Salud mental de la cianobacteria
28 subscribers
10.2K photos
332 videos
939 files
4.51K links
Que nadie entre aquí sin saber de ecología.
Download Telegram
My letter published in today's Guardian

Chemical castration and unsound ethics | Brief letters https://www.theguardian.com/law/2025/may/28/chemical-castration-and-unsound-ethics
Autores e obras clave sobre desinformación e confianza social:
Víctor Sampedro
Obra destacada: Dietética digital (2018)
Analiza como a sobrecarga informativa e a desinformación erosionan a confianza cidadá e propoñen unha "dieta informativa" para recuperar a autonomía crítica.
Ramón Salaverría
Obra destacada: Mentiras contagiosas. Guía para esquivar la desinformación en salud (2022)
Estuda o impacto da desinformación na saúde pública e como afecta á confianza nas institucións sanitarias.
Carl Bergstrom e Jevin West
Obra destacada: Calling Bullshit: The Art of Skepticism in a Data-Driven World (2020)
Exploran como a manipulación de datos e a desinformación afectan á percepción pública e á confianza nas fontes de información.
Erika Staël von Holstein
Traballa desde o think tank Re-Imagine Europa.
Aborda a polarización social e a importancia de escoitar aos extremistas para comprender as súas inquietudes subxacentes, destacando a relación entre desinformación e desconfianza institucional.
Peter L. Berger e Thomas Luckmann
Obra destacada: La construcción social de la realidad (1966)
A súa teoría sobre como se constrúe socialmente a realidade axuda a entender como as narrativas desinformativas poden establecerse como verdades aceptadas socialmente.
Enfoques complementarios:
– Pierpaolo Donati (socioloxía relacional): propón entender a sociedade a través das relacións sociais que a constitúen, útil para analizar como a desinformación afecta os vínculos sociais.
– José Antonio Ruiz San Román (comunicación e opinión pública): investiga os efectos sociais dos medios de comunicación e a persuasión, destacando como a confianza nos medios inflúe na formación da opinión pública.
Lo de confirmar años más tarde que gente que has conocido era efectivamente imbécil aunque se haya quedado con la posición, ¿cómo se lleva? Pero imbécil de vergüenza ajena ¿eh?

Menos mal que he ignorado fuertemente esto desde entonces, ni siquiera he cotilleado actividad en redes o blogs desde 2018, y no tengo un rencor personal especialmente individualizado pero debo admitir y permitirme hacerlo por fin que es que había varias personas realmente imbéciles. De vez en cuando leo o me entero ampliando sobre algún tema que en su momento discutimos y confirmo mis argumentos, razonamientos e información de entonces. Que a lo mejor ahora le han dado una vuelta a las cosas y han recapacitado, eh? No lo sé, quizá es momento de chusmar.

Está bien compensar las carencias pero también es bastante obvio que tanto "no compitas, compita" o "no necesitas pisar para brillar" eran autoinstrucciones obsesivas por algo.

Que al colectivo loco con sus traumas no hay puto diox que lo soporte y es más manipulable que un taco de pastelina de FEAFES creo que ya ha quedado sobradamente claro en estos años. No me sorprendería que se haya colado alguien interesado a meter cizaña. Alguien más allá de la gente de Fundación Manantial, digo, que querían apropiarse de todo aquel contrapoder de Hearing Voices y al final lo tiraron a la basura.

Tremenda carrera de tullidos...
Programas de reducción gradual supervisada:

Estos programas reconocen que la discontinuación abrupta de antipsicóticos puede ser peligrosa, por lo que desarrollan protocolos de tapering extremadamente lentos que pueden durar 1-3 años o más. La reducción puede ser del 10% de la dosis cada 3-6 meses, dependiendo de la estabilidad del paciente.

En Holanda, centros como el "Medication Optimization Program" han desarrollado protocolos específicos donde la reducción se hace solo cuando la persona tiene estabilidad sostenida y un sistema de apoyo robusto. Monitorean cuidadosamente síntomas prodrómicos (señales tempranas de recaída) para ajustar el proceso.

Apoyo psicosocial intensivo - componentes clave:

Seguimiento multidisciplinario frecuente:
Equipos que incluyen psiquiatras, psicólogos, trabajadores sociales y enfermeras especializadas. Las citas pueden ser semanales o incluso más frecuentes durante periodos críticos.

Terapia cognitivo-conductual especializada:
No solo TCC general, sino específicamente adaptada para el proceso de reducción. Incluye entrenamiento en reconocimiento de síntomas tempranos, técnicas de afrontamiento para ansiedad anticipatoria y manejo de síntomas de abstinencia.

Apoyo entre pares:
Conexión con personas que han pasado por procesos similares exitosamente. Esto es crucial porque entienden experiencialmente los desafíos específicos.

Soporte familiar intensivo:
Educación continua a familiares sobre qué esperar, cómo reconocer señales de alarma, y cómo proporcionar apoyo sin sobreproteger.

Planes de crisis detallados:
Protocolos específicos sobre qué hacer si aparecen síntomas, incluyendo contactos de emergencia, estrategias de intervención temprana y criterios claros para reiniciar medicación temporal si es necesario.

Apoyo vocacional y social:
Mantenimiento de estructura diaria, actividades significativas y conexiones sociales que proporcionen estabilidad durante el proceso.