Forwarded from نور سیاه
درگذشت رضا بابایی
رضا بابایی را در تلگرام شناختم. اکنون هم آنچه می‌نویسم بر مبنای «یادداشت‌ها»ی تلگرامی اوست. کانالی داشت به اسم «یادداشت‌ها». نوشته‌هایش محبوب بود و دست به دست می‌شد. ساده و درست و روشن می‌نوشت. جذاب و موجز. معلوم بود مردی کتاب‌خوانده است. بعد که در اینترنت جستجو کردم فهمیدم کتابها نوشته است. توانا بود در چلاندن مطلب و تقریر واضح و همه‌فهم. فضل‌فروشی نمی‌کرد. مثل بعضی آخوندها و آخوندمآب‌ها که وقتی می‌خواهند صمیمی و آسان‌یاب سخن بگویند بلد نیستند حد نگه دارند، لوس و سبک‌سر نبود. صمیمی و متین و موقّر می‌نوشت. با شعر و ادبیات دمساز بود. به مثنوی استنادها می‌کرد. حافظ را دوست داشت. از تساهل و تسامح نگاه عارفانه و رندانه حافظ و مولانا در «یادداشت‌ها»یش نشان بود. «یادداشت‌ها»یش تند و صریح است اما فروبسته و متعصبانه نیست. به بانگ بلند می‌گفت وامدار دکتر سروش است و هواخواه «روشنفکری دینی». در «یادداشت‌ها»یش درک بود. درد بود؛ درد دین. درد اخلاق و درد مردم. مرد را دردی اگر باشد خوش است. شجاع بود. صریح بود. نکته‌بین بود. مردم‌دوست بود. نویسندۀ «یادداشت‌ها» دربارۀ مسائل اصلی مملکت می‌نوشت اما نگاه سیاست‌زده نداشت. منتقد بود اما دشنام‌گو و نفرین‌گر نبود. متدیّن بود و از دریچۀ دین به دنیا و مسائل روز می‌نگریست اما دین را ابزار سیاست نمی‌خواست. دین را عبوس و ضدّ علم و ضدّ آزادی و خرافه‌زده نمی‌خواست. خرافات را ریشه‌دار و اجتناب‌ناپذیر می‌دانست و زدودن آن را ظریف و زمان‌بر. اما خطر اصلی را در این می‌دید که سیاست و حکومت از خرافات دینی ابزاری بسازد برای پیش‌بردن مقاصدش. حاصل تجربه‌های همه تلخ او را به این نتیجه رسانده بود که وظیفۀ اصلی دین نه ادارۀ جامعه که «پر کردن خلوت» آدمیان و معنوی کردن دل و جان و اخلاقی کردن مرام و منش آنهاست. می‌گفت ارزش آدم‌ها به اهداف متعالی و دهان‌پرکن نیست به روش‌هایی است که برای نیل به آن اهداف برمی‌گزینند لاجرم اخلاق را ارج می‌نهاد و دینی را که ظالم و بی‌انصاف و فاسد باشد توجیه نمی‌کرد.
یک مطلب بابایی مرا به گریه انداخت. وقتی فهمید به مرض مهلکی مبتلا شده و بر لب بحر فنا ایستاده یادداشتی نوشت با عنوان:«اگر عمری باشد». صدق و سوز عجیبی از آن یادداشت می‌ترابید. حکمتی بود که از دل مهابت ناگزیر مرگ می‌رُست. نویسنده درد می‌کشید و می‌نوشت:
«اگر عمری باشد پس از این هیچ فضیلتی را هم‌پایۀ مهربانی با آدمی‌زادگان نمی‌شمارم. اگر عمری باشد کمتر می‌گویم و می‌نویسم و بیشتر می‌شنوم و می‌خوانم. اگر عمری باشد دیگر هیچ عدالت کوچکی را در هوس رسیدن به عدالت بزرگتر قربانی نمی‌کنم. اگر عمری باشد از دین‌ها تنها مذهب انصاف را برمی‌گزینم و از فلسفه‌ها آن را که سربه‌هوا نیست و چشم به راه‌های زمینی دارد . اگر عمری باشد همچنان برای آزادی و آبادی کشورم می‌کوشم. اگر عمری باشد خدایی را می‌پرستم که جز محراب حیرت، در شاُن او نیست. اگر عمری باشد هر درختی را که دیدم در آغوش می‌گیرم؛ هر گلی را می‌بویم و هر کوهی را بازیگاه می‌بینم و تنها یک تردید را در دل نگه می‌دارم: طلوع خورشید زیباتر است یا غروب آن... اگر عمری باشد، قدر دوستان و عزیزانم را بیشتر می‌دانم».
آخرین جملۀ او در کانال «یادداشت‌ها» این است. در خطاب به کسانی که مردم را از هر تغییری نومید کرده‌اند، نوشت:
«فردا نسلی از راه می‌رسد که چراغ امیدش را در جایی دیگر روشن میکند؛ آنجا که دست شما به آن نمی‌رسد».
رحمت خدا بر او باد که از مهربانی و مدارا و انصاف می‌نوشت. رحمت خدا بر او که کوشید در رهگذار باد شمعی برافروزد. رحمت خدا بر او که مردی مفید و مغتنم بود و خوانندگانش را گامی به پیش می‌برد.
دلم برای «یادداشت‌ها»ی او تنگ خواهد شد.
https://t.me/n00re30yah
رضا بابایی را در تلگرام شناختم. اکنون هم آنچه می‌نویسم بر مبنای «یادداشت‌ها»ی تلگرامی اوست. کانالی داشت به اسم «یادداشت‌ها». نوشته‌هایش محبوب بود و دست به دست می‌شد. ساده و درست و روشن می‌نوشت. جذاب و موجز. معلوم بود مردی کتاب‌خوانده است. بعد که در اینترنت جستجو کردم فهمیدم کتابها نوشته است. توانا بود در چلاندن مطلب و تقریر واضح و همه‌فهم. فضل‌فروشی نمی‌کرد. مثل بعضی آخوندها و آخوندمآب‌ها که وقتی می‌خواهند صمیمی و آسان‌یاب سخن بگویند بلد نیستند حد نگه دارند، لوس و سبک‌سر نبود. صمیمی و متین و موقّر می‌نوشت. با شعر و ادبیات دمساز بود. به مثنوی استنادها می‌کرد. حافظ را دوست داشت. از تساهل و تسامح نگاه عارفانه و رندانه حافظ و مولانا در «یادداشت‌ها»یش نشان بود. «یادداشت‌ها»یش تند و صریح است اما فروبسته و متعصبانه نیست. به بانگ بلند می‌گفت وامدار دکتر سروش است و هواخواه «روشنفکری دینی». در «یادداشت‌ها»یش درک بود. درد بود؛ درد دین. درد اخلاق و درد مردم. مرد را دردی اگر باشد خوش است. شجاع بود. صریح بود. نکته‌بین بود. مردم‌دوست بود. نویسندۀ «یادداشت‌ها» دربارۀ مسائل اصلی مملکت می‌نوشت اما نگاه سیاست‌زده نداشت. منتقد بود اما دشنام‌گو و نفرین‌گر نبود. متدیّن بود و از دریچۀ دین به دنیا و مسائل روز می‌نگریست اما دین را ابزار سیاست نمی‌خواست. دین را عبوس و ضدّ علم و ضدّ آزادی و خرافه‌زده نمی‌خواست. خرافات را ریشه‌دار و اجتناب‌ناپذیر می‌دانست و زدودن آن را ظریف و زمان‌بر. اما خطر اصلی را در این می‌دید که سیاست و حکومت از خرافات دینی ابزاری بسازد برای پیش‌بردن مقاصدش. حاصل تجربه‌های همه تلخ او را به این نتیجه رسانده بود که وظیفۀ اصلی دین نه ادارۀ جامعه که «پر کردن خلوت» آدمیان و معنوی کردن دل و جان و اخلاقی کردن مرام و منش آنهاست. می‌گفت ارزش آدم‌ها به اهداف متعالی و دهان‌پرکن نیست به روش‌هایی است که برای نیل به آن اهداف برمی‌گزینند لاجرم اخلاق را ارج می‌نهاد و دینی را که ظالم و بی‌انصاف و فاسد باشد توجیه نمی‌کرد.
یک مطلب بابایی مرا به گریه انداخت. وقتی فهمید به مرض مهلکی مبتلا شده و بر لب بحر فنا ایستاده یادداشتی نوشت با عنوان:«اگر عمری باشد». صدق و سوز عجیبی از آن یادداشت می‌ترابید. حکمتی بود که از دل مهابت ناگزیر مرگ می‌رُست. نویسنده درد می‌کشید و می‌نوشت:
«اگر عمری باشد پس از این هیچ فضیلتی را هم‌پایۀ مهربانی با آدمی‌زادگان نمی‌شمارم. اگر عمری باشد کمتر می‌گویم و می‌نویسم و بیشتر می‌شنوم و می‌خوانم. اگر عمری باشد دیگر هیچ عدالت کوچکی را در هوس رسیدن به عدالت بزرگتر قربانی نمی‌کنم. اگر عمری باشد از دین‌ها تنها مذهب انصاف را برمی‌گزینم و از فلسفه‌ها آن را که سربه‌هوا نیست و چشم به راه‌های زمینی دارد . اگر عمری باشد همچنان برای آزادی و آبادی کشورم می‌کوشم. اگر عمری باشد خدایی را می‌پرستم که جز محراب حیرت، در شاُن او نیست. اگر عمری باشد هر درختی را که دیدم در آغوش می‌گیرم؛ هر گلی را می‌بویم و هر کوهی را بازیگاه می‌بینم و تنها یک تردید را در دل نگه می‌دارم: طلوع خورشید زیباتر است یا غروب آن... اگر عمری باشد، قدر دوستان و عزیزانم را بیشتر می‌دانم».
آخرین جملۀ او در کانال «یادداشت‌ها» این است. در خطاب به کسانی که مردم را از هر تغییری نومید کرده‌اند، نوشت:
«فردا نسلی از راه می‌رسد که چراغ امیدش را در جایی دیگر روشن میکند؛ آنجا که دست شما به آن نمی‌رسد».
رحمت خدا بر او باد که از مهربانی و مدارا و انصاف می‌نوشت. رحمت خدا بر او که کوشید در رهگذار باد شمعی برافروزد. رحمت خدا بر او که مردی مفید و مغتنم بود و خوانندگانش را گامی به پیش می‌برد.
دلم برای «یادداشت‌ها»ی او تنگ خواهد شد.
https://t.me/n00re30yah
Telegram
نور سیاه
یادداشت‌های ایرانشناسی میلاد عظیمی
@MilaadAzimi
@MilaadAzimi
Forwarded from تلخ مثل عسل
نامه‌ای به یک نومید
می‌دانم که اگر این روزها به کسی بگویی چشمانت را ببند به تو اعتماد نخواهد کرد. در روزگاری چنین سرشار از اضطراب ما به سان مردمانی گرفتار آمده در غاری تاریک، چسبیده به انتهایی‌ترین دیواره، می‌کوشیم تا سرحد امکان چشمان‌مان را بگشاییم و حواس‌مان را آماده نگهداریم زیرا خطر در همین یک قدمی است با این حال من از تو می‌خواهم کمی چشمانت را ببندی و موقعیتی را که می‌گویم تصور کنی؛ نگران تاریکی نباش، در تخیل آدمی همواره جایی برای نور هست و خیال آخرین چیزی است که این جهان می‌تواند از ما دریغ کند. مردی را تصور کن که هر آنچه در توان داشته صرف جلوگیری از وقوع جنگی خانمان‌سوز کرده اما حالا از همه جا صدای نحس شیپورهای جنگ است که به گوشش می‌رسد، قامت رعنایش را ببین که خمیده گشته، کشورش را ببین که اشغال شده و امیدش را که برباد رفته است. در همین احوال دوستی برایش نامه‌ای می‌نویسد و از تسلط یاس بر سرزمین روحش حرف می‌زند. مرد را تصور کن که در آن غوغای درونی اندوه و هراس، نشسته پشت میزی و برای دوست نومیدش می‌نویسد، هیجانش را ببین، دستانش را که در یکی قلم و در دیگری سیگار نگه می‌دارد . حالا چشمانت را باز کن تا به نامه‌اش نگاه کنیم. در پاسخ آورده:" می‌نویسی که جنگ له‌ات کرده، که دلت می‌خواهد بمیری...نامه‌ات را می‌خوانم و درکت می‌کنم... ما هرگز پیش از این، چنین یک‌پارچه به دست نابودی سپرده نشده بودیم. من تو را میفهمم، اما از آن جا به بعدش که میخواهی زندگیت را بربنیان این یاس قرار دهی و یا پشت نفرتت سنگر بگیری دیگر با تو موافق نیستم...کاری هست که از دستت برمی‌آید،تردید نداشته باش. هر کسی حیطه نفوذی برای خودش دارد که می‌توان برای صلح از آن بلا واسطه سود برد. درک کن که جنگ همانقدر که ساخته و پرداخته شور جنگ‌طلب‌هاست ناشی از نومیدی و انفعال کسانی که از خونریزی بیزارند نیز هست".
نام مرد آلبر کامو است و آن نامه واقعا در روزهای مهیب آغاز جنگ جهانی دوم نوشته شده است. متن کاملش را می‌توانید در جلد اول کتاب «یادداشت‌ها» پیدا کنید. این روزها گمانم نامه را بارها و بارها خوانده‌ام، در همین ایام غریب دی‌ماه که اضطراب و تلخی، مکرر بر جان ما چیره شدند و ویرانه‌هایی از نفرت و نومیدی برجا گذاشتند. کلمات نامه کامو نشانم می‌دهند که حتی در تاریک‌ترین روزها، وقتی شکست حتمی و امید عبث می‌نماید، هنوز و همچنان کارهایی هستند که بشود انجام‌شان داد، راه‌هایی هست که نرفته‌ایم، چیزهایی هست که نخوانده‌ایم و درهایی هست که نکوبیده‌ایم. هر بار که یاس بر جانم چنگ می‌اندازد، به کلمات عزیز کامو برمی‌گردم و از خودم می‌پرسم آیا تمام تلاشت را کرده‌ای؟ آیا کاری نیست که بتوانی انجام دهی تا از رنجوری فضا و اندوه آدم‌ها کم کنی؟ آیا هنوز بودنت فایده‌ای دارد، فایده‌ای بسیار بسیار کوچک اما واقعی و ملموس؟ جواب این پرسش‌ها قانعم میکند که هنوز برای زانو زدن، برای تسلیم شدن زود است. قانع می‌شوم که اگر کامو در آن روزگار سیاه اشغال کشورش و سلطه فاشیسم بر اروپا هنوز و همچنان در جستجوی راهی برای انسان ماندن و از رنج دیگران کاستن است پس من هم لابد به اندازه خودم می‌توانم کاری کنم که زندگی، اندکی هم شده کمتر ناخواستنی به نظر برسد. در نتیجه باور دارم بدترین بلای این ایام، دریغ کردن خویش از دیگری است که به قول لویناس: دیگری مقدس است. با خودم بارها زمزمه می‌کنم تفاوت، دشمنی نیست. زندگی در تکثرش باشکوه است. به خودم یاداوری می‌کنم دشمن جهل است، نه جاهل، به خودم قول می‌دهم اندوهم را برای خودم نگه دارم، امیدم را برای دیگران. این را نیز از کامو آموخته‌ام آنجا که می‌نویسد:"حتی اگر ناامیدی برای‌مان مسلم است یا باید چنان عمل کنیم که گویی امیدواریم یا خود را بکشیم، رنج بردن حقی ایجاد نمی‌کند".
بارها از خودم پرسیده‌ام این قدرت درونی، این شوق زندگی در کلمات کامو ریشه در چه نگرشی دارند و پاسخم را در یاداشت‌ها یافتم."می‌گوید باید عشقی داشت،عشقی بزرگ در زندگی. از آن رو که این عشق برای نومیدی‌های بی دلیلی که ما در چنگ می‌گیرد، عذر موجهی می‌تراشد". تا یادم نرفته، دیگر چشمانت را نبند. از کامو است باز هم که" برابر تردیدهای فرساینده زندگی، من ترجیح می‌دهم که چشمانم باز باشد".
#امیرحسین_کامیار
#مجله_کرگدن
می‌دانم که اگر این روزها به کسی بگویی چشمانت را ببند به تو اعتماد نخواهد کرد. در روزگاری چنین سرشار از اضطراب ما به سان مردمانی گرفتار آمده در غاری تاریک، چسبیده به انتهایی‌ترین دیواره، می‌کوشیم تا سرحد امکان چشمان‌مان را بگشاییم و حواس‌مان را آماده نگهداریم زیرا خطر در همین یک قدمی است با این حال من از تو می‌خواهم کمی چشمانت را ببندی و موقعیتی را که می‌گویم تصور کنی؛ نگران تاریکی نباش، در تخیل آدمی همواره جایی برای نور هست و خیال آخرین چیزی است که این جهان می‌تواند از ما دریغ کند. مردی را تصور کن که هر آنچه در توان داشته صرف جلوگیری از وقوع جنگی خانمان‌سوز کرده اما حالا از همه جا صدای نحس شیپورهای جنگ است که به گوشش می‌رسد، قامت رعنایش را ببین که خمیده گشته، کشورش را ببین که اشغال شده و امیدش را که برباد رفته است. در همین احوال دوستی برایش نامه‌ای می‌نویسد و از تسلط یاس بر سرزمین روحش حرف می‌زند. مرد را تصور کن که در آن غوغای درونی اندوه و هراس، نشسته پشت میزی و برای دوست نومیدش می‌نویسد، هیجانش را ببین، دستانش را که در یکی قلم و در دیگری سیگار نگه می‌دارد . حالا چشمانت را باز کن تا به نامه‌اش نگاه کنیم. در پاسخ آورده:" می‌نویسی که جنگ له‌ات کرده، که دلت می‌خواهد بمیری...نامه‌ات را می‌خوانم و درکت می‌کنم... ما هرگز پیش از این، چنین یک‌پارچه به دست نابودی سپرده نشده بودیم. من تو را میفهمم، اما از آن جا به بعدش که میخواهی زندگیت را بربنیان این یاس قرار دهی و یا پشت نفرتت سنگر بگیری دیگر با تو موافق نیستم...کاری هست که از دستت برمی‌آید،تردید نداشته باش. هر کسی حیطه نفوذی برای خودش دارد که می‌توان برای صلح از آن بلا واسطه سود برد. درک کن که جنگ همانقدر که ساخته و پرداخته شور جنگ‌طلب‌هاست ناشی از نومیدی و انفعال کسانی که از خونریزی بیزارند نیز هست".
نام مرد آلبر کامو است و آن نامه واقعا در روزهای مهیب آغاز جنگ جهانی دوم نوشته شده است. متن کاملش را می‌توانید در جلد اول کتاب «یادداشت‌ها» پیدا کنید. این روزها گمانم نامه را بارها و بارها خوانده‌ام، در همین ایام غریب دی‌ماه که اضطراب و تلخی، مکرر بر جان ما چیره شدند و ویرانه‌هایی از نفرت و نومیدی برجا گذاشتند. کلمات نامه کامو نشانم می‌دهند که حتی در تاریک‌ترین روزها، وقتی شکست حتمی و امید عبث می‌نماید، هنوز و همچنان کارهایی هستند که بشود انجام‌شان داد، راه‌هایی هست که نرفته‌ایم، چیزهایی هست که نخوانده‌ایم و درهایی هست که نکوبیده‌ایم. هر بار که یاس بر جانم چنگ می‌اندازد، به کلمات عزیز کامو برمی‌گردم و از خودم می‌پرسم آیا تمام تلاشت را کرده‌ای؟ آیا کاری نیست که بتوانی انجام دهی تا از رنجوری فضا و اندوه آدم‌ها کم کنی؟ آیا هنوز بودنت فایده‌ای دارد، فایده‌ای بسیار بسیار کوچک اما واقعی و ملموس؟ جواب این پرسش‌ها قانعم میکند که هنوز برای زانو زدن، برای تسلیم شدن زود است. قانع می‌شوم که اگر کامو در آن روزگار سیاه اشغال کشورش و سلطه فاشیسم بر اروپا هنوز و همچنان در جستجوی راهی برای انسان ماندن و از رنج دیگران کاستن است پس من هم لابد به اندازه خودم می‌توانم کاری کنم که زندگی، اندکی هم شده کمتر ناخواستنی به نظر برسد. در نتیجه باور دارم بدترین بلای این ایام، دریغ کردن خویش از دیگری است که به قول لویناس: دیگری مقدس است. با خودم بارها زمزمه می‌کنم تفاوت، دشمنی نیست. زندگی در تکثرش باشکوه است. به خودم یاداوری می‌کنم دشمن جهل است، نه جاهل، به خودم قول می‌دهم اندوهم را برای خودم نگه دارم، امیدم را برای دیگران. این را نیز از کامو آموخته‌ام آنجا که می‌نویسد:"حتی اگر ناامیدی برای‌مان مسلم است یا باید چنان عمل کنیم که گویی امیدواریم یا خود را بکشیم، رنج بردن حقی ایجاد نمی‌کند".
بارها از خودم پرسیده‌ام این قدرت درونی، این شوق زندگی در کلمات کامو ریشه در چه نگرشی دارند و پاسخم را در یاداشت‌ها یافتم."می‌گوید باید عشقی داشت،عشقی بزرگ در زندگی. از آن رو که این عشق برای نومیدی‌های بی دلیلی که ما در چنگ می‌گیرد، عذر موجهی می‌تراشد". تا یادم نرفته، دیگر چشمانت را نبند. از کامو است باز هم که" برابر تردیدهای فرساینده زندگی، من ترجیح می‌دهم که چشمانم باز باشد".
#امیرحسین_کامیار
#مجله_کرگدن
Forwarded from سیاهمشق
Forwarded from روزمرّگی‌های یک محیط بان
پلنگ ایرانی بر فراز ارتفاعات پارک ملی دنـا
عکس از : سید جواد هادی اصل
کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾
عکس از : سید جواد هادی اصل
کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾
تسلی‌بخشی‌های فلسفه در بحران کورونا
در گفت‌وگو با آلن دوباتن
🔹همهٔ افرادی که به ما می‌گویند لبخند بزنید، همه چیز درست خواهد شد در واقع به سادگی ما را شکنجه می‌کنند. تنها راه رسیدن به آرامش واقعی این است که روی بدترین سناریو تمرکز کنید، در آن صورت دیگر مهم نیست که چه اتفاقی می‌افتد، چرا که شما برای هر اتفاقی آماده هستید. سنکا فکر می‌کرد که باید هر روز با تفکر عمیق در مورد تمام عذابهای بدن و ذهن که زندگی می‌تواند به ما تحمیل کند، شروع کنیم. باید در مورد همه چیز فکر کرد و انتظار هر اتفاقی را داشت.
🔹بیایید به بیماری همه‌گیر کنونی با دید رواقی بنگریم. خب، بدترین سناریوی ممکن چه می‌تواند باشد؟ این که جهان را محاصره کند، جان میلیون ها نفر، احتمالاً ده‌ها میلیون نفر را بگیرد. زندگی به شرایط سخت گذشته برگردد و حتی احتمال دارد خیلی از کسانی را که دوستشان داریم هم از دست بدهیم.
🔹بگذارید حتی بدبین‌تر باشیم: رواقی‌ها معتقد بودند که وقتی زندگی برای شما خیلی پر اهمیت شود، ممکن است خودکشی کنید. خودکشی یک گزینه است. بر خلاف مسیحیان، آنها هیچ چیز شرم‌آوری در این مورد نمی‌دیدند. سنکا می‌نویسد که برای اثبات اینکه متوجه شویم چقدر همه‌چیز ساده و فناپذیر است، تنها کاری که باید انجام دهیم اینست که مچ دست خود را گرفته و به رگهای ظریفی که خون ما از آن جریان می‌یابد، نگاه کنیم.
آیا رواقی‌گری یا حتی اندیشه بودایی تنها اضطراب را افزایش نمی‌دهد؟
🔹آلن دوباتن: اصلا اضطراب چیست؟ این حس در واقع تلاش ناامیدکننده ذهن برای کنترل ناشناخته‌ها است. تلاش برای کنترل واقعیت محکوم به شکست است، اکنون هم که واقعیت، شیوع یک بیماری همه‌گیر است. همه ما در حال حاضر در رنج هستیم. ما اکنون انگار چیزی برای دلخوشی نداریم و قادر به کنار آمدن با چنین عدم قطعیت‌های مطلق و چند جانبه‌ای نیستیم.
🔹دوستانم معمولا از من سؤال می‌کنند که چه اتفاقی خواهد افتاد؟ در ماه سپتامبر کجا خواهیم بود؟ من با زبان فلسفی به آنها می‌گویم: بگذارید بدترین سناریو را تصور کنیم. در حال حاضر از خوش بین بودن چیزی عاید ما نمی‌شود. در این بین البته می‌توان فکر کرد که احتمالا تا 18 ماه آینده این بیماری دیگر وجود نخواهد داشت. البته اقتصاد با رکود وحشتناکی رو به رو خواهد شد که در نهایت باعث کاهش رشد 5، 10 تا 15 درصدی می‌شود. این میزان اگرچه زیاد است، اما هنوز هم چربی زیادی روی استخوان‌ها وجود دارد. با این شرایط ممکن است مجبور شویم طبق استاندارد‌های 15 سال پیش زندگی کنیم، اما این آخر دنیا نیست.
@eudemonia
برای خواندن متن کامل لینک زیر یا گزینهٔ instant view را لمس کنید.
https://bit.ly/34vjByM
در گفت‌وگو با آلن دوباتن
🔹همهٔ افرادی که به ما می‌گویند لبخند بزنید، همه چیز درست خواهد شد در واقع به سادگی ما را شکنجه می‌کنند. تنها راه رسیدن به آرامش واقعی این است که روی بدترین سناریو تمرکز کنید، در آن صورت دیگر مهم نیست که چه اتفاقی می‌افتد، چرا که شما برای هر اتفاقی آماده هستید. سنکا فکر می‌کرد که باید هر روز با تفکر عمیق در مورد تمام عذابهای بدن و ذهن که زندگی می‌تواند به ما تحمیل کند، شروع کنیم. باید در مورد همه چیز فکر کرد و انتظار هر اتفاقی را داشت.
🔹بیایید به بیماری همه‌گیر کنونی با دید رواقی بنگریم. خب، بدترین سناریوی ممکن چه می‌تواند باشد؟ این که جهان را محاصره کند، جان میلیون ها نفر، احتمالاً ده‌ها میلیون نفر را بگیرد. زندگی به شرایط سخت گذشته برگردد و حتی احتمال دارد خیلی از کسانی را که دوستشان داریم هم از دست بدهیم.
🔹بگذارید حتی بدبین‌تر باشیم: رواقی‌ها معتقد بودند که وقتی زندگی برای شما خیلی پر اهمیت شود، ممکن است خودکشی کنید. خودکشی یک گزینه است. بر خلاف مسیحیان، آنها هیچ چیز شرم‌آوری در این مورد نمی‌دیدند. سنکا می‌نویسد که برای اثبات اینکه متوجه شویم چقدر همه‌چیز ساده و فناپذیر است، تنها کاری که باید انجام دهیم اینست که مچ دست خود را گرفته و به رگهای ظریفی که خون ما از آن جریان می‌یابد، نگاه کنیم.
آیا رواقی‌گری یا حتی اندیشه بودایی تنها اضطراب را افزایش نمی‌دهد؟
🔹آلن دوباتن: اصلا اضطراب چیست؟ این حس در واقع تلاش ناامیدکننده ذهن برای کنترل ناشناخته‌ها است. تلاش برای کنترل واقعیت محکوم به شکست است، اکنون هم که واقعیت، شیوع یک بیماری همه‌گیر است. همه ما در حال حاضر در رنج هستیم. ما اکنون انگار چیزی برای دلخوشی نداریم و قادر به کنار آمدن با چنین عدم قطعیت‌های مطلق و چند جانبه‌ای نیستیم.
🔹دوستانم معمولا از من سؤال می‌کنند که چه اتفاقی خواهد افتاد؟ در ماه سپتامبر کجا خواهیم بود؟ من با زبان فلسفی به آنها می‌گویم: بگذارید بدترین سناریو را تصور کنیم. در حال حاضر از خوش بین بودن چیزی عاید ما نمی‌شود. در این بین البته می‌توان فکر کرد که احتمالا تا 18 ماه آینده این بیماری دیگر وجود نخواهد داشت. البته اقتصاد با رکود وحشتناکی رو به رو خواهد شد که در نهایت باعث کاهش رشد 5، 10 تا 15 درصدی می‌شود. این میزان اگرچه زیاد است، اما هنوز هم چربی زیادی روی استخوان‌ها وجود دارد. با این شرایط ممکن است مجبور شویم طبق استاندارد‌های 15 سال پیش زندگی کنیم، اما این آخر دنیا نیست.
@eudemonia
برای خواندن متن کامل لینک زیر یا گزینهٔ instant view را لمس کنید.
https://bit.ly/34vjByM
Telegraph
گفت‌وگو با آلن دوباتن دربارۀ همه‌گیری کورونا و کمکی که از فلسفه می‌توان گرفت.
آیلت شانی: آلن دو باتن، فقط یک ماه پیش وقتی شرایط هنوز به این شکل نبود، برنامه‌ای ترتیب دادیم تا شما را در دفترتان در لندن ملاقات کنیم. آلن دوباتن: چندین نکته وجود دارد که می‌خواهم در مورد این بحران به شما بگویم. وقتی در دنیای مدرن زندگی می‌کنید، اساساً…
Forwarded from فرهیختگان
شیخ سگبان!
مهدی نساجی
🔹«ابراهیم» سالها طلبه بوده. همین الان هم از خیلی از طلبه ها و آخوندها با سوادتر است. در گذشته ها، کتاب های متعددی از عربی به فارسی ترجمه کرده و فقه و اصول را خوب می داند. در میان طلبه ها کسی که بتواند به منابع دست اول مراجعه کند و بخواند، آدم باسوادی است و ابراهیم از همانها است.
🔹این روزها به حلقه حامیان حیوانات پیوسته و روز و شبش را برای سگها و عقاب ها و آهوها و ... گذاشته است. دوستان به او «شیخ سگبان» می گویند. برای خودش عالمی درست کرده است. شبکه وسیعی از حامیان حیوانات تشکیل داده و با کمک های کوچک آنها، کارهای بزرگی انجام می دهد. ازخیلی از قید و بندها خودش را رها کرده. نه برای پول زور می زند و نه دنبال رشد علمی و ارتقای درجه و استادی و غیره است. گرچه دکترای دین پژوهی دارد، ولی بیشتر سگ پژوهی می کند. این روزها در مورد سگها و حیوانات می نویسد و تلاش می کند مردم را با سگها و شغالها و کبوترها و خرس ها مهربان تر کند. در اطراف قم پناهگاهی برای سگهای ولگرد درست کرده و با امکانات بسیار محدود، فعلا پناهگاه را سرپا نگه داشته است.
🔹دوسال پیش دخترم و سه چهارتا از دوستانش را به پناهگاه بردم. بچه ها گفتند کجا می رویم؟ گفتم «سگدونی»! فکر کردند دارم فحش می دهم. گفتم نه؛ واقعا سگدونی است، یعنی جایی که سگ ها را نگه می دارند. گفتم چرا فکر می کنید، سگ فحش است! با آن که هوای بیابان قم سوزان بود و سگها هم از لانه شان به زور بیرون می آمدند، بچه ها خیلی کیف کردند. با چشمشان دیدند هستند کسانی که از وجودشان مایه می گذارند و یک رفتار انسانی را ترویج می کنند. کلاس درس خوبی بود. کلاس بی کلام. خلاصه کنم، وسط جهنم این همه هیاهو و رقابت برای هیچ، شیخ سگبان، برای خودش بهشتی ساخته و از آن لذت می برد.
🔹قلم تاثیرگذار و بی ملاحظه ای دارد که نشان از روح سرشار و خط شکن او دارد. این هم یکی از نوشته های اخیر او:
«امروز با نگهبان پناهگاه کمی گه سگ جمع کردیم. به یکی دو سگ گرمازده هم دارو دادیم. کیسه گه سگها را گذاشتیم عقب ماشین. در بین راه، توی جاده، ستاره‌ها را دیدم. نور این ستاره احتمالا چند میلیون سال قبل حرکت کرده و الآن به من رسیده. الآن اصلا معلوم نیست این ستاره وجود داشته باشد. توهم سی سال دیگر نیستی. همه چیز تمام می‌شود. فرض کن از الآن نیستی. ببین! این که این همه آدم نیستند و خبری ازشان نیست و نه نامی نه چیزی از آنها مانده خودش نشانه این است که خیلی هم سخت نیست. گفتم نام نیک! می‌گویند نام نیک است که از آدم می‌ماند. نه؛ نام نیک هم نمی‌ماند. مطمئنم آدم‌های خوب زیادی بوده‌اند که نامشان هم نمانده. جای امیدواری دارد. جای امید است که هیچ چیز نمی‌ماند. چه خوب!»
https://www.instagram.com/p/By_W9FDhQck/?igshid=avbjb0vms08u&fbclid=IwAR1S9jU0bp419k-_o6vM
Jeiran Animal Shelter
جان آگه با #فرهیختگان
kherad.org
مهدی نساجی
🔹«ابراهیم» سالها طلبه بوده. همین الان هم از خیلی از طلبه ها و آخوندها با سوادتر است. در گذشته ها، کتاب های متعددی از عربی به فارسی ترجمه کرده و فقه و اصول را خوب می داند. در میان طلبه ها کسی که بتواند به منابع دست اول مراجعه کند و بخواند، آدم باسوادی است و ابراهیم از همانها است.
🔹این روزها به حلقه حامیان حیوانات پیوسته و روز و شبش را برای سگها و عقاب ها و آهوها و ... گذاشته است. دوستان به او «شیخ سگبان» می گویند. برای خودش عالمی درست کرده است. شبکه وسیعی از حامیان حیوانات تشکیل داده و با کمک های کوچک آنها، کارهای بزرگی انجام می دهد. ازخیلی از قید و بندها خودش را رها کرده. نه برای پول زور می زند و نه دنبال رشد علمی و ارتقای درجه و استادی و غیره است. گرچه دکترای دین پژوهی دارد، ولی بیشتر سگ پژوهی می کند. این روزها در مورد سگها و حیوانات می نویسد و تلاش می کند مردم را با سگها و شغالها و کبوترها و خرس ها مهربان تر کند. در اطراف قم پناهگاهی برای سگهای ولگرد درست کرده و با امکانات بسیار محدود، فعلا پناهگاه را سرپا نگه داشته است.
🔹دوسال پیش دخترم و سه چهارتا از دوستانش را به پناهگاه بردم. بچه ها گفتند کجا می رویم؟ گفتم «سگدونی»! فکر کردند دارم فحش می دهم. گفتم نه؛ واقعا سگدونی است، یعنی جایی که سگ ها را نگه می دارند. گفتم چرا فکر می کنید، سگ فحش است! با آن که هوای بیابان قم سوزان بود و سگها هم از لانه شان به زور بیرون می آمدند، بچه ها خیلی کیف کردند. با چشمشان دیدند هستند کسانی که از وجودشان مایه می گذارند و یک رفتار انسانی را ترویج می کنند. کلاس درس خوبی بود. کلاس بی کلام. خلاصه کنم، وسط جهنم این همه هیاهو و رقابت برای هیچ، شیخ سگبان، برای خودش بهشتی ساخته و از آن لذت می برد.
🔹قلم تاثیرگذار و بی ملاحظه ای دارد که نشان از روح سرشار و خط شکن او دارد. این هم یکی از نوشته های اخیر او:
«امروز با نگهبان پناهگاه کمی گه سگ جمع کردیم. به یکی دو سگ گرمازده هم دارو دادیم. کیسه گه سگها را گذاشتیم عقب ماشین. در بین راه، توی جاده، ستاره‌ها را دیدم. نور این ستاره احتمالا چند میلیون سال قبل حرکت کرده و الآن به من رسیده. الآن اصلا معلوم نیست این ستاره وجود داشته باشد. توهم سی سال دیگر نیستی. همه چیز تمام می‌شود. فرض کن از الآن نیستی. ببین! این که این همه آدم نیستند و خبری ازشان نیست و نه نامی نه چیزی از آنها مانده خودش نشانه این است که خیلی هم سخت نیست. گفتم نام نیک! می‌گویند نام نیک است که از آدم می‌ماند. نه؛ نام نیک هم نمی‌ماند. مطمئنم آدم‌های خوب زیادی بوده‌اند که نامشان هم نمانده. جای امیدواری دارد. جای امید است که هیچ چیز نمی‌ماند. چه خوب!»
https://www.instagram.com/p/By_W9FDhQck/?igshid=avbjb0vms08u&fbclid=IwAR1S9jU0bp419k-_o6vM
Jeiran Animal Shelter
جان آگه با #فرهیختگان
kherad.org
Instagram
Jeiran Animal Shelter
من این کارهایی را که در این دکلمه روی این ویدیو می‌گویم، انجام نداد‌ه‌ام. از قول شاملو دارم حرف می‌زنم نه خودم. من کجا و این کارها کجا؟ نمی‌خواهم خودم را لوس کنم و حالا دوستان بیایند بگویند که نه؛ تو خیلی خوبی و فلان. بدون تعارف دارم می‌گویم. خواهش می‌کنم…
👍1
Forwarded from گاه فرست - غلامعلی کشانی (Gholamali Keshani)
از رنج هایی که می کشیم!
=========================
علی‌اصغر سیدآبادی در کانال خود می‌نویسد:
"- اسکرین تایمت رو بیار!
:این دیگه چیه؟
-حالا تو بیارش!
راهنمایی میکند و اسکرین تایم رو باز می‌کنم و از حجم وقتی که هر روز پای شبکه‌های اجتماعی تلف می‌کنم وحشت می‌کنم و از مقایسه‌اش با وقتی که برای خواندن/دیدن/شنیدن جدی صرف می‌کنم شرمنده می‌شوم، اما آیا تاثیری دارد این شرمندگی؟"
https://t.me/Seidabadii
================
وحشتِ به‌جایی است!
باید فهرستِ جدی‌های او را این‌طور تنظیم و تکمیل‌‌تر کرد:
کار/دیدار/دیدن/ شنیدن/خواندن و آخرِ همهْ "گفتنِ" جدی و عمیق!
- منظور از کار، می‌تواند کار برای نانِ خود یا نان و جان و روحِ دیگرانی باشد که شخصا نمی‌شناسیم‌شان.
- منظور از دیدار می‌تواند دیدار آن تک و توک یارانی باشد که با شنیدنِ خبرِ رفتنِ ما، قند و چایِ در دست‌شان حتما به زمین می‌افتند یا دیدار جان‌هایی باشد که نقشِ خود را بر دل‌های آگاه زده‌اند و در روزگار خود نقش‌آفرینی کوچک یا بزرگ به نفع دیگران هم داشته‌اند، چه آنکه سلمانی‌ای فرزانه و شریف باشد یا سوادداری نام‌آور، اما فرزانه و شریف.
- منظور از آخر بودنِ گفتن، احتیاطی است که می‌گوید:
سکوتْ طلاست و سخن‌گفتنِ درستْ نقره (زبانزدِ انگلیسی) و
دوچیز طَیْرِه‌ی عقل است، دم فروبستن - به وقتِ گفتن،
و گفتنْ به وقتِ خاموشی (سعدی)
=============
چند کلمه‌ی بالا در ادامه‌ی همان فرسته‌ی قبلی است که از کمینه‌گراییِ دیجیتالی صحبت کرده است.
و هر دو بازهم مرتبط اند با فرسته‌ای که در بالای این کانال میخ‌کوب شده.
کانال گاه فرست ممکن است اصلا مطلب تازه‌ای نداشته باشد، یا ممکن است ماهی-سالی یک‌بار نوشته‌ای در آن بیاید. هیچ تعجیل و اصراری نیست که واجب کند حتما باید حرفی زده شود. حرف‌هایی که من در این کانال زده‌ام، اگر بعضی‌هاشان را بخواهم عمل کنم (که قطعا برای خودم واجب‌ترند)، ممکن است اصلا وقت نکنم که به تلگرام سر بزنم. لازم نیست هر روز یا هر هفته چیز تازه‌ای در این‌جا ببینیم. کافی است روی همان چیزهایی دوباره تامل کنیم که قبلا مطرح شده.
راست‌اش اینکه به قول «مادر ترزا» خبری نیست، جز همان خبرهای دیروزی.
اما حکمت‌ها همیشگی‌اند و همیشه عمل‌کردنی.
این کانالْ به قدرِ تواناییِ خود، از حکمت‌ها و تیزبینی‌های دیگرانی خبرهایی داده که شاید عمل به آنها، همه‌ی وقتِ "جدی و عمیقِ" من و شما را بگیرد و فایده هم برساند.
اما رسانه‌ها چه؟
آن ها کارشان ایجاد وحشت است، وحشتی که ما به آن معتادشده‌ایم و با کلیک‌کردن‌های‌مان دائما خود را با آن قلقلک می‌دهیم.
بیماریِ بدی است!
بهتر است به همان پیشنهادات اول این نوشته برگردیم که:
برای
کار/
دیدار/
دیدن/
شنیدن/
خواندن و آنگاه در آخرِ همهْ
دهان بازکردنِ "جدی و عمیق!"
وقت بگذاریم!
==========
اگر این مطلب را مفید می بینید، لطفا به نزدیکان معرفی کنید.
==========
=========================
علی‌اصغر سیدآبادی در کانال خود می‌نویسد:
"- اسکرین تایمت رو بیار!
:این دیگه چیه؟
-حالا تو بیارش!
راهنمایی میکند و اسکرین تایم رو باز می‌کنم و از حجم وقتی که هر روز پای شبکه‌های اجتماعی تلف می‌کنم وحشت می‌کنم و از مقایسه‌اش با وقتی که برای خواندن/دیدن/شنیدن جدی صرف می‌کنم شرمنده می‌شوم، اما آیا تاثیری دارد این شرمندگی؟"
https://t.me/Seidabadii
================
وحشتِ به‌جایی است!
باید فهرستِ جدی‌های او را این‌طور تنظیم و تکمیل‌‌تر کرد:
کار/دیدار/دیدن/ شنیدن/خواندن و آخرِ همهْ "گفتنِ" جدی و عمیق!
- منظور از کار، می‌تواند کار برای نانِ خود یا نان و جان و روحِ دیگرانی باشد که شخصا نمی‌شناسیم‌شان.
- منظور از دیدار می‌تواند دیدار آن تک و توک یارانی باشد که با شنیدنِ خبرِ رفتنِ ما، قند و چایِ در دست‌شان حتما به زمین می‌افتند یا دیدار جان‌هایی باشد که نقشِ خود را بر دل‌های آگاه زده‌اند و در روزگار خود نقش‌آفرینی کوچک یا بزرگ به نفع دیگران هم داشته‌اند، چه آنکه سلمانی‌ای فرزانه و شریف باشد یا سوادداری نام‌آور، اما فرزانه و شریف.
- منظور از آخر بودنِ گفتن، احتیاطی است که می‌گوید:
سکوتْ طلاست و سخن‌گفتنِ درستْ نقره (زبانزدِ انگلیسی) و
دوچیز طَیْرِه‌ی عقل است، دم فروبستن - به وقتِ گفتن،
و گفتنْ به وقتِ خاموشی (سعدی)
=============
چند کلمه‌ی بالا در ادامه‌ی همان فرسته‌ی قبلی است که از کمینه‌گراییِ دیجیتالی صحبت کرده است.
و هر دو بازهم مرتبط اند با فرسته‌ای که در بالای این کانال میخ‌کوب شده.
کانال گاه فرست ممکن است اصلا مطلب تازه‌ای نداشته باشد، یا ممکن است ماهی-سالی یک‌بار نوشته‌ای در آن بیاید. هیچ تعجیل و اصراری نیست که واجب کند حتما باید حرفی زده شود. حرف‌هایی که من در این کانال زده‌ام، اگر بعضی‌هاشان را بخواهم عمل کنم (که قطعا برای خودم واجب‌ترند)، ممکن است اصلا وقت نکنم که به تلگرام سر بزنم. لازم نیست هر روز یا هر هفته چیز تازه‌ای در این‌جا ببینیم. کافی است روی همان چیزهایی دوباره تامل کنیم که قبلا مطرح شده.
راست‌اش اینکه به قول «مادر ترزا» خبری نیست، جز همان خبرهای دیروزی.
اما حکمت‌ها همیشگی‌اند و همیشه عمل‌کردنی.
این کانالْ به قدرِ تواناییِ خود، از حکمت‌ها و تیزبینی‌های دیگرانی خبرهایی داده که شاید عمل به آنها، همه‌ی وقتِ "جدی و عمیقِ" من و شما را بگیرد و فایده هم برساند.
اما رسانه‌ها چه؟
آن ها کارشان ایجاد وحشت است، وحشتی که ما به آن معتادشده‌ایم و با کلیک‌کردن‌های‌مان دائما خود را با آن قلقلک می‌دهیم.
بیماریِ بدی است!
بهتر است به همان پیشنهادات اول این نوشته برگردیم که:
برای
کار/
دیدار/
دیدن/
شنیدن/
خواندن و آنگاه در آخرِ همهْ
دهان بازکردنِ "جدی و عمیق!"
وقت بگذاریم!
==========
اگر این مطلب را مفید می بینید، لطفا به نزدیکان معرفی کنید.
==========
Telegram
علی‌اصغر سیدآبادی
درباره همه چيز از جمله فرهنگ و سياست و
زندگی
aliseidabadi.ir
زندگی
aliseidabadi.ir
Forwarded from آهستگی سادگی - غلامعلی کشانی (Gholamali Keshani)
DigitalMinimalism.pdf
214.5 KB
مینیمالیسم دیجیتالی (با ترجمه ی فرزانه پارسی نژاد) از معنابخشیِ بیشتر به عمر و زندگیِ مان صحبت می کند و راه هایی را نشان می دهد برای مایی که در فناوری دیجیتالی خود را غرقه می بینیم و راه نجات می طلبیم!
و چون پروردگارت به فرشتگان گفت: من در زمين خليفه‌اى مى‌آفرينم، گفتند: آيا كسى را مى‌آفرينى كه در آنجا فساد كند و خون‌ها بريزد؟(بقره:۳۰)
زنده به گور کردن جوجه‌ها (حومه تهران) با توجیه گرانی دانه
«به جای این سوال که حیوان در نگاه انسان چیست، خوب است بپرسیم انسان در نگاه حیوان چگونه جانوری است»
⚠️ هشدار
دیدن این تصاویر ممکن است برای شما آزاردهنده باشد.
ص اینستاگرام محمدرضا تقوی فرد
@sahandiranmehr
@eudemonia
زنده به گور کردن جوجه‌ها (حومه تهران) با توجیه گرانی دانه
«به جای این سوال که حیوان در نگاه انسان چیست، خوب است بپرسیم انسان در نگاه حیوان چگونه جانوری است»
⚠️ هشدار
دیدن این تصاویر ممکن است برای شما آزاردهنده باشد.
ص اینستاگرام محمدرضا تقوی فرد
@sahandiranmehr
@eudemonia
Forwarded from سهند ایرانمهر
Forwarded from سیاهمشق
لازم نیست برای من اثبات کنی یا به یادم بیاوری که چه آدم خوبی هستی. یا چقدر باسوادی. یا چقدر باحال یا با ملاحظه یا چه و چه‌ای.
یا من برایت اثبات کنم.
دانستن من هیچیک از دردهایت را درمان نمی‌کند.
در عوض - اگر نکوشی چیزی را اثبات یا یادآوری کنی - با حجم عظیم و غیر قابل تصوری از وقت و انرژی مواجه می‌شوی که می‌توانی به زخم زندگی‌ات بزنی.
بزنیم.
@mashghesiah
یا من برایت اثبات کنم.
دانستن من هیچیک از دردهایت را درمان نمی‌کند.
در عوض - اگر نکوشی چیزی را اثبات یا یادآوری کنی - با حجم عظیم و غیر قابل تصوری از وقت و انرژی مواجه می‌شوی که می‌توانی به زخم زندگی‌ات بزنی.
بزنیم.
@mashghesiah
(در دست آماده‌سازی)
کاپیتالیسم به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمهٔ کاوه بهبهانی
چگونه دنیای مدرن ذهن ما را بیمار کرده است (بخش یکم)
جهان مدرن از خیلی جهات شگفت‌انگیز است (دندان‌پزشکی چه چیز خوبی است! اتومبیل‌های مطمئن، مثل آب خوردن می‌شود از مکزیک با مادربزرگ در اسکاتلند تماس گرفت). اما تأسف‌انگیز این که همین جهان مدرن به‌شدت مستعد این است که سبب ابتلا به اضطراب بالا و شیوع افسردگی خفیف شود. مدرنیته شش ویژگی بخصوص دارد که همین ویژگی‌ها این تأثیرات روحی-روانی اضطراب‌آور را ایجاد می‌کنند. برای هریک از این ویژگی‌ها علاج بالقوه‌ای هست که ما صرفاً وقتی آن علاج را به کار خواهیم بست که دربارۀ بیماری مورد بحث بیشتر بدانیم. آن شش ویژگی از این قرارند:
۱.شایسته‌سالاری
در جامعۀ ما این اعتقاد شایع است که هرکس مهارت و انرژی داشته باشد راه توفیق و کامیابی برای او باز است. این اندیشه به‌ظاهر رهایی‌بخش و زیباست اما جنبۀ منفی‌اش این است که برخلاف گذشته که ناکامیابی هرکس را از بخت و اقبالش می‌دانستیم، امروزه ناکامیابی هرکس را نشانۀ قطعی بی‌استعدادی یا تنبل بودنش می‌دانیم. اگر آنها که کامیاب شده‌اند استحقاق هرآنچه را به‌دست آورده‌اند داشته‌اند آنها که ناکام مانده‌اند هم بی‌شک مستحق تمام ناکامی‌هایشان هستند. در جامعه‌ای که خود را شایسته‌سالار می‌داند فقر دیگر نه یک معضل که شاهدی است بر خبط‌وخطای خود فرد و آدم ناکام دیگر نه شوربخت و بداقبال که بازنده است.
🔹راه علاج هم باور محکم به دو تصور عمده است که فرهنگ از آنها حمایت میکند: ایدۀ بخت و اقبال که طبق آن موفقیت و کامیابی صرفاً به استعداد و تلاش بستگی ندارد و ایدۀ تراژدی (یا مصیبت) که طبق آن هیچ بعید نیست آدم‌های شایسته و محترم هم ناکام شوند و به جای تحقیر و تنفر مستحق ترحم و دلسوزی باشند.
۲.فردباوری
جوامع فردباور توی بوق و کَرنا می‌کنند که همه چیز در فرد و دستاوردهایش خلاصه می‌شود و هرکس قادر است سرنوشت خاص خودش را داشته باشد. جامعه اهمیتی ندارد و گروه برای ناامیدان است. "معمولی" بودن را دشنام می‌دانند. نتیجه می‌شود اینکه بیشتر ما آخر و عاقبت هرچه شویم، باز آمار می‌گوید نوعی ناکامی غیرمنتظره دامن‌گیر ماست.
🔹علاج در این است که هوادار زندگی معمولی خوب باشیم و قدر لذت‌ها و دلاوری‌های بی‌سرو‌صدای زندگی روزمره را بی‌کم‌و‌کاست بدانیم.
۳.سکولاریسم
جوامع دیگر به چیزهایی که بزرگتر از آنها یا فراسوی آنهاست باور ندارند. سابق بر این فایدۀ ادیان این بود که به مسیرهای کوچک و بی‌اهمیت زندگی ما و به جنگ‌و‌جدال‌های‌مان بر سر جایگاه و منزلت سنجیده می‌اندیشیدند. اما امروزه دیگر چیزی آدمی را مبهوت و وابسته نمی‌کند. عاقبت پیروزی‌ها و بدبیاری‌های آدمیان این است که احساس کنند بهترین و خواستنی‌ترین موجودات‌اند.
🔹علاج این است که مکرر به سرچشمه‌های تعالی روی آوریم تا چشم‌اندازی بی‌خطر و نسبی‌ساز به جانب غم‌ها و اندوه‌های شخصی‌مان خلق کنیم: موسیقی، ستارگان آسمان شبانه، فضای پهناور یک بیابان یا اقیانوس ما را متواضع و خاکسار خواهند کرد و تسلی‌بخش‌اند.
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/2XT3BFD
کاپیتالیسم به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمهٔ کاوه بهبهانی
چگونه دنیای مدرن ذهن ما را بیمار کرده است (بخش یکم)
جهان مدرن از خیلی جهات شگفت‌انگیز است (دندان‌پزشکی چه چیز خوبی است! اتومبیل‌های مطمئن، مثل آب خوردن می‌شود از مکزیک با مادربزرگ در اسکاتلند تماس گرفت). اما تأسف‌انگیز این که همین جهان مدرن به‌شدت مستعد این است که سبب ابتلا به اضطراب بالا و شیوع افسردگی خفیف شود. مدرنیته شش ویژگی بخصوص دارد که همین ویژگی‌ها این تأثیرات روحی-روانی اضطراب‌آور را ایجاد می‌کنند. برای هریک از این ویژگی‌ها علاج بالقوه‌ای هست که ما صرفاً وقتی آن علاج را به کار خواهیم بست که دربارۀ بیماری مورد بحث بیشتر بدانیم. آن شش ویژگی از این قرارند:
۱.شایسته‌سالاری
در جامعۀ ما این اعتقاد شایع است که هرکس مهارت و انرژی داشته باشد راه توفیق و کامیابی برای او باز است. این اندیشه به‌ظاهر رهایی‌بخش و زیباست اما جنبۀ منفی‌اش این است که برخلاف گذشته که ناکامیابی هرکس را از بخت و اقبالش می‌دانستیم، امروزه ناکامیابی هرکس را نشانۀ قطعی بی‌استعدادی یا تنبل بودنش می‌دانیم. اگر آنها که کامیاب شده‌اند استحقاق هرآنچه را به‌دست آورده‌اند داشته‌اند آنها که ناکام مانده‌اند هم بی‌شک مستحق تمام ناکامی‌هایشان هستند. در جامعه‌ای که خود را شایسته‌سالار می‌داند فقر دیگر نه یک معضل که شاهدی است بر خبط‌وخطای خود فرد و آدم ناکام دیگر نه شوربخت و بداقبال که بازنده است.
🔹راه علاج هم باور محکم به دو تصور عمده است که فرهنگ از آنها حمایت میکند: ایدۀ بخت و اقبال که طبق آن موفقیت و کامیابی صرفاً به استعداد و تلاش بستگی ندارد و ایدۀ تراژدی (یا مصیبت) که طبق آن هیچ بعید نیست آدم‌های شایسته و محترم هم ناکام شوند و به جای تحقیر و تنفر مستحق ترحم و دلسوزی باشند.
۲.فردباوری
جوامع فردباور توی بوق و کَرنا می‌کنند که همه چیز در فرد و دستاوردهایش خلاصه می‌شود و هرکس قادر است سرنوشت خاص خودش را داشته باشد. جامعه اهمیتی ندارد و گروه برای ناامیدان است. "معمولی" بودن را دشنام می‌دانند. نتیجه می‌شود اینکه بیشتر ما آخر و عاقبت هرچه شویم، باز آمار می‌گوید نوعی ناکامی غیرمنتظره دامن‌گیر ماست.
🔹علاج در این است که هوادار زندگی معمولی خوب باشیم و قدر لذت‌ها و دلاوری‌های بی‌سرو‌صدای زندگی روزمره را بی‌کم‌و‌کاست بدانیم.
۳.سکولاریسم
جوامع دیگر به چیزهایی که بزرگتر از آنها یا فراسوی آنهاست باور ندارند. سابق بر این فایدۀ ادیان این بود که به مسیرهای کوچک و بی‌اهمیت زندگی ما و به جنگ‌و‌جدال‌های‌مان بر سر جایگاه و منزلت سنجیده می‌اندیشیدند. اما امروزه دیگر چیزی آدمی را مبهوت و وابسته نمی‌کند. عاقبت پیروزی‌ها و بدبیاری‌های آدمیان این است که احساس کنند بهترین و خواستنی‌ترین موجودات‌اند.
🔹علاج این است که مکرر به سرچشمه‌های تعالی روی آوریم تا چشم‌اندازی بی‌خطر و نسبی‌ساز به جانب غم‌ها و اندوه‌های شخصی‌مان خلق کنیم: موسیقی، ستارگان آسمان شبانه، فضای پهناور یک بیابان یا اقیانوس ما را متواضع و خاکسار خواهند کرد و تسلی‌بخش‌اند.
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/2XT3BFD
Forwarded from روزمرّگی‌های یک محیط بان
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
لطفاً در طبیعت زباله نریزید.
نجات یک روباه که سرش داخل دبّه ماست گیرکرده بود توسط طبیعت‌گرد عزیز آقای محسن ملک زاده
کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾
نجات یک روباه که سرش داخل دبّه ماست گیرکرده بود توسط طبیعت‌گرد عزیز آقای محسن ملک زاده
کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾
Forwarded from هزار خط ناتمام
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
چگونه به‌طرزی مؤثر به بحران کرونا واکنش نشان بدهیم؟ - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #جداسازی، #ذهن‌آگاهی، #ارزش‌ها، #شفقت، #کرونا
▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو با کیفیت در آپارات
🍂
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #جداسازی، #ذهن‌آگاهی، #ارزش‌ها، #شفقت، #کرونا
▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو با کیفیت در آپارات
🍂
(در دست آماده‌سازی)
کاپیتالیسم به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمهٔ کاوه بهبهانی
چگونه دنیای مدرن ذهن ما را بیمار کرده است (۲/۲)
۴. رمانتیسم
طبق فلسفۀ رمانتیسم برای هریک از ما یک آدم خیلی خاص در دنیا هست که می‌تواند کاملاً خوشبخت‌مان کند. اما بیشتر وقت‌ها ناچاریم به روابطی تن بدهیم که آن‌قدرها هم تحمل‌پذیر نیستند، آن‌هم با کسی که از بعضی جهات معرکه است ولی از خیلی جهات دیگر مشکلات چشم‌گیر خودش را دارد. این وضع، در مقایسه با امیدهای گزافی که اولش داشتیم فاجعه‌بار به‌نظر می‌رسد.
🔹علاج این است که بفهمیم اشتباه نکرده‌ایم: فقط ترغیب‌مان کرده بودند که رویایی بسیار دور از واقعیت را باور کنیم. در عوض، باید همت‌مان را وقف دوستی کنیم و عشق غیرِجنسی.
۵. رسانه‌ها
رسانه‌ها نفوذ سرسام‌آوری دارند و در زندگی ما جایگاه عظیمی را اشغال کرده‌اند. اما روال کار رسانه‌ها این است که توجه ما را به چیزهایی جلب کنند که می‌ترسانندمان، نگرانمان می‌کنند، دلهره ایجاد می‌کنند و خشمگین‌مان می‌کنند، و در همان حال عاملیت ما را منکر می‌شوند و بختی برای کنش شخصیِ موثر برای‌مان باقی نمی‌گذارند. رسانه‌ها معمولاً بر وجوهی از سرشت آدمیان تمرکز می‌کنند که چندان تحسین‌برانگیز نیستند، بی آنکه قصد و نیت خیرِ آدم‌ها و مسئولیت‌پذیری و بزرگ‌منشی‌های آنها را نشان دهند تا قدری توازن ایجاد شود. بدترین کاری که رسانه‌ها می‌کنند این است که اراذل و اوباش را تحریک میکند تا برای اجرای عدالت جنگ و ستیز کنند.
🔹علاج کار این است که تمرکز اخبار به جای ایجاد خشونت معطوف به ارائۀ راه حل شود، خبرهایی که به جای اینکه شادمانه بر مُشتی سپر بلا و هیولای نمادین تأکید کنند، به مشکلات نظام‌مند حساس باشند. و همین مرتب یه یادمان خواهد آورد که بیشتر باید بر اخباری تمرکز کنیم که ریشه در زندگی و تجارب بی‌واسطۀ خودمان دارند.
۶. توانایی به کمال رسیدن
جوامع مدرن به‌تأکید می‌گویند آدمی از سر اختیار می‌تواند عمیقاً خرسند و سالم و ورزیده باشد. در نتیجه کار به جایی می‌رسد که از خودمان بیزار شویم، احساس ضعف کنیم و فکر کنیم زندگی‌مان را تلف کرده و هدر داده‌ایم.
🔹اما علاج در فرهنگی است که مدام بر این تصور صحه بگذارد که کمال به چنگ‌مان نخواهد آمد و این نگاه را ترویج کند که در حال و روز آدمیان گریزی از این نیست که از نظر ذهنی اندکی (و گاه بسیار) ناخوش باشند و ما آدم‌ها بیش از هرچیز به دوستان نیک محتاجیم. دوستانی که با آنها بنشینیم و از هراس‌ها و ضعف‌های واقعی‌مان بگوییم.
نیروهایی که در روزگار کنونی رنج و عذاب روحی-روانی ایجاد می‌کنند، بسیار قوی‌تر و فعال‌تر از علاج‌های مورد نیازند. برای زاده شده در جهان مدرن ناگزیر باید هزینهای پرداخت که به خاطر آن مستحق ترحم و محبت‌ایم. اما خوشبختانه، امروزه راه علاج فردی و جمعی بر ما گشوده است. تنها باید با وضوح و روشنی کافی آبشخورهای اضطراب‌ها و غم‌وغصه‌های راستین خود را بشناسیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/2S0vgkp
کاپیتالیسم به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمهٔ کاوه بهبهانی
چگونه دنیای مدرن ذهن ما را بیمار کرده است (۲/۲)
۴. رمانتیسم
طبق فلسفۀ رمانتیسم برای هریک از ما یک آدم خیلی خاص در دنیا هست که می‌تواند کاملاً خوشبخت‌مان کند. اما بیشتر وقت‌ها ناچاریم به روابطی تن بدهیم که آن‌قدرها هم تحمل‌پذیر نیستند، آن‌هم با کسی که از بعضی جهات معرکه است ولی از خیلی جهات دیگر مشکلات چشم‌گیر خودش را دارد. این وضع، در مقایسه با امیدهای گزافی که اولش داشتیم فاجعه‌بار به‌نظر می‌رسد.
🔹علاج این است که بفهمیم اشتباه نکرده‌ایم: فقط ترغیب‌مان کرده بودند که رویایی بسیار دور از واقعیت را باور کنیم. در عوض، باید همت‌مان را وقف دوستی کنیم و عشق غیرِجنسی.
۵. رسانه‌ها
رسانه‌ها نفوذ سرسام‌آوری دارند و در زندگی ما جایگاه عظیمی را اشغال کرده‌اند. اما روال کار رسانه‌ها این است که توجه ما را به چیزهایی جلب کنند که می‌ترسانندمان، نگرانمان می‌کنند، دلهره ایجاد می‌کنند و خشمگین‌مان می‌کنند، و در همان حال عاملیت ما را منکر می‌شوند و بختی برای کنش شخصیِ موثر برای‌مان باقی نمی‌گذارند. رسانه‌ها معمولاً بر وجوهی از سرشت آدمیان تمرکز می‌کنند که چندان تحسین‌برانگیز نیستند، بی آنکه قصد و نیت خیرِ آدم‌ها و مسئولیت‌پذیری و بزرگ‌منشی‌های آنها را نشان دهند تا قدری توازن ایجاد شود. بدترین کاری که رسانه‌ها می‌کنند این است که اراذل و اوباش را تحریک میکند تا برای اجرای عدالت جنگ و ستیز کنند.
🔹علاج کار این است که تمرکز اخبار به جای ایجاد خشونت معطوف به ارائۀ راه حل شود، خبرهایی که به جای اینکه شادمانه بر مُشتی سپر بلا و هیولای نمادین تأکید کنند، به مشکلات نظام‌مند حساس باشند. و همین مرتب یه یادمان خواهد آورد که بیشتر باید بر اخباری تمرکز کنیم که ریشه در زندگی و تجارب بی‌واسطۀ خودمان دارند.
۶. توانایی به کمال رسیدن
جوامع مدرن به‌تأکید می‌گویند آدمی از سر اختیار می‌تواند عمیقاً خرسند و سالم و ورزیده باشد. در نتیجه کار به جایی می‌رسد که از خودمان بیزار شویم، احساس ضعف کنیم و فکر کنیم زندگی‌مان را تلف کرده و هدر داده‌ایم.
🔹اما علاج در فرهنگی است که مدام بر این تصور صحه بگذارد که کمال به چنگ‌مان نخواهد آمد و این نگاه را ترویج کند که در حال و روز آدمیان گریزی از این نیست که از نظر ذهنی اندکی (و گاه بسیار) ناخوش باشند و ما آدم‌ها بیش از هرچیز به دوستان نیک محتاجیم. دوستانی که با آنها بنشینیم و از هراس‌ها و ضعف‌های واقعی‌مان بگوییم.
نیروهایی که در روزگار کنونی رنج و عذاب روحی-روانی ایجاد می‌کنند، بسیار قوی‌تر و فعال‌تر از علاج‌های مورد نیازند. برای زاده شده در جهان مدرن ناگزیر باید هزینهای پرداخت که به خاطر آن مستحق ترحم و محبت‌ایم. اما خوشبختانه، امروزه راه علاج فردی و جمعی بر ما گشوده است. تنها باید با وضوح و روشنی کافی آبشخورهای اضطراب‌ها و غم‌وغصه‌های راستین خود را بشناسیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/2S0vgkp
Forwarded from روزمرّگی‌های یک محیط بان
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نامش را #هویار گذاشتند.
همان بچه خرسی که در کنار جسد مادرش در کوههای مریوان پیدا کردند.
گلوله ای در بدن مادر نبود و احتمالاً در اثر مسمومیت یا بیماری تلف شده باشد.
بررسی ها ادامه دارد.
هویار اینک در کنار محیط بانان زندگی میکند و امیدی به بازگشت او به طبیعت نیست.
کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾
همان بچه خرسی که در کنار جسد مادرش در کوههای مریوان پیدا کردند.
گلوله ای در بدن مادر نبود و احتمالاً در اثر مسمومیت یا بیماری تلف شده باشد.
بررسی ها ادامه دارد.
هویار اینک در کنار محیط بانان زندگی میکند و امیدی به بازگشت او به طبیعت نیست.
کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾
🔹مواجه شدن با واقعیت فناپذیری خودمان بسیار مهم است، زیرا تمام ارزشهای مزخرف، شکننده و سطحی را در زندگی محو میکند. در حالی که بیشتر انسان‌ها روز‌هایشان را به دنبال یک دلار بیشتر هستند یا قدری شهرت و توجه بیشتر، یا اطمینان از اینکه حق با آنهاست یا دیگران دوستشان دارند، مرگ ما را با سؤال بسیار دردناک و مهم‌تری مواجه میکند: چه چیزی از خود به جا خواهی گذاشت؟
🔹وقتی می‌میرید دنیا چه فرقی کرده است یا چقدر بهتر شده است؟ چه نشانی از خود به جا خواهید گذاشت؟ چه تأثیری خواهید گذاشت؟ می‌گویند بال زدن یک پروانه در آفریقا می‌تواند باعث ایجاد یک توفان در فلوریدا بشود؛ خب، شما پشت سرتان چه توفان‌هایی بر جای خواهید گذاشت؟
🔹همان‌طور که بِکِر گفته است، می‌شود با استدلال نشان داد که این تنها پرسش واقعاً مهم در زندگی است. با وجود این، ما از اندیشیدن به آن طفره می‌رویم. اول به این دلیل که دشوار است. دوم به این دلیل که ترسناک است. سوم به این دلیل که ما اصلاً نمی‌دانیم که داریم چه می‌کنیم.
🔹و وقتی از این پرسش اجتناب می‌کنیم، اجازه می‌دهیم ارزشهای سطحی و نفرت‌انگیز ذهن‌مان را بدزدند و کنترل امیال و آمال و آرزو‌های‌مان را به‌دست بگیرند. بدون به رسمیت شناختن نگاه خیره و دائمی مرگ، چیزهای مهم بی‌اهمیت و چیزهای بی‌اهمیت مهم جلوه می‌کنند. مرگ تنها چیزی است که درباره‌اش کمترین شک و تردیدی وجود ندارد و به همین دلیل، باید قطب‌نمایی باشد که به کمک آن دیگر ارزش‌ها و تصمیمات‌مان را جهت بدهیم. مرگ پاسخ درست به همۀ سوالاتی است که باید از خودمان بپرسیم اما هیچ‌گاه نمی‌پرسیم.
@eudemonia
https://t.me/eudemonia/1129
🔹وقتی می‌میرید دنیا چه فرقی کرده است یا چقدر بهتر شده است؟ چه نشانی از خود به جا خواهید گذاشت؟ چه تأثیری خواهید گذاشت؟ می‌گویند بال زدن یک پروانه در آفریقا می‌تواند باعث ایجاد یک توفان در فلوریدا بشود؛ خب، شما پشت سرتان چه توفان‌هایی بر جای خواهید گذاشت؟
🔹همان‌طور که بِکِر گفته است، می‌شود با استدلال نشان داد که این تنها پرسش واقعاً مهم در زندگی است. با وجود این، ما از اندیشیدن به آن طفره می‌رویم. اول به این دلیل که دشوار است. دوم به این دلیل که ترسناک است. سوم به این دلیل که ما اصلاً نمی‌دانیم که داریم چه می‌کنیم.
🔹و وقتی از این پرسش اجتناب می‌کنیم، اجازه می‌دهیم ارزشهای سطحی و نفرت‌انگیز ذهن‌مان را بدزدند و کنترل امیال و آمال و آرزو‌های‌مان را به‌دست بگیرند. بدون به رسمیت شناختن نگاه خیره و دائمی مرگ، چیزهای مهم بی‌اهمیت و چیزهای بی‌اهمیت مهم جلوه می‌کنند. مرگ تنها چیزی است که درباره‌اش کمترین شک و تردیدی وجود ندارد و به همین دلیل، باید قطب‌نمایی باشد که به کمک آن دیگر ارزش‌ها و تصمیمات‌مان را جهت بدهیم. مرگ پاسخ درست به همۀ سوالاتی است که باید از خودمان بپرسیم اما هیچ‌گاه نمی‌پرسیم.
@eudemonia
https://t.me/eudemonia/1129
Telegram
خوب زيستن|بابک عباسی
«بی‌خیالی یعنی زل زدن به ترسناک‌ترین و سخت‌ترین چالش‌های زندگی و همچنان اقدام و عمل کردن. اگرچه بی‌خیالی در ابتدا به نظر خیلی ساده می‌آید، اما تجربه‌ای جدی و خاص است.»
|چاپ هشتم هنر ظریف بی‌خیالی منتشر شد|
@eudemonia
|چاپ هشتم هنر ظریف بی‌خیالی منتشر شد|
@eudemonia