این صحبت که کشورای کومونیستی - دیکتاتوری طور توشون اینجور مسابقات علمی رونق بیشتری داره کاملا درسته و دلیل اصلیشم اینه که یکی از معدود راه‌های فراره و حکومت هم که از خداشه میشه تبلیغ براشون

از طرفی تمامی المپیادهاتوشون سعی شده قدرت حل مساله پرورش داده بشه
تو ریاضی و کامپیوتر بدون تقریبا هیچ مطلب اضافه‌تری از دبیرستان این اتفاق افتاده ولی توی خیلی از رشته‌ها به دانش بیشتری برای رسیدن به اون بخشی که خلاقیت و حل مساله محوریت پیدا میکنه نیازه مثل فیزیک هالیدی یا شیمی سیلبربرگ که در واقع کتابای دانشگاهین

از طرفی الان المپیاد داره میشه مافیا و انحصار یسری مدارس و موسسات خاص و از اون حالت بکر بودنش داره در میاد (مثلا کمتر میبینیم کسی که المپیاد فیزیک طلا داره بره فیزیک بخونه جاش میره مهندسی کامپ یا مثلا کمتر یکی از شهرستان میاد المپیاد میخونه) و اتفاقا خیلی از اساتید موافق برداشته شدن سهمیه کنکور المپیادیا هیتن و حتی میگن نهاییم باید بدن دانش آموزای المپیادی چون المپیاد مال کسیه که عاشق اون علمه و نباید کسی خاطر سهمیه و مزایاش وارد این مسیر بشه

در کل اینکه اگر کسی واقعا عاشق علمیه بره دنبالش (مثل ورزش و هنر و ...) المپیاد شاید مسیر خوبی باشه اما باید حواسش باشه که ما یه چیزایی همینجوری تو سیستم آموزشی نداریم و المپیاد هم مزید بر علت نشه و اینکه هرچی میتونه از دستگاهی تبلیغات حکومتی فاصله بگیره و این کار رو برای خودش و علاقش انجام بده

پاینده ایران، جاوید شاه


#ارسالی


@elmos_parde

المپیادو با کنکور اشتباه گرفتید انگار
من خودم المپیادی بودم هر سوال یه ساعت وقت داشت تو آزمونا بعضی وقتا حتی تا یه ساعت و نیم سوالی هم وقت داشت

فقط مرحله اولش که تستیه وقت هر سوال کمه که اونم باز ۷ ۸ دقیقست معمولا وقت هر سوال ولی در عوض سوالای‌ راحتین و حلشون زمان کمتری از زمانی که دارید میخواد البته اگه بلد باشید اون مبحثو

کلا بار علمی المپیاد خیلی خیلی بیشتره از کنکور و مسابقه ای هست که علم طرف سنجیده میشه نه ویژگی های دیگش

حقیقتا خوندن چنین متنی از کانال شما بعید بود حالا منشا وجود و بقیشو اطلاعی ندارم ولی از علمی بودن المپیاد چیزی کم نکنید و این دروغا رو نسبت ندید

ولی خب این هم بگم که تو ایران متاسفانه با تشکر از ج ا این هم پر از رانته و طراحان سوال رسمی آزمونای المپیاد رسما حق تدریس ندارن خارج از باشگاه دانش پژوهان ولی با این حال اکثرا تو انرژی اتمی درس میدن
حالا دیگه پشت پرده اش چخبره
معلوم نیست



#ارسالی


@elmos_parde

سلام این متن رو درمورد ناوگان سایه فروش نفت جمهوری اسلامی نوشتم، صلاح دونستین منتشر کنید تا بقیه هم استفاده کنن.
.
در این سال‌ها درمورد تحریم‌های اقتصادی که برای جمهوری اسلامی وضع شده اساساً اونطور که باید کارساز نبوده و نتیجه چشمگیری نداشته‌‌اند.
اگرچه که این تحریم‌ها توانستن تا حدی جلوی فروش نفت و انتقال درآمد‌های اون رو به صورت رسمی بگیرن اما پشت پرده، توانایی حکومت در دور زدن آن باعث شد اثرشان بسیار کمتر از چیزی باشد که روی کاغذ به نظر می‌رسید.
سپاه پاسداران با ایجاد شبکه های وسیع واسطه و دلال‌ها و استفاده از ناوگان سایه و روش‌های پیچیده انتقال پول عملاً نه تنها تحریم‌های کاغذی رو به بازی گرفت بلکه باعث ایجاد شبکه‌های مافیایی فروش نفت و در نتیجه رانت و فساد گسترده شد.
چون عملاً معاملات انجام شده غیر رسمی و توسط دلال‌ها هست و نظارت دولتی بر روی عرضه نفت در قبال هزینه دریافتی نیست بخشی بزرگی از درآمد حاصل از فروش نفت یا توسط دلال‌هایی که افراد نزدیک حکومت هستن دزدیده می‌شود یا صرف امورات تروریستی می‌شود در حالی که می‌توانست صرف اقتصاد و رفاه مردم شود.

به طور مثال طبق گزارشی که ۲ سپتامبر ۲۰۲۵ وزارت خزانه داری آمریکا منتشر کرد (به پیوست لینک در پایین متن)
شبکه ای به رهبری یک تاجر عراقی، نفت ایران را با نفت عراق مخلوط می‌کرده و اون رو به عنوان نفت کاملا عراقی وارد بازار نفت می‌کرده است.

https://home.treasury.gov/news/press-releases/sb0233?utm_source=chatgpt.com


از طرف دیگر تحریم افرادی که در سران نظام هستن هم چندان موثر نبوده زیرا که مقامات ارشد برای معاملات و انتقال پول نیز از هویت های جعلی و واسطه ها استفاده می‌کنند.

#ارسالی


@elmos_parde

ولی جدی جدی ساعدی نیا بخاطر حمایت از هم میهناش سه هزار میلیارد ثروتشو از دست داد..
ما اینجور ادمارو داریم بعد میبینی دوتا سلبریتی تخمی از دوقوز اباد اومدن انقلاب شیرو خورشید و میکوبن 🤣

@elmos_parde

«چه کسی کودتا کرد؟ مصدق یا شاه‌ و زاهدی؟»

در شب بیست‌وهشت مرداد، سعی کردم فرایند برکناری مصدق رو بررسی کنم.

داوری نهایی با شماست. این چیزی نیست که نتیجه را بتوان به کسی تحمیل کرد.

اما از نظر من این پروندۀ حقوقی همچنان بازه و باز هم خواهد موند. دعوت می‌کنم این فایل رو با اینکه طولانیه به مرور گوش کنید. داوری نهایی با خود شما ــ گرچه فکر می‌کنم نظر خودم حین بحث مشخص باشه. از نظر من، دعوای بیست و هشت مرداد دعوایی حقوقی است (نه نظامی) و جواب را هم باید در فرایند انحلال پارلمان و برگزاری رفراندوم توسط مصدق پیدا کرد. جزئیات در فایل...

دربارۀ مصدق دعوت می‌کنم بحث‌های قبلی رو هم بشنوید:

▪️ «مصدق و راه‌آهن»

▪️«مصدق و رضاشاه»

▪️«ایران در خطر تجزیه ــ سال ۱۳۲۴»

▪️«مصدق، حزب توده و کمونیسم»

▪️«مصدق و پارلمان ــ قانون اختیارات

#شاهد_تاریخی #مصدق

@Garajetadayoni | گاراژ

در حالیکه احمق‌ها جلوجلو دارن جشن پیروزی میگیرن که نظام در برابر «اعتراضات مدنی» ما کوتاه اومده و پوشش آزاد شده. جمهوری اسلامی داره استحاله میکنه و خودشو وفق می‌ده.
ساعدی نیا رو دستگیر میکنه و اموالشو مصادره میکنه ولی بابک زنجانی که آدم خودشونه میاد کافه راه میندازه و توش خبری هم از حجاب اسلامی نیست. اصلاح‌طلبا چه حالی میکنن با این عکسا و ویدیوها.
ما از همین اعلام پیروزی شما خنده‌مان میگیره که نظام تا الان 60 نفر رو به خاطر اعتراضات و جنگ اعدام کرده ولی شما فکر میکنین اونو عقب نشوندین.
واقعیت اینه که شما خطری براش نیستین. اگر بودین، نظام اونقدری وحشی و هار هست که جونتون رو بگیره.

@elmos_parde

🟡 چرا یک فمینیست نمی‌تواند برانداز باشد؟

بخش اول

پاسخ به این پرسش که چرا یک فمینیست نمی‌تواند یک برانداز (انقلابی) باشد، در ماهیت ساختاری این ایدئولوژی نهفته است:

🔴 مبارز بودن، مقدم بر هر برچسب ایدئولوژیک است.
فمینیسم در تاریخ مدرن هرگز یک جنبش انقلابی و برانداز نبوده و صرفاً چارچوبی اصلاح‌طلبانه برای چانه‌زنی مدنی در اتمسفر لیبرال‌دموکراسی‌های غربی بوده است؛ کمااینکه چنین جریانی با اینککه ماهیتا برآمده از سنت چپ است اما در توتالیتاریسم‌های کمونیستی (که نظریه‌پردازان چپ همواره خون‌شویان دیکتاتورهایی چون مائو و پل‌پوت بودند) اصلاً اجازه ظهور نیافت و با مشت‌های آهنین مواجه شد.
کشاندن چنین رویکرد اصلاح‌طلبانه به میدان مبارزه با جمهوری اسلامی، درست مانند رفتن به جنگ هیولایی تا دندان مسلح با یک کارد پلاستیکی کیک‌بُری است؛ نمایشی مضحک که افق غایی‌اش به جای سرنگونی بنیادین، حفظ همین سیستم غارت، فساد و بردگی با افزودن چند مطالبه و حق صنفی محدود به حاشیهٔ آن است.

نکتهٔ مهم که باید به آن توجه کرد بررسی کارکرد کنترل بدن در منطق قدرت حاکمیت است.
اعترافات اجباری تلویزیونی و اعدام با جرثقیل در رأس هرم خشونت دولتی قرار دارند، اما هیچ حکومتی نمی‌تواند تک‌تک شهروندانش را اعدام کند؛ بنابراین، ترور و ارعاب باید در میکرودوزهای روزانه به بدنه جامعه تزریق شود تا کل جمعیت مهار گردد.

در این میان، کنترل بدن زنان یکی از ابزارهای این انضباط روزانه است.
تحمیل حجاب اجباری بسیار فراتر از یک تعصب مذهبی ساده عمل می‌کند؛ این سازوکار در واقع یک آزمون مستمر اطاعت مانند بسیاری از ابزارهای اطاعت دیگر همچون سربازی و یک پایش کم‌هزینه و روزمره از فرمان‌برداری است که قدرت حکومت را فارغ از باورهای درونی افراد، بر فضای عمومی حک می‌کند.

@elmos_parde

مشتاق شنیدن نظرات اعضای کانال هستیم 👀

🟡 چرا یک فمینیست نمی‌تواند برانداز باشد؟

بخش دوم

با این حال، فرض کردن حجاب به‌عنوان «ستون خیمه نظام» یا «دیوار برلین نظام» بزرگ‌ترین خطای تحلیلی است.
حجاب ابزار انضباط روزمره و آزمون اطاعت است، اما «ستون خیمه» نیست. فمینیست‌ها و دانشگاهیان پراگرسیو غربی هم‌راستاشده به این مغالطه چنگ می‌زنند زیرا این تقلیل‌گرایی، پوشش امنیتی مناسبی برای حاکمان فراهم می‌کند.

این جریان، مبارزهٔ خام و خونین برای آزادی را به یک برند آکادمیک شیک و قابل‌فروش تبدیل می‌سازد و با تلقی حجاب به‌عنوان یک کالای سیاسی قابل مذاکره (به‌جای نشانه‌ای از ادعای مطلق حاکمیت بر تمامیت زیست انسانی) عملاً به تسهیل‌کنندگان خاموش این سیستم بدل می‌شوند.

آنها یک دستگاه سرکوبگر و غارتگر تمام‌عیار را تا سطح یک منازعهٔ نرم اجتماعی تقلیل می‌دهند و یک ساختار توتالیتر خشن را صرفاً یک «حکومت محافظه‌کار مذهبی» بازنمایی می‌کنند که گویا می‌توان آن را با تلنگر و فشار مدنی به سمت میانه‌روی سوق داد.

🔴 خوشا به حال جمهوری اسلامی!

واقعا ماشین تبلیغاتی رژیم به کمکی بهتر از این نمی‌توانست امید ببندد؛ کمکی که دوربین‌های بین‌المللی را از کارتل‌های اقتصادی سپاه، دستگاه‌های چاپ اسکناس بدون پشتوانه و چوبه‌های دار دور نگه می‌دارد. ده‌ها چهره دانشگاهی که در آن‌سوی مرزها به دنبال تثبیت کرسی‌های امن تدریس و کسب موقعیت‌های شغلی پرسود از رنج زنان ایرانی هستند، با پنهان شدن پشت گفتمان به‌ظاهر «ضدجنگ»، هسته سخت سرکوب دولتی را استتار کرده و ارتقای جایگاه بین‌المللی خود را بر سرنوشت مردمی که در درون مرزها به دام افتاده‌اند ترجیح می‌دهند.

این سازوکار جعلی در مواجهه با کمترین واقعیت میدانی فرو می‌ریزد. چرا و چطور؟؟

هنگامی که زنانی بدون حجاب در خیابان تردد می‌کنند، این مفسران فوراً مدعی می‌شوند رژیم «عقب‌نشینی کرده» یا در مسیر «اصلاح» است. این یک توهم محض است؛ چراکه ماشین سرکوب حتی یک اینچ هم عقب ننشسته است. در تمام سیستم اداری و بوروکراتیک، کلیه بانک‌های دولتی، دانشگاه‌ها و ادارات رسمی، همان تحمیل پوشش اجباری را در قطع خدمات عمومی با شدت اجرا می‌کنند.
جریان‌های مدنی چشم بر این واقعیت می‌بندند، چراکه اعتراف به آن، بی‌حاصلی استراتژی اصلاح‌طلبانهٔ آنها را برملا می‌سازد.

سهل‌گیری تاکتیکی (شل‌کن-سفت‌کن) در گوشه خیابان هرگز به معنای واگذاری قدرت نیست و صرفاً تنظیم مجدد و موقت پهنای باند نیروهای سرکوبگر است. حاکمیت به اعمال حجاب به مثابه یک سوپاپ اطمینان، یا بهتر بگوییم «درجه تنظیم تمکین» نگاه می‌کند که سرویس‌های امنیتی آن را کالیبره می‌کنند؛ این درجه را در مقاطعی بالا می‌برند تا پایگاه وفادار و تندرو را راضی کنند و به جامعه یادآور شوند خیابان‌ها ملک کیست، و در بحران‌های فلج‌کننده اقتصادی و امنیتی (اوضاع کنونی) آن را شل می‌کنند تا خشم انفجاری مردم را از انحصارات اقتصادی و کارتل‌های دولتی منحرف سازند.


توهم دیگر این جریان، مصادرهٔ دگرگونی طبیعی جامعه است. جامعه ایران بیش از چهار دهه است که به‌صورت خودجوش، عینی و از پایین، راه جدایی زیستی خود را از حاکمیت پیموده است، اما تقلیل این فرآیند خودمختار به دستاورد بیانیه‌نویسی‌ها و پروژه‌های فمینیستی چندساله، توهمی بیش نیست؛ زیرا تغییرات تدریجی در سبک زندگی لزوماً به معنای فروپاشی خودکار ساختار قدرت و براندازی تمام و کمال این سیستم سرکوب نیست. نادیده گرفتن این مرز، موجب شده تا تغییر تاکتیک رژیم با پیروزی اشتباه گرفته شود.
کاهش سرکوب فیزیکی (مانند جمع‌آوری مقطعی ون‌های گشت ارشاد) صرفاً به این دلیل رخ داد که هزینه رسانه‌ای و پتانسیل انفجاری آن در تحریک خشم خیابانی بالا بود.
در عوض، رژیم به سرکوب نامرئی و فرسایشی بوروکراتیک روی آورده است: مسدودسازی حساب‌های بانکی، پلمب کسب‌وکارها، پیامک‌های توقیف سیستماتیک، اخراج از دانشگاه و محرومیت‌های اداری در فرودگاه‌ها و بانک‌ها. هدف این مانور آن است که انرژی جامعه در انفجار خشم خیابانی تخلیه نشود، توهم میانه‌روی به دیپلمات‌های غربی فروخته شود و ابزارهای سرکوب هوشمند در سکوت تکمیل گردند؛ رویکردی که برآمده از عقلانیت بقای یک فرقه تبهکار است.

@elmos_parde

🟡 چرا یک فمینیست نمی‌تواند برانداز باشد؟

بخش سوم

آسیب عمیق‌تر فمینیسم، انحراف کانون خشم از حاکمیت به سمت دوگانه‌ای کاذب، مبتذل و کودکانه به نام «زن در برابر مرد» است؛ کپی‌برداری ناشیانه‌ای از دیالکتیک تاریخی مارکس (بورژوا و پرولتاریا) یا مرزبندی‌های مذهبی (مؤمن و کافر).
خروجی این تفکر آن است که فعال فمینیست به‌جای ضربه زدن به ماشین کشتار، تمام انرژی خود را صرف انتقام‌جویی و تسویه‌حساب با مفهومی مبهم و پراکنده به نام «مرد ایرانی» می‌کند و همبستگی ملی را در حساس‌ترین لحظات از درون متلاشی می‌سازد.
در ساحت عمل نیز نود و نه درصد این ادبیات از سوی کسانی در خارج از کشور پمپاژ می‌شود که ارتزاق مادی‌شان به NGOها و فاندیشن‌های چپ بین‌المللی متصل است تا مبادا با زیرپا گذاشتن خطوط تئوریک آنها، بودجه‌هایشان قطع شود.

🔴 این جریان، خون‌های مبارزان کف خیابان را ارزان می‌کند!

این جریان حتی شبیه یک نیروی ملی اصلاحی هم عمل نمی‌کند، بلکه شعبه‌ای از گفتمان‌های ضدغربی و ضدامپریالیسم حامی فلسطین و غزه است؛ رویکردی که در قبال کشتار وحشیانه مردم ایران سکوت می‌کند، اما در آستانه و جریان خیزش‌های میدانی (همچون کشتار خونین ۱۸ و ۱۹ دی) با انکار اصالت اعتراضات، آن را «غیرپیشرو» و صداگذاری‌شده می‌خواند.

دقیقاً به همین دلیل جلوی اعتراضات ۱۴۰۴ ایستادند یا در بهترین حالت خودشان را به کری و کوری زدند؛ چون شعارها و خط‌و‌نشان مردم مشخص بود و نمی‌توانستند مثل ۱۴۰۱ آن را بدزدند و فاکتور کنند. از همه خنده‌دارتر (و البته قابل پیش‌بینی) آنکه چنین جریانی در جنگ‌های منطقه‌ای نظیر جنگ‌های ۱۲ و ۳۸ روزه نیز ناگهان نگران امنیت همان ساختار رژیم می‌شود.

نتیجه کلام اینکه نمی‌توان با یک نظام سرکوبگر توتالیتر که در راهروهای بیمارستان با گلوله جنگی شلیک می‌کند، با کنشگری‌های نمایشی و نمادینی جنگید که برای تحت تأثیر قرار دادن لیبرال‌های دهه هفتاد میلادی در غرب طراحی شده بودند؛ تکرار می‌کنیم که این مثل بردن یک کارد پلاستیکی به یک میدان جنگ تمام‌عیار و آتش‌بار است.

تجربه تاریخی به‌ویژه در بزرگ‌ترین نقاط عطف اعتراضی کشور نشان داد که این چهره‌ها صرفاً چریک‌های پشت کیبوردند و در کف خیابان هیچ نیروی میدانی ندارند؛ اما به دلیل در اختیار داشتن پلتفرم‌های انحصاری و برخورداری از فراغت ناشی از بی‌عملی، فضای عمومی را با هیاهوی خود اشباع کرده و صدای اکثریت قاطع جامعه را که خواهان ریشه‌کنی کامل این حاکمیت هستند مصادره و تضعیف می‌کنند.

فمینیسم با چنین زیربنای نظری و چنین عملکردی، تنها بیانگر مطالبات صنفی درون‌سیستمی یک نظام تمامیت‌خواه و ترمزی استراتژیک در برابر براندازی رادیکال و بنیادین قدرت است.


@elmos_parde