش از دوره فرمانداری کوئن آغاز شده بود. دستورالعمل‌های محرمانه‌ای که در سال ۱۶۱۲ به فرماندار کل پیتر بوت داده شد، به‌وضوح توصیه می‌کرد که تجارت باندا به جاوه قطع شود، بخشی از درختان جوز هندی در باندا (یکی از منابع اصلی درآمد اقتصادی جزایر) نابود شوند و از روش‌های فشار اقتصادی به‌عنوان ابزاری ارزان‌تر از حمله نظامی استفاده شود. با این حال، این سیاست در دوره فرمانداری یان پیترسون کوئن (Jan Pieterszoon Coen، ۱۵۸۷-۱۶۲۹) به شکل بسیار خشونت‌آمیزی تشدید شد. لشکرکشی ۱۶۲۱ به جزایر باندا نقطه اوج این سیاست بود.
جزایر باندا در آن دوره مرکز اصلی تولید جوز هندی و مِیس در تجارت جهانی بودند. جمعیت بومی این جزایر پیش از سلطه VOC در شبکه‌ای گسترده از تجارت منطقه‌ای با بازرگانان مختلف مشارکت داشتند که از شرق تا غرب آسیا گسترده بود. با این حال، کوئن برای در هم شکستن این رقابت و ایجاد انحصار کامل، در سال ۱۶۲۱ دستور لشکرکشی به باندا را صادر کرد.
در جریان این عملیات، بخش بزرگی از جمعیت باندا کشته، تبعید یا به بردگی گرفته شد. بر اساس برخی برآوردهای تاریخی از جمله جان ویلارد در مطالعاتش درباره اقتصاد استعماری هلند، و پژوهش‌های منتشرشده در کمبریج تاریخ جهانی نسل‌کشی (Cambridge World History of Genocide)، جمعیت بومی جزایر باندا را پیش از سال ۱۶۲۱ حدود ۱۵,۰۰۰ نفر برآورد می‌کنند. این جمعیت در چندین جزیره (به ویژه لونتور، ران و آی) به صورت جوامع خودکفا و درگیر در شبکه‌ی تجارت ادویه زندگی می‌کردند. که از جمعیت ۱۵,۰۰۰ نفری بومی، نهایتاً بین ۵۰۰ تا ۸۰۰ نفر در جزایر باقی ماندند. این افراد باقی‌مانده، عمدتاً زنان، کودکان و پیرانی بودند که توانایی فرار نداشتند. کوئن در نامه‌ای به مافوقان خود در هلند گزارش داد که «همه مردم بومی باندا بر اثر جنگ، گرسنگی و کمبودها مردند». عملیات کوئن به نابودی تمدن باندا، قتل، بردگی و جابه‌جایی اجباری جمعیت و سپس ایجاد انحصار VOC بر تولید جوز هندی و مِیس انجامید.
پس از این واقعه، زمین‌های مصادره‌شده به مزارع تحت کنترل VOC تبدیل گشت و نظام تولید جوز هندی بر اساس کار بردگان و نیروی کار اجباری سازمان‌یافت. بر اساس برخی منابع، ۶۸ ناظر و هزاران برده که از آفریقا و هند شرقی به این جزایر منتقل شده بودند برای تولید جوز هندی به کار گرفته شدند.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
🔸بازار، امپراتوری و انباشت ثروت (قسمت چهارم)- کمپانی هند شرقی هلند (VOC) و ایجاد انحصار از طریق قدرت نظامی
کمپانی هند شرقی هلند (VOC - Vereenigde Oostindische Compagnie) که در سال ۱۶۰۲ تأسیس شد، یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های شرکت‌های دارای امتیاز سلطنتی در عصر مدرن اولیه بود. دولت هلند به این شرکت مجموعه‌ای از اختیارات حاکمیتی شامل انعقاد قرارداد، ساخت استحکامات، حفظ نیروهای مسلح، اعلان جنگ و تصرف سرزمین را تفویض کرد. این ساختار به VOC امکان می‌داد تا با اتکا به قدرت نظامی و سرمایه مالی، به ایجاد انحصار در تجارت ادویه در مجمع‌الجزایر ملوک (اندونزی امروزی) بپردازد.
تا اوایل قرن هفدهم، پرتغال برای بیش از یک قرن، با تکیه بر شبکه‌ای از پایگاه‌ها و نظام کارتاز، سلطه‌ی خود بر اقیانوس هند را حفظ کرده بود. اما این سلطه با دو بحران بزرگ دست‌وپنجه نرم می‌کرد اتحاد ایبری (ادغام پادشاهی پرتغال و اسپانیا از ۱۵۸۰ تا ۱۶۴۰) که پرتغال را به جنگ‌های پرهزینه‌ی اروپایی کشاند و توان مالی و نظامی آن را تحلیل برد؛ و ظهور هلندی‌ها که با ساختار سرمایه‌داری شرکتی و سرمایه‌گذاری خصوصی، کارایی بسیار بالاتری در تأمین مالیِ عملیات دریایی داشتند. هلندی‌ها از همان سال‌های نخستین تأسیس VOC، استراتژی جنگ تجاری را علیه پرتغال به کار گرفتند. در سال ۱۶۰۵، ناوگان هلند اولین ضربه‌ی جدی را با تصرف بندر آمبون در جزایر ملوک از پرتغالی‌ها زد. این رقابت سرانجام در سال ۱۶۴۱ به اوج خود رسید هلندی‌ها بندر استراتژیک مالاکا را تصرف کردند؛ گلوگاهی که کلید کنترل تنگه‌ی میان اقیانوس هند و دریای چین جنوبی بود و تا آن زمان در انحصار پرتغال قرار داشت. با سقوط مالاکا، شبکه‌ی استحکامات پرتغال در شرق فروپاشید و پرتغال به بنادر محدودی در سواحل غربی هند (مانند گوا و بعداً ماکائو در چین) عقب‌نشینی کرد. بدین ترتیب، نظام امپراتوری دولتی پرتغال، جای خود را به نظام سرمایه‌داری شرکتی هلند (VOC) داد که با بهره‌گیری از الگوهای جدید تجاری، برتری نظامی و سازمان‌یافتگی مالی، شکل جدیدی از استعمار تجاری را رقم زد.
سیاست انحصاری VOC در ملوک پیش از دوره فرمانداری کوئن آغاز شده بود. دستورالعمل‌های محرمانه‌ای که در سال ۱۶۱۲ به فرماندار کل پیتر بوت داده شد، به‌وضوح توصیه می‌کرد که تجارت باندا به جاوه قطع شود، بخشی از درختان جوز هندی در باندا (یکی از منابع اصلی درآمد اقتصادی جزایر) نابود شوند و از روش‌های فشار اقتصادی به‌عنوان ابزاری ارزان‌تر از حمله نظامی استفاده شود. با این حال، این سیاست در دوره فرمانداری یان پیترسون کوئن (Jan Pieterszoon Coen، ۱۵۸۷-۱۶۲۹) به شکل بسیار خشونت‌آمیزی تشدید شد. لشکرکشی ۱۶۲۱ به جزایر باندا نقطه اوج این سیاست بود.
جزایر باندا در آن دوره مرکز اصلی تولید جوز هندی و مِیس در تجارت جهانی بودند. جمعیت بومی این جزایر پیش از سلطه VOC در شبکه‌ای گسترده از تجارت منطقه‌ای با بازرگانان مختلف مشارکت داشتند که از شرق تا غرب آسیا گسترده بود. با این حال، کوئن برای در هم شکستن این رقابت و ایجاد انحصار کامل، در سال ۱۶۲۱ دستور لشکرکشی به باندا را صادر کرد.
در جریان این عملیات، بخش بزرگی از جمعیت باندا کشته، تبعید یا به بردگی گرفته شد. بر اساس برخی برآوردهای تاریخی از جمله جان ویلارد در مطالعاتش درباره اقتصاد استعماری هلند، و پژوهش‌های منتشرشده در کمبریج تاریخ جهانی نسل‌کشی (Cambridge World History of Genocide)، جمعیت بومی جزایر باندا را پیش از سال ۱۶۲۱ حدود ۱۵,۰۰۰ نفر برآورد می‌کنند. این جمعیت در چندین جزیره (به ویژه لونتور، ران و آی) به صورت جوامع خودکفا و درگیر در شبکه‌ی تجارت ادویه زندگی می‌کردند. که از جمعیت ۱۵,۰۰۰ نفری بومی، نهایتاً بین ۵۰۰ تا ۸۰۰ نفر در جزایر باقی ماندند. این افراد باقی‌مانده، عمدتاً زنان، کودکان و پیرانی بودند که توانایی فرار نداشتند. کوئن در نامه‌ای به مافوقان خود در هلند گزارش داد که «همه مردم بومی باندا بر اثر جنگ، گرسنگی و کمبودها مردند». عملیات کوئن به نابودی تمدن باندا، قتل، بردگی و جابه‌جایی اجباری جمعیت و سپس ایجاد انحصار VOC بر تولید جوز هندی و مِیس انجامید.
پس از این واقعه، زمین‌های مصادره‌شده به مزارع تحت کنترل VOC تبدیل گشت و نظام تولید جوز هندی بر اساس کار بردگان و نیروی کار اجباری سازمان‌یافت. بر اساس برخی منابع، ۶۸ ناظر و هزاران برده که از آفریقا و هند شرقی به این جزایر منتقل شده بودند برای تولید جوز هندی به کار گرفته شدند.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤6
🔵 فصل سوم اقتصاد توسعه : #غذا_و_بازده_کشاورزی
🔸3.1. اهمیت کشاورزی
🔸 3.2. وابستگی صنعت به کشاورزی
🔸3.3. انقلاب سبز
🔸3.4. ذرات ریزمغذی
🔸3.5. افول بازده
🔸 3.6. محصولات اصلاح ژنتیکی شده
🔸3.7. اصلاحات ارضی در هند
🔸3.8. مزارعه
🔸 3.9. اصلاحات کشاورزی چین
🔸 3.10. کود، جاده‌ها، و آفریقا
🔸3.11. سیر، حباب قیمت و تجارت آزاد
🔸 3.12. عبور گوجه از مرز
🔸 3.13. گندم، آب، و عربستان سعودی
🔸3.14. سیب زمینی شیرین
🔸 3.15. اوج گیری قیمت برنج
🔸 3.16. رونق سویا
🔸3.17. محدودیت تجارت ذرت در مالاوی
🔸3.18. مونوپولی میخک صدپر
🔸 3.19. مزیت مقیاس هندوانه
#اقتصاد_توسعه
#غذا_و_بازده_کشاورزی
#فصل_سوم
#الکس_تبرک
🔸 منبع: کلاس درس اقتصاد توسعه
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
🔸3.1. اهمیت کشاورزی
🔸 3.2. وابستگی صنعت به کشاورزی
🔸3.3. انقلاب سبز
🔸3.4. ذرات ریزمغذی
🔸3.5. افول بازده
🔸 3.6. محصولات اصلاح ژنتیکی شده
🔸3.7. اصلاحات ارضی در هند
🔸3.8. مزارعه
🔸 3.9. اصلاحات کشاورزی چین
🔸 3.10. کود، جاده‌ها، و آفریقا
🔸3.11. سیر، حباب قیمت و تجارت آزاد
🔸 3.12. عبور گوجه از مرز
🔸 3.13. گندم، آب، و عربستان سعودی
🔸3.14. سیب زمینی شیرین
🔸 3.15. اوج گیری قیمت برنج
🔸 3.16. رونق سویا
🔸3.17. محدودیت تجارت ذرت در مالاوی
🔸3.18. مونوپولی میخک صدپر
🔸 3.19. مزیت مقیاس هندوانه
#اقتصاد_توسعه
#غذا_و_بازده_کشاورزی
#فصل_سوم
#الکس_تبرک
🔸 منبع: کلاس درس اقتصاد توسعه
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
Telegram
دورنمای اقتصاد
🔵 فصل سوم : #غذا_و_بازده_کشاورزی
🔸3.1. اهمیت کشاورزی
کشاورزی بخش بنیادین مطالعه اقتصاد توسعه است، خصوصا برای کشورهای فقیر.
✔️ مطالب مرتبط با درس
تحقیق OECD در مورد اهمیت اقتصادی کشاورزی در کاهش فقر
https://bit.ly/2SW88EV
🔸 منبع: کلاس درس اقتصاد توسعه…
🔸3.1. اهمیت کشاورزی
کشاورزی بخش بنیادین مطالعه اقتصاد توسعه است، خصوصا برای کشورهای فقیر.
✔️ مطالب مرتبط با درس
تحقیق OECD در مورد اهمیت اقتصادی کشاورزی در کاهش فقر
https://bit.ly/2SW88EV
🔸 منبع: کلاس درس اقتصاد توسعه…
❤3
نقل‌قول‌های قابل توجه میلتون فریدمن درباره ثروت و اقتصاد
تأکید بر کارایی مشوق‌ها.
«در پسِ بیشتر استدلال‌ها علیه بازار آزاد، کمبود باور به خودِ آزادی نهفته است.»
این بینش‌ها رویکردی داده‌محور و نتیجه‌گرا به ساخت ثروت را تقویت می‌کنند. سرمایه‌گذارانی که به درس‌های فریدمن توجه می‌کنند بر نتایج قابل اندازه‌گیری تمرکز دارند، مشوق‌ها را ارزیابی می‌کنند و تحت تأثیر نیت‌ها یا روایت‌ها قرار نمی‌گیرند.
در عمل، این به معنای اولویت دادن به شرکت‌هایی با سابقه اثبات‌شده، حاکمیت شرکتی قوی و هم‌ترازی روشن میان مدیریت و سهامداران است. به‌کارگیری فلسفه فریدمن می‌تواند به حفاظت از سرمایه، بیشینه‌سازی بازده و حرکت مطمئن در بازارهای پیچیده کمک کند.
حکیم مدرن ثروت:
«به دنبال ثروت باشید، نه پول یا جایگاه. ثروت یعنی داشتن دارایی‌هایی که وقتی شما خواب هستید درآمد ایجاد می‌کنند. پول ابزاری برای انتقال زمان و ثروت است. جایگاه، موقعیت شما در سلسله‌مراتب اجتماعی است.»
شب خوش
تأکید بر کارایی مشوق‌ها.
«در پسِ بیشتر استدلال‌ها علیه بازار آزاد، کمبود باور به خودِ آزادی نهفته است.»
این بینش‌ها رویکردی داده‌محور و نتیجه‌گرا به ساخت ثروت را تقویت می‌کنند. سرمایه‌گذارانی که به درس‌های فریدمن توجه می‌کنند بر نتایج قابل اندازه‌گیری تمرکز دارند، مشوق‌ها را ارزیابی می‌کنند و تحت تأثیر نیت‌ها یا روایت‌ها قرار نمی‌گیرند.
در عمل، این به معنای اولویت دادن به شرکت‌هایی با سابقه اثبات‌شده، حاکمیت شرکتی قوی و هم‌ترازی روشن میان مدیریت و سهامداران است. به‌کارگیری فلسفه فریدمن می‌تواند به حفاظت از سرمایه، بیشینه‌سازی بازده و حرکت مطمئن در بازارهای پیچیده کمک کند.
حکیم مدرن ثروت:
«به دنبال ثروت باشید، نه پول یا جایگاه. ثروت یعنی داشتن دارایی‌هایی که وقتی شما خواب هستید درآمد ایجاد می‌کنند. پول ابزاری برای انتقال زمان و ثروت است. جایگاه، موقعیت شما در سلسله‌مراتب اجتماعی است.»
شب خوش
❤8🤮1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔵 خلاصه‌ی کتاب «کیمیاگری سرمایه‌گذاری»
✍ نوشته‌ی جورج سورس
#جورج_سورس
#کتاب_کیمیاگری_سرمایه_گذاری
💠لطفا ابتدا فایل رو در گالری ذخیره بفرمایید و از گالری مشاهده بفرمایید.
#ویدئوآموزش
#شماره۳۶
@MaliRaftariB_F
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
✍ نوشته‌ی جورج سورس
#جورج_سورس
#کتاب_کیمیاگری_سرمایه_گذاری
💠لطفا ابتدا فایل رو در گالری ذخیره بفرمایید و از گالری مشاهده بفرمایید.
#ویدئوآموزش
#شماره۳۶
@MaliRaftariB_F
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@econviews
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
👍3👎2
🔵 زنگ خطر "کم‌آبی" برای اقتصاد و کشاورزی آلمان و اروپا
خشکسالی و افت بی‌سابقه سطح آب رودخانه‌ها در آلمان و اروپا، از حمل‌ونقل و تولید برق تا کشاورزی و رشد اقتصادی را تحت تأثیر قرار داده است.
اقتصاددانان درباره کاهش رشد اقتصادی آلمان، کارشناسان انرژی در مورد احتمال محدود شدن تولید برق، و کشاورزان نسبت به افت برداشت محصولات و افزایش قیمت مواد غذایی هشدار می‌دهند. در همین حال، برآوردهای اتحادیه اروپا از کاهش چشمگیر تولید بسیاری از محصولات کشاورزی در غرب و مرکز این قاره حکایت دارد.
روزنامه "بیلد" به نقل از تیلو شفر، کارشناس مؤسسه اقتصاد آلمان، گزارش داده است که رشد تولید ناخالص داخلی این کشور ممکن است ۰٫۴ درصد کمتر از پیش‌بینی قبلی باشد. او هشدار داده است که اگر کشتیرانی در رود راین، به دلیل کاهش سطح آب، برای مدت طولانی مختل شود، «آن نهال بسیار کوچک رشد اقتصادی را هم خواهد خشکاند».
🔸متن کامل را در اینستنت ویو بخوانید
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
خشکسالی و افت بی‌سابقه سطح آب رودخانه‌ها در آلمان و اروپا، از حمل‌ونقل و تولید برق تا کشاورزی و رشد اقتصادی را تحت تأثیر قرار داده است.
اقتصاددانان درباره کاهش رشد اقتصادی آلمان، کارشناسان انرژی در مورد احتمال محدود شدن تولید برق، و کشاورزان نسبت به افت برداشت محصولات و افزایش قیمت مواد غذایی هشدار می‌دهند. در همین حال، برآوردهای اتحادیه اروپا از کاهش چشمگیر تولید بسیاری از محصولات کشاورزی در غرب و مرکز این قاره حکایت دارد.
روزنامه "بیلد" به نقل از تیلو شفر، کارشناس مؤسسه اقتصاد آلمان، گزارش داده است که رشد تولید ناخالص داخلی این کشور ممکن است ۰٫۴ درصد کمتر از پیش‌بینی قبلی باشد. او هشدار داده است که اگر کشتیرانی در رود راین، به دلیل کاهش سطح آب، برای مدت طولانی مختل شود، «آن نهال بسیار کوچک رشد اقتصادی را هم خواهد خشکاند».
🔸متن کامل را در اینستنت ویو بخوانید
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
DW
زنگ خطر "کم‌آبی" برای اقتصاد و کشاورزی آلمان و اروپا
کم‌آبی رودخانه‌ها فقط کشتیرانی را مختل نکرده است. تولید برق و محصولات کشاورزی نیز آسیب دیده‌اند. اقتصاددانان درباره کاهش رشد اقتصادی و کشاورزان نسبت به افت تولید و افزایش قیمت مواد غذایی در آلمان و اروپا هشدار می‌دهند.
❤5
🔵 #بازار_امپراتوری_انباشت_ثروت
🔸 بازار، امپراتوری و انباشت ثروت (قسمت پنجم)- انگلستان: از دزدی دریایی تا امپراتوری جهانی
در قسمت‌های قبل ظهور قدرت‌های استعماری اولیه مرکانتلیستی بررسی شد اما در این بین انگلستان جایگاه ویژه‌ای دارد چرا که به واسطه روشنفکران عصر روشنگری‌اش بیش از سایرین توانسته است روایتی جعلی از صعودش در بین ابرقدرت‌ها را جعل کند و به ویژه در بین راویان فارسی زبان از مگناکارتا تا نوآوری انقلاب صنعتی جایگاه ویژه‌ای در این روایت دارد.
روایت رایج از انقلاب صنعتی بریتانیا، آن را محصول کارایی ذاتی بازار آزاد، نوآوری کارآفرینان منچستر، و برتری نهادی نظام پارلمانی می‌داند. این روایت که در کتاب‌های درسی، مقالات اقتصادی و سخنرانی‌های سیاست‌مداران لیبرال تکرار می‌شود، تصویری از بریتانیا به‌عنوان پیشگام تجارت آزاد ترسیم می‌کند؛ کشوری که با کنار گذاشتن حمایت‌گرایی و اعتماد به نیروی بازار، به رفاه و صنعتی‌شدن دست یافت و سپس این الگوی موفق را به سایر نقاط جهان صادر کرد. اما این روایت، تاریخی دقیق‌تر، پیچیده‌تر و البته تلخ‌تر را نادیده می‌گیرد. بریتانیا در سده‌های هفدهم و هجدهم، پیش از آنکه به مداح تجارت آزاد تبدیل شود، یک امپراتوری تمام‌عیار حمایت‌گرا، استعمارگر و مسلط بر جریان فلزات گران‌بهای جهان بود. قدرت مالی لندن، و در پی آن، انقلاب صنعتی، نه از بازار آزاد، بلکه از ترکیبی از جنگ دریایی خصوصی‌شده با مجوز دولتی (privateering)، حمایت‌گرایی صنعتی، سلطه دریایی، غارت مستقیم هند و کنترل جریان طلا و نقره مستعمرات نشأت گرفت.
✔️ بخش نخست: انگلستان حاشیه‌ای و راهبرد جنگ دریایی خصوصی
در اواخر قرن شانزدهم، انگلستان در مقایسه با امپراتوری‌های ایبری (اسپانیا و پرتغال)، قدرتی نسبتاً حاشیه‌ای و کم‌منبع در نظام جهانی بود. اسپانیا با اتکا به معادن عظیم نقره در پوتوسی (بولیوی امروزی) و ساکاتکاس (مکزیک)، حدود ۸۰ درصد از نقره جهان را در اختیار داشت و پرتغال نیز با شبکه‌های تجاری گسترده‌ی خود در اقیانوس اطلس و هند و دسترسی به طلای برزیل، بر جریان فلزات گران‌بها و ادویه تسلط یافته بود. انگلستان اما از این ثروت‌ها بی‌بهره بود و هیچ مستعمره‌ای در دنیای جدید نداشت. در این شرایط، انگلستان راهبردی هوشمندانه اما خشن را در پیش گرفت. جنگ دریایی خصوصی‌شده با مجوز دولتی که به سگ‌های دریایی (Sea Dogs) معروف شدند. ملکه الیزابت یکم با اعطای مجوز رسمی (letter of marque) به کاپیتان‌هایی مانند فرانسیس دریک، جان هاوکینز و والتر رالی، به‌طور غیرمستقیم از حملات به کشتی‌های حامل طلا و نقره اسپانیا حمایت کرد. تفاوت این دزدی دریایی با دزدی معمولی در این بود که کاملاً قانونی و مورد تأیید دولت بود و سود حاصل از آن میان تاجران، سرمایه‌گذاران و خزانه سلطنتی تقسیم می‌شد. هدف از این حملات، تضعیف دشمن کاتولیک (اسپانیا) و در عین حال، غنی‌سازی خزانه انگلستان با گنجینه‌هایی بود که خود اسپانیا از دنیای جدید به غارت می‌برد.
فرانسیس دریک، برجسته‌ترین این ماجراجویان، در سال ۱۵۷۳ به شهرک اسپانیایی نامبر د دیوس در پاناما حمله کرد و یک کاروان حامل نقره را تصرف کرد. بر اساس منابع تاریخی، دریک ۴۰,۰۰۰ پوند نقره اسپانیایی را در پاناما به تصرف خود درآورد. در سال ۱۵۷۸، او با عبور از تنگه ماژلان و ورود به اقیانوس آرام، به بنادر و کشتی‌های اسپانیایی در سواحل شیلی و پرو یورش برد و کشتی گنج اسپانیایی «Nuestra Senora de la Concepcion» (معروف به Cacafuego) را که مملو از نقره و جواهرات بود، تصرف کرد. بر اساس برآوردهای تاریخی، این کشتی حامل ۱,۴۰۰,۰۰۰ پزوی نقره (حدود ۲۶ تن) بود و سود خالص این سفر برای سرمایه‌گذاران و دریک، بیش از ۴۶۰۰ درصد بود که ملکه الیزابت سهم خود را به‌عنوان بزرگ‌ترین سرمایه‌گذار دریافت کرد.
در آوریل ۱۵۸۷، دریک با حمله به بندر کادیس، ۳۱ کشتی اسپانیایی را نابود کرد و شش کشتی دیگر را به تصرف خود درآورد و منابع باارزشی را که برای آرمادا (جنگ اسپانیا با انگلستان به دلیل دزدی‌های دریایی) در نظر گرفته شده بود، از بین برد. این عملیات که به «سوزاندن ریش پادشاه اسپانیا» معروف شد، برنامه‌ریزی ناوگان آرمادا را حداقل یک سال به تأخیر انداخت و نقش مهمی در جنگ آتی ایفا کرد. در سال ۱۶۵۷، دریاسالار رابرت بلیک با نابودی یک ناوگان گنج اسپانیایی در سانتا کروز د تنریفه، ضربه‌ای سنگین وارد کرد. این حملات نه‌تنها خزانه انگلستان را پر کرد، بلکه دانش دریانوردی، نقشه‌های دریایی و اطلاعات استراتژیک درباره مسیرهای تجاری و دفاعی اسپانیا را نیز در اختیار انگلیسی‌ها قرار داد. حملات انگلیسی به ناوگان طلا و نقره اسپانیا تا قرن هجدهم میلادی تداوم داشت.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
🔸 بازار، امپراتوری و انباشت ثروت (قسمت پنجم)- انگلستان: از دزدی دریایی تا امپراتوری جهانی
در قسمت‌های قبل ظهور قدرت‌های استعماری اولیه مرکانتلیستی بررسی شد اما در این بین انگلستان جایگاه ویژه‌ای دارد چرا که به واسطه روشنفکران عصر روشنگری‌اش بیش از سایرین توانسته است روایتی جعلی از صعودش در بین ابرقدرت‌ها را جعل کند و به ویژه در بین راویان فارسی زبان از مگناکارتا تا نوآوری انقلاب صنعتی جایگاه ویژه‌ای در این روایت دارد.
روایت رایج از انقلاب صنعتی بریتانیا، آن را محصول کارایی ذاتی بازار آزاد، نوآوری کارآفرینان منچستر، و برتری نهادی نظام پارلمانی می‌داند. این روایت که در کتاب‌های درسی، مقالات اقتصادی و سخنرانی‌های سیاست‌مداران لیبرال تکرار می‌شود، تصویری از بریتانیا به‌عنوان پیشگام تجارت آزاد ترسیم می‌کند؛ کشوری که با کنار گذاشتن حمایت‌گرایی و اعتماد به نیروی بازار، به رفاه و صنعتی‌شدن دست یافت و سپس این الگوی موفق را به سایر نقاط جهان صادر کرد. اما این روایت، تاریخی دقیق‌تر، پیچیده‌تر و البته تلخ‌تر را نادیده می‌گیرد. بریتانیا در سده‌های هفدهم و هجدهم، پیش از آنکه به مداح تجارت آزاد تبدیل شود، یک امپراتوری تمام‌عیار حمایت‌گرا، استعمارگر و مسلط بر جریان فلزات گران‌بهای جهان بود. قدرت مالی لندن، و در پی آن، انقلاب صنعتی، نه از بازار آزاد، بلکه از ترکیبی از جنگ دریایی خصوصی‌شده با مجوز دولتی (privateering)، حمایت‌گرایی صنعتی، سلطه دریایی، غارت مستقیم هند و کنترل جریان طلا و نقره مستعمرات نشأت گرفت.
✔️ بخش نخست: انگلستان حاشیه‌ای و راهبرد جنگ دریایی خصوصی
در اواخر قرن شانزدهم، انگلستان در مقایسه با امپراتوری‌های ایبری (اسپانیا و پرتغال)، قدرتی نسبتاً حاشیه‌ای و کم‌منبع در نظام جهانی بود. اسپانیا با اتکا به معادن عظیم نقره در پوتوسی (بولیوی امروزی) و ساکاتکاس (مکزیک)، حدود ۸۰ درصد از نقره جهان را در اختیار داشت و پرتغال نیز با شبکه‌های تجاری گسترده‌ی خود در اقیانوس اطلس و هند و دسترسی به طلای برزیل، بر جریان فلزات گران‌بها و ادویه تسلط یافته بود. انگلستان اما از این ثروت‌ها بی‌بهره بود و هیچ مستعمره‌ای در دنیای جدید نداشت. در این شرایط، انگلستان راهبردی هوشمندانه اما خشن را در پیش گرفت. جنگ دریایی خصوصی‌شده با مجوز دولتی که به سگ‌های دریایی (Sea Dogs) معروف شدند. ملکه الیزابت یکم با اعطای مجوز رسمی (letter of marque) به کاپیتان‌هایی مانند فرانسیس دریک، جان هاوکینز و والتر رالی، به‌طور غیرمستقیم از حملات به کشتی‌های حامل طلا و نقره اسپانیا حمایت کرد. تفاوت این دزدی دریایی با دزدی معمولی در این بود که کاملاً قانونی و مورد تأیید دولت بود و سود حاصل از آن میان تاجران، سرمایه‌گذاران و خزانه سلطنتی تقسیم می‌شد. هدف از این حملات، تضعیف دشمن کاتولیک (اسپانیا) و در عین حال، غنی‌سازی خزانه انگلستان با گنجینه‌هایی بود که خود اسپانیا از دنیای جدید به غارت می‌برد.
فرانسیس دریک، برجسته‌ترین این ماجراجویان، در سال ۱۵۷۳ به شهرک اسپانیایی نامبر د دیوس در پاناما حمله کرد و یک کاروان حامل نقره را تصرف کرد. بر اساس منابع تاریخی، دریک ۴۰,۰۰۰ پوند نقره اسپانیایی را در پاناما به تصرف خود درآورد. در سال ۱۵۷۸، او با عبور از تنگه ماژلان و ورود به اقیانوس آرام، به بنادر و کشتی‌های اسپانیایی در سواحل شیلی و پرو یورش برد و کشتی گنج اسپانیایی «Nuestra Senora de la Concepcion» (معروف به Cacafuego) را که مملو از نقره و جواهرات بود، تصرف کرد. بر اساس برآوردهای تاریخی، این کشتی حامل ۱,۴۰۰,۰۰۰ پزوی نقره (حدود ۲۶ تن) بود و سود خالص این سفر برای سرمایه‌گذاران و دریک، بیش از ۴۶۰۰ درصد بود که ملکه الیزابت سهم خود را به‌عنوان بزرگ‌ترین سرمایه‌گذار دریافت کرد.
در آوریل ۱۵۸۷، دریک با حمله به بندر کادیس، ۳۱ کشتی اسپانیایی را نابود کرد و شش کشتی دیگر را به تصرف خود درآورد و منابع باارزشی را که برای آرمادا (جنگ اسپانیا با انگلستان به دلیل دزدی‌های دریایی) در نظر گرفته شده بود، از بین برد. این عملیات که به «سوزاندن ریش پادشاه اسپانیا» معروف شد، برنامه‌ریزی ناوگان آرمادا را حداقل یک سال به تأخیر انداخت و نقش مهمی در جنگ آتی ایفا کرد. در سال ۱۶۵۷، دریاسالار رابرت بلیک با نابودی یک ناوگان گنج اسپانیایی در سانتا کروز د تنریفه، ضربه‌ای سنگین وارد کرد. این حملات نه‌تنها خزانه انگلستان را پر کرد، بلکه دانش دریانوردی، نقشه‌های دریایی و اطلاعات استراتژیک درباره مسیرهای تجاری و دفاعی اسپانیا را نیز در اختیار انگلیسی‌ها قرار داد. حملات انگلیسی به ناوگان طلا و نقره اسپانیا تا قرن هجدهم میلادی تداوم داشت.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤5👎1🙏1
#ویدئو
#اقتصاد_سنجی_کاربردی
#دکتر_کشاورز
#دانشگاه_صنعتی_شریف
جلسه دوم
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
https://t.me/econ_archive_videos/141
#اقتصاد_سنجی_کاربردی
#دکتر_کشاورز
#دانشگاه_صنعتی_شریف
جلسه دوم
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
https://t.me/econ_archive_videos/141
Telegram
آرشیو کلاس های دانشکده اقتصاد شریف
#ویدئو
#سنجی_کاربردی
#دکتر_کشاورز
جلسه دوم
#سنجی_کاربردی
#دکتر_کشاورز
جلسه دوم
❤4
🔵 #بازار_امپراتوری_انباشت_ثروت
🔸قسمت پنجم-1- انگلستان: از دزدی دریایی تا امپراتوری جهانی
بخش دوم: حمایت‌گرایی دولتی؛ ستون پنهان صعود بریتانیا
پیش از آنکه بریتانیا به الگوی تجارت آزاد برای جهان تبدیل شود، خود طولانی‌ترین و منسجم‌ترین دوره‌ی حمایت‌گرایی صنعتی تاریخ را پشت سر گذاشته بود. از اواسط قرن هفدهم تا اوایل قرن نوزدهم، سیاست اقتصادی بریتانیا بر پایه مرکانتیلیسم استوار بود؛ یعنی این باور که ثروت یک ملت تنها از طریق تراز تجاری مثبت و جلوگیری از خروج طلا و نقره به دست می‌آید. در این دوره، دولت بریتانیا با مجموعه‌ای از قوانین، تعرفه‌ها، ممنوعیت‌ها و مشوق‌ها، به‌طور نظام‌مند از صنایع نوپای خود در برابر رقبای خارجی محافظت کرد. این سیاست‌ها نه‌تنها از صنایع موجود حمایت می‌کرد، بلکه با ایجاد بازارهای تضمین‌شده، ریسک سرمایه‌گذاری را کاهش می‌داد و انباشت سرمایه را تسریع می‌بخشید.
۱. قوانین ناوبری (Navigation Acts)
کلیدواژه‌ی این نظام حمایت‌گرا، قوانین ناوبری بود. تا اواسط قرن هفدهم، تجارت فرادریایی انگلستان ناچیز بود و بازرگانان اسپانیایی و هلندی بر بازارها تسلط داشتند. اما در سال ۱۶۵۱، پارلمان انگلستان تحت رهبری الیور کرامول، نخستین قانون ناوبری را تصویب کرد که به‌صراحت علیه هلندی‌ها، رقبای تجاری اصلی انگلستان، طراحی شده بود. این قانون مقرر می‌داشت که کالاهای وارداتی به انگلستان تنها با کشتی‌های انگلیسی یا کشتی‌های کشور مبدأ قابل حمل هستند؛ عملاً هلندی‌ها را که به‌عنوان «انبار غله» اروپا، نقش عمده‌ای در حمل‌ونقل کالا به انگلستان داشتند، از این تجارت سودآور حذف کرد. جالب آنکه این قانون نه‌تنها به نفع بازرگانان انگلیسی بود، بلکه به نفع ملوانان و کشتی‌سازان نیز بود و صنعت کشتی‌سازی انگلستان را به یکی از پیشروترین صنایع جهان تبدیل کرد.
پس از بازگشت سلطنت در سال ۱۶۶۰، این سیاست با قوانین تکمیلی ۱۶۶۰، ۱۶۶۲، ۱۶۶۳، ۱۶۷۳ و ۱۶۹۶ گسترش و تشدید شد. این قوانین:
- تجارت با مستعمرات را به کشتی‌های انگلیسی یا مستعمراتی محدود کرد؛
- صادرات برخی کالاهای کلیدی مستعمرات (مانند شکر، تنباکو، برنج و نیل) را تنها به انگلستان یا مستعمرات دیگر مجاز دانست (قوانین کالاهای مستثنا شده - enumerated commodities)؛
- واردات کالاهای اروپایی به مستعمرات را موظف کرد که ابتدا از انگلستان عبور کنند؛
- و الزام کرد که ۷۵ درصد خدمه‌ی کشتی‌ها انگلیسی یا مستعمراتی باشند.
این قوانین که نزدیک به ۲۰۰ سال پابرجا ماندند، یک «ساختار حمایتی» تمام‌عیار برای تجارت بریتانیا ایجاد کردند و پایه‌های انحصار دریایی و تجاری این کشور را بنیان نهادند. به‌لطف این قوانین، بریتانیا توانست در قرن هجدهم به بزرگ‌ترین قدرت دریایی جهان تبدیل شود و ناوگان تجاری خود را از ۵۰۰ کشتی در سال ۱۶۶۰ به بیش از ۱۰,۰۰۰ کشتی در سال ۱۸۰۰ برساند.
۲. حمایت از صنعت نساجی؛ از پشم تا پنبه
صنعت نساجی، به‌ویژه پشم، قلب اقتصاد بریتانیا بود و دولت از هیچ اقدامی برای محافظت از آن فروگذار نکرد. حمایت از این صنعت ریشه در قرون وسطی داشت و در قرن هفدهم و هجدهم به اوج رسید. در قرن چهاردهم، صادرات پشم خام انگلیسی ممنوع بود تا مواد اولیه‌ی ارزان در اختیار تولیدکنندگان داخلی باقی بماند. این ممنوعیت در قرن هفدهم با قوانین سخت‌گیرانه‌تری همراه شد:
- قانون کالیکو (۱۷۰۰ و ۱۷۲۱): با ورود پارچه‌های نخی ارزان و رنگارنگ هندی (کالیکو) که صنعت پشم را تهدید می‌کرد، پارلمان در سال ۱۷۰۰ واردات این پارچه‌ها را ممنوع کرد و در سال ۱۷۲۱ استفاده و پوشیدن آنها را نیز در سراسر بریتانیا قدغن نمود. این قوانین که در پاسخ به سلطه‌ی هند بر بازار جهانی منسوجات نخی وضع شدند، مصداق بارز حمایت‌گرایی اقتصادی بودند. جالب آنکه این ممنوعیت، خود موجب رشد صنعت پنبه‌بافی داخلی در بریتانیا شد و کارآفرینان انگلیسی را به تقلید از پارچه‌های هندی واداشت.
- قانون پشم‌بافی (۱۶۹۹): این قانون صادرات پارچه‌ی پشمی از ایرلند و مستعمرات آمریکا را ممنوع کرد تا تولید این کالا در انحصار بریتانیا باقی بماند.
- قانون کلاه‌سازی (۱۷۳۲): تولید کلاه در مستعمرات آمریکا را محدود کرد تا بازار این کالا در اختیار تولیدکنندگان انگلیسی باشد.
- قانون آهن (۱۷۵۰): تأسیس کارخانه‌های جدید تولید آهن در مستعمرات را ممنوع کرد تا صنعت آهن بریتانیا از رقابت در امان بماند.
جالب آنکه در سال ۱۶۶۶، قانونی تصویب شد که همه‌ی افراد را موظف می‌کرد در کفن پشمی دفن شوند تا بازار داخلی پشم رونق یابد؛ اقدامی که نشان‌دهنده‌ی اهمیت حیاتی این صنعت برای اقتصاد و هویت ملی بریتانیا بود. این قانون تا سال ۱۸۱۴ پابرجا ماند و نمونه‌ای از تعصب و حمایت‌گرایی افراطی در اقتصاد بریتانیا بود.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
🔸قسمت پنجم-1- انگلستان: از دزدی دریایی تا امپراتوری جهانی
بخش دوم: حمایت‌گرایی دولتی؛ ستون پنهان صعود بریتانیا
پیش از آنکه بریتانیا به الگوی تجارت آزاد برای جهان تبدیل شود، خود طولانی‌ترین و منسجم‌ترین دوره‌ی حمایت‌گرایی صنعتی تاریخ را پشت سر گذاشته بود. از اواسط قرن هفدهم تا اوایل قرن نوزدهم، سیاست اقتصادی بریتانیا بر پایه مرکانتیلیسم استوار بود؛ یعنی این باور که ثروت یک ملت تنها از طریق تراز تجاری مثبت و جلوگیری از خروج طلا و نقره به دست می‌آید. در این دوره، دولت بریتانیا با مجموعه‌ای از قوانین، تعرفه‌ها، ممنوعیت‌ها و مشوق‌ها، به‌طور نظام‌مند از صنایع نوپای خود در برابر رقبای خارجی محافظت کرد. این سیاست‌ها نه‌تنها از صنایع موجود حمایت می‌کرد، بلکه با ایجاد بازارهای تضمین‌شده، ریسک سرمایه‌گذاری را کاهش می‌داد و انباشت سرمایه را تسریع می‌بخشید.
۱. قوانین ناوبری (Navigation Acts)
کلیدواژه‌ی این نظام حمایت‌گرا، قوانین ناوبری بود. تا اواسط قرن هفدهم، تجارت فرادریایی انگلستان ناچیز بود و بازرگانان اسپانیایی و هلندی بر بازارها تسلط داشتند. اما در سال ۱۶۵۱، پارلمان انگلستان تحت رهبری الیور کرامول، نخستین قانون ناوبری را تصویب کرد که به‌صراحت علیه هلندی‌ها، رقبای تجاری اصلی انگلستان، طراحی شده بود. این قانون مقرر می‌داشت که کالاهای وارداتی به انگلستان تنها با کشتی‌های انگلیسی یا کشتی‌های کشور مبدأ قابل حمل هستند؛ عملاً هلندی‌ها را که به‌عنوان «انبار غله» اروپا، نقش عمده‌ای در حمل‌ونقل کالا به انگلستان داشتند، از این تجارت سودآور حذف کرد. جالب آنکه این قانون نه‌تنها به نفع بازرگانان انگلیسی بود، بلکه به نفع ملوانان و کشتی‌سازان نیز بود و صنعت کشتی‌سازی انگلستان را به یکی از پیشروترین صنایع جهان تبدیل کرد.
پس از بازگشت سلطنت در سال ۱۶۶۰، این سیاست با قوانین تکمیلی ۱۶۶۰، ۱۶۶۲، ۱۶۶۳، ۱۶۷۳ و ۱۶۹۶ گسترش و تشدید شد. این قوانین:
- تجارت با مستعمرات را به کشتی‌های انگلیسی یا مستعمراتی محدود کرد؛
- صادرات برخی کالاهای کلیدی مستعمرات (مانند شکر، تنباکو، برنج و نیل) را تنها به انگلستان یا مستعمرات دیگر مجاز دانست (قوانین کالاهای مستثنا شده - enumerated commodities)؛
- واردات کالاهای اروپایی به مستعمرات را موظف کرد که ابتدا از انگلستان عبور کنند؛
- و الزام کرد که ۷۵ درصد خدمه‌ی کشتی‌ها انگلیسی یا مستعمراتی باشند.
این قوانین که نزدیک به ۲۰۰ سال پابرجا ماندند، یک «ساختار حمایتی» تمام‌عیار برای تجارت بریتانیا ایجاد کردند و پایه‌های انحصار دریایی و تجاری این کشور را بنیان نهادند. به‌لطف این قوانین، بریتانیا توانست در قرن هجدهم به بزرگ‌ترین قدرت دریایی جهان تبدیل شود و ناوگان تجاری خود را از ۵۰۰ کشتی در سال ۱۶۶۰ به بیش از ۱۰,۰۰۰ کشتی در سال ۱۸۰۰ برساند.
۲. حمایت از صنعت نساجی؛ از پشم تا پنبه
صنعت نساجی، به‌ویژه پشم، قلب اقتصاد بریتانیا بود و دولت از هیچ اقدامی برای محافظت از آن فروگذار نکرد. حمایت از این صنعت ریشه در قرون وسطی داشت و در قرن هفدهم و هجدهم به اوج رسید. در قرن چهاردهم، صادرات پشم خام انگلیسی ممنوع بود تا مواد اولیه‌ی ارزان در اختیار تولیدکنندگان داخلی باقی بماند. این ممنوعیت در قرن هفدهم با قوانین سخت‌گیرانه‌تری همراه شد:
- قانون کالیکو (۱۷۰۰ و ۱۷۲۱): با ورود پارچه‌های نخی ارزان و رنگارنگ هندی (کالیکو) که صنعت پشم را تهدید می‌کرد، پارلمان در سال ۱۷۰۰ واردات این پارچه‌ها را ممنوع کرد و در سال ۱۷۲۱ استفاده و پوشیدن آنها را نیز در سراسر بریتانیا قدغن نمود. این قوانین که در پاسخ به سلطه‌ی هند بر بازار جهانی منسوجات نخی وضع شدند، مصداق بارز حمایت‌گرایی اقتصادی بودند. جالب آنکه این ممنوعیت، خود موجب رشد صنعت پنبه‌بافی داخلی در بریتانیا شد و کارآفرینان انگلیسی را به تقلید از پارچه‌های هندی واداشت.
- قانون پشم‌بافی (۱۶۹۹): این قانون صادرات پارچه‌ی پشمی از ایرلند و مستعمرات آمریکا را ممنوع کرد تا تولید این کالا در انحصار بریتانیا باقی بماند.
- قانون کلاه‌سازی (۱۷۳۲): تولید کلاه در مستعمرات آمریکا را محدود کرد تا بازار این کالا در اختیار تولیدکنندگان انگلیسی باشد.
- قانون آهن (۱۷۵۰): تأسیس کارخانه‌های جدید تولید آهن در مستعمرات را ممنوع کرد تا صنعت آهن بریتانیا از رقابت در امان بماند.
جالب آنکه در سال ۱۶۶۶، قانونی تصویب شد که همه‌ی افراد را موظف می‌کرد در کفن پشمی دفن شوند تا بازار داخلی پشم رونق یابد؛ اقدامی که نشان‌دهنده‌ی اهمیت حیاتی این صنعت برای اقتصاد و هویت ملی بریتانیا بود. این قانون تا سال ۱۸۱۴ پابرجا ماند و نمونه‌ای از تعصب و حمایت‌گرایی افراطی در اقتصاد بریتانیا بود.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤2👍1
اگر از تیرگی شب گذر نکنی،
روشنی صبح را نخواهی دید.
If you don’t pass through the darkness of the night,
you won’t see the brightness of the morning.
شب خوش
روشنی صبح را نخواهی دید.
If you don’t pass through the darkness of the night,
you won’t see the brightness of the morning.
شب خوش
👍6❤2
🔵 سری در ابرها
علیرضا طاهباز، چگونه به جمع اقتصاددانان جوان برتر جهان رسید؟
✍🏻صدیقه نژادقربان/ نویسنده نشریه تجارت فردا
🔹هر سال هزاران اقتصاددان جوان در دانشگاه‌های جهان مقاله منتشر می‌کنند؛ پژوهشگرانی که بسیاری از آنها سال‌ها در معتبرترین مجلات علمی می‌نویسند، اما فقط تعداد اندکی موفق می‌شوند نام خود را در فهرست اقتصاددانان جوان برتر جهان ثبت کنند. در رتبه‌بندی آوریل ۲۰۲۶، در میان این نام‌ها، یک پژوهشگر ایرانی نیز دیده می‌شود؛ علیرضا طاهبازصالحی؛ اقتصاددانی که مسیر علمی خود را از دانشگاه صنعتی شریف آغاز کرد و امروز پژوهش‌هایش در معتبرترین نشریات اقتصادی جهان منتشر می‌شود و از سوی بسیاری از اقتصاددانان به‌عنوان یکی از چهره‌های اثرگذار در اقتصاد شبکه‌های تولید شناخته شده است.
🔹طاهباز، استاد کرسی ویلیام ال. فورد در مدیریت اقتصادی و علوم تصمیم در دانشکده نورث‌وسترن است که در تازه‌ترین رتبه‌بندی اقتصاددانان جوان جهان در پایگاه معتبر IDEAS/ RePEc در میان اقتصاددانانی شایسته قرار گرفت که کمتر از بیست سال از انتشار نخستین اثرشان می‌گذرد. او پژوهشگری است که طی یک دهه گذشته در قلب مهم‌ترین تحولات اقتصاد کلان، شبکه‌های تولید، ریسک سیستماتیک و یادگیری اجتماعی فعالیت کرده است. آثار او در معتبرترین مجلات اقتصاد جهان منتشر شده‌اند و همکاری‌های علمی‌اش با چهره‌هایی چون دارون عجم‌اوغلو، واسو کاروالیو، آسومان اوزداغلار، علی جدبابایی، پویا مولوی، جنیفر لائو و دیگران، جایگاه او را در میان اقتصاددانان جوان ممتاز جهان تثبیت کرده است.
🔹پژوهش‌های او اغلب از یک ایده مشترک آغاز می‌شوند؛ اقتصاد را نمی‌توان مجموعه‌ای از بنگاه‌ها، صنایع یا بازارهای مستقل تصور کرد. هر بنگاه به ده‌ها و گاه صدها بنگاه دیگر متصل است و همین پیوندها تعیین می‌کنند یک شوک اقتصادی در همان نقطه متوقف شود یا به بحرانی فراگیر تبدیل شود. این نگاه، امروز یکی از مهم‌ترین جریان‌های اقتصاد کلان مدرن به‌شمار می‌رود و علیرضا طاهبازصالحی از پژوهشگرانی است که در شکل‌گیری و گسترش آن سهمی جدی داشته است.
🔹در این میان، شاید مهم‌ترین ویژگی کارنامه او استمرار باشد. بسیاری از پژوهشگران با انتشار یک مقاله مهم شناخته می‌شوند، اما حفظ آن جایگاه دشوارتر است. مرور آثار طاهباز نشان می‌دهد ایده‌ای که بیش از یک دهه پیش در مقاله «ریشه‌های شبکه‌ای نوسانات کلان» مطرح شد، در پژوهش‌های بعدی بارها از زاویه‌ای تازه بررسی شده است؛ یک بار در شبکه‌های تولید، بار دیگر در شبکه‌های مالی، سپس در سیاست پولی، اختلال زنجیره‌های تامین، تجارت بین‌الملل و حتی شکل‌گیری انتظارات. این تداوم نشان می‌دهد با مجموعه‌ای از مقاله‌های پراکنده روبه‌رو نیستیم؛ پشت این آثار، یک پروژه فکری منسجم قرار دارد.
متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید.
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
علیرضا طاهباز، چگونه به جمع اقتصاددانان جوان برتر جهان رسید؟
✍🏻صدیقه نژادقربان/ نویسنده نشریه تجارت فردا
🔹هر سال هزاران اقتصاددان جوان در دانشگاه‌های جهان مقاله منتشر می‌کنند؛ پژوهشگرانی که بسیاری از آنها سال‌ها در معتبرترین مجلات علمی می‌نویسند، اما فقط تعداد اندکی موفق می‌شوند نام خود را در فهرست اقتصاددانان جوان برتر جهان ثبت کنند. در رتبه‌بندی آوریل ۲۰۲۶، در میان این نام‌ها، یک پژوهشگر ایرانی نیز دیده می‌شود؛ علیرضا طاهبازصالحی؛ اقتصاددانی که مسیر علمی خود را از دانشگاه صنعتی شریف آغاز کرد و امروز پژوهش‌هایش در معتبرترین نشریات اقتصادی جهان منتشر می‌شود و از سوی بسیاری از اقتصاددانان به‌عنوان یکی از چهره‌های اثرگذار در اقتصاد شبکه‌های تولید شناخته شده است.
🔹طاهباز، استاد کرسی ویلیام ال. فورد در مدیریت اقتصادی و علوم تصمیم در دانشکده نورث‌وسترن است که در تازه‌ترین رتبه‌بندی اقتصاددانان جوان جهان در پایگاه معتبر IDEAS/ RePEc در میان اقتصاددانانی شایسته قرار گرفت که کمتر از بیست سال از انتشار نخستین اثرشان می‌گذرد. او پژوهشگری است که طی یک دهه گذشته در قلب مهم‌ترین تحولات اقتصاد کلان، شبکه‌های تولید، ریسک سیستماتیک و یادگیری اجتماعی فعالیت کرده است. آثار او در معتبرترین مجلات اقتصاد جهان منتشر شده‌اند و همکاری‌های علمی‌اش با چهره‌هایی چون دارون عجم‌اوغلو، واسو کاروالیو، آسومان اوزداغلار، علی جدبابایی، پویا مولوی، جنیفر لائو و دیگران، جایگاه او را در میان اقتصاددانان جوان ممتاز جهان تثبیت کرده است.
🔹پژوهش‌های او اغلب از یک ایده مشترک آغاز می‌شوند؛ اقتصاد را نمی‌توان مجموعه‌ای از بنگاه‌ها، صنایع یا بازارهای مستقل تصور کرد. هر بنگاه به ده‌ها و گاه صدها بنگاه دیگر متصل است و همین پیوندها تعیین می‌کنند یک شوک اقتصادی در همان نقطه متوقف شود یا به بحرانی فراگیر تبدیل شود. این نگاه، امروز یکی از مهم‌ترین جریان‌های اقتصاد کلان مدرن به‌شمار می‌رود و علیرضا طاهبازصالحی از پژوهشگرانی است که در شکل‌گیری و گسترش آن سهمی جدی داشته است.
🔹در این میان، شاید مهم‌ترین ویژگی کارنامه او استمرار باشد. بسیاری از پژوهشگران با انتشار یک مقاله مهم شناخته می‌شوند، اما حفظ آن جایگاه دشوارتر است. مرور آثار طاهباز نشان می‌دهد ایده‌ای که بیش از یک دهه پیش در مقاله «ریشه‌های شبکه‌ای نوسانات کلان» مطرح شد، در پژوهش‌های بعدی بارها از زاویه‌ای تازه بررسی شده است؛ یک بار در شبکه‌های تولید، بار دیگر در شبکه‌های مالی، سپس در سیاست پولی، اختلال زنجیره‌های تامین، تجارت بین‌الملل و حتی شکل‌گیری انتظارات. این تداوم نشان می‌دهد با مجموعه‌ای از مقاله‌های پراکنده روبه‌رو نیستیم؛ پشت این آثار، یک پروژه فکری منسجم قرار دارد.
متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید.
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
هفته نامه تجارت فردا
سری در ابرها
صدیقه نژادقربان/ نویسنده نشریه
هر سال هزاران اقتصاددان جوان در دانشگاه‌های جهان مقاله منتشر می‌کنند؛ پژوهشگرانی که بسیاری از آنها
هر سال هزاران اقتصاددان جوان در دانشگاه‌های جهان مقاله منتشر می‌کنند؛ پژوهشگرانی که بسیاری از آنها
❤9
🔵 حکایت پول
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
https://t.me/jafekri_episodes/62
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
اینستاگرام:
👇👇
https://www.instagram.com/econ.views
https://t.me/jafekri_episodes/62
Telegram
جافکری
حکایت پول
❤3👍1
🔵 #بازار_امپراتوری_انباشت_ثروت
🔸بازار، امپراتوری و انباشت ثروت (قسمت پنجم-2)- انگلستان: از دزدی دریایی تا امپراتوری جهانی
۳. جذب سرمایه‌های انسانی و فناوری
حمایت‌گرایی بریتانیا تنها به کالا محدود نبود؛ دولت به‌شدت به جذب سرمایه‌های انسانی و فناوری نیز توجه داشت. مهاجرت گسترده‌ی هوگنوها (پروتستان‌های فرانسوی) پس از لغو فرمان نانت در سال ۱۶۸۵، نقشی حیاتی در شکوفایی صنعت ابریشم‌بافی لندن ایفا کرد. این مهاجران ماهر که به‌دلیل آزار مذهبی از فرانسه گریختند، مهارت‌های پیشرفته‌ی خود را به صنعت نساجی بریتانیا آوردند و محله‌ی اسپیتال‌فیلدز را به «شهر بافندگان» تبدیل کردند. برآورد شده است که حدود ۵۰,۰۰۰ هوگنو به انگلستان مهاجرت کردند و بسیاری از آنها در صنایع نساجی، ساعت‌سازی و تولید ابزارهای دقیق به کار گرفته شدند. آنها مهارت‌هایی مانند بافندگی ابریشم، ساخت شیشه، تولید کاغذ و زراعت را به انگلستان آوردند که نقشی کلیدی در صنعتی‌شدن این کشور داشت.
بریتانیا همچنین با قوانین سختگیرانه، تلاش می‌کرد از خروج فناوری‌های پیشرفته‌ی خود جلوگیری کند. قانون ۱۷۱۹، جاسوسی صنعتی و انتقال فناوری را غیرقانونی اعلام کرد و خروج ابزارآلات و ماشین‌آلات نساجی از کشور را جرم محسوب می‌کرد. با این حال، رقبایی مانند فرانسه برای به‌دست‌آوردن مهارت‌ها و ماشین‌آلات بریتانیایی، به جاسوسی صنعتی روی آوردند، که نشان از برتری فناورانه‌ی ایجادشده در سایه‌ی حمایت‌های دولتی دارد. مهاجران ماهر و قوانین سختگیرانه، دو روی سکه‌ی حمایت‌گرایی بریتانیا بودند که به انتقال و انباشت دانش فنی کمک کردند.
۴. تعرفه‌ها و موانع تجاری
بریتانیا برای محافظت از صنایع خود در برابر رقابت خارجی، از تعرفه‌های سنگین وارداتی استفاده می‌کرد. در قرن هجدهم، نرخ متوسط تعرفه‌ها بر کالاهای صنعتی وارداتی حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد بود و در برخی موارد مانند پارچه‌های ابریشمی و نخی هندی، این نرخ به ۵۰ تا ۷۰ درصد می‌رسید. در سال ۱۷۵۰، پارلمان با تصویب قوانین سختگیرانه‌تر، حتی واردات برخی کالاها را به‌کلی ممنوع کرد. این تعرفه‌ها ضمن تأمین درآمد برای دولت، قیمت کالاهای خارجی را به‌حدی افزایش می‌داد که تولیدات داخلی در بازار رقابتی‌تر شوند. این سیاست به‌ویژه در صنعت نساجی، که ستون‌فقرات اقتصاد انگلستان بود، به‌شدت اعمال شد و باعث شد صنعت پشم انگلستان نه‌تنها در بازار داخلی بلکه در بازارهای خارجی نیز به برتری دست یابد.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
🔸بازار، امپراتوری و انباشت ثروت (قسمت پنجم-2)- انگلستان: از دزدی دریایی تا امپراتوری جهانی
۳. جذب سرمایه‌های انسانی و فناوری
حمایت‌گرایی بریتانیا تنها به کالا محدود نبود؛ دولت به‌شدت به جذب سرمایه‌های انسانی و فناوری نیز توجه داشت. مهاجرت گسترده‌ی هوگنوها (پروتستان‌های فرانسوی) پس از لغو فرمان نانت در سال ۱۶۸۵، نقشی حیاتی در شکوفایی صنعت ابریشم‌بافی لندن ایفا کرد. این مهاجران ماهر که به‌دلیل آزار مذهبی از فرانسه گریختند، مهارت‌های پیشرفته‌ی خود را به صنعت نساجی بریتانیا آوردند و محله‌ی اسپیتال‌فیلدز را به «شهر بافندگان» تبدیل کردند. برآورد شده است که حدود ۵۰,۰۰۰ هوگنو به انگلستان مهاجرت کردند و بسیاری از آنها در صنایع نساجی، ساعت‌سازی و تولید ابزارهای دقیق به کار گرفته شدند. آنها مهارت‌هایی مانند بافندگی ابریشم، ساخت شیشه، تولید کاغذ و زراعت را به انگلستان آوردند که نقشی کلیدی در صنعتی‌شدن این کشور داشت.
بریتانیا همچنین با قوانین سختگیرانه، تلاش می‌کرد از خروج فناوری‌های پیشرفته‌ی خود جلوگیری کند. قانون ۱۷۱۹، جاسوسی صنعتی و انتقال فناوری را غیرقانونی اعلام کرد و خروج ابزارآلات و ماشین‌آلات نساجی از کشور را جرم محسوب می‌کرد. با این حال، رقبایی مانند فرانسه برای به‌دست‌آوردن مهارت‌ها و ماشین‌آلات بریتانیایی، به جاسوسی صنعتی روی آوردند، که نشان از برتری فناورانه‌ی ایجادشده در سایه‌ی حمایت‌های دولتی دارد. مهاجران ماهر و قوانین سختگیرانه، دو روی سکه‌ی حمایت‌گرایی بریتانیا بودند که به انتقال و انباشت دانش فنی کمک کردند.
۴. تعرفه‌ها و موانع تجاری
بریتانیا برای محافظت از صنایع خود در برابر رقابت خارجی، از تعرفه‌های سنگین وارداتی استفاده می‌کرد. در قرن هجدهم، نرخ متوسط تعرفه‌ها بر کالاهای صنعتی وارداتی حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد بود و در برخی موارد مانند پارچه‌های ابریشمی و نخی هندی، این نرخ به ۵۰ تا ۷۰ درصد می‌رسید. در سال ۱۷۵۰، پارلمان با تصویب قوانین سختگیرانه‌تر، حتی واردات برخی کالاها را به‌کلی ممنوع کرد. این تعرفه‌ها ضمن تأمین درآمد برای دولت، قیمت کالاهای خارجی را به‌حدی افزایش می‌داد که تولیدات داخلی در بازار رقابتی‌تر شوند. این سیاست به‌ویژه در صنعت نساجی، که ستون‌فقرات اقتصاد انگلستان بود، به‌شدت اعمال شد و باعث شد صنعت پشم انگلستان نه‌تنها در بازار داخلی بلکه در بازارهای خارجی نیز به برتری دست یابد.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤2
براي من بگو
از كدام شرقي‌ترين گوشه‌ي انبساط خاطر آسمان پريده‌اي
كه هيچ قفسي بستن بالهايت را
بر نمي‌تابد
از كدام شرقي‌ترين گوشه‌ي انبساط خاطر آسمان پريده‌اي
كه هيچ قفسي بستن بالهايت را
بر نمي‌تابد
❤7😢2
🔵 #اقتصاد_آکادمیک_به_زبان_ساده
#مکاتب_اقتصادی
🔸اقتصاد اطلاعات – دهه ۱۹۹۰ به بعد
اقتصاد اطلاعات از دهه ۱۹۹۰ به بعد به‌عنوان یکی از شاخه‌های مهم و بنیادین علم اقتصاد مطرح شد. باور اصلی این مکتب آن است که عدم تقارن اطلاعات میان خریداران و فروشندگان، کارایی بازار را مختل می‌کند و موجب بروز شکست بازار می‌شود. در مقابلِ فرض کلاسیک اقتصاد نئوکلاسیک که بازارها را کارا و اطلاعات را کامل می‌دانست، اقتصاد اطلاعات نشان داد که در دنیای واقعی، بازیگران اقتصادی به اطلاعاتی نابرابر دسترسی دارند و همین امر رفتار آنان را تغییر می‌دهد.
از پیشگامان این حوزه می‌توان به جوزف استیگلیتز، جورج آکرلوف و مایکل اسپنس اشاره کرد که هر سه در سال ۲۰۰۱ میلادی به‌خاطر تحقیقاتشان در زمینه‌ی اطلاعات نامتقارن، برنده‌ی جایزه نوبل اقتصاد شدند.
جورج آکرلوف در مقاله‌ی مشهور خود با عنوان «بازار لیموها» (The Market for Lemons) نشان داد که در بازاری مانند بازار خودروهای دست‌دوم، چون فروشندگان اطلاعات بیشتری نسبت به خریداران دارند، کالاهای بی‌کیفیت بر کالاهای باکیفیت غلبه می‌کنند و در نهایت بازار از بین می‌رود.
مایکل اسپنس مفهوم «علامت‌دهی» (Signaling) را مطرح کرد و توضیح داد که چگونه افراد می‌توانند با ارسال نشانه‌هایی مانند مدرک تحصیلی، کیفیت پنهان خود را به دیگران نشان دهند.
جوزف استیگلیتز نیز نظریه‌ی «غربالگری» (Screening) را ارائه داد که در آن کارفرمایان یا بیمه‌گران با طراحی قراردادهای خاص، افراد را بر اساس ویژگی‌های پنهانشان دسته‌بندی می‌کنند.
در دهه‌های پس از ۱۹۹۰، این نظریه‌ها پایه‌ی تحلیل‌های گسترده‌تری در زمینه‌هایی چون بازار کار، بیمه، بانکداری، و سیاست‌های عمومی شدند. اقتصاد اطلاعات با تأکید بر نقش حیاتی داده‌ها و شفافیت، زمینه‌ساز درک بهتر از سازوکار تصمیم‌گیری در دنیای واقعی شد و امروزه در اقتصاد دیجیتال و اقتصاد پلتفرمی نیز جایگاه مهمی دارد.
#انجمن_علمی_اقتصاد
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
#مکاتب_اقتصادی
🔸اقتصاد اطلاعات – دهه ۱۹۹۰ به بعد
اقتصاد اطلاعات از دهه ۱۹۹۰ به بعد به‌عنوان یکی از شاخه‌های مهم و بنیادین علم اقتصاد مطرح شد. باور اصلی این مکتب آن است که عدم تقارن اطلاعات میان خریداران و فروشندگان، کارایی بازار را مختل می‌کند و موجب بروز شکست بازار می‌شود. در مقابلِ فرض کلاسیک اقتصاد نئوکلاسیک که بازارها را کارا و اطلاعات را کامل می‌دانست، اقتصاد اطلاعات نشان داد که در دنیای واقعی، بازیگران اقتصادی به اطلاعاتی نابرابر دسترسی دارند و همین امر رفتار آنان را تغییر می‌دهد.
از پیشگامان این حوزه می‌توان به جوزف استیگلیتز، جورج آکرلوف و مایکل اسپنس اشاره کرد که هر سه در سال ۲۰۰۱ میلادی به‌خاطر تحقیقاتشان در زمینه‌ی اطلاعات نامتقارن، برنده‌ی جایزه نوبل اقتصاد شدند.
جورج آکرلوف در مقاله‌ی مشهور خود با عنوان «بازار لیموها» (The Market for Lemons) نشان داد که در بازاری مانند بازار خودروهای دست‌دوم، چون فروشندگان اطلاعات بیشتری نسبت به خریداران دارند، کالاهای بی‌کیفیت بر کالاهای باکیفیت غلبه می‌کنند و در نهایت بازار از بین می‌رود.
مایکل اسپنس مفهوم «علامت‌دهی» (Signaling) را مطرح کرد و توضیح داد که چگونه افراد می‌توانند با ارسال نشانه‌هایی مانند مدرک تحصیلی، کیفیت پنهان خود را به دیگران نشان دهند.
جوزف استیگلیتز نیز نظریه‌ی «غربالگری» (Screening) را ارائه داد که در آن کارفرمایان یا بیمه‌گران با طراحی قراردادهای خاص، افراد را بر اساس ویژگی‌های پنهانشان دسته‌بندی می‌کنند.
در دهه‌های پس از ۱۹۹۰، این نظریه‌ها پایه‌ی تحلیل‌های گسترده‌تری در زمینه‌هایی چون بازار کار، بیمه، بانکداری، و سیاست‌های عمومی شدند. اقتصاد اطلاعات با تأکید بر نقش حیاتی داده‌ها و شفافیت، زمینه‌ساز درک بهتر از سازوکار تصمیم‌گیری در دنیای واقعی شد و امروزه در اقتصاد دیجیتال و اقتصاد پلتفرمی نیز جایگاه مهمی دارد.
#انجمن_علمی_اقتصاد
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤6
🔵 زباله‌ها چه درسی درباره دانش اقتصاد به ما می‌آموزند؟
✍ دنیل جی. اسمیت؛ اقتصاددان
🔹رقابت آزاد در بخش خصوصی، کارآمدترین روش برای ارتقای خدمات است. در زمینه جمع‌آوری زباله، عملکرد بخش خصوصی به‌مراتب بهتر از نهادهای دولتی است.
🔹نکته کلیدی این تفاوت، «ساختار انگیزه‌ها»ست، نه شخصیت کارکنان. در بخش خصوصی، مشتری حق انتخاب دارد و شرکت‌ها برای بقا و سودآوری ناچارند نسبت به کیفیت، پاسخگو باشند؛ در حالی که در بخش دولتی، انگیزه‌ها مبهم و نظارت (مانند انتخابات) بسیار کند و غیرمستقیم است.
🔹این منطق تنها محدود به جمع‌آوری زباله نیست و درباره حوزه‌های حیاتی‌تری نظیر بهداشت، دارو و آموزش نیز صادق است.
🔹رقابت بازار به عنوان یک تنظیم‌گر قدرتمند عمل می‌کند که شرکت‌ها را به جلب رضایت مشتریان وامی‌دارد، اما در سازمان‌های دولتی، اعمال فشار برای بهبود عملکرد دشوار است.
🔹اگرچه استثنائاتی در هر دو بخش وجود دارد، اما به‌طور کلی بخش خصوصی به دلیل فشار رقابتی، از نظر کیفیت و قیمت، قاطعانه بر بخش دولتی برتری دارد.
🔹خصوصی‌سازی خدمات به شهروندان آزادی عمل بیشتری می‌دهد تا از خدمات ناکارآمد دولتی فاصله بگیرند.
🔹درس بزرگ این است که رقابتِ بازار، ناظر و هدایت‌کننده‌ای هوشمندتر از بوروکراسی دولتی برای رفاه عمومی است.
🔸متن کامل
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
✍ دنیل جی. اسمیت؛ اقتصاددان
🔹رقابت آزاد در بخش خصوصی، کارآمدترین روش برای ارتقای خدمات است. در زمینه جمع‌آوری زباله، عملکرد بخش خصوصی به‌مراتب بهتر از نهادهای دولتی است.
🔹نکته کلیدی این تفاوت، «ساختار انگیزه‌ها»ست، نه شخصیت کارکنان. در بخش خصوصی، مشتری حق انتخاب دارد و شرکت‌ها برای بقا و سودآوری ناچارند نسبت به کیفیت، پاسخگو باشند؛ در حالی که در بخش دولتی، انگیزه‌ها مبهم و نظارت (مانند انتخابات) بسیار کند و غیرمستقیم است.
🔹این منطق تنها محدود به جمع‌آوری زباله نیست و درباره حوزه‌های حیاتی‌تری نظیر بهداشت، دارو و آموزش نیز صادق است.
🔹رقابت بازار به عنوان یک تنظیم‌گر قدرتمند عمل می‌کند که شرکت‌ها را به جلب رضایت مشتریان وامی‌دارد، اما در سازمان‌های دولتی، اعمال فشار برای بهبود عملکرد دشوار است.
🔹اگرچه استثنائاتی در هر دو بخش وجود دارد، اما به‌طور کلی بخش خصوصی به دلیل فشار رقابتی، از نظر کیفیت و قیمت، قاطعانه بر بخش دولتی برتری دارد.
🔹خصوصی‌سازی خدمات به شهروندان آزادی عمل بیشتری می‌دهد تا از خدمات ناکارآمد دولتی فاصله بگیرند.
🔹درس بزرگ این است که رقابتِ بازار، ناظر و هدایت‌کننده‌ای هوشمندتر از بوروکراسی دولتی برای رفاه عمومی است.
🔸متن کامل
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
روزنامه دنیای اقتصاد
زباله‌ها چه درسی درباره دانش اقتصاد به ما می‌آموزند؟
آنچه در مورد یک خدمت ساده، روزمره و سرراست مانند جمع‌آوری زباله توسط دولت صدق می‌کند که قاعدتا باید یکی از آسان‌ترین و ابتدایی‌ترین وظایف یک حکومت باشد، به‌طریق اولی در مورد خدمات بسیار مهم‌تر، حساس‌تر، حیاتی‌تر و پیچیده‌تری همچون بهداشت و درمان، دارو، و…
❤7🔥1
🔵 #بازار_امپراتوری_انباشت_ثروت
🔸بازار، امپراتوری و انباشت ثروت (قسمت ششم)- انگلستان: از دزدی دریایی تا امپراتوری جهانی
✔️ بخش سوم: از غنیمت دریایی به سرمایه استعماری و ورود به شبکه فلزات گران‌بها
غنایم هنگفت حاصل از جنگ دریایی، سرمایه‌ای اولیه برای انگلستان فراهم کرد تا بتواند گام‌های نخستین استعمار را در آمریکای شمالی و کارائیب بردارد. در سال ۱۵۸۵، الیزابت به والتر رالی اجازه داد تا مستعمره‌ای در جزیره روانوک (در کارولینای شمالی امروزی) تأسیس کند. اما سال‌های اولیه مستعمرات آمریکایی با قحطی، بیماری و درگیری با بومیان همراه بود. با این حال، سرنوشت مستعمرات با کشت محصولاتی مانند شکر، تنباکو و پنبه تغییر کرد که جیمزتاون و ویرجینیا را از نظر اقتصادی سودآور ساخت.
در واقع، تقاضا برای نیروی کار در مزارع وسیع تنباکو و شکر، از طریق استثمار نیروی کار بردگان آفریقایی که از غرب آفریقا حمل می‌شدند، برآورده شد. جان هاوکینز، پسرعموی دریک، یکی از اولین تاجران برده انگلیسی بود که در سال ۱۵۶۴، ۳۰۰ نفر را از سواحل غرب آفریقا ربود و در هیسپانیولا (امروزه جمهوری دومینیکن و هائیتی) به بردگی فروخت. این آغاز تجارت برده‌ای بود که در قرن بعد به یکی از ارکان اقتصاد بریتانیا تبدیل شد. تجارت مثلثی اقیانوس اطلس (بریتانیا ← آفریقا ← قاره آمریکا ← بریتانیا) سودهای کلانی برای تاجران انگلیسی به ارمغان آورد و شهرهایی مانند لیورپول، بریستول و گلاسگو را به مراکز ثروت تبدیل کرد.
بخش عمده‌ای از قدرت مالی بریتانیا در این دوره، نه از تولید داخلی، بلکه از توانایی آن در جذب و هدایت مجدد جریان طلا و نقره استخراج‌شده از مستعمرات اسپانیا و پرتغال نشأت می‌گرفت. اسپانیا و پرتغال به دلیل ضعف صنعتی و سیاست‌های اقتصادی نادرست، بخش اعظم این فلزات را صرف خرید کالاهای بریتانیایی و هلندی می‌کردند. بر اساس برخی تخمین‌ها، در قرن هفدهم حدود ۲۰ درصد از نقره‌ی استخراج‌شده در آمریکای اسپانیایی، به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم وارد شبکه‌ی تجاری انگلستان می‌شد. بریتانیا با تکیه بر برتری نیروی دریایی خود و عقد معاهدات راهبردی، به‌ویژه معاهده متئون (Methuen) در سال ۱۷۰۳، موفق شد در شبکه تجاری پرتغال و گردش طلای برزیل (که از اواخر قرن هفدهم به‌بعد رونق یافت) موقعیت مساعدتری پیدا کند.
در ظاهر، معاهده‌ی متئون یک مبادله‌ی برد-برد به نظر می‌رسید. پرتغال در ازای ورود شراب خود به بازار انگلستان، به پارچه‌های انگلیسی اجازه ورود با تعرفه‌ی پایین می‌داد. اما این معاهده در عمل یک تله‌ی استعماری بود. صنعت پارچه‌بافی نوپای پرتغال، در برابر محصولات ارزان و انبوه انگلیسی دوام نیاورد و به سرعت ورشکست شد. در مقابل، شراب پرتغال بازار مشخصی در انگلستان داشت، اما هرگز نمی‌توانست درآمد ازدست‌رفته‌ی ناشی از نابودی صنعت نساجی را جبران کند. به این ترتیب، معاهده‌ی متئون صنعت داخلی پرتغال را نابود کرد و آن را به یک بازار مصرف وابسته برای کالاهای انگلیسی تبدیل نمود.
نتیجه‌ی نهایی این معاهده، سرنوشتی شوم برای پرتغال رقم زد. طلای برزیل که باید صرف صنعتی‌سازی و توسعه‌ی داخلی می‌شد، به زنجیره‌ای تبدیل شد که مستقیماً به جیب بازرگانان انگلیسی سرازیر می‌گردید. پرتغال طلا را از معادن برزیل استخراج می‌کرد، اما به دلیل نابودی صنعت نساجی و نیاز مبرم به کالاهای ضروری، بلافاصله آن را به عنوان بهای پارچه‌های انگلیسی به لندن می‌فرستاد. به عبارت دیگر، طلای استخراج‌شده از خون بومیان برزیل، نه برای آبادانی پرتغال، که به یکی منابع تأمین مالی و توسعه‌ی ناوگان دریایی بریتانیا تبدیل شد.
نقره اسپانیا نیز عمدتاً از طریق جنگ‌های اروپایی و پرداخت بدهی‌های دولتی اسپانیا، به شبکه مالی لندن سرازیر می‌شد. بانک‌های لندن و بازرگانان انگلیسی با ارائه وام به دولت اسپانیا، بخش قابل‌توجهی از این ثروت را به‌چنگ آوردند. نقطه اوج این رابطه، کارکرد نهایی این فلزات به‌عنوان ارز واسط برای تجارت با آسیا بود. بازارهای چین و هند در آن زمان صرفاً نقره (و گاه طلا) را به‌عنوان ارز بین‌المللی قبول می‌کردند و کالاهای اروپایی در آنها خریدار نداشت. بنابراین بریتانیا با استفاده از این ذخایر نقدینگی که از اسپانیا و پرتغال کسب کرده بود، می‌توانست مبادلات خود در شرق (خرید چای، ابریشم و ادویه) را تأمین مالی کند. در سال ۱۶۰۰، کمپانی هند شرقی بریتانیا با امتیازنامه سلطنتی الیزابت اول تأسیس شد و به‌تدریج از یک بنگاه تجاری به قدرتی تبدیل شد که نیمی از کنترل تجارت جهان را در اختیار گرفت، به‌ویژه تجارت پنبه، ابریشم، نیل، نمک، ادویه، چای و تریاک.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
🔸بازار، امپراتوری و انباشت ثروت (قسمت ششم)- انگلستان: از دزدی دریایی تا امپراتوری جهانی
✔️ بخش سوم: از غنیمت دریایی به سرمایه استعماری و ورود به شبکه فلزات گران‌بها
غنایم هنگفت حاصل از جنگ دریایی، سرمایه‌ای اولیه برای انگلستان فراهم کرد تا بتواند گام‌های نخستین استعمار را در آمریکای شمالی و کارائیب بردارد. در سال ۱۵۸۵، الیزابت به والتر رالی اجازه داد تا مستعمره‌ای در جزیره روانوک (در کارولینای شمالی امروزی) تأسیس کند. اما سال‌های اولیه مستعمرات آمریکایی با قحطی، بیماری و درگیری با بومیان همراه بود. با این حال، سرنوشت مستعمرات با کشت محصولاتی مانند شکر، تنباکو و پنبه تغییر کرد که جیمزتاون و ویرجینیا را از نظر اقتصادی سودآور ساخت.
در واقع، تقاضا برای نیروی کار در مزارع وسیع تنباکو و شکر، از طریق استثمار نیروی کار بردگان آفریقایی که از غرب آفریقا حمل می‌شدند، برآورده شد. جان هاوکینز، پسرعموی دریک، یکی از اولین تاجران برده انگلیسی بود که در سال ۱۵۶۴، ۳۰۰ نفر را از سواحل غرب آفریقا ربود و در هیسپانیولا (امروزه جمهوری دومینیکن و هائیتی) به بردگی فروخت. این آغاز تجارت برده‌ای بود که در قرن بعد به یکی از ارکان اقتصاد بریتانیا تبدیل شد. تجارت مثلثی اقیانوس اطلس (بریتانیا ← آفریقا ← قاره آمریکا ← بریتانیا) سودهای کلانی برای تاجران انگلیسی به ارمغان آورد و شهرهایی مانند لیورپول، بریستول و گلاسگو را به مراکز ثروت تبدیل کرد.
بخش عمده‌ای از قدرت مالی بریتانیا در این دوره، نه از تولید داخلی، بلکه از توانایی آن در جذب و هدایت مجدد جریان طلا و نقره استخراج‌شده از مستعمرات اسپانیا و پرتغال نشأت می‌گرفت. اسپانیا و پرتغال به دلیل ضعف صنعتی و سیاست‌های اقتصادی نادرست، بخش اعظم این فلزات را صرف خرید کالاهای بریتانیایی و هلندی می‌کردند. بر اساس برخی تخمین‌ها، در قرن هفدهم حدود ۲۰ درصد از نقره‌ی استخراج‌شده در آمریکای اسپانیایی، به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم وارد شبکه‌ی تجاری انگلستان می‌شد. بریتانیا با تکیه بر برتری نیروی دریایی خود و عقد معاهدات راهبردی، به‌ویژه معاهده متئون (Methuen) در سال ۱۷۰۳، موفق شد در شبکه تجاری پرتغال و گردش طلای برزیل (که از اواخر قرن هفدهم به‌بعد رونق یافت) موقعیت مساعدتری پیدا کند.
در ظاهر، معاهده‌ی متئون یک مبادله‌ی برد-برد به نظر می‌رسید. پرتغال در ازای ورود شراب خود به بازار انگلستان، به پارچه‌های انگلیسی اجازه ورود با تعرفه‌ی پایین می‌داد. اما این معاهده در عمل یک تله‌ی استعماری بود. صنعت پارچه‌بافی نوپای پرتغال، در برابر محصولات ارزان و انبوه انگلیسی دوام نیاورد و به سرعت ورشکست شد. در مقابل، شراب پرتغال بازار مشخصی در انگلستان داشت، اما هرگز نمی‌توانست درآمد ازدست‌رفته‌ی ناشی از نابودی صنعت نساجی را جبران کند. به این ترتیب، معاهده‌ی متئون صنعت داخلی پرتغال را نابود کرد و آن را به یک بازار مصرف وابسته برای کالاهای انگلیسی تبدیل نمود.
نتیجه‌ی نهایی این معاهده، سرنوشتی شوم برای پرتغال رقم زد. طلای برزیل که باید صرف صنعتی‌سازی و توسعه‌ی داخلی می‌شد، به زنجیره‌ای تبدیل شد که مستقیماً به جیب بازرگانان انگلیسی سرازیر می‌گردید. پرتغال طلا را از معادن برزیل استخراج می‌کرد، اما به دلیل نابودی صنعت نساجی و نیاز مبرم به کالاهای ضروری، بلافاصله آن را به عنوان بهای پارچه‌های انگلیسی به لندن می‌فرستاد. به عبارت دیگر، طلای استخراج‌شده از خون بومیان برزیل، نه برای آبادانی پرتغال، که به یکی منابع تأمین مالی و توسعه‌ی ناوگان دریایی بریتانیا تبدیل شد.
نقره اسپانیا نیز عمدتاً از طریق جنگ‌های اروپایی و پرداخت بدهی‌های دولتی اسپانیا، به شبکه مالی لندن سرازیر می‌شد. بانک‌های لندن و بازرگانان انگلیسی با ارائه وام به دولت اسپانیا، بخش قابل‌توجهی از این ثروت را به‌چنگ آوردند. نقطه اوج این رابطه، کارکرد نهایی این فلزات به‌عنوان ارز واسط برای تجارت با آسیا بود. بازارهای چین و هند در آن زمان صرفاً نقره (و گاه طلا) را به‌عنوان ارز بین‌المللی قبول می‌کردند و کالاهای اروپایی در آنها خریدار نداشت. بنابراین بریتانیا با استفاده از این ذخایر نقدینگی که از اسپانیا و پرتغال کسب کرده بود، می‌توانست مبادلات خود در شرق (خرید چای، ابریشم و ادویه) را تأمین مالی کند. در سال ۱۶۰۰، کمپانی هند شرقی بریتانیا با امتیازنامه سلطنتی الیزابت اول تأسیس شد و به‌تدریج از یک بنگاه تجاری به قدرتی تبدیل شد که نیمی از کنترل تجارت جهان را در اختیار گرفت، به‌ویژه تجارت پنبه، ابریشم، نیل، نمک، ادویه، چای و تریاک.
🔸منبع : کاتالاکسی
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
✅ رسانه اقتصادی اجتماعی دورنمای اقتصاد
👇👇👇👇
@ECONVIEWS
❤5