بیانیه آغاز اعتصاب غذای نامحدود #رضا_محمدحسینی زندانی سیاسی پادشاهی‌خواه در زندان قزل‌حصار

من، رضا محمدحسینی، اعلام می‌کنم که از امروز دست به اعتصاب غذای نامحدود می‌زنم. این تصمیم را نه از روی ضعف، بلکه از سر ایمان و مسئولیت در برابر جان‌هایی که بی‌صدا سرکوب می‌شوند، گرفته‌ام.

در اعتراض به اعدام‌های پی‌در‌پی، به زندانی‌بودن زنان و مردانی که تنها گناهشان ایستادن در برابر ظلم است، به نقض سیستماتیک حقوق بشر در زندان‌ها، به شکنجه، به فشارهای امنیتی و به سکوت مرگباری که تحمیل می‌شود، با جانم فریاد می‌زنم: بس است!

ما زندانی نیستیم؛ ما گروگان یک حکومت بی‌رحم هستیم. آیا جای یک انسان تنها به خاطر اعتراض یا حرف‌زدن، باید سلول انفرادی و شکنجه‌گاه باشد؟ چرا باید در حالی که هیچ جرمی مرتکب نشده‌ایم، ماه‌ها و سال‌ها در حبس بمانیم؟

امروز که خیلی از حرف‌هایی که ما زدیم و بابتش زندانی شدیم را همه می‌زنند، قرار بود ما زندانی شویم تا عبرتی باشیم برای بقیه، تا بترسند و سکوت کنند، ولی این حربه حکومت بی‌فایده بود. صدای اعتراض امروز از هر گوشه و کنار مملکت برخاسته است. پس چرا هنوز ما را در حبس نگه داشته‌اید؟ چرا باید جوانی‌مان در زندان بگذرد؟
در دل این چهاردیواری، چه ابزاری برایمان مانده جز آنکه بدن‌مان را، جان‌مان را به سلاحی علیه دیکتاتوری بدل کنیم؟ وقتی همه صداها را خفه می‌کنند، جسم‌مان می‌شود فریاد؛ فریادی علیه ظلم.

اعتصاب غذای نامحدودم را با اعتصاب غذای تر از امروز آغاز می‌کنم. این آخرین ابزار من است برای اعتراض به بیداد، برای یادآوری این حقیقت به جامعه جهانی که هنوز انسان‌هایی هستند که ایستاده‌اند، حتی در میانه دیوارهای بلند زندان.
من می‌خواهم جانم، فریاد بی‌صدای آن‌هایی باشد که پیش از ما زیر این سرکوب له شدند و آن‌هایی که بعد از ما، اگر ما سکوت کنیم، نوبتشان خواهد رسید.

رضا محمدحسینی
زندان قزل‌حصار
۱۸ فروردین ۱۴۰۴

https://t.me/yasamankhodajoo/89217

برگزاری مراسم خاکسپاری جاویدنام #رضا-عظیم-زاده در آرامستان ملکشاهی #ایلام با حضور گسترده مردم

@Siasattalkh

هم‌میهنان عزیزم، امروز در آستانه‌ی هفتمین سالگرد اسارتم و هم‌زمان با زادروز سی‌وسومین بهار زندگی‌ام، از دل این «گور‌دخمه»‌ی دو متر در یک‌ونیم برای شما می‌نویسم. ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ هم یادآور تولدم است و هم هفت سال از روزی می‌گذرد که مرا به گروگان گرفتند. در این سال‌ها فشارهایی را تحمل کرده‌ام که گویی برای شکستن یک انسان طراحی شده‌اند.

سال‌هایی را در سلول انفرادی گذرانده‌ام؛ جایی که سکوتش به اندازه‌ی دیوارهای سردش سنگین است. در تمام این مدت، پرونده‌سازی، تهدید و تحقیر متوقف نشده و حتی در تاریخ ۷ اردیبهشت امسال نیز بار دیگر علیه‌ام پرونده‌ای تازه گشوده شد.

من، رضا محمدحسینی، زندانی سیاسی در زندان قزلحصار کرج، اعلام می‌کنم هرگونه فشار و اجبار در جریان بازجویی، به‌ویژه در سلول انفرادی، مصداق شکنجه و نقض آشکار حقوق بنیادین بشر است. هر اعتراف یا بیانیه‌ای که تحت فشار و تهدید از من گرفته شود، از پیش باطل و فاقد اعتبار است. حقوق بشر، کرامت انسانی و آزادی وجدان، میراث مشترک همه‌ی ماست و هیچ قدرتی حق ندارد با شکنجه و انفرادی آن را لگدمال کند. من بر این اصول ایستاده‌ام و تا آخرین نفس بر آن پافشاری خواهم کرد.

با وجود همه‌ی این فشارها، هنوز ایستاده‌ام. دلتنگی برای پدرم که او را نیز با فشارهای امنیتی از من گرفتند، هر روز تازه می‌شود و این زخم همچنان در جانم باقی است.

ما هر روز با خبرهای تلخ اعدام‌ها بیدار می‌شویم؛ در جایی که مرگ به ابزاری برای ایجاد ترس تبدیل شده است. با این حال، در همین شرایط نیز آموخته‌ایم که زندگی را از یاد نبریم. من باور دارم این فشارها نشانه‌ی ترس کسانی است که از صدای ما هراس دارند. در سی‌وسومین سال زندگی‌ام به شما می‌گویم که زندگی حتی در محدودیت نیز می‌تواند معنا داشته باشد و امید، حتی در تاریک‌ترین شرایط، زنده می‌ماند. ما زندانی نیستیم، بلکه گروگان یک ساختار سرکوبگر هستیم که می‌کوشد با فشار و کنترل، بقای خود را حفظ کند.

از خانواده‌های دادخواه می‌خواهم که رنج خود را به نیرویی برای ایستادگی تبدیل کنند و به جوانان این سرزمین می‌گویم که از ترس عبور کنند، زیرا ترس تنها ابزار آنان است.

من هر روز به خود یادآوری می‌کنم که هنوز زنده‌ام، هنوز باور دارم و همچنان ایران را دوست دارم. باور دارم در آینده‌ای آزاد، هیچ انسانی به‌خاطر اندیشه‌اش زندانی یا اعدام نخواهد شد و ما اجازه نخواهیم داد چرخه‌ی خشونت و استبداد تکرار شود. تا آن روز، با امید به آزادی و با ایمان به پیروزی نور بر تاریکی، ایستادگی ادامه دارد.

نام #رضا_محمدحسینی زندانی سیاسی پادشاهی‌خواه از زندان قزلحصار کرج
۱۲ اردیبهشت ۲۵۸۵ شاهنشاهی

@Siasattalkh