📌 نهادهای مدنی؛ استخوانی در گلوی تمامیت‌خواهی

🔴 تاریخ به روشنی نشان داده است هرجا نهادهای مدنی تضعیف شده‌اند، آن‌چه آسیب دیده نه یک تشکل، بلکه عقلانیت جمعی بوده است. تمامیت‌خواهی، پیش از آن‌که خود را در تعرض به عاملیت اجتماع نشان دهد، درحذف سازوکارهای نمایندگی و بی‌اعتبارسازی گفت‌وگو بروز می‌دهد.

🔴 شورای صنفی دانشجویان، پس از وقفه‌ای طولانی و اعتراض فراوان به این رویه، با رأی مستقیم دانشجویان شکل گرفت تا مسیرقانونی و مسئولانه‌ی انتقال مطالبات را زنده نگه دارد. پانزده ماه فعالیت مستمر این شورا، تلاشی بود برای آن‌که مسائل دانشگاه از مسیر مدنی حل شود؛ مسیری که همواره کم‌هزینه‌ترین و عقلانی‌ترین راه است. اما بی‌اعتنایی به نمایندگان منتخب، تصمیم‌گیری‌های یک‌سویه در امور حیاتی دانشگاه و نادیده‌گرفتن بدنه‌ی دانشجویی، عملاً این پیام را مخابره می‌کند که اراده‌ای برای شنیدن وجود ندارد.
ما به‌صراحت اعلام می‌کنیم:
نهاد مدنی نه ابزاری تزئینی است و نه نمایندگی دانشجویان امتیاز اعطایی که بتوان آن را تعلیق یا نادیده گرفت. گفت‌وگو زمانی معنا دارد که دو سوی آن به رسمیت شناخته شوند. هر اقدامی که سازوکارهای قانونیِ مشارکت را تضعیف کند، مسئولیت کامل پیامدهای اجتماعی، آموزشی و دانشگاهی آن را نیز بر عهده خواهد داشت؛ چنانچه تجربه نشان داده است که بستن مسیرهای مدنی، نه به خاموشی مطالبات، بلکه به تعمیق بی‌اعتمادی و بروز نارضایتی به شیوه‌های دیگر منجر خواهد شد. اگر نهاد مدنی برای برخی ناخوشایند است، دقیقاً به این دلیل است که مانع تمرکز بی‌پاسخ قدرت می‌شود.
نهادهای مدنی را نباید به مطالبه‌گری محدود دانست. مطالبه‌گر، منفعل و تسلیم صاحب قدرت است. نهادهای مدنی باید بتوانند قدم به قدم مرزهای قدرت را عقب برانند و تحت هرشرایطی و هرطوفانی، با قدرت، تجسم خواست اصناف باشند. اگر نهاد مدنی نتواند جامعه‌ی دلخواه خود را به نقشی که در ذهن اجتماع است بازتعریف کند، سرخورده می‌شود و حاصل این عقب‌نشینی، سیلی دهشتناک خواهد بود.

🔴 انجمن رویش دانشجویان، ضمن حمایت کامل از اعضای پیشین و فعلی شورای صنفی، بار دیگر با بیان خطوط قرمز خود اعلام می‌دارد که از حق تصمیم‌گیری دانشجویان بر دانشگاه قدمی به عقب برنخواهد داشت و تصمیم‌گیری در دانشگاه بدون مشارکت دانشجویان را فاقد هرگونه مشروعیت می‌شمارد و مسئولیت هرگونه پیامد ناشی از بی‌توجهی به این اصول را متوجه تصمیم‌گیرانی که آگاهانه و عامدانه مسیرگفت‌وگوی نهادمند را تضعیف می‌کنند، می‌داند.
چنین سازوکاری بی‌هزینه و یک‌شبه بدست نیامده که تصور شود به سادگی از آن خواهیم گذشت. این موضع، نه تهدید است و نه هیجان؛ بلکه اعلام پایبندی به اصل مشارکت دانشجویان در نهاد دانشگاه و نفی هرگونه تضعیف آن است. در هرحال جامعه خواست خود را مسیر قرار می‌دهد و هرکس مستقیم یا غیرمستقیم سد راه آن شود از ریشه کنده خواهد شد.

🆔 @Rouyesh_IUST

با یاد جاویدنامان و بازداشت‌شدگان دی‌ ماه خونین ۱۴۰۴

ما، جمعی از دانشجویان مهندسی کامپیوتر دانشگاه علم و صنعت، مراتب اعتراض خود را نسبت به برگزاری مجازی کلاس‌ها، تعطیلی‌های مکرر و تصمیمات غیرشفاف مدیریتی و عدم پاسخ‌گویی روشن از سوی مسئولان دانشگاه اعلام می‌داریم.


تبدیل ناگهانی آموزش حضوری به مجازی، بدون در نظر گرفتن شرایط دانشجویان، فشار مضاعفی بر بخش بزرگی از جامعه دانشجویی وارد کرده است. دانشجویان غیر بومی، با بلاتکلیفی، هزینه‌های رفت‌‌و‌آمد و اسکان مواجه شده‌اند؛ در حالی که همچنان مجبور به پرداخت این هزینه‌‌ها هستند ، از حق آموزش حضوری محروم شده‌اند.


از سوی دیگر، بازداشت تعدادی از دانشجویان، از جمله آقای مجید جمشیدزاده، فضای دانشگاه را از امنیت و آرامش تهی کرده و موجب نگرانی عمیق در میان دانشجویان شده است. ما بر این باوریم که این بازداشت‌ها و برخوردهای امنیتی، در تضاد آشکار با شأن دانشگاه و حقوق اولیه دانشجویان است.


بر این اساس، ما حامیان بیانیه ذیل، در اعتراض به وضعیت موجود و در همبستگی با دوست و هم‌دانشگاهی عزیزمان جناب آقای مجید جمشیدزاده و سایر دانشجویان بازداشتی، تحریم شرکت در کلاس‌های مجازی را به‌عنوان یک اقدام اعتراضی مدنی اعلام می‌داریم و به دنبال آن ، اهم خواسته های خود را به شرح ذیل اعلام می‌نماییم:

1 - شفافیت کامل در تصمیم‌ گیری‌های آموزشی و اداری

2 - پایان دادن به برخوردهای امنیتی با دانشجویان

3 - آزادی فوری دانشجویان بازداشتی

4 - بازگشت آموزش به شکل حضوری و پایدار با در نظر گرفتن شرایط واقعی دانشجویان هستیم.

این اقدام، نه از سر بی‌تفاوتی نسبت به آموزش، بلکه در دفاع از کرامت، حقوق و امنیت جامعه دانشگاهی صورت می‌گیرد.

بیانیه جمعی از دانشجویان مهندسی کامپیوتر دانشگاه علم و صنعت ایران


@elmosnewws

بیانیه دانشجویان دانشکده مهندسی عمران

به نام جاوید‌نامان و جان‌فدایان میهن

دانشگاه، قلب تپنده‌ی جامعه و اندیشه است، دانشگاه مهد علم است، دانشگاه خانه‌ی دوم دانشجویان است. کلاس حضوری، تنها یک قالب آموزشی نیست؛ بلکه جان دانشگاه است. محروم کردن دانشجویان از این حق، خاموش کردن چراغی است که باید همواره روشن بماند. مسئولین دانشگاه، شما ما را از خانه خود بیرون راندید!
ما بر این باوریم که آموزش، وقتی از تن دانشگاه جدا شده و به آموزش مجازی تقلیل داده شود، از روح می‌افتد. گرفتن روح دانشگاه، توهین به شان آن است.
و اما مهم‌تر از آن، بازداشت دانشجوی عزیز دانشگاه علم و صنعت ایران، آقای مجید جمشیدزاده، و بی خبری از وضعیت ایشان و عدم شفاف سازی از سوی ریاست و مسئولین دانشگاه، موجب ازدیاد نگرانی‌ جامعه دانشجویی شده و زخمی بر پیکره‌ی این نهاد بوده است. دانشگاه باید محافظ امنیت و کرامت انسانی دانشجویان خود باشد.
ما خواهان روشنی و شفافیت در وضعیت ایشان و پاسداشت حقوق انسانی و قانونیشان هستیم.

از این رو، دانشجویان دانشکده عمران، در پاسداری از حق حضور در دانشگاه و نیز، در اعتراض به بازداشت آقای جمشیدزاده، اعلام می‌کنیم:

ما در کلاس‌های مجازی شرکت نخواهیم کرد؛ ما خواهان بازگشت آموزش به بستر حضوری و زنده‌ی دانشگاه هستیم.
ما، آزادی و پیگیری شفاف در رابطه با وضعیت دانشجوی عزیزمان را مطالبه می‌کنیم.

شما سعی بر خاموش کردن صدای ما دارید اما ما صدای خویش را بلند می‌کنیم، نه از سر هیاهو، که از سر حق؛ حقی برای بودن، آموختن و اندیشیدن بی‌هراس.

@elmosnewws

بیانیه دانشجویان دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه علم و صنعت ایران



به نام یزدان ایران‌زمین و به نام مادرمان ایران؛ که دامن پاکش به خون پاک جوانان شجاع این مرز و بوم گلگون گشته است.

ما، دانشجویان دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه علم و صنعت، به پاسداری از خون جاویدنامان وطن و در مسیر تحقق آرمان‌های والای ایشان، بار دیگر عهد بسته‌ایم تا در پیشگاه تاریخ، در کناری یکدیگر ایستادگی کنیم. بدین‌وسیله اعلام می‌داریم: مشروعیتی که روزی از سوی ما به کالبد این دانشگاه دمیده شده بود، اکنون به دلیل عملکرد ناصواب مسئولان، سلب گشته و آن را بازپس می‌گیریم. بار دیگر به متولیان امر نهیب می‌زنیم که دانشگاه، سنگرِ دانشجوست و هویت آن جز با حضور آگاهانه ما معنا نمی‌یابد.

بیش از یک ماه است که از سرنوشت هم‌سنگر و برادر عزیزمان، جناب آقای مجید جمشیدزاده—که همواره در مسیرهای مشترک دانشکده‌های مکانیک و معماری همنشین و همراه ما بود—جز خبر بازداشت، هیچ اطلاعی در دست نیست. سکوت و بی‌خبری، بر شانه‌های ما سنگینی می‌کند.

لذا ما دانشجویان مهندسی مکانیک، تا زمان شفاف‌سازی رسمی، اطمینان از سلامت کامل و تضمین حقوق قانونی و کرامت انسانی ایشان، «کلاس‌های مجازی» را—که ترفندی برای بریدن پای دانشجو از خانه‌ خویش و خاموش کردن فریاد عدالت‌خواهی است—به‌طور قاطع تحریم نموده و در هیچ‌یک از آن‌ها شرکت نخواهیم کرد.

ما تصمیمات مبهم، غیرمسئولانه و فرافکنانه مدیریت دانشگاه را که با توجیهات واهی، سعی در پنهان ساختن ضعف و ناکارآمدی خود دارند، شدیداً محکوم می‌کنیم. این بار نه با کلام، بلکه با تکیه بر جایگاه و قدرت جمعی خود، بر تارک این ساختار پوشالی خط بطلان می‌کشیم.

امروز زمان آن فرا رسیده است که یادآور شویم: هر سیستم مدیریتی، تنها برای خدمت به دانشجو مشروعیت می‌یابد. اگر ما قوانین را پذیرفتیم، تنها به این سبب بود که آن ساختار را در جهت اعتلا و منافع خود می‌دیدیم. اکنون که این نهاد به ساختاری بیگانه از دانشجو بدل گشته و با سوءاستفاده از قدرت و تکیه بر زور، سعی در تحمیل اراده خویش دارد، قدرتی را که خود به آن بخشیده بودیم، بازپس می‌گیریم.

بسیار روشن است که بدون حضور ما، تمام این ساختارها کالبدی بی‌روح و بی‌معناست. تا زمانی که مطالبات برحق ما محقق نگردد، این همبستگی پولادین ادامه خواهد داشت و در صورت لزوم، فشارهای مدنی خود را دوچندان خواهیم کرد. امروز که ما یکدل و یک‌صدا ایستاده‌ایم، هیچ رخنه‌ای برای شکستن صفوف ما وجود ندارد؛ چرا که شما قدرت خود را از ما دارید و ما، اراده‌مان را از حق‌طلبی خویش.

پیروز باد همبستگی دانشجویان
دانشجویان دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه علم و صنعت ایران


@elmosnewws

تا کنون تحریم کلاس‌های مجازی و برگزاری حضوری کلاس‌ها از سمت گروه‌های زیر حمایت شده :

🔸دانشکده مهندسی برق
🔸دانشکده معماری، شهرسازی و طراحی صنعتی
🔸دانشکده ریاضی و علوم کامپیوتر
🔸دانشکده مهندسی راه‌آهن
🔸دانشکده فیزیک
🔸دانشکده مهندسی شیمی و نفت
🔸دانشکده مهندسی کامپیوتر
🔸دانشکده مهندسی عمران
🔸دانشکده مهندسی مکانیک
🔸دانشکده مهندسی مواد و متالورژی
🔸دانشجویان ورودی ۱۴۰۴
🔸انجمن رویش دانشجویان
🔸انجمن آرمان دانشجویان
🔸شورای صنفی دانشگاه علم و صنعت
🔸کانون‌های علمی دانشگاه علم و صنعت
🔸کانون‌های فرهنگی هنری دانشگاه علم و صنعت

@elmosnewss

بیانیه جمعی از دانشجویان دانشکده مهندسی صنایع

- به نام جان فدایان میهن ....

این روزها بیش از هر زمان دیگری با ابهام روبه‌رو هستیم؛ ابهام درباره سرنوشت یک دانشجو، ابهام درباره زمان بازگشایی دانشگاه و ابهام درباره اتفاقاتی که بر همه ما اثر می‌گذارند.

ادامه بازداشت مجید جمشید زاده و نبود اطلاع‌رسانی روشن درباره وضعیت او، فضای دانشگاه را از امنیت و آرامش دور کرده است. این مسئله برای ما صرفاً یک موضوع شخصی نیست؛ مسئله‌ای است که به آرامش و امنیت همه دانشجویان مربوط می‌شود.

از سوی دیگر، در حالی که صحبت از برگزاری جلسات و رایزنی‌ها برای بازگشت حضوری کلاس‌ها مطرح می‌شود و هم‌زمان ابلاغیه تعطیلی نیز اعلام شده، دانشجویان در وضعیت نامعلومی رها شده‌اند. نتیجه این تصمیم‌های متناقض، چیزی جز بلاتکلیفی گسترده نیست. برای دانشجویان خوابگاهی، این شرایط به معنای سردرگمی در اسکان، هزینه‌های اضافی و فشار روانی مضاعف است.

برگزاری کلاس‌های مجازی، آن هم بدون ارائه دلیل شفاف و قطعی، راه‌حل محسوب نمی‌شود. دانشگاه فقط انتقال فایل و حضور در یک بستر آنلاین نیست؛ تجربه دانشگاهی، کار گروهی و تعامل حضوری بخش جدانشدنی آموزش ماست.
ما نسبت به این روند غیرشفاف معترضیم.
تا زمانی که وضعیت دانشجوی بازداشت‌شده روشن نشود و تصمیمی قطعی و شفاف درباره بازگشایی حضوری دانشگاه اعلام نگردد، در کلاس‌های آنلاین شرکت نخواهیم کرد.

از اساتید محترم میخواهیم با درک شرایط موجود، همراهی و همدلی لازم را با ما داشته باشند و از مسئولان دانشگاه انتظار داریم با قاطعیت و در نظر گرفتن شرایط واقعی دانشجویان به این وضعیت رسیدگی کنند.



@elmosnewws

⭕️ باتوجه به تماس‌های انجام شده از سوی کمیته انضباطی با تعدادی از دانشجویان، از دانشجویان محترم تقاضا می‌شود درصورتی که از سرشماره دانشگاه تماسی مبنی بر شرکت در جلسه تفهیم اتهام دارند و یا تماس‌های مشابه داشتند، جهت دریافت مشاوره این موضوع را با کارگروه دفاع از حقوق دانشجویان درمیان بگذارند.

راه ارتباطی با کارگروه:
@students_rights_admin

@iust_students_rights

⭕️ بازداشتی‌های علم و صنعت

⚫️ چهل و پنجمین روز بازداشت #مجید_جمشیدزاده

"من از یادت نمی‌کاهم🕊️"

@IUSTArman

همین مسئله به ظاهر پیش‌پا افتاده اما مهم میتونه تلنگری باشه علیه تفکر ناتوان پنداری نیروهای درونی ملت که باعث میشه برای شکوفاییش اقدامی نکنیم و چشم به راه منجی‌ها باشیم.
وقتی در کنار هم بودنو یاد بگیریم حتما میتونیم در مقیاس‌های بزرگتر هم پیادش کنیم.

زنده باد اتحاد
@elmosnewss

https://t.me/IUST_EDU/2150

🛑🛑 مجید جمشیدزاده، به تحمل ۵ سال حبس محکوم شد.

مجید جمشید زاده دانشجوی طراحی صنعتی ورودی ۱۴۰۱ دانشگاه علم و صنعت که از جمعه مورخ ۱۲ دی در بازداشت به سر می‌برد، به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد بر هم زدن امنیت ملی کشور» و «برهم زدن نظم عمومی» توسط شعبه ١۵ دادگاه انقلاب، به ریاست قاضی صلواتی، به تحمل ۵ سال حبس محکوم شد.


@iust_students_rights

«و نترسیم از مرگ
مرگ پایان کبوتر نیست»

نویسنده: دانشجوی سابق (۹۹) علم و صنعت - تهران


از شدتِ غم، زبان همیشه یک قدم عقب‌تر می‌ماند.
واژه‌ها نفس‌نفس می‌زنند و به گردِ واقعیتی می‌چرخند که پیش‌تر فرو ریخته است. آنچه بر دل می‌گذرد، تندتر از آن است که در دهان جا بگیرد.
در این عقب‌ماندگیِ زبان، غم کار خودش را می‌کند. آرام و بی‌ادعا، در لایه‌های پنهانِ جان ته‌نشین می‌شود. کسی صدایش را نمی‌شنود، چون فریاد نمی‌زند؛ فقط وزنش را می‌گذارد روی شانه‌ها. و شانه‌ها، بی‌آن‌که اعتراضی کنند، کمی خم‌تر می‌شوند.

اما درست در همان‌جا، در همان جایی که کلمه کم می‌آورد و نگاه به زمین می‌افتد، چیزی دیگر آغاز می‌شود. نوعی فهمِ بی‌صدا. نوعی دیدن که احتیاج به توضیح ندارد. غم، وقتی گفتنی نباشد، ماندگارتر می‌شود؛ از سطحِ صدا عبور می‌کند و به عمقِ معنا می‌رود.

روزها مهیب می‌گذرند و از شدتِ این روزها، زبان باز هم یک قدم عقب‌تر می‌ماند.
ما دانشجویانیم؛ میان سطرهای کتاب، میان خبرهای سیاه، میان فاجعه‌هایی که بی‌وقفه بر صفحه‌ها می‌لغزند. می‌خواهیم بفهمیم، می‌خواهیم بگوییم، اما واژه‌ها پیش از آن‌که به دهان برسند، زیر بار واقعیت خم می‌شوند.

محکوم به زندگی‌ایم.
محکوم به ادامه دادن.
کلاس‌ها برقرارند، امتحان‌ها سرِ وقت‌اند، پروژه‌ها مهلت دارند؛ گویی جهانِ بیرون فرو نمی‌ریزد. گویی جنایت و خونریزی فقط تیتر است و نه لرزه‌ای در استخوان. ما اما با همان دست‌هایی که خبرها را بالا و پایین می‌کنند، باید جزوه بنویسیم. با همان چشم‌هایی که تصاویر را دیده‌اند، باید سطر بخوانیم.

هیچ مقام بالاتری نیست که دست بر شانه‌مان بگذارد و بگوید:
«آنچه حس می‌کنی واقعی‌ست.
آنچه بر تو می‌گذرد، مهم است.»

هیچ مُهر تأییدی بر اضطراب‌مان زده نمی‌شود.
هیچ تریبونی برای لرزش صدای‌مان آماده نیست.
و ما، در میان این بی‌پناهی، ناگهان خود را بالغ‌تر از سن‌مان می‌یابیم؛ نه از سرِ انتخاب، که از سرِ ناگزیری.

استیصال، در ما فریاد نمی‌شود؛ ته‌نشین می‌شود.
در سکوتِ کتابخانه‌ها، در صفِ سلف، در راهروهای طویل دانشگاه. لبخند می‌زنیم، درباره‌ی آینده حرف می‌زنیم، از برنامه‌ها می‌گوییم؛ اما در عمقِ هر جمله، سؤالی بی‌پاسخ موج می‌زند:
چگونه می‌شود در جهانی چنین شکسته، عادی ماند؟

با این همه، ادامه می‌دهیم.
نه از سرِ بی‌حسی، که از سرِ سرسختیِ خاموشی که خودمان هم گاهی از آن بی‌خبریم. ما که هیچ مرجعِ بالاتری برای تأییدِ رنج‌مان نداریم، ناچار می‌شویم خود، شاهدِ هم باشیم. نگاهِ کوتاهی میان دو هم‌کلاسی رد می‌شود و می‌گوید: «می‌فهمم.» همین، گاهی کافی‌ست.

بی‌پناهی، وقتی پذیرفته می‌شود، به نوعی آگاهی بدل می‌گردد.
می‌فهمیم که قرار نیست همیشه کسی بیاید و نامی بر درد ما بگذارد. می‌آموزیم خودمان نام‌گذاری کنیم، خودمان معنا بسازیم. از دلِ همین فقدانِ تأیید، نوعی استقلالِ تلخ زاده می‌شود.

آری، شاید زبان جا بماند، اما جان نه.
جان راه خودش را بلد است.
از میانِ ویرانی‌ها عبور می‌کند، چیزی کوچک اما واقعی با خود برمی‌دارد - تکه‌ای روشنایی، تکه‌ای آگاهی - و همان را آهسته در دل می‌نشاند.

یک آن درمی‌یابیم که نترسیم از این فرو ریختن‌های پیاپی.
نترسیم از اینکه جهان آن‌گونه که وعده داده بودند، امن و منظم از آب درنیامد.

شاید این تاریکی، پایانِ پروازِ ما نباشد.
شاید آنچه در خبرها می‌میرد، در دلِ ما به شکل دیگری ادامه پیدا کند؛
به شکلِ پرسشی جدی‌تر،
به شکلِ مسئولیتی بیدارتر،
به شکلِ ایستادنی آرام اما مداوم.

ما بی‌پناهیم، آری
اما بی‌ریشه نه.

و اگر چیزی فرو می‌ریزد،
شاید فقط پوستِ نازکِ توهمی‌ست
تا جرأتِ پرواز،
جای دیگری در ما جوانه بزند.

@elmosnewss

⭕️ تقابل سرکوبگران بسیج با دانشجویان آزادی‌خواه شریف

🔻در ادامه تجمع روز شنبه دانشگاه شریف، سرکوبگران بسیجی وارد تجمع شده و با معترضان درگیر شدند.

🔻دانشجویان در مقابله با بسیج، آن‌ها را «بی‌شرف» خطاب کردند.


🆔@anjmotahed

@elmosnewss