🛑🛑 مجید جمشیدزاده، به تحمل ۵ سال حبس محکوم شد.

مجید جمشید زاده دانشجوی طراحی صنعتی ورودی ۱۴۰۱ دانشگاه علم و صنعت که از جمعه مورخ ۱۲ دی در بازداشت به سر می‌برد، به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد بر هم زدن امنیت ملی کشور» و «برهم زدن نظم عمومی» توسط شعبه ١۵ دادگاه انقلاب، به ریاست قاضی صلواتی، به تحمل ۵ سال حبس محکوم شد.


@iust_students_rights

«و نترسیم از مرگ
مرگ پایان کبوتر نیست»

نویسنده: دانشجوی سابق (۹۹) علم و صنعت - تهران


از شدتِ غم، زبان همیشه یک قدم عقب‌تر می‌ماند.
واژه‌ها نفس‌نفس می‌زنند و به گردِ واقعیتی می‌چرخند که پیش‌تر فرو ریخته است. آنچه بر دل می‌گذرد، تندتر از آن است که در دهان جا بگیرد.
در این عقب‌ماندگیِ زبان، غم کار خودش را می‌کند. آرام و بی‌ادعا، در لایه‌های پنهانِ جان ته‌نشین می‌شود. کسی صدایش را نمی‌شنود، چون فریاد نمی‌زند؛ فقط وزنش را می‌گذارد روی شانه‌ها. و شانه‌ها، بی‌آن‌که اعتراضی کنند، کمی خم‌تر می‌شوند.

اما درست در همان‌جا، در همان جایی که کلمه کم می‌آورد و نگاه به زمین می‌افتد، چیزی دیگر آغاز می‌شود. نوعی فهمِ بی‌صدا. نوعی دیدن که احتیاج به توضیح ندارد. غم، وقتی گفتنی نباشد، ماندگارتر می‌شود؛ از سطحِ صدا عبور می‌کند و به عمقِ معنا می‌رود.

روزها مهیب می‌گذرند و از شدتِ این روزها، زبان باز هم یک قدم عقب‌تر می‌ماند.
ما دانشجویانیم؛ میان سطرهای کتاب، میان خبرهای سیاه، میان فاجعه‌هایی که بی‌وقفه بر صفحه‌ها می‌لغزند. می‌خواهیم بفهمیم، می‌خواهیم بگوییم، اما واژه‌ها پیش از آن‌که به دهان برسند، زیر بار واقعیت خم می‌شوند.

محکوم به زندگی‌ایم.
محکوم به ادامه دادن.
کلاس‌ها برقرارند، امتحان‌ها سرِ وقت‌اند، پروژه‌ها مهلت دارند؛ گویی جهانِ بیرون فرو نمی‌ریزد. گویی جنایت و خونریزی فقط تیتر است و نه لرزه‌ای در استخوان. ما اما با همان دست‌هایی که خبرها را بالا و پایین می‌کنند، باید جزوه بنویسیم. با همان چشم‌هایی که تصاویر را دیده‌اند، باید سطر بخوانیم.

هیچ مقام بالاتری نیست که دست بر شانه‌مان بگذارد و بگوید:
«آنچه حس می‌کنی واقعی‌ست.
آنچه بر تو می‌گذرد، مهم است.»

هیچ مُهر تأییدی بر اضطراب‌مان زده نمی‌شود.
هیچ تریبونی برای لرزش صدای‌مان آماده نیست.
و ما، در میان این بی‌پناهی، ناگهان خود را بالغ‌تر از سن‌مان می‌یابیم؛ نه از سرِ انتخاب، که از سرِ ناگزیری.

استیصال، در ما فریاد نمی‌شود؛ ته‌نشین می‌شود.
در سکوتِ کتابخانه‌ها، در صفِ سلف، در راهروهای طویل دانشگاه. لبخند می‌زنیم، درباره‌ی آینده حرف می‌زنیم، از برنامه‌ها می‌گوییم؛ اما در عمقِ هر جمله، سؤالی بی‌پاسخ موج می‌زند:
چگونه می‌شود در جهانی چنین شکسته، عادی ماند؟

با این همه، ادامه می‌دهیم.
نه از سرِ بی‌حسی، که از سرِ سرسختیِ خاموشی که خودمان هم گاهی از آن بی‌خبریم. ما که هیچ مرجعِ بالاتری برای تأییدِ رنج‌مان نداریم، ناچار می‌شویم خود، شاهدِ هم باشیم. نگاهِ کوتاهی میان دو هم‌کلاسی رد می‌شود و می‌گوید: «می‌فهمم.» همین، گاهی کافی‌ست.

بی‌پناهی، وقتی پذیرفته می‌شود، به نوعی آگاهی بدل می‌گردد.
می‌فهمیم که قرار نیست همیشه کسی بیاید و نامی بر درد ما بگذارد. می‌آموزیم خودمان نام‌گذاری کنیم، خودمان معنا بسازیم. از دلِ همین فقدانِ تأیید، نوعی استقلالِ تلخ زاده می‌شود.

آری، شاید زبان جا بماند، اما جان نه.
جان راه خودش را بلد است.
از میانِ ویرانی‌ها عبور می‌کند، چیزی کوچک اما واقعی با خود برمی‌دارد - تکه‌ای روشنایی، تکه‌ای آگاهی - و همان را آهسته در دل می‌نشاند.

یک آن درمی‌یابیم که نترسیم از این فرو ریختن‌های پیاپی.
نترسیم از اینکه جهان آن‌گونه که وعده داده بودند، امن و منظم از آب درنیامد.

شاید این تاریکی، پایانِ پروازِ ما نباشد.
شاید آنچه در خبرها می‌میرد، در دلِ ما به شکل دیگری ادامه پیدا کند؛
به شکلِ پرسشی جدی‌تر،
به شکلِ مسئولیتی بیدارتر،
به شکلِ ایستادنی آرام اما مداوم.

ما بی‌پناهیم، آری
اما بی‌ریشه نه.

و اگر چیزی فرو می‌ریزد،
شاید فقط پوستِ نازکِ توهمی‌ست
تا جرأتِ پرواز،
جای دیگری در ما جوانه بزند.

@elmosnewss

⭕️ تقابل سرکوبگران بسیج با دانشجویان آزادی‌خواه شریف

🔻در ادامه تجمع روز شنبه دانشگاه شریف، سرکوبگران بسیجی وارد تجمع شده و با معترضان درگیر شدند.

🔻دانشجویان در مقابله با بسیج، آن‌ها را «بی‌شرف» خطاب کردند.


🆔@anjmotahed

@elmosnewss

فراخوان مشترک دانشجویان دانشکده‌های طراحی صنعتی و معماری و شهرسازی

«دانشگاه زنده است و در برابر ستم، سرخم نمی‌کند.»

دی‌ماه، یادآور زخم‌های عمیقی است که بر پیکر جامعه و دانشگاه وارد شد؛ ماهی که در آن خون‌های بی‌گناهی بر زمین ریخت و داغی پاک‌نشدنی بر دل‌های ما گذاشت. در چنین شرایطی که فضای دانشگاه بیش از هر زمان دیگری نیازمند التیام و همدلی است، صدور حکم سنگین و نگران‌کننده ۵ سال حبس برای هم‌کلاسی عزیزمان، «مجید جمشیدزاده»، و تداوم بازداشت او، ضربه دیگری بر پیکره‌ی فضای علمی دانشکده‌های ما وارد کرده است.

ما دانشجویان دانشکده‌های طراحی‌صنعتی و معماری و شهرسازی، ضمن محکومیت قاطعانه ادامه بازداشت و حکم صادر شده برای مجید جمشیدزاده، با صدای بلند اعلام می‌کنیم که جای دانشجو در کلاس درس و دانشگاه است، نه در پشت میله‌های زندان و ما اجازه نمی‌دهیم فضای دانشگاه را به خفقان و زندان تبدیل کنند.

در راستای تأکید بر این خواسته‌های به‌حق دانشجویی، در اعتراض مسالمت‌آمیز به تداوم بازداشت هم‌کلاسی‌مان و برای پاسداشت یاد عزیزان از دست‌رفته در دی‌ماه، دست به تحصن خواهیم زد. ما از تمامی دانشجویان و اساتیدی که دغدغه حفظ شأن و جایگاه دانشگاه را دارند دعوت می‌کنیم در این گردهمایی مسالمت‌آمیز همراه ما باشند.

یک‌شنبه ۳ اسفند، ساعت ۱۲
روبروی پلکان دانشکده معماری و شهرسازی
اتمام تحصن ساعت ۱۳

حضور ما، یادآوری این نکته است که دانشگاه همچنان خانه‌ی ماست و در برابر حفظ امنیت و آینده‌ی اعضای این خانه مسئولیم.


جمعی از دانشجویان دانشکده طراحی صنعتی و دانشکده معماری و شهرسازی

@elmosnewss

گروه‌های مختلفی پیام ارسال کردن برای دعوت به تجمع و تحصن که دیگه نیازی نیست همرو بذاریم.

▪️فردا ساعت ۱۲ بین عمران تا مکانیک تصاویر کشته شده‌ها و بازداشتیا به ویژه #مجید_جمشیدزاده رو همراه داشته باشید.
▪️با هرقصدی به تجمعات اضافه می‌شید نکات امنیتی رو لحاظ کنید.
▪️لباس تیره بپوشید.
▪️از به همراه داشتن یا نمایان کردن هرچیزی که شمارو شاخص میکنه (موی بلند، هندزفری، شال، اسکارف، بوت و ...) توی جمعیت بپرهیزید.
▪️بسیجیا و حراستیایی که از بچه‌ها فیلم و عکس گرفتن رو ازشون عکس بگیرید.
▪️بنا بر تجربه یه سری افرادو میفرستن داخل جمعیت که بحث ایجاد کنن .ایگنورشون کنید و جوابشونو ندید.
▪️سعی میکنن جمعیت رو حرکت بدن به سمت دلخواهشون که نیروهای امنیتی حضور دارن.از این مسیر مکانیک تا آمفی‌تئاتر روباز خارج نشید.
▪️قبل از ساعت شروع در محل باشید ولی بعد از اتمام ساعت نمونید و خودتون رو در دسترس قرار ندید.
▪️ترجیحا یه دست لباس اضافه داشته باشید.
▪️ماسک فراموش نشه و چندتام برای بقیه همراهتون باشه.
▪️حواستون به محل دوربینای حراست باشه.
▪️احتمالا شاهد این خواهید بود که بخوان با ایجاد درگیری تجمع رو به حاشیه ببرن. با دوربیناتون رصدشون کنید.
▪️حتما فیلمایی که میگیرید رو قبل ارسال به هرجایی تار کنید.
▪️ترجیحا با دوستاتون و دسته جمعی حضور پیدا کنید و موقع خروجی از دانشگاه هم دسته دسته خارج شید.
▪️قبل خروج از دانشگاه گوشی‌هاتونو پاکسازی کنید.

@elmosnewss

ریشه شعار مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر برمیگرده به سال ۸۸، این شعار اول به این شکل بود: مرگ بر دیکتاتور چه شاه باشه چه دکتر (اشاره داشت به احمدی‌نژاد). پس از بالا گرفتن سرکوب‌ها و رادیکال‌تر شدن جنبش سبز این شعار تبدیل شد به مرگ بر ستمگر. این شعار سندش به نام هیچ سازمان و تشکیلاتی نخورده. آیا مجاهدین خلق از این شعار استفاده کردن؟ بله. ولی کسانی که با این شعار مشکل دارن در واقع مشکلشون همنشین شدن «شاه» با «ستمگر»ه وگرنه مجاهدین دهها شعار دیگه از جمله مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر جمهوری اسلامی هم میدن.
راه حل؟ شعاری که هم جامع باشه و هم مانع:
شعاری که هم حرفمون رو بزنه و هم جایی برای سواستفاده هیچ کس نداشته باشه

«نه سلطنت نه رهبری نه ارتجاع رجوی سکولاریسم دموکراسی آزادی و برابری»

#ارسالی
@elmosnewss

شعارهای پیشنهادی در صورتی که احیانا از فرم تحصن خارج شدیم. لطفا درنظر داشته باشید این تحصن در راستای آزادی مجید جمشیدزاده و یادبودی برای جاوید نام محمد جعفرپور است.

(این پست با پیشنهادهای شما آپدیت میشود)

زندانی سیاسی آزاد باید گردد.

دانشجوی زندانی آزاد باید گردد.

دانشجو آزاد نشه، اینجا قیامت میشه

دانشجو که زندونه، کلاس درس حرومه

از کردستان تا تبریز، فقر و فساد و تبعیض

فقر و فساد و بیداد، مرگ بر این استبداد

کودکان در کفن، غرق خون این وطن

دانشجو بیدار است، از استبداد بیزار است

گارد چماق به دستان، باید بره گورستان

از آبدانان تا تهران، کشتار و مرگ و زندان

از زابل تا مهاباد، مرگ بر این استبداد

قسم به خون یاران، ایستاده ایم تا پایان

این همه سال جنایت، مرگ بر این ولایت

امسال میده کشته سپاه، مرگ بر کل نظام

کشته ندادیم که سازش کنیم، رهبر قاتل رو ستایش کنیم

آزادی آزادی آزادی

زن زندگی آزادی

بسیج علم و صنعت، آلت دست قدرت

کیانوشیم ژیناییم، ما همه یک صداییم

کیانوش، محمد، تداوم یک نبرد (برای محمد جعفرزاده)

مجید جمشیدزاده آزاد باید گردد.

@elmosnewss

آنچه هنوز پس از بیش از صد سال تلاش آزادی خواهانه به خوبی درک نشده، این است که برای گذار به آزادی و دموکراسی، باید یک اجماع فراگیر بر روی اصولی مشترک شکل بگیرد. در جریان خیزش‌های مختلف، برخی گروه‌ها پیش از شکست استبداد، تلاش می‌کردند به جای تمرکز بر اشتراکات، دیگر صداها را خاموش کنند و اسمش را اتحاد بگذارند. این رویکرد، چیزی جز جایگزینی یک مستبد با مستبدی دیگر به صرف عوض شدن پالان نیست.

وقتی گروهی حتی پیش از رسیدن به قدرت، با تمامیت‌خواهی، کل جریان آزادی‌خواهانه را به نفع خود مصادره می‌کند، این همان شکست از استبداد درونی است و چطور میتوان با چنین درون مایه‌ای از جمهوری اسلامی گذر کرد؟ آیا میتوان با شرارت بیشتر از شر شرور خلاص شد؟

آنچه بیش از هر زمان به آن نیاز مبرم دیده میشود فهم آن است که همگرایی در شرایط کنونی، رسیدن به یک نقطه در اجماع حداکثری بر روی اصولی حداقلیست و سهم خواهی و دیگری سازی در شرایطی که نه به بار است نه به دار به چیزی جز هدر رفت خون‌های عزیزانمان نمی‌انجامد.

مرگ بر خامنه‌ای
مرگ بر جمهوری اسلامی

@elmosnewss

خروش دانشجویان علم‌و‌صنعت علیه جمهوری اسلامی

🎥📷 فیلم و عکس‌هاتونو برامون ارسال کنید.
@elmosnewsadmin


@elmosnewss