#نقد
«میلک؛آرمانگرای تاریخ ساز»

فیلم میلک روایتی تاریخی از آرمان‌گرایی بزرگ است که در مقابل «وضع موجود» ایستادگی کرد و در راس #جنبش ی عظیم تغییری بزرگ را رقم زد:

«هاروی میلک»، اولین هم‌جنس‌گرای علنی که در انتخاباتی در آمریکا (شورای شهر سان فرانسیسکو) پیروز شد. آرمان‌گرایی که تاریخ‌ساز شد.

«گاس ون سنت» ما را به سال‌های ملتهب اواخر دهه‌ی 70 می‌برد. در این سال‌ها موج رادیکالیسم دهه‌ی 60 و 70 دارد به آخرین دستاوردهای خود می‌رسد و از طرفی عروج محافظه‌کاری نیز مشاهده می‌شود .
در این میان است که هاروی میلک، هم‌جنس‌گرایی ساکن سان فرانسیسکو، 40 ساله شده و تابحال “هیچ کاری که به آن افتخار کند” به سرانجام نرسانده است. ما داستان این را پی می‌گیریم که میلک چگونه به محله‌ی کاستروی سان فرانسیسکو می‌رود،‌ فروشگاه دوربین‌فروشی خود را باز می‌کند و رهبر جنبش نوظهور هم‌جنس‌گرایان در شهرش می‌شود که دستاوردهای آن تبدیل کاسترو به پایتخت هم‌جنس‌گرایان و انتخاب خودِ میلک به شورای شهر سان فرانسیسکو (بعد از تلاش‌های متعدد) است.
در فیلم می‌بینیم که میلک چگونه در کمال ناباوری همه (و بخصوص هم‌جنس‌گرایان) که او را “آرمان‌گرایی پوچ” می‌دانند، ایستادگی می‌کند و جنبشی چند هزار نفره را در تمام سان فرانسیسکو، کالیفرنیا و حتی آمریکا به میدان می‌کشد تا در مقابل فعالان «ارتجاعی و مذهبی» برای دستیابی به حقوق هم‌جنس‌گرایان تلاش کنند.
او خود را “شهردار کاسترو” می‌نامد و این محله را به مرکز تجمع هم‌جنس‌گرایان بدل می‌کند.

بازی «شان پن» خیره‌کننده است. او چنان در قالب هم‌جنس‌گرایان فرو رفته که رابرت دونیرو در مراسم اسکار به شوخی گفت: “چه جور تونسته این کارو کنه؟ منظورم اینه که چه جوری این همه سال تو نقش آدمای غیر هم‌جنس‌گرا بازی کرده؟”.

“میلک” تنها روایتی سیاسی نیست و به زندگی شخصی و عاشقانه‌ی هاروی میلک نیز می‌پردازد و اینجاست که اوج هنر شان پن را می‌بینیم. حالات صورت او، حالات راه رفتن و اداهایش نشان از تسلطی تمام و کمال بر نقش دارند.

فیلم “میلک” در ضمن تقدیری از «عقاید چپ‌گرایانه»‌ی شان پن بود که دومین اسکار خود را بخاطر بازی در فیلمی سیاسی دریافت کرد.
تصویر او وقتی که روی پله‌های کنگره خطوط پرشور بیانه‌ی استقلال آمریکا را در تعبیری #چپ‌گرایانه به کار می‌برد و فریاد می‌زند از صحنه‌های به یاد ماندنی تاریخ سینما است:

“ما این حقیقت را بدیهی می‌دانیم که تمام انسان‌های یکسان خلق شده‌اند…”.

#شان_پن به همراه #داستین_لنس_بلک ، نویسنده‌ی فیلمنامه، از مراسم اسکار نیز برای رساندن پیام خود استفاده کردند و «حقوق برابر برای هم‌جنس‌گرایان» را وعده دادند.

دیگر نکته‌ی قابل توجه موفقیت بسیار فیلمنامه‌نویس، کارگردان و تیمِ هنری در خلق فضای سان فرانسیسکوی اواخر دهه‌ی 70، استفاده‌ی به جا و مناسب از فیلم‌های آرشیوی و تصویری دقیق و زنده از جو سیاسی روزگار است. جدال هاروی میلک در مقابل« #دن_وایت » نیز بسیار خوب از کار در آمده و در واقع بهترین نماد مبارزه‌ی تاریخ‌ساز هم‌جنس‌گرایان «علیه نظم موجود» در آمریکا است.

«دن وایت» خود مهاجری ایرلندی است و طعم #تبعیض را چشیده اما برده‌ی «نظام و ارتجاع» است.
او نماد گم‌گشتگی محافظه‌کاران است. اول استعفا می‌دهد، بعد استعفایش را پس می‌گیرد اما شهردار قبول نمی‌کند و در نهایت چاره‌ای جز قتل دیوانه‌وار #میلک و #موسکون را ندارد. 
اگر هاروی میلک نماد«نسل مبارزه‌جویی»از هم‌جنس‌گرایان است که برای احقاق حقوق خود به پا می‌خیزد، «دن وایت» نماد «محافظه‌کاری سرگشته‌»ای است که از شدت ارتجاع و عقب‌ماندگی از تاریخ عقب مانده و چاره‌ای جز دست بردن به قتل و ترور ندارد. نماد دیگر این قضیه بقیه‌ی داستان زندگی آنیتا برایانت، خواننده‌ی مخالف هم‌جنس‌گرایی،‌ است که در فیلم نیامده (او بعدها به نزول هنری، ورشکستگی مالی، طلاق و بی‌چارگی ایدئولوژیک کشیده شد).

«درس‌های میلک»

«میلک» اثر هنری شریفی است که نشانمان می‌دهد«امید به تغییر»و داشتن آرمان‌های بزرگ تنها راه واقعی دست‌یابی به پیشرفت و تغییر است.
میلک نشان‌مان می‌دهد که تنها آرمان‌گرایان هستند که نقشی در تاریخ دارند.
امروز یاد و خاطره‌ی هاروی میلک اینگونه بزرگداشته می‌شود در حالی که امثال برایانت باید بقیه‌ی زندگی خود را با شرم سپری کنند. با دیدن میلک در ضمن به طوری دقیق‌تر و مشخص‌تر با تاریخ سال‌های نه چندان دور آمریکا آشنا می‌شویم و این دو درس بزرگ در پی دارد:

1) آمریکا کشور محافظه‌کاران نیست!
سال‌ها پیش از ظهور جناب اوباما، این کشور صحنه‌ی هجوم پیشروها و مترقی‌ها و مردمی بوده که خیابان‌ها را برای رسیدن به اهداف و آمال خود قرق می‌کردند

2) مکانیزم تغییر در جوامع مدرن، “گفتمان” و “تسامح” و “تساهل” نیست،‌ قیام و انقلاب و شورش در خیابان است.

https://telegram.me/iranianLGBTQrights

تماس با ادمین بر