✅مادران میناب؛ بازماندگان خاموش

گزارش میدانی «شرق» از مدرسه و گلزار شهدای میناب و رنج روانی زنانی که با کابوس، اضطراب و فقدان فرزندانشان کنار نیامده‌اند (بخش اول)

✍️ زهرا جعفرزاده: حال مادران میناب خوب نیست: «نگاه کن. ما اینجور نبودیم. زیر چشممان این‌طور گود نیفتاده بود. رنگ‌ و رویمان این‌طور نبود. این‌قدر لاغر نبودیم، آشفته نبودیم، شما شنیدید میناب را زده‌اند، ما تکه‌های بچه‌ها را دیدیم، ما کفش‌هایی که یک ذره گوشت بهشان چسبیده بود دیدیم، ما مچ‌های قطع‌شده، انگشت‌های خردشده، سرهای بریده دیدیم». آنها هر روز بیشتر به مرز فروپاشی می‌رسند: «هشت ماه است عادت ماهانه نشده‌ام، نگاه کن به شکمم، ورم کرده‌. همه جایم درد می‌کند. خواب ندارم». خطوط روی صورت، تیرگی چشم‌خانه‌ها، لب‌های خشک و موهای سفید، خیلی بیشتر از ۴۵ سال را نشان می‌دهد: «ما همه چیز را به چشم خودمان دیدیم. هر چه شما شنیدید را ما دیدیم». مردان خانواده، با دستان خودشان قبرها را کندند و تکه‌ها را جا دادند.

🔹مادر ماکان نصیری، کودک مفقودالاثر، سر صبح به مزار می‌آید یا آخر شب. درست وقتی که کسی آن‌ اطراف نباشد، مادر «محمدمهدی جنگیچی» حال خوبی ندارد، آنها دور هم جمع نمی‌شوند مگر سر مزار پسرشان. مادر علی و آرینا عرب‌کیش، بی‌فرزند شده، دیوارهای ساکت خانه، جانش را می‌خورند. خانه‌اش تا قبل نهم اسفند ۴۰۴ شلوغ بود و اکنون صدایی از خانه جز برای باز و بسته شدن در، شنیده نمی‌شود. مادر «امیرحسین جعفری» خواب ندارد، روزی به زحمت دو ساعت. هر شب سر مزار است، ساعت دو و سه ظهر می‌آید، وقتی سر بلند می‌کند، می‌بیند سه صبح است. ناهار و شامش را کنار پسر می‌خورد. مادر «حیدر صالحی»، اوایل بچه‌اش را تنها نمی‌گذاشت. همراه با پدر کنار قبر می‌خوابیدند؛ حالا باردار است و کمتر می‌آید.

🔹حال بازمانده‌ها خوب نیست؛ آرشان و عرشیا عزیزی، از انفجار بیرون آمده‌اند. انفجار شجره طیبه به گوش یکی آسیب زد و به آن یکی فشار روحی وارد کرد. آرشان کم‌شنوا شده، ترس تمام وجودش را گرفته، هر شب دندان‌قروچه می‌کند و فکش جابه‌جا شده. مادر می‌گوید دهانش بسته است. حرف نمی‌زند. او را نتوانستند در مدرسه دیگری ثبت‌نام کنند. شجره طیبه جدید که ساختمان اداره برق است، فاصله کمی با قبلی دارد. حضوری سر کلاس‌ها نمی‌روند، مدرسه آنلاین است اما مادر می‌گوید بچه‌هایش آن‌قدر استرس و اضطراب دارند که درس نمی‌خوانند: «دکتر به او گفت چرا مدرسه نمی‌روی. گفت اگر بروم که موشک بزنند، چه. اگر زیر آوار بمانم چه. اگر دست و پاهایم جدا شود، تکه‌تکه شود چه؟!». بازمانده‌ها سرهای جدا دیده‌اند، چشم‌هایی که روی گونه افتاده، بدن‌هاس سوخته، دست و پاهای جدا از بدن، گوشت‌های افتاده روی زمین».

🔹دور مزار «محمدمهدی جنگیچی»، شلوغ است، تعدادی زن سیاه‌پوش نشسته‌اند به صحبت. کمی آن‌طرف‌تر زنی مغموم ایستاده، رنگ به رو ندارد، خاله «محمدمهدی» است؛ دانش‌آموز کلاس‌پنجمی: «ما داشتیم زندگی‌مان را می‌کردیم، شاد بودیم، دورهمی‌ خانوادگی داشتیم اما حالا فقط سر مزار محمدمهدی جمع می‌شویم. ما جای دیگری نداریم». محمدمهدی را خدا بعد از ۲۵ سال به پدر و مادرش داد. آنها اهل روستای طیبی‌شاهی هستند. مزار اصلی در روستاست. محمدمهدی بعد از سه روز از موشک‌باران پیدا شد، پیکرش کامل سوخته و استخوان‌هایش شکسته شده بود. حسرت آخرین بار دیدنش روی دل خانواده مانده: «چشمان و بینی‌اش کاملا از بین رفته بود، دست‌ها و پاها شکسته و صورتش سوخته بود». وقتی موشک دوم روی سر مدرسه فرود آمد، بچه‌ها در حیاط بودند: «ما محمدمهدی را در سردخانه پیدا کردیم». او را در نزدیکی معلمش «فاطمه سالاری» به خاک سپرده‌اند.

🔹تعدادی از خانواده‌ها تکه‌های بدن فرزندانشان را به محله خودشان برده‌اند، به قبرستانی در نزدیکی روستایشان. حدود ۱۸ پیکر به شهر هشت‌بندی برده شده‌اند. اینجا شاید یک یا دو تکه خاکسپاری شده باشد و مابقی در مزار دیگری است؛ یکی مچ دست، آن یکی تکه‌ای از انگشت، دیگری کفشی که گوشتی به آن چسبیده، دیگری تکه‌ای از پا. برخی مزارها هم خالی است. مثل مزار محمدمهدی: «گفتن اینها به زبان راحت است، اما ما به چشممان این صحنه‌ها را دیدیم و همراه با تکه‌های بدن بچه‌ها، قلب‌مان هم تکه‌تکه شد». خانواده محمدمهدی، صبح را روی مزار پسرشان شب می‌کنند. گاهی تا ۴ صبح دور هم جمع می‌شوند: «خواب و خوراک نداریم. نمی‌توانیم صحنه‌هایی که دیدیم را فراموش کنیم. همه‌ جلوی چشم‌مان است». آنها از روز موشک‌باران تاکنون پا در مدرسه نگذاشته‌اند و از مسئولان عصبانی‌اند: «مسئولان می‌آیند عکس می‌گیرند و گزارششان را می‌نویسند و می‌روند. همین. هیچ کس کاری برای مردم میناب نمی‌کند».

🔸متن کامل

#امتداد
@emtedadnet