فارغ از این‌که امسال چه روزهایی در انتظارمان باشد، آرزو می‌کنم خردمندی، شفقت، و اعتدال هر روز همراهمان باشد.

سال نو‌ مبارک
🍎

پ.ن: این نیز بگذرد.

@eudemonia

آیا ذهن‌آگاهی می‌تواند کیفیت زندگی مرا بهتر کند؟ - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #ذهن‌آگاهی

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

🔹🔹اضطراب و تفکّر جادویی


آدم وقتی مضطرب است، تفکّر جادویی پیدا می‌کند، یعنی ویژگی‌هایی را به اشیاء، اتفاقات و آدم‌ها نسبت می‌دهد که هیچ وقت پیشتر چنین نمی‌کرد. دیده‌اید وقتی بچه ای کار خطایی کرده و نگران لو رفتن آن است، چطور پدر و مادرش را همه‌دان و باهوش می‌داند و هر نگاه و رفتاری از آن‌ها را نشانه پی بردنشان به خطای خود می‌بیند؟ او در این شرایط، فکر می‌کند پدر و مادرش حتی از روی نگاه یا نوع غذا خوردنش هم می‌فهمند چه کرده و چه فکری در سرش دارد. یا دیده‌اید وقتی کسی نگرانِ آسیب دیدن چیزی است، چطور هزار مخاطره عجیب و پیش‌تر ناممکن را محتمل و نزدیک می‌بیند؟ در این شرایط، این اضطراب فرد است که مفسّر واقعیت می‌شود و زمانی که این اضطراب فرو می‌نشیند، این نگاه جادویی به جهان از میان می‌رود و فرد دست از این پیچیده و تأثیرگذار دیدن جهان بر می‌دارد.

مثال دیگرش وضعیت این روزهای ماست. بسیاری از ما که مضطربیم، گرفتار نوعی تفکّر جادویی شده ایم. خیال می‌کنیم فارغ از اینکه چقدر مراقب باشیم، بالاخره ویروسی پیدا می‌شود که خودش را برساند به ریه‌های ما و زمینگیرمان کند. با اینکه در خانه مانده‌ایم و همه چیز را ضدعفونی می‌کنیم، باز هم خودمان را روی تخت‌های بیمارستان می‌بینیم و تصوّر می‌کنیم سرنوشت ما هم بالاخره همانی می‌شود که در خبرها و فیلم‌ها هست؛ گویی ویروس، اهریمنِ آگاه و دارای اراده‌ای است که بالاخره پیدایمان می‌کند و زهرش را به ما می‌ریزد. آن وقت، این هراس ما را محدود و محدودتر می‌کند. امّا نه پدر و مادرِ آن کودک همه‌دان و همه‌توانند، نه این ویروس، این همه پیچیده و توانمند است. این ما هستیم که در هراسِ این همه خبر، به جای همه آن‌ها که مضطرب نشده و بی‌مبالاتند دچار تفکّر جادویی شده ایم. انگار می‌توانیم با پیگیری اخبار و مراعات کردنمان جورِ همه آن‌ها را بکشیم و در برابرِ این ویروسِ اهریمنی، توازنی از آگاهی و مراقبت را ایجاد کنیم. امّا نه، اینطور نیست. نه ویروس اهریمن است و نه جنسِ این مسئله چنان است که مراقبتِ موشکافانه ما جورِ بقیه را بکشد و ستیزه‌خویی جهان را آرام کند. ما، یکی هستیم در میانِ همگان و ویروس هم از منطقی مشخص و قاعده‌ای روشن پیروی می‌کند. تنها اتفاق اضافه در این میان اضطراب ماست که جهان را به کاریکاتورِ وحشتناکی از آنچه پیشتر بود تبدیل کرده است.

#محمود_مقدسی
@TheWorldasISee

کجا همی روی ای "رود" بدین شتاب کجا!
سخنی با سردبیر مجلۀ رود

✍🏼بابک عباسی

یک سال از تولد نشریۀ رود می‌گذرد. در این یک سال، این نشریه با جلب همکاری اهل کتاب و فرهنگ کوشیده است جای خالی مجله‌ای مفید را در حوزۀ معرفی کتاب پر کند، و به گمان من در این کار توفیق نسبی هم داشته است. باری در اینجا قصدم ارزیابی صورت یا محتوای مجله نیست. هدفم از این یادداشت، هشدار دربارۀ یک ضعف فرهنگی مهم در مدیریت این نشریه است، ضعفی که ممکن است حتی در کوتاه‌مدت به نام و اعتبار «رود» لطمه بزند.

می‌خواهم در ابتدا، برای مستند کردن حرفم، گزارشی بنویسم از سرگذشت یکی از نوشته‌هایم در این مجله و سپس با یک تأمل و نتیجه‌گیری فرهنگی صحبتم را تمام کنم. دوست‌تر می‌داشتم این بحث را، که به هر حال جنبه‌ای شخصی هم دارد به صورت عمومی طرح نکنم. اما به دلیل جنبۀ علمی قضیه و نیز به پیشنهاد دوستی مشفق که معتقد بود از منظر خیر عمومی خوب است از این دست مسائل گفت‌وگو کنیم، تصمیم گرفتم این مطلب را منتشر کنم. پس، بشنوید ای دوستان این داستان، خود حقیقت نقد حال ماست آن!

از شمارۀ نخست «رود»، به درخواست این نشریه و اصرار دوستانه‌شان برای‌شان معرفی کتاب نوشتم، و مثل خیلی از دوستان بنا بود برای کمک به این نشریۀ نوپا برای هر شماره مطلبی بنویسم. برای شمارۀ دوم فرصت نشد اما برای شمارۀ سوم کتاب «مثنوی منثور سپهر»[مثنوی معنوی به نثر] را پیشنهاد کردم و از پیشنهادم هم استقبال شد. یادداشتی در معرفی این کتاب نوشتم و برای مجله فرستادم. به دلایلی قرار شد مطلب من در شمارۀ چهار منتشر شود. یکی دو ماه مانده به انتشار پیام دادند که یک جملۀ نادرست در معرفی شما وجود دارد که می‌خواهیم حذفش کنیم. کدام جملۀ نادرست؟ این نقل قول از نویسندۀ کتاب که در بیان وجه تمایز اثرش با معدود آثار مشابه گفته بود «هرچند نثرهایی چه بر کل مثنوی و چه بر داستان‌های آن نوشته شده است اما اغلب این نثرها یا متن [مثنوی] را به همراه ندارند یا متن و نثر هر کدام جداگانه در یک قسمت از کتاب آمده است و دسترسی خوانندۀ نثر به متن و خوانندۀ متن به نثر، سهولت کافی ندارد»(ص۱۷) (یعنی کتاب ایشان هم متن مثنوی را دارد هم صورتِ به نثردرآمدۀ آن را).

اما از نظر سردبیر «رود» کجای این جمله نادرست بود؟ ایشان معتقد بودند ما چیزی به اسم مثنوی به نثر نداریم زیرا هر چه هست شرح مثنوی است. یعنی آنهایی هم که ادعایشان این است که مثنوی را به نثر درآورده‌اند، کارشان یک جور شرح است. و از آنجایی که امثال شرح مثنوی فروزانفر و کریم زمانی هم متن را دارد هم نثر را، پس آن جمله نادرست است.

من هم جواب دادم و دلیل آوردم که بحث از وجود یا عدمِ تمایز میان "شرح" و "صرفا به نثر درآوردن شعر"، بحث جالبی است (مثل تمایز تفسیر(interpretation) و امر داده شده ( the given) در مباحث هرمنوتیک و معرفت‌شناسی) اما چنین بحثی فوقش می‌تواند یک جور اختلاف ‌نظر علمی باشد و از مقولۀ خطا یا کذب نیست. (عجبا که ناآگاهی از مباحث علوم انسانی چگونه می‌تواند شخص را در چنین بحثی به مرتبه‌ای از مراتب یقین برساند که خواستار حذف جمله‌ای به این کم‌ادعایی شود.) قضیه به گمان من آن قدر روشن بود که می‌شد فکر کنم سردبیر محترم دچار سوءتفاهم شده و البته بعضی از جملات ایشان هم که به واسطۀ یکی از دبیران نشریه برایم ارسال میشد، این ظن را تقویت می‌کرد.

اما درجواب توضیحات من، گفتند چون هر شرح معاصری هم [دربارۀ مثنوی] به نثر نوشته شده پس تمایزی بین شرح و نثر نیست. در پاسخ کوشیدم توضیح دهم که این داوری شما حتی اگر درست باشد، در سیاق فعلی نادرست است. زیرا در سیاقی که ما در آن قرار داریم، به هر حال فرق است بین اثر مثلا سیدجعفر شهیدی یا فروزانفر با اثر موسی نثری و گولپینارلی، چرا که این دومی‌ها نخواسته‌اند از خود ابیات فراتر بروند و مثلا روابط معنایی را در کل مثنوی و نسبتش را با دیگر متون کشف کنند.(می‌شود در اینجا وارد توضیحات بیشتری هم شد اما هدفم در این یادداشت حل این اختلاف نظر نیست، فقط می‌خواهم به خواننده نشان دهم که چه قسم بحث‌ و گفت‌وگویی بین من و دبیر و سردبیر در جریان بود)...

برای خواندن ادامۀ مطلب لینک زیر یا instant view را در پایین لمس کنید.

https://bit.ly/2xURQDG

گاه حتی زندگی کردن هم شجاعت است.

سِنِکا فیلسوف و نمایشنامه‌نویس رواقی، هم‌عصر عیسی مسیح

@eudemonia

🔴 مواجهه موثر روانشناختی و رفتاری با بحران ویروس کرونا
👤نویسنده: دکتر راس هریس
👥مترجمان: دکتر مهرنوش اثباتی و دکتر علی فیضی
✅ برای کمک به خودتان و عزیزانتان برای مقابله بهتر با بحران ویروس کرونا و عوارض آن بر زندگی، این نوشتار را بخوانید و آنرا با دیگران به اشتراک بگذارید🙏
#کرونا #روانشناسی #درمان_مبتنی_بر_پذیرش_و_تعهد
https://t.me/lifeandpsychology

(در دست آماده‌سازی)

از کتاب هنر به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمهٔ طناز لایق
ویراستهٔ کاوه بهبهانی

یوهانس فِرمیر

🔹نقاشی خیابان کوچک (8-1657) که آیینه‌ی تمام نمای فلسفه‌ی فِرمیر است، یکی از مشهورترین آثار هنری جهان به شمار می‌آید. این تابلو در موزه‌ی بزرگ رایکسِ آمستردام جایگاهی افتخاری دارد؛ به مبلغ نیم میلیارد یورو بیمه شده و موضوع تعداد بی‌شماری از مقالات پژوهشی بوده است.

🔹اما نکته‌ی شگفت‌آور – و حتا کنایه‌آمیز- این‌ است که چنین جایگاه برجسته‌ای با خودِ نقاشی هم‌خوانی ندارد. چون این نقاشی، فراتر از هر چیز دیگر، می‌خواهد به ما نشان‌ دهد که معمولی بودن می‌تواند خیلی خاص باشد. نقاشی می‌گوید که نگهداری از یک خانه‌ی ساده اما زیبا، تمیز کردن حیاط، مراقبت از بچه‌ها و رفو کردن لباس‌ها - و انجام دادن تمام این کارها با خلوص نیت و بدون یأس و سرخوردگی- وظیفه‌ی واقعی زندگی است.

🔹این نقاشی، تصویری قهرمان‌ستیزانه است: اسلحه‌ای در برابر تصاویرِ کاذب زرق‌وبرق‌ها. نقاشی خیابان کوچک نمی‌پذیرد که زرق‌وبرق حقیقی به شاهکارهای شگفت‌انگیزی از شجاعت یا دست‌یابی به جاه و مقام بستگی دارد. نقاشی می‌گوید که انجام همین کارهای پیشِ ‌پا افتاده و ساده، که از همه‌ی ما انتظار می‌رود آن‌ها را انجام دهیم، کفایت می‌کند. تصویر از شما می‌خواهد که کمی شبیه به او باشید: شبیه به او که نگرش‌هایی را برمی‌گزیند که دوست‌شان دارد و آن نگرش‌ها را در زندگی شما پیاده می‌کند.
اگر یک جامعه‌ی‌ خوب و مقبول بتواند سَندی از زمان پایه‌گذاری‌اش داشته باشد، احتمالاً تصویری شبیه به این نقاشی کوچک خواهد بود. چنین تصویری، سهمی اساسی در درکِ جهان از شادکامی دارد.

🔹فرمیر عمری طولانی نداشت. در سال 1675 یعنی اوایل دهه‌ی چهلِ زندگی‌اش از دنیا رفت.

مجموعۀ خوب زیستن
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/33Ga0VA

بالا رو نگاه كنيد، من اونجام!
من آسمونم. من لحاف گرم و حمايتگری‌ هستم كه روى همهٔ زمين رو پوشونده.
مى‌تونم ابر و باد و بارون بيارم.
مى‌تونم كولاك و برف باشم. بدون من جزغاله ميشید!
من اون نفسى‌ام كه در ريه‌ها مى‌فرستید.
ولى شما مريضم كرديد.
ورم كردم، از تعادل خارج شدم، آلوده شدم...
ببينيد، من ظریف‌تر از اونى هستم كه تصور كردید.
ميليون‌ها سال طول كشيد تا به تركيب و تعادل درست برسم مخلوط بی‌عيب و نقص گازها و هوايى كه ازش لذت مى‌بريد.
ولى حالا ماشينهاتون، كارخونه‌هاتون و گرد و خاك كار رو از حد گذرونده.
و شما تعجب مى‌كنيد كه طوفانها و گردبادهاى من شديدتر شده و بيشتر اتفاق مى‌افته!
غير قابل پيش‌بينى شده‌ام.
يه جا كم بارون مياد، يه جاى ديگه خيلی زياد
تابستونهاى گرم‌تر و زمستونهاى سردتر...
ديگه حتى نمى‌تونم به خودم مسلط بشم.
بسّه هر چى در مورد خودم حرف زدم...
من ماهيت متغير خودم رو در آيندۀ نزديك نشونتون ميدم، ولى نهايتا اگه چند هزار سال به من وقت بدهند، درست و روبراه ميشم.
گرم‌وسرد ديده هستم و قبلا هم از آسيب سر بلند كرده‌ام.
من نگران خودم نيستم.
بالا رو نگاه كنيد!

طبيعت به انسان نيازى ندارد.
انسان محتاج طبیعت است.

@Eudaemonia | @persianschooloflife

ثبت تصویری زیبا از پلنگ ایرانی در منطقه حفاظت شده البرز مرکزی شمالی
هفته دوم فروردین ماه ۱۳۹۹
فیلم از : محیط بان ابوالفضل رهبری زاده

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

تنها فرق مراقبه با تعاملات عادی روزمره این است که دوستی که به مرور با او آشنا می‌شوی خودت هستی.
@mindfulliving

طمع در آن لب شیرین نکردنم اولیٰ
ولی چگونه مگس از پی شکر نرود

@eudemonia

🔹آنچه در حرکت و تغییر است خودآگاهی بشر است

✍🏻منوچهر بدیعی

روز سیزدهم فروردین ۱۳۹۹، هشتادویک سال را تمام کردم و امروز ۱۴ فروردین نخستین روز ۸۲ سالگی را با حیرت هرچه تمامتر آغاز می‌کنم. حیرت از آن‌رو که هرگز باورم نمی‌شد حتی به ۸۰ سالگی برسم. برتراندراسل، منطق‌دان و فیلسوف بریتانیایی که ۹۷ سال عمر کرد، در پاسخ کسانی که از او راز طول عمر را می‌پرسیدند مقاله‌ای نوشت و اولین توصیۀ او آن بود که «ابتدا آباواجداد مناسبی انتخاب بکنید.» نمی‌توانست بگوید ابتدا پدرومادر طویل‌العمری انتخاب کنید، چون پدرش در ۳۳ سالگی و مادرش زودتر از پدرش در ۳۰ سالگی مُرده بودند. ناگزیر از آباواجداد سخن گفت چون پدربزرگ‌ومادربزرگ او و پدران‌ومادران آنها اغلب عمر درازی داشتند برعکس، عمر آباواجدا من چندان زیاد نبود، جد مادری‌ام در ۴۶ سالگی و جد پدری‌ام در ۵۲ سالگی فوت کرده بودند. پس مناسب‌تر و شاید به‌صرفه‌تر آن بود که پدرومادرم را برای این محاسبه «انتخاب» کنم. پدرم در ۷۸ سالگی و مادرم سه‌سال‌ونیم پس از او در ۶۶ سالگی از دنیا رفته بودند. محاسبۀ آسانی بود. سال‌های عمر آن دو را با هم جمع کردم و بر ۲ تقسیم کردم به عدد ۷۲ رسیدم. از آن پس بارها در جمع دوستان و آشنایان و خویشان از من می‌پرسیدند که گمان می‌کنی در چه سنی خواهی مرد و پاسخ فوری من عدد ۷۲ بود. به‌این‌ترتیب در ۱۳ فروردین سال ۱۳۸۰ دوستان و آشنایان و خویشان انتظار داشتند که پیش‌بینی دقیق من که متکی بر سابقه و تجربه و نظریه آن منطق‌دان و فیلسوف بزرگ بود، تحقق یافته باشد. چنین نشد: زنده ماندم و اکنون ۱۱ سال تمام است که خودم در کمال حیرت و دوستان و آشنایان و خویشان هرکدام به تناسب احساس و نظری که در بارۀ کل وجود من دارند با این عمر دراز روبرو شده‌ایم.
حقیقت آنکه من این عمر را حق خود نمی‌دانم تلاشی نکرده و زحمتی برای آن نکشیده‌ام، هیچ ورزشی نکرده‌ام، حتی در کار و خواب‌وخوراک رعایت اصول صحت و سلامتی را نکرده‌ام، در زمینه‌های بهداشتی نیز وسواسی به خرج نداده‌ام ولی البته از هیچ خطری هم استقبال نکرده‌ام و همیشه رعایت «آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه» را کرده‌ام. مگر اینکه بی‌اراده و از سر غفلت تخطی کرده باشم که البته سزای این تخطی را هم تمام و کمال کف دستم گذاشته‌اند. اینکه می‌گویم این عمر را حق خود نمی‌دانم از آن روست که غالب دوستان دوران نوجوانی وجوانی‌ام یا خودکشی کرده‌اند یا پیش از رسیدن به ۵۰ سالگی در اوضاع و احوالی شبیه خودکشی درگذشته‌اند.
یک نکته دیگر هم هست: در ادبیات فارسی عمر ۷۰ و ۸۰ سال را چیزی شبیه عمر نوح و آرزویی محال می‌دانند. این شعر سعدی فقط از همین جهت همواره در ذهن من بوده است: «دمی آب خوردن پس از بدسگال / به از عمر هفتاد و هشتاد سال». می‌بینید که در بیان لذت حیات پس از بدسگال آن را شبیه به عمری می‌داند که دست‌کم در زمان خود او ازجمله آرزوهای دورودراز و دست‌نیافتنی بوده است.
می‌دانم که نباید در این حیرت بمانم. اندک مدتی است که می‌کوشم در زمان حال گسترده‌تری فکر و زندگی کنم، زمان حالی که گذشته و آینده را نیز در بر بگیرد. نه اینکه «ابن‌الوقت» شده باشم، یعنی نه اینکه «فرصت بین‌العدمین» را مغتنم بشمارم. این کار از من ساخته نیست. آنچه می‌خواهم از علم مدرن چندان دور نیست؛ شاگردان تجددگرای انیشتین برآنند که قانون‌های فیزیک را در یک پیوستار چهار بعدی، یعنی در یک زمان حال ابدی بگنجانند. درواقع اگر چنین باشد آن‌وقت گذشته و حال و آینده به‌طور هم‌زمان وجود خواهند داشت و آن‌وقت آنچه در حرکت و تغییر است خودآگاهی بشر است. از تمام این بحث فقط این جمله آخر مرا به خود مشغول می‌دارد و حیرت و شرم عمر بیش از ۸۰ سال را از ذهنم می‌زداید: خودآگاهی‌ای که تغییر می‌کند.

«سرنوشت»

به بهار منتظری که بی‌مصرف افتاد

[بهار منتظر بی‌مصرف افتاد!
به هر بامی درنگی کرد و بگذشت
به هر کویی صدایی کرد و اِستاد
ولی نامد جواب از قریه، نز دشت]
(شاملو)

@eudemonia

🔹خانوادۀ فعلا تک‌فرزند «خوب زیستن»(پسر نارنجی‌پوش سمت راست!) به زودی شاهد تولد سه عضو دیگر خواهد بود که مدتهاست منتظرشان هستیم:
۱. خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری؛ به روایت مدرسۀ دوباتن
۲. واقع‌نگری؛ چرا جهان را کژ می‌فهمیم
۳. سرگذشت فلسفۀ غرب؛ به روایت مدرسۀ دوباتن

🔹نشر کرگدن برای آسان‌تر کردن دسترسی مخاطبان به این کتاب‌ها و کتاب‌های دیگر، به‌ویژه در این ایام خانه‌نشینی، اقدام به راه‌اندازی رباتی برای فروش مستقیم کتاب‌ها (با تخفیف ۱۵ درصد) کرده است. سری به این ربات بزنید و امکاناتش را ببینید:
@kargadanpubBot

🔹همچنین از طریق این ربات می‌توانید با دیگر مجموعه‌ها و کتاب‌های این نشر آشنا شوید، بخش‌هایی از هر کتاب را بخوانید و اگر خواستید برای خرید کتاب‌ها با پیک (تهران) یا پست سفارشی (شهرهای دیگر) اقدام کنید.

🔹آدرس ادمین کانال و ربات نشر کرگدن نیز برای ارتباط مخاطبان و پیگیری سفارش‌ها اینجاست:
@kargadanadmin

@kargadanpubBot 🦏

«گاهی اشکالی نداره که تنها كاری که یه‌روز انجام می‌دی؛ فقط نفس‌کشیدن باشه...»
انتشارات آنگاه
@angahbooks

روزی مرد جوانی قدم‌زنان مسیری را می‌پیمود که به رود عریضی رسید.
زمانی طولانی متحیر بود که چطور از این رود خروشان عبور کند. دیگر داشت از ادامه مسیر منصرف می‌شد که استاد خود را آنسوی رود دید.
جوان از کناره رود فریاد زد" میشه بهم بگی چجوری بیام اونور رودخونه؟"
استاد لبخندی زد و گفت"رفیق! تو اونور رودخونه‌ای."

"توجه‌آگاهی به زبان ساده"
نوشته شمش آلیدینا
در دست ترجمه

@mashghesiah

🔴انسان‌ها و آسمان‌های آبی‌تر؟

▪️فرض کنید کرونا یک‌سال مهمان زمین باشد آیا می‌تواند بر حیات انسان‌ها و سیاره زمین اثر مثبت هم بگذارد؟

✍️محمد حسین عمادی | پژوهشگر سیاست‌های توسعه

📍 بیایید با این فرض که کرونا تنها یکسال دیگر ادامه یابد، ببینیم چه تاثیرات مثبتی بر انسان‌ها و سیاره زمین خواهد داشت؟

📍 كرونا فرهنگ مراودات و تعاملات اجتماعى را اساسا متحول خواهد ساخت. اجتماعات و جمع‌هاى دوستانه كوچك‌تر می‌شود. حضور فیزیکی افراد جاى خود را به ارتباطات و تصاویر دیجیتال و مجازى خواهد داد. دلتنگى‌ها بیشتر می‌شود

📍 خانه‌نشینی بیش از سه میلیارد جمعیت جهان بدون شک كتاب‌هاى دیجیتال و خاك خورده‌ى كتابخانه‌ها و ادبیاتی که سال‌ها در قرنطینه بودند را جان دوباره خواهد داد.

📍 کوید- ۱۹ ، بی‌شک شرایطی را برای «خوداندیشی» انسان‌های «شغل مدار» ایجاد خواهد کرد و احتمالا تفکر و خلاقیت فردى را به شكل قابل توجهى رشد خواهد داد.

📍 كرونا، فرصتی برای تنفس و تجدید حیات بیولوژیك و اکولوژیک سیاره زمین خواهد بود از جمله به كاهش بیش از ٢٠٠ میلیون متر مكعب گازهاى گلخانه‌اى و دى اكسید كربن خواهد انجامید


👇متن کامل را در اینجا بخوانید یا در موبایل خود روی کلمه instant view بزنید
https://b2n.ir/722690

@panjereh_iran

🔹توجه‌آگاهی یعنی گشودگی به لحظۀ حال همان‌طور که هست، بدون چسبیدن به جنبه‌هایی که دوستش داریم یا فرار از جنبه‌هایی که باب میل‌مان نیست. از این رو، بخشی از توجه‌آگاهی عبارت است از «ماندن با خود» همان‌طور که هستیم حتی با وجود این میل که ای کاش چیز دیگری می‌بودیم. در وضعیت توجه‌آگاهی حس ما از خویشتن نه از داستان شخصی و ثابت‌مان بلکه از تجربۀ بی‌واسطه و لحظه‌ به لحظه‌مان برمی‌خیزد...

🔹توجه آگاهی هر گونه میل به فرار یا پنهان شدن را وارونه می‌کند و از ما می‌خواهد به جای اجتناب کردن، به سوی آنچه دشوار است رو کنیم و به آن اجازۀ حضور بدهیم. به جای آنکه بگوییم «من بی‌عرضه‌ام» می‌گوییم «آهان، پس احساس حقارت این‌طوریه!» توجه آگاهی به ما می‌آموزد که زندگی را نه با گزارش‌های ذهنی بی‌پایان‌مان بلکه با حواس خود تجربه کنیم.

🔹 توجه‌آگاهی به جای استفاده از تفکر برای بیرون چالش‌ها، از هشیاری به عنوان راهی به درون آن‌ها بهره می‌جوید.

از کتاب پنجاه گام آگاهانه تا عزت نفس؛ تمرین‌های روزانۀ توجه‌آگاهی برای پرورش پذیرش و شفقت
جانتی ماروتا
ترجمۀ پیوند جلالی، ویراستۀ سیاوش نیک‌پور
نشر ارجمند

@eudemonia

https://www.arjmandpub.com/images/products/lng/1627.jpg

برای مرگ رضا بابایی، که احتمالا الان دیگر همه خبردار شده‌اند، می‌خواستم ذکر خیر و تعزیتی بنویسم که این نوشتۀ میلاد عظیمی را خواندم و دیدم من هم می‌خواستم همین‌ها را بگویم.
بابایی اینجا می‌نوشت. خدایش رحمت کند.