✅مدارس فردا با ۲ ساعت تأخیر آغاز می‌شوند

🔹سخنگوی دولت: در راستای پاسداشت ارزش‌های خانواده و آیین‌های کهن ایرانی در شب یلدا، هیئت دولت مصوب کرد کلیه مدارس، ادارات و مؤسسات دولتی، فردا فعالیت خود را با ۲ ساعت تأخیر آغاز کنند.

#امتداد
@emtedadnet

🎥معماری یک شکست: تراژدی لاله‌زار؛ انقضای هویت در ترافیکِ صنفی...

پرده آخر در سینما ایران؛ نمایشِ رایگانِ خاکستر...

✍🏻امتداد-گروه فرهنگی: سینما ایران لاله‌زار، یادگاری از دوران شکوه سینمای تهران، در آتش سوخت. این سینما با ۱۲۰۰ صندلی و نوآوری‌هایی مانند واید اسکرین و صدای جداگانه، قلب زندگی فرهنگی و شبانهٔ لاله‌زار بود. سوختن این بنا که زمانی میزبان چهره‌های جهانی چون راج کاپور بود، اعتراف آتش به شکست سیاست‌های شهری در قبال میراث است. این فاجعه در بستر لاله‌زار رخ داد؛ خیابانی که میراث‌دار رؤیای «شانزه‌لیزهٔ ایرانی» ناصرالدین شاه بود و از باغ مصفای فتح‌علی‌شاه قاجار برآمد. لاله‌زار، محل تولد مدرنیتهٔ شهری، از گراندهتل که میرزاده عشقی و عارف قزوینی در آن بر صحنه می‌رفتند تا خانه اتحادیه (امین‌السلطان) که پناهگاه مشروطه‌خواهان شد و محل فیلم‌برداری «دایی جان ناپلئون»، مجموعه‌ای از لایه‌های حیاتی تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران را نمایندگی می‌کرد که امروز در معرض تخریب و بی‌عملی‌اند.

🔹​لاله‌زار در اوج خود، اوج تجمع و تکامل پروژهٔ تجدد بود. این خیابان نه تنها نخستین‌های شهری را در خود جای داد؛ از واگن اسبی و تراموای برقی تا نخستین خط تلگراف و گل‌فروشی، بلکه تبدیل به قلب «تجربهٔ تماشای جمعی» شد. با ظهور سینماهایی چون «خورشید» نمایش‌دهنده اولین فیلم ناطق ایرانی و سینماهای متعدد در کوچه ملی، این محور فرهنگی تثبیت شد. در همین بستر بود که تماشاخانهٔ نصر با مدیریت عبدالحسین نوشین، تئاتر ایران را از یک تفنن به نهادی حرفه‌ای بدل کرد.سال‌های بعد هر چند لاله‌زار پاتوق روشنفکرانی نظیر هدایت، چوبک، شاملو، نادرپور و ... با مباحثه‌های ادبی و مجادله‌های سیاسی و جز آن شده بود ولی با این وجود لاله‌زار هنوز این خیابان شانه از پذیرایی عوام و کسبه اهل دل خالی نکرد. اگر شازده‌های قجر و ثروتمندان فرنگی و فرنگ‌رفته‌ها میهمان «گراند هتل» می‌شدند، عشقی‌های کم پول تهران هم مهمان «کافه مامان آش» بودند...

🔹تراژدی لاله‌زار، داستان عقب‌نشینی فرهنگ از بازار است و آتش سینما ایران به عنوان ابزاری قهری، مسئلهٔ میراثی متروک و بی‌صاحب را «حل» کرد. خاکستر این سینما، صرفاً بقایای یک بنا نیست، بلکه سند شکستِ سیاست‌هایی است که لاله‌زار را از یک محور فرهنگی به یک «خیابان تجاری درجه‌دو» تقلیل دادند. لاله‌زار، در وضعیت کنونی، محصول انباشت تصمیم‌های نگرفته، سیاست‌های نیمه‌تمام و غلبهٔ منطق کوتاه‌مدت بازار بر حافظهٔ تاریخی شهر است. خیابانی که زمانی ویترین مدرنیتهٔ ایرانی بود، امروز انبار مدرنیتهٔ مصرفی است؛ و همین تضاد، آن را به یکی از مهم‌ترین پرونده‌های حل‌نشدهٔ تاریخ شهری تهران تبدیل کرده است.

#امتداد
@emtedadnet

✅بانک‌ها هم فردا با ۲ ساعت تاخیر شروع به کار می‌کنند

🔹شورای هماهنگی بانکها: بنا به مصوبه هیئت دولت مبنی بر تأخیر در آغاز فعالیت مدارس، ادارات و مؤسسات دولتی در راستای پاسداشت ارزش‌های خانواده و آیین‌های کهن ایرانی در شب یلدا، فردا دوشنبه یکم دی ماه ۱۴۰۴، واحدهای ستادی و شعب بانک های عضو این شورا فعالیت خود را با ۲ ساعت تأخیر آغاز می‌کنند./تسنیم

#امتداد
@emtedadnet

✅به یاد اشرف بروجردی و «امید لجوجانه‌اش»
زنی که غم را زندگی کرد

✍🏻شرق-نفیسه زارع کهن: خبر درگذشت دکتر اشرف بروجردی از آن خبرهایی بود که آدمی را یکباره متوقف می‌کند؛ نه‌فقط به‌ خاطر رفتن یک چهره شناخته‌شده، بلکه به ‌خاطر خاموش‌شدن انسانی که حضورش، حتی در سکوت، معنا داشت. او پس از مدت‌ها تحمل بیماری، آرام و بی‌هیاهو رفت؛ همان‌طور که سال‌ها با صبوری زیست.
اشرف بروجردی پیش از آنکه یک عنوان یا مسئولیت باشد، یک «منش» بود. زنی که زندگی با او مهربان نبوده، اما او مهربان مانده بود. زمانی طولانی با بیماری دست‌وپنجه نرم کرد؛ بیماری‌ای که می‌توانست بسیاری را از پا دربیاورد، اما در او، با وجود همه فرسودگی‌ها، چیزی از جنس امید زنده ماند. امیدی آرام، نه پر‌سر‌و‌صدا؛ امیدی که نه انکار رنج بود و نه فرار از واقعیت؛ امیدی لجوجانه.

🔹زندگی شخصی او‌ پر از داغ بود. همسرش، از شهدای حادثه هفتم تیر، خیلی زود از کنارش رفت و بار سنگین تنهایی و مسئولیت را بر دوش او گذاشت. سال‌ها بعد، داغِ فرزند نیز به این اندوه اضافه شد؛ دردی که برای هیچ مادری قابل تصور نیست و آنچه اشرف بروجردی را متمایز می‌کرد، این بود که اجازه نداد این زخم‌ها او را به انزوا یا تلخی بکشاند. غم را زندگی کرد، اما در غم متوقف نشد.

🔹همین‌جا بود که واژه «صبر» برای او معنا پیدا کرد؛ صبری فعال، نه صبری منفعل. صبری که به کناره‌گیری ختم نشد، بلکه به ادامه‌دادن انجامید.

🔹او باور داشت که حتی در سخت‌ترین شرایط هم می‌توان مؤثر بود؛ می‌توان نقش داشت، می‌توان مسئولیت پذیرفت و می‌توان برای بهبود اوضاع، هرچند اندک، تلاش کرد.

🔹در عرصه عمومی، مسئولیت‌های مهمی بر عهده داشت که در هرکدام اولین بود از اولین معاون زن در وزارت کشور تا اولین رئیس زن سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران.

🔹این «اولین‌بودن» اتفاق کوچکی نبود؛ نشانه‌ای بود از شکستن سقف‌هایی که سال‌ها بدیهی فرض شده بودند و او باور داشت که این‌ سقف‌ها قابل شکستن‌ هستند، اگر کسی همت کند و از هزینه‌اش نترسد.

🔹او از آن زنانی نبود که صرفا در قاب‌های رسمی دیده شود. دغدغه جامعه داشت، به اصلاح باور داشت و مهم‌تر از همه، به گفت‌وگو ایمان داشت. حتی در روزهای پایانی عمر، وقتی جسم خسته‌تر از همیشه بود، امیدش به تغییر خاموش نشد و شنیدن صدای بی‌رمق و‌ خسته‌اش در جلسات حزب اتحاد نشانی از همین باور به ادامه بود و شاید همین امید بود که او را تا آخرین لحظه سر پا نگه داشت؛ امید به اینکه جامعه ما باید عاقلانه‌تر، منصفانه‌تر و انسانی‌تر شود و خواهد شد.

🔹جای خالی اشرف بروجردی، فقط در یک جریان احساس نخواهد شد که این جای خالی، خلأ نوعی از «زیستن» است. زیستنی که در آن، رنج و مسئولیت کنار هم قرار می‌گیرند؛ زیستنی که نه تسلیم است و نه هیجان‌زدگی، بلکه متین، اخلاقی و پایدار است. در روزگاری که جامعه ما بیش از هر زمان دیگری به چنین نگاه‌هایی نیاز دارد، رفتن او بیش از پیش دلگیرکننده است.

🔹او رفت، اما چیزی از خود به‌جا گذاشت که فراتر از نام و سمت است: تصویری از زنی که با همه زخم‌ها، امیدوار ماند؛ با همه خستگی‌ها، کنار نکشید؛ و با همه تلخی‌ها، به آینده پشت نکرد.

🔹درگذشت او برای همه کسانی که دل در گرو جامعه مدنی و اصلاح دارند، تلخ و غمناک است. برای روحش آرامش آرزو می‌کنم؛ آرامشی که بی‌تردید شایسته سال‌ها صبر، نجابت و امید اوست.

#امتداد
@emtedadnet

📷حسین نعمتی با تامین وثیقه ۵۰ میلیارد تومانی آزاد شد

✍🏻امتداد-گروه خبر: حسین نعمتی از متهمان پرونده اکباتان مربوط به اعتراضات سال ۱۴۰۱با تامین وثیقه ۵۰ میلیاردی از زندان آزاد شد.

🔹پیش از این پیام درفشان وکیل نعمتی در گفت و گو با امتداد اعلام کرده بودکه خانواده حسین نعمتی توان تأمین وثیقه ۵۰ میلیارد تومانی صادره را ندارند.

🔹انتشار این گفت و گو منجر به این شد تا تعدادی از هموطنان نسبت به تامین وثیقه حسین نعمتی اقدام کنند و نهایتا در شب یلدا حسین نعمتی آزاد شد.

🔹درفشان در گفت و گو با امتداد از هموطنان شریف که در مهیا کردن اسناد وثیقه همیاری نمودند، تشکر کرد.

#امتداد
@emtedadnet

📄بی‌هیاهو اما پیوسته

درباره اشرف بروجردی که صبر او از جنس سکوت نبود

✍🏻هم‌میهن-آذر منصوری: با اندوهی عمیق و دلی آکنده از غم، در سوگ بانویی می‌نویسیم که نبودنش خلأیی سنگین و جان‌سوز بر دل‌های ما نهاده است؛ دکتر اشرف بروجردی؛ زنی که نامش با نجابت، خرد، صبوری و تعهد پیوند خورده بود و رفتنش برای همراهان و دوستانش، به‌ویژه آنان که سال‌ها در کنار او زیسته‌اند، باورپذیر نیست. او از تبار اصلاح و امید بود؛ زنی که آرام می‌آمد، آرام می‌ماند و عمیق اثر می‌گذاشت.

🔹دکتر بروجردی همسر شهید معتمدیان بود؛ زنی که داغ فقدان را از نزدیک زیست و سال‌ها با اندوهی خاموش، اما قامتی استوار، مسیر زندگی را پیمود. او مادر زنده‌یاد دکتر معتمدیان نیز بود و چه دشوار است نوشتن از مادری که بار دو سوگ بزرگ را با صبری کم‌نظیر به دوش کشید. صبر او از جنس سکوت نبود؛ پایداری خردمندانه‌ای بود آمیخته با مهربانی، که رنج شخصی را به نیرویی برای همراهی با دیگران بدل می‌کرد.

🔹در عرصه عمومی، کارنامه‌ای روشن و ماندگار از خود به‌جا گذاشت. ریاست کتابخانه ملی ایران برای او صرفاً یک مسئولیت اداری نبود، بلکه مأموریتی فرهنگی و اخلاقی به شمار می‌آمد. با نگاهی ژرف به میراث مکتوب و حافظه تاریخی این سرزمین، کوشید کتابخانه ملی را به خانه‌ای امن برای دانش، گفت‌وگو و امید بدل سازد و با تدبیر و آرامش، به آن اعتباری تازه ببخشد.

🔹در دولت اصلاحات، به‌عنوان معاون اجتماعی وزارت کشور، صدای جامعه مدنی و مدافع شنیده‌شدن مطالبات اجتماعی بود. او سیاست را میدان قدرت‌طلبی نمی‌دانست، بلکه عرصه خدمت و مسئولیت می‌فهمید. باور عمیقش به اخلاق، انسان‌محوری و مشارکت شهروندی، از او مدیری ساخت که اعتماد می‌آفرید و دلگرمی می‌بخشید.

🔹دکتر بروجردی همچنین رئیس اندیشکده علوم انسانی و از اعضای مؤثر حزب اتحادملت ایران بود؛ زنی اندیشمند که به گفت‌وگو ایمان داشت و به عقلانیت در سیاست امید می‌بست. او از زنان تأثیرگذار ایران در چند دهه اخیر بود؛ بی‌هیاهو اما پیوسته، راه را برای حضور مؤثرتر زنان در عرصه‌های علمی، فرهنگی و سیاسی هموار کرد و با حمایت، تربیت و دلگرم‌سازی، پشتوانه نسل‌های بعدی شد.

🔹یکی از ماندگارترین جلوه‌های کنشگری او، تلاش خستگی‌ناپذیر برای افزایش حضور زنان در قدرت سیاسی و عرصه تصمیم‌سازی بود. او به توانمندی زنان ایمان داشت و این ایمان را در عمل نشان داد؛ با مطالبه‌گری آگاهانه، ایستادگی در برابر نگاه‌های محدودکننده و حمایت از زنانی که شایسته دیده‌شدن بودند. برای این باور هزینه داد، رنج دید، اما هرگز از آن عقب ننشست.

🔹و چه بسیارند آنان که دکتر بروجردی را با صدای آرام و دل‌انگیز تلاوت قرآنش در جلسات حزب به یاد می‌آورند؛ لحظاتی که سکوت بر فضا می‌نشست و آیات الهی، از حنجره‌ای خسته اما مطمئن، دل‌ها را آرام می‌کرد. تلاوت او رسمی و نمایشی نبود؛ صمیمی بود، از دل برمی‌آمد و به دل می‌نشست. در میان بحث‌های سخت و روزهای پرفشار، صدایش یادآور اخلاق، معنویت و مسئولیتی بود که سیاست بدون آن، جان ندارد.

🔹او برای بسیاری از ما، یار و پناه روزهای دشوار بود؛ شنوا، دلسوز و همراه. اکنون که به آرامش ابدی رسیده است، داغ نبودنش تازه و سنگین است. غم ما عمیق است، اما یاد او، منش او و راهی که پیمود، در دل‌ها زنده خواهد ماند. یادش گرامی، نامش ماندگار و راهش پررهرو.

🔸متن کامل

#امتداد
@emtedadnet

برگزاری مراسم شب یلدا در روستای فرهنگی خانلق نیشابور

#امتداد
@emtedadnet