ارزش‌های شخصی‌ام را چگونه تعریف کنم؟ - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #ارزش‌ها

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

📸 #اینفوگرافیک / حقوق حیوانات از نگاه امیرالمومنین علیه‌السلام

#نذرطبیعت
@nazretabiat

وقتی خودم را با دیگری مقایسه می‌کنم (و اگر هم من این کار را نکنم ابتدا پدرومادرم، و بعدها صفی از داوطلبان، زحمتش را برایم خواهند کشید)، باید خیلی مراقب باشم در زمینی بازی نکنم که دیگران برایم معین کرده‌اند.

نتیجۀ این گونه مقایسه‌ها معمولا از دو حال خارج نیست: یا خود را بدتر می‌بینی یا برتر. حالت اول که تکلیفش معلوم است: اجازه داده‌ای نه فقط زمینِ بازی بلکه هدفت را هم دیگری تعیین کند:«مثل من، مثل فلانی باش»، حالت دوم هم که بدتر، چون سعی کرده‌ای اهدافت را به دیگری تحمیل کنی(باز هم، و این بار رو به دیگری: «مثل من باش»!)

اما حالت سومی هم هست که مولانا می‌گوید:
در زمین مردمان خانه مکن، کارِ خود کن کار بیگانه مکن.
(با کسب اجازه از مولانا برای اندکی جابه‌جایی در بافتار بیت)
#بابک_عباسی

@eudemonia

«شخصی‌ترین چیز، جهانی‌ترین چیز است.»
کآرل اِر. رآجِرز روان‌شناس امریکایی
Carl Ransom Rogers
رآجِرز از بنیان‌گذاران رویکرد انسان‌گرایانه در روان‌کاوی بود....

عکس: تیم وآکِر
Tim Walker
انتشارات آنگاه
@angahbooks

#در_دست_آماده‌سازی

اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ دوباتن
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده

«چگونه در میهمانی‌ها به غریبه‌ها نزدیك شویم؟»

🔹به میهمانی یكی از دوستان‌تان رفته‌اید. ساعت یازده شب است. هوا هنوز گرم است. کمی آن‌طرف‌‌تر چند نفر سرخوشانه گپ می‌زنند. یكی‌شان ماجرایی را تعریف می‌كند؛ شاید دربارۀ سفرش با قطار یا تصادف جزئی دوچرخه‌اش. بقیه لابلای حرف‌های او می‌زنند زیر خنده یا شروع می‌كنند به تعریف ماجرای خودشان. جمع‌شان جذاب و بااعتماد‌به‌نفس به‌نظر می‌رسد، به‌خصوص راوی اصلی. اما شاید دیواری بلند و استوار یا خندقی پر از مارماهی شما را از آن جمع جدا کند. اصلا راه ندارد وارد جمع‌شان شوید و سلامی كنید. لبخند مخصوص‌تان را می‌زنید که لبخند ضعیف آدم بازنده است و خودتان را سرگرم قفسۀ كتاب نشان می‌دهید. ده دقیقه بعد میهمانی را ترك می‌كنید.

🔹 توصیه‌هایی كه برای این‌جور وقت‌ها می‌شود معمولا در این باره است كه چه‌طور باید سر صحبت را باز كنیم. اما بهتر است یك جور دیگر شروع كنیم: به چه فكر كنیم؟ كم‌رویی مزمن در واقع ناشی از حدس‌های ما دربارۀ دیگران و شخصیت‌شان است. اگرچه این‌طور به‌نظر نمی‌رسد، ولی وقتی كم‌رویی بهمان هجوم می‌آورد نشانگر ارزیابی‌ای معقول دربارۀ طبیعت و غرض‌های همنوعان‌مان است. كم‌رویی یك عدم ‌تعادل شیمیایی یا تكانه نیست:‌ یك فلسفه است؛ حتی اگر فلسفه‌ای به‌شدت غیرمفید باشد.

🔹فرض اساسی این فلسفه این است كه دیگران به خودشان متكی هستند، به همراهی كسی نیاز ندارند، در هیچ شرایطی احساس تنهایی نمی‌كنند، آن‌چه را باید بدانند می‌دانند، و هیچ‌یك از ضعف‌های ما، تردیدهایمان‌، آرزوها و سردرگمی‌های پنهان ما را ندارند؛ در واقع شكل بالغانۀ همان پیش‌فرض‌هایی كه كودك دربارۀ معلمش دارد: بزرگسالی جدی و كاردان كه ظاهرا هیچ‌وقت كم‌سن و سال، احمق، آسیب‌پذیر یا كشته‌مردۀ جنگ بالشی نبوده است.

🔹 باور نکردن این موضوع که بقیه هم مثل خودمان آدم‌اند، گرایش طبیعی ذهن است. از روی نشانه‌های ظاهری قضاوت می‌كنیم؛ و كم‌اند كسانی كه آن‌قدر احساس امنیت كنند كه بگذارند دیگران ضعف‌هایشان را ببینند. بنابراین خیال می‌كنیم بین ابرانسان-ماشین‌های آهنین‌جامه زندگی می‌كنیم نه موجودات شكننده و نامطمئنِ پرشده‌ از آب. باور نمی‌كنیم بیشترِ آنچه در ذهن‌مان می‌گذرد، به‌خصوص بی‌اعتمادی به خودمان، اضطراب و ملال، در ذهن آن غریبه‌ها هم هست.

🔹 یادمان می‌رود ما هم از آنچه واقعا هستیم چیز زیادی بروز نمی‌دهیم. ما هم پر از احساسات و دلبستگی‌هایی هستیم كه در‌نهایت ناخواسته پنهانشان می‌كنیم؛ احساسات و علایقی كه شاید دیگران در حالت عادی از ما انتظار ندارند؛ و این به‌راحتی باعث می‌شود غریبه ها در موردمان اشتباه قضاوت كنند یا ازمان بترسند.

🔹 اما طول می‌كشد تا ما این درك حیاتی و مهم را به یك استراتژی اجتماعی و یك شناخت مولد خودباوری تبدیل كنیم؛ این كه دیگران هم لازم است مثل خودمان حدی از صمیمیت، اشتیاق، كنجكاوی و غم در دل داشته باشند؛ یعنی همان چیزهایی كه دوستی‌های جدید بر مبنایشان شكل می‌گیرد. فردی كه در ظاهر ازدواجی موفق داشته است ممكن است در مسیر رابطه‌اش سختی‌های فراوان كشیده باشد؛ ورزشكاری پرخاشگر شاید به اضطراب و شرم مزمن مبتلاست؛ مدیرعاملی شاید خاطراتی شفاف‌ از درگیری‌هایش داشته باشد و فضایی زیاد از ذهنش را كسانی اشغال كرده باشند كه قرار است از كار بیكارشان كنند. شخص خیلی روشنفكری شاید -در درونش - آرزو داشته باشد دوستی جدید صبورانه او را تشویق به رقص كند (یا چرخ زدن‌های ناشیانه‌اش را نادیده بگیرد). اشتباهمان این است كه فكر می‌كنیم ظاهر آدم‌ها همۀ آن چیزی است كه هستند. اضطرابمان بر روی این واقعیت مهم سرپوش می‌گذارد كه همۀ ما خیلی دست‌یافتنی‌‌تر از آنچه به‌نظر می‌آییم هستیم.

🔹كلید خودباوری - و کلید ذهنیتی كه بتواند با موفقیت با غریبه‌ها ارتباط برقرار كند - این نیست كه سرسختانه بر شایستگی‌هایمان تاکید كنیم؛ خاستگاهش روشی دقیق‌تر و نه خیلی ترسناك است: مافی الضمیر افراد و به‌خصوص مشكلات شخصی‌شان را پیش خودتان تصور كنید.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3dU9wiB

سرگذشت فلسفه غرب در سایت 30book پرفروش شد.

@kargadanpub 🦏

سرگذشت فلسفۀ غرب
به روایت مدرسۀ دوباتن
مترجم: میثم محمدامینی
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی


«ما موجودات فراموشکاری هستیم که زمانی اندک در اختیار داریم.»
هرکس که مختصر آشنایی‌ای با فلسفه و تاریخ فلسفه داشته باشد، نام‌های بزرگی از میان فیلسوفان و اندیشه‌های آنها به گوشش خورده است. شاید علی‌رغم جذابیتی که این نام‌ها و اندیشه‌ها برایش داشته است، گاهی حس کرده نمی‌تواند راهی به فهم آنها بیابد. شاید بارها از خود پرسیده مگر می‌شود از پس دشواریِ این اندیشه‌ها، راهی به فهم آنها برد؟ شاید می‌خواسته بداند از قِبَل اندیشه‌های متفکرانی چون افلاطون، ارسطو، هیوم، کانت هگل، نیچه و ...، چگونه می‌تواند پاسخی برای پرسش‌های بنیادین خود بیابد؟ شاید بارها در پی یافتن کاربرد این اندیشه‌ها برای زندگی امروز خود برآمده است؛ و چه‌بسا بارها نیز از یافتن پاسخی روشن، همه‌فهم و امروزین برای پرسش‌های معاصر خود مأیوس شده است.
آلن دوباتن و همکارانش در سایت «مدرسۀ زندگی» به‌خوبی متوجه شده‌اند که برای یافتن پاسخ چنین پرسش‌هایی از دل تاریخ فلسفه ناگزیر از گزینش‌اند؛ گزینش به‌عنوان بخشی گریزناپذیر از زیستن در جهانی مملو از اطلاعات. گزینشی که بتواند بگوید کدام اندیشه‌های فلسفی می‌توانند در حل اساسی‌ترین مشکلات اینجا و اکنون یاریگر انسان معاصر باشند؛ چراکه از نگاه آنها در مدرسۀ زندگی، متفکر بزرگ کسی است که اندیشه‌هایش برای مفید واقع شدن در زندگی امروز، بیشترین اقبال را دارد. آنها در این کتاب برخی اندیشه‌های مهمِ تعدادی از متفکران تاریخ فلسفه را بازیابی کرده‌اند و تلاششان این بوده که این اندیشه‌ها را به زبانی ساده و جذاب به شمار بیشتری از افراد معرفی کنند و جنبه‌هایی کاربردی‌تر از فلسفه و تفکر فلسفی را که با دغدغه‌های شخصیِ انسان معاصر پیوند دارد، در اختیار مخاطب قرار دهند. آنها در باب این تلاش می‌گویند: «ما تاریخ را کاویده‌ایم تا اندیشه‌هایی را که خیال می‌کنیم بیشتری ارتباط را با زمان حاضر دارند به شما عرضه کنیم. اگر در روزها و سال‌های آینده ببینید در رویایرویی با تنگناها و رنج‌های متعدد زندگیِ روزمره به سراغ این اندیشمندان می‌روید، پس ما در کارمان موفق شده‌ایم».

@eudemonia

تشبّه / imitation

@eudemonia

این ویدئوی زیبا را یکی از اعضای کانال ساخته‌اند که به گوشه ای از مشکلات محیط زیست اشاره کرده.

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

▪️امروزه همه‌جا، خصوصا در گفتمان روان‌شناسانه، بسیار روی happiness یا شادکامی توجه و تاکید می‌شود،
و البته هم شادکامی هدف مهمی است.
اما سؤال این است که آیا شادکامی یا خوشبختی (happiness) همان زندگی خوب یا زندگی مطلوبی است که در پی آنیم؟

▪️همچنین، رایج است که برای یودِمونیا (eudaemonia) در اندیشهٔ ارسطو معادل happiness را به کار می‌برند و در بیان اندیشه‌های ارسطو معمولا گفته می‌شود که به نظر ارسطو هدف غایی ما happiness (شادکامی) است. بر این اساس، سؤالمان را این‌گونه هم می‌توانیم بیان کنیم که آیا happiness ترجمه و معادل خوبی برای یودِمونیا (eudaemonia) است؟

▪️پاسخ هر دو سؤال بالا منفی است. اولاً شادکامی و خوشبختی زندگی خوب و کمال مطلوبی نیست که به دنبال آنیم و ثانیا ترجمۀ یودِمونیای یونانی به هپینسِ انگلیسی دقیق نیست.

▪️البته هر معادلی که بخواهیم برای ‏happiness انتخاب کنیم، حتماً باید کلمۀ خوشی یا شادی را در خود داشته باشد(خوشی، خوشبختی، شادکامی)، و لذا نمی‌توان happiness را به خوشی و شادکامی ترجمه نکرد، اما از آنجایی که زندگی خوب مساوی با شادکامی نیست، نمی‌توان eudaemonia را به happiness ترجمه کرد.

▪️چرا می‌گوییم زندگی خوب مساوی با شادکامی و خوشبختی نیست؟
در جواب این سؤال در ابتدا باید گفت البته که شادکامی مهم است و زندگی ناشاد، لااقل به نظر ارسطو، زندگی خوبی نیست.

اما زندگی خوب مساوی با شادکامی نیست. به چند دلیل: اولاً شادی یک حالت (state) است. حال آنکه زندگی خوب، عبارت است از خوب زیستن، که نوعی فعالیت(activity) است. ثانیا شادی یک حالت ذهنی است اما زندگی خوب امری عینی و آبجکتیو است.
ثالثا و افزون بر اینها باید گفت زندگی خوب برخلاف شادی یک جور «حال» نیست (احوال دوام زیادی ندارند، می‌آیند و می‌روند) بلکه، با مدد گرفتن از اصطلاحات عرفانی، باید گفت زندگی خوب نوعی «مقام» است که ثبات و دوام دارد.

(در پست بعدی یک آزمایش فکری را خواهیم دید که رابرت نوزیک فیلسوف معاصر آمریکایی طراحی کرد تا نشان دهد هدف غایی ما شادکامی نیست.)

#شادکامی #زندگی_خوب #یودمونیا

@Eudaemonia

نگاهی دیگر به ماشین «تجربه»ی نوزیک
در این ویدئوی کوتاه روایت دیگری از آزمایش فکری نوزیک طرح می‌شود، روایتی که بر رکن «لذت» متمرکز است.
منبع: www.vidoal.com
#نوزیک #لذت #خوشبختی

@Eudaemonia

🎊🎊 خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

@kargadanpub 🦏

خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری
به روایت مدرسۀ دوباتن
مترجم: رشید جعفرپور
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: 102 ص
قطع: پالتویی
قیمت: 18000 تومان

بچه‌دار شویم یا نه؟ اصلا ازدواج کنیم یا نه؟ در رابطۀ عاطفی بمانیم یا نه؟ راه عقل را در پیش بگیریم یا به ندای قلبمان گوش دهیم؟... . شاید بزرگ‌ترین مشخصۀ این قبیل پرسش‌ها ابهامِ ذاتیِ آنهاست که اتخاذ تصمیم درست را دشوار می‌کند. انسان امروز به‌جد با این دشواری مواجه است که نمی‌داند در برابر دوراهی‌های بزرگ زندگی ِ عاطفی چه تصمیمی بگیرد؛ یا دست‌کم چگونه به راهی برود که در آینده پشیمانی و حسرت کمتری برای او در پی داشته باشد. انتخاب هریک از این دوراهی‌ها مستلزم پذیرش فقدانی بزرگ و عنصری از ایثار خارق‌العاده است. ازاین‌رو، چه‌بسا هر انتخابی درنهایت ما را دربارۀ بعضی از جنبه‌های انتخابی که نکرده‌ایم در حسرت بگذارد؛ چراکه چیزی به نام «انتخاب بدون هزینه» وجود ندارد و هر انتخابی رنج‎‌های متناسب با خود را می‌طلبد.
دوراهیِ بچه داشتن یا نداشتن هم با همین ابهامِ ذاتی همراه است. اگر می‌خواهید دربارۀ این جنبه از زندگی شخصی‌تان (بچه‌دار شویم یا نه) گزینه‌هایتان را بیشتر سبک‌سنگین کنید و تا حد ممکن شناختتان را نسبت به این امر افزایش دهید که کدام‎‌یک از این دو راه (بچه داشتن یا نداشتن) برای شما مناسب‌تر است، این همان کتابی است که باید بخوانید.

@kargadanpub 🦏

سی و ششمین نشست نقد و بررسی کتاب

کتاب:
📕 واقع نگری
چرا جهان را کژ می‌فهمیم

📳پخش زنده از اینستاگرام پردیس کتاب
با حضور آقایان:
دکتر علی کاظمیان (مترجم کتاب)
دکتر سلمان ساکت

ساعت ۲۱ جمعه ۲ خردادماه ۱۳۹۹
در اینستاگرام پردیس کتاب pardis_ketab

#جمعه_های_پردیس_کتاب #پردیس_کتاب #جلسه_سی‌وششم

🔗 لینک گزارش تصویری از جلسه معرفی و نقد کتاب واقع‌نگری در اینستاگرام با حضور مترجم

https://www.instagram.com/tv/CAf7MDJJbtY/?igshid=1c95qdie008t5

@kargadanpub 🦏

#به‌زودی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

#به‌زودی

خودشیفته‌ای که می‌شناسی
ترجمۀ کورش کامیاب
ویرایش هومن پناهنده

🔹در سال‌های اخیر، استفادۀ بیش از اندازه از واژۀ «خودشیفتگی» این واژه را حسابی از وزن و معنا تهی کرده است. یاد کردن از کسی به عنوان «خودشیفته » تبدیل شده به تشخیص غیرحرفه ای باب روز و محبوب کارشناسان و گزارشگران رسانه‌ها که مشتاقانه آن را دربارۀ فلان آدم مشهوری که به تازگی درگیر ماجرای رسوایی شده یا بهمان سیاستمداری که هنگام عملی ناپسند در تله افتاده به کار می‌برند.

🔹این واژه را برای اشاره به مردان و زنان از هر گروه اجتماعی به کار می‌بریم، از هنرپیشگان معروفی که جلوی چشم مردم رفتار ناپسندی از آنان سر زده تا دوستانی که مدام عکسهای خوشنمای خود را در اینستاگرام می‌گذارند.
این روزها گویی تقریباً همه خودشیفته اند.

🔹وقتی این برچسب را به این همه آدم می‌زنید، معنی‌اش گنگ می‌شود و بیش از اندازه تعمیم می‌یابد. اشاره کردن به کسی تحت عنوان «خودشیفته» تبدیل شده به کلیشه، و آنچنان رایج شده است که دیگر فکر نمی‌کنیم واقعاً معنی‌اش چیست.

🔹هدف این کتاب رهانیدن مفهوم خودشیفتگی از این معنای کلیشه‌ای و روشن کردن ماهیت پیچیدۀ آن است. خودشیفتگی طیفی از حالت‌های ممکن را شامل می‌شود، از عزت نفس سالم و طبیعی بگیرید تا خودشیفتگی بیمارگونه.

مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://t.me/eudemonia/1247

«مانند آن گربه نباش که دوست داشت ماهی بگیرد اما دوست نداشت پنجه‌اش خیس شود.»
ویلیام شکسپیر

@angahbooks
@eudemonia