واقع‌نگری
چرا جهان را کژ می‌فهمیم
نویسنده: هانس رُزلینگ
مترجم: علی کاظمیان
با مقدمۀ مصطفی ملکیان
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۳۷۸
قطع: رقعی
قیمت: ۷۰۰۰۰ تومان

این کتاب، چنان‌که از عنوان فرعی‌اش پیداست، ۱۰ دلیل اقامه و عرضه می‌کند دال بر اینکه ما دربارۀ وضع دنیای خود به خطا رفته‌ایم و به اشتباه افتاده‌ایم. نیز مدعی است که وضع دنیا بهتر از آن است که ما گمان می‌کنیم. پس فقط خطاهایی را خاطرنشان می‌کند که تصور ما را از دنیا بدتر از واقعیتِ خودِ دنیا کرده‌اند. اگر توجه خود را به گفته‌های نویسنده معطوف کنیم، می‌توانم گفت که من با همۀ آنها موافقت تمام دارم و از خوانندگان عزیز می‌خواهم برای اصلاح داوری‌های خود، با دقت هرچه بیشتر گفته‌های نویسنده را بکاوند و به لوازم آنها ملتزم شوند. این کتاب نمونه‌ای خوب از آثاری است که می‌توان آنها را در طبقۀ حکمت عملی یا فلسفۀ کاربردی جای داد. این طبقه از آثار، مفیدترین و ضروری‌ترین آثار برای نیل به زندگی خوب، خوش و ارزشمندند که نهاد آموزش‌وپرورش کشور ما در پنج شش دهۀ اخیر یک‌سره فاقد این‌گونه آثار بوده است؛ اما خبر خوش اینکه چند سالی است اقبال عمومی به این‌گونه آثار افزایش چشم‌گیر یافته است و نوشته‌هایی از این دست به زبان فارسی ترجمه شده و نشر یافته‌اند که کتاب واقع‌نگری یکی از بهترینِ آنهاست.

ـ از مقدمۀ مصطفی ملکیان بر کتاب واقع‌نگری ـ

#واقع‌نگری
#چرا_جهان_را_کژ_می‌فهمیم
#هانس_رزلینگ
#علی_کاظمیان
#مصطفی_ملکیان
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی

@kargadanpub 🦏

یکی از نظریه‌های قدیمی خوب زیستن لذت‌گرایی (hedonism) است، و از جمله نقدهای بسیار مشهور بر لذت‌گرایی نقد رابرت نوزیک و آزمایش فکری «دستگاه تجربه» است. پیش‌تر در همین کانال این آزمایش فکریِ جالب معرفی شده است(اینجا). در یادداشت کوتاهی که در شمارۀ جدید ویژه‌نامۀ «پرسش»(ضمیمۀ اندیشه و علوم انسانی روزنامۀ اصفهان زیبا) منتشر شده است، قصد داشته‌ام این سوال و ملاحظه را در برابر نقد نوزیک طرح کنم که آیا «دستگاه تجربۀ» او ایدۀ لذت‌گرایی را دست کم نمی‌گیرد.
#بابک_عباسی

@eudemonia

چندان دخیل مبند که بخشکانی‌ام از شرمِ ناتوانی‌ خویش:
درختِ معجزه نیستم
تنها یکی درختم
نوجی در آبکندی،
و جز اینم هنری نیست
که آشیانِ تو باشم،
تختت و
تابوتت.

احمد شاملو

@eudemonia

رالف والدو اِمرسُن
در میانۀ طبیعت‌گرایی و تعالی‌گرایی

«هزارپا را درونم احساس می‌کنم- تمساح و کپور و عقاب و روباه. حس توافقی عجیب مرا برمی‌انگیزد، دائم با خودم می‌گویم من طبیعت‌گرا خواهم بود».

بخشی از کتاب سرگذشت فلسفهٔ غرب به روایت مدرسه دوباتن، نشر کرگدن

ترجمهٔ میثم محمدامینی
زیرنویس از حسین محمدی‌زاده
(بازپخش، با کیفیت تصویری بهتر)

@kargadanpub🦏

سرگذشت فلسفۀ غرب
به روایت مدرسۀ دوباتن
مترجم: میثم محمدامینی
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
چاپ اول: ۱۳۹۹
چاپ دوم: ۱۳۹۹
تعداد صفحه: ۲۴۰
قطع: رقعی
قیمت: ۴۰۰۰۰ تومان

به مجمع فیلسوفان خوش آمدید!

افلاطون از همان بدو ورود مشتاقانه پیشنهادهایی برای دستیابی به رضایت بیشتر برایتان آماده کرده است. اپیکور آمده تا به شما بگوید برای رسیدن به شادکامی لزوماً هم نیازی به رابطۀ عاشقانه، پول زیاد و تجمل بیش از اندازه ندارید. رواقیون، دیگر مهمانان این محفل‌اند تا تمرینی زیبا و هوشمندانه برای مواجهه با فاجعه برایتان ترتیب دهند و مارکوس اورلیوس این‌طور شما را موردخطاب قرار می‌دهد: «فانی به دنیا آمده‌اید، و فرزندانی فانی به دنیا آورده‌اید. پس باید به همه‌چیز اطمینان داشته باشید جز همه‌چیز.» پاسکال با بدبینی تسلی‌بخشش، بزرگوارانه به شما می‌گوید بدترین خیال‌هایمان نه‌تنها منحصر‌به‌فرد و شرم‌آور نیستند، بلکه بخشی از واقعیتِ گریزناپذیر و مشترکِ نوع بشرند.
جلوتر که بیایید، همین حوالی عصر خودمان، دریدا را می‌بینید که ندای اعتدال و صبر است و از ما می‌خواهد در اندیشه‌هایی که خیلی راحت از کنارشان می‌گذریم چیزهایی را ببینیم که شاید ارزشمند باشند. و از خود بپرسیم آیا خوب نیست که همیشه، ولو شده برای چند لحظه، در طرف مقابلِ هر بحث قرار بگیریم!؟ ...

در سرگذشت فلسفۀ غرب، مجمع فیلسوفان بر پا شده تا از دل تاریخ فلسفه، اندیشه‌هایی را بکاود که بیشترین ارتباط را با زمان حاضر دارند؛ اندیشه‌هایی برای همین‌جا و همین حالا. بنابراین، حضور در چنین محفلی را مغتنم بشماریم. مگر چند بار در زندگی شانس حضور در چنین جمع بزرگی از فیلسوفان و اندیشه‌ها نصیبمان می‌شود؟ مگر نه اینکه ما موجودات فراموشکاری هستیم که زمانی اندک در اختیار داریم!؟

ـ تحریریۀ نشر کرگدن ـ

#سرگذشت_فلسفه_غرب
#مدرسه_زندگی
#مدرسه_دوباتن
#میثم_محمدامینی
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی

@kargadanpub 🦏

اگرچه نویسنده بین ایدۀ مینیمالیسم و صورت نسبتا رایج و بازاریِ آن (که می‌شود نامش را «مینیمالیسم کالایی‌شده» گذاشت)، تمایز قائل نشده است، به نظر می‌رسد این تمایز معنادار است و سبک زندگی مینیمیالیستی همچنان مفید، زیبا و کاربردی است. شاید بتوان این مقاله را تحت عنوان آسیب‌شناسی زندگی مینیمالیستی قرائت کرد نه نفی آن. مقاله در عین حال مروری است بر بعضی آثار و منابع ساده زیستن.

@eudemonia

http://tarjomaan.com/barresi_ketab/9694/#04

چرا اغلب اخبار بد به ما می‌رسد، و چرا تصور می‌کنیم جهان روزبه‌روز در حال بدترشدن است؟

[ از «واقع‌نگری» / هانس رُزلینگ / علی کاظمیان ]

#بریده‌ها

✏️ چگونه رمان ما را درمان می‌کند؟

💠 متون صوفیانه/عرفانی ما را وارد قلمرو معجزه می‌کنند: انسان‌هایی ظاهر می‌شوند در نهایت اِعجاز، روح‌هایی قوی که بر وسوسه‌های تن غالب آمده.اند، ناملایمات جهان را به هیچ گرفته‌اند، و پُر هستند از یقین و اطمینان. آنها موجوداتی بی‌نقص هستند همچون قهرمانان حماسی.

🔰 شما در برابرِ این چهره¬های آرمانی چه حسی دارید؟ شاید حس شرمساری و حقارت از آنچه هستید! هرچقدر آنها بزرگ‌اند تو کوچک می‌نمایی و حقیر. چون تو به قلمرو معجزه راه نداری. بدین‌طریق، این متون عرفانی ناخواسته حسِ شرم از بدن‌هایمان و حقارت روحمان را به ما القا می‌کنند.

💠 شاید از این رو باشد که فیلسوفانی همچون نیچه معتقدند که چنین متون اخلاقی- عرفانی که احساس گناه و شرم را در ما تشدید می‌کنند، انسان را به «حیوانی افسرده» بدل می‌کنند. از دید نیچه، این متون «سندهای بیماری ما» هستند.

🔰 رمان مدرن اما مسیری متضاد طی می‌کند؛ در رمان‌ مدرن از قهرمانان و انسان‌های خارق‌العاده خبری نیست. برای اولین بار در رمان «انسان عادی» ظاهر شد با تمام نقص‌ها و ضعف‌هایش؛ موجودی که اجازه حضور در متون اخلاقی یا عرفانی/حماسی را نداشت و نامحرم پنداشته می شد. موجودی که زندگیش ارزش ثبت شدن نداشت. اساسا این متون عرفانی/ حماسی موعظه‌هایی بودند برای خلاص شدن از «انسان عادی». انسان عادی/عامی انسان گنهکار بود و اهل غفلت.

💠 روانشناسیِ زرد هم در دنیای مدرن این نفرت از «انسان عادی» را تشدید می‌کنند: کتابهای «چگونه پولدار شویم؟» کتابفروشی ها را به اشغال خود درآورده! در این جهانِ فانتزی «یکی میانِ بسیاران بودن» / «عادی بودن»/فقیر بودن تحقیرآمیز است.
مدام تحریکت می‌کنند تا بجنبی، تکانی به خودت بدهی، و از خودت یک "موجود موفق" بسازی که گوی سبقت را از دیگران ربوده در مسابقه موفقیت!

💠 جهانِ رمان، اما، بجای قهرمان سازی، با برگزیدن «فردِ رنجور» به عنوان شخصیت خویش می‌کوشد از «امرِ فرو دست» اِعادۀ حیثیت کند.رمان‌های داستایفسکی پُرند از فقرا، بیماران، فرودستان، تنهایان. کنشِ قهرمانانۀ انسانِ امروز چنین می‌تواند باشد:«من می‌خواهم معمولی باشم».

🔰 حالا فهمیدید چگونه رمان می‌تواند ما را از بیماری‌ها شفا دهد؟ ما همان انسان‌های عادی هستیم که در رمان‌ها ظاهر می‌شویم، بدون آنکه سرزنش شویم، بدون آنکه مورد داوری قرار گیریم، بدون آنکه مجبور باشیم از خودمان خجالت بکشیم. همانگونه که هستیم با تمام ضعف-هایمان در لابلای سطور رمان جاخوش می‌کنیم و هیچ‌کس جرات نمی‌کند محکومان کند. خردِ رمان چنین محکومیتی را روا نمی‌دارد. خردِ رمان به ما اجازه می‌دهد که «کسی» باشیم بی‌هیچ پشیمانی.

💠 رمان بیماری ما را شفا می‌بخشد از طریق خلاص‌شدن از احساس گناه و تحقیر و شرم.

🔰 رمان به روح کوچک ما اجازه می‌دهد تا در بدن هایمان آسوده باشد.

💠 رمان برخلاف متون موعظه‌وار، نه اجازه می‌دهد داوری کنیم و نه داوری شویم. من با تمام بدی هایم سهمی از "حقیقت" دارم.

🔰 رمان ما را با «خودمان» آشتی می‌دهد.

@arefdanyali77

آنگاه که به زبان آدمیان و فرشتگان سخن می‌گویم، اگر عاری از مَحبت باشم چیزی نیستم جز مفرغی که به صدا درمی‌آید و سِنجی که بانگ آن طنین‌انداز می‌شود.

آنگاه که عطای نبوت را دارم و از جملۀ اسرار و سراپای علم آگاه‌ام، آنگاه که کمال ایمان را دارم، ایمان که کوهساران را جابجا می‌سازد، اگر عاری از محبت باشم هیچ‌ام.

آنگاه که تمامی اموال خویش را صدقه می‌دهم، آنگاه که پیکر خویش را به شعله‌های آتش می‌سپارم، اگر عاری از محبت باشم، این‌ها مرا به کاری نمی‌آید.

محبت بردبار است، محبت آمادۀ خدمت است، رشک نمی‌ورزد، محبت فخر نمی‌فروشد، مغرور نمی‌شود، هیچ کار ناشایستی نمی‌کند، نفع خویش را نمی‌جوید، به خشم نمی‌آید، به بدی اعتنا نمی‌کند. از ستمگری شادمان نمی‌شود، لیک از راستی مسرور می‌گردد. همه‌چیز را عذر می‌نهد، همه‌چیز را باور می‌کند، به همه‌چیز امید می‌بندد، همه‌چیز را تاب می‌آورد.
محبت هرگز زوال نمی‌پذیرد.

نبوّت‌ها از میان خواهد رفت. زبان‌ها خاموشی خواهد گرفت. علم از میان خواهد رفت. چرا که علم ما ناقص است و نبوت ما نیز ناقص است. لیک چون آنچه کامل است بیاید، آنچه ناقص است از میان خواهد رفت...

پس اکنون این سه چیز باقی می‌ماند: ایمان و امید و محبت، لیک بزرگترینِ اینها محبت است.

(رسالۀ اول پولس به کُرنتیان، ترجمۀ پیروز سیار)

@eudemonia

تازه‌واردها مهم‌ترین افراد این جلسه هستند.

@eudemonia

چگونه نگرانی‌های خود را فروبنشانید و بهتر بخوابید؟
#روان‌درمانی، #خواب، #happify

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

#دیکانستراکشن
[کنار زدن لایه‌های تاریخی متن برای رسیدن به صداهای شنیده‌نشده]

@eudemonia

پیش از آن که واپسین نفس را برآرم
پیش از آن که پرده فروافتد
پیش از پژمردن آخرین گُل
برآنم که زندگی کنم
برآنم که عشق بورزم
برآنم که باشم

در این جهان ظُلَمانی
در این روزگار سرشار از فجایع
در این دنیای پر از کینه
نزد کسانی که نیازمند من‌اند
کسانی که نیازمند ایشانم
کسانی که ستایش‌انگیزند

تا دریابم
شگفتی کنم
بازشناسم
که‌ام
که می‌توانم باشم
که می‌خواهم باشم

تا روزها بی‌ثمر نمانَد
ساعت‌ها جان یابد
لحظه‌ها گرانبار شود

هنگامی که می‌خندم
هنگامی که می‌گریم
هنگامی که لب فرومی‌بندم

در سفرم به سوی تو
به سوی خود
به سوی خدا
که راهی‌ست ناشناخته
پُرخار
ناهموار
راهی که -باری-
در آن گام می‌گذارم
که قدم نهاده‌ام
و سرِ بازگشت ندارم

بی‌آنکه دیده باشم شکوفاییِ گل‌ها را
بی‌آنکه شنیده باشم خروش رودها را
بی‌آنکه به شگفت در آیم از زیبایی حیات

اکنون مرگ می‌تواند فراز آید
اکنون می‌توانم به راه افتم
اکنون می‌توانم بگویم که زندگی کرده‌ام

#مارگوت_بیکل_شاملو

@eudemonia

خود به‌منزلۀ اثر هنری (۱)
میشل فوکو

[در تلقی یونانی-رومی از «پرورش خود»] افراد انتخاب می‌کنند و خودشان تصمیم می‌گیرند که به خویشتن‌شان بپردازند: نوعی انتخاب زیستی و شیوه‌ای از زندگی که افراد بر خودشان تکلیف می‌کنند. و بر حسب چه چیزی بر خودشان تکلیف می‌کنند؟ نه برای رستگار کردن روح‌شان و رسیدن به جاودانگی پس از مرگ چون بدان اعتقاد ندارند. [بلکه] این کار را فقط از آن رو می‌کنند که از زندگی‌شان اثری هنری بسازند یعنی به دلیل انگیزه‌هایی زیبایی‌شناختی از زیستن است که این شیوه از زندگی را انتخاب می‌کنند. وانگهی این ایدۀ به باور من بسیار مهم را نسبتاً از دیرباز در جامعه‌مان اما در شکل‌هایی اندکی خفیف‌تر بازمی‌یابیم، این ایده که اثر اصلی هنری که هر کسی باید بدان مشغول شود یعنی عرصۀ اصلی که باید ارزش‌ها و تکنیک‌های زیبایی‌شناختی را در آن به کار بندد عبارت است از خویشتن و زندگی و زیستنش.

#میشل_فوکو، پرورش خود، ترجمۀ نیکو سرخوش و افشین جهاندیده، نشر نی

@eudemonia

خودشیفته‌ای که می‌شناسی
دفاع از خود در برابر خودشیفته‌های حاد
نویسنده: جوزف بارگو
مترجم: کورش کامیاب
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۷۲
قطع: رقعی
قیمت: ۵۵۰۰۰ تومان

وقتی می‌شنویم دربارۀ کسی از صفت «خودشیفته» استفاده می‌شود، کلیتی از یک مفهوم در ذهنمان نقش می‎بندد؛ مفهومی کلی معادل «نخوت و تکبر». از یک سو با مفهومی مواجه‌ایم که تصوری کلی از آن نزد همۀ ما وجود دارد و از این حیث برای همۀ ما آشناست؛ اما از سوی دیگر وقتی قرار است دربارۀ جزئیات آن بیندیشیم و سخن بگوییم، آن را خالی از ابهام نمی‌یابیم. تازه متوجه می‌شویم معنای این واژه برایمان گنگ است و بیش از اندازه تعمیم داده شده است؛ به‌ویژه وقتی متوجهِ تفاوت‌های رفتاری میان افرادی می‌شویم که پیش‌تر همۀ آنها را مصادیقی برای این مفهوم واحد، و کلیشه‌شده، در نظر می‌گرفتیم.
هدف این کتاب رهانیدن مفهوم خودشیفتگی از این معنای کلیشه‌ای، و روشن کردن ماهیت پیچیدۀ آن است. مثال‌ها و نمونه‌هایی متنوع از انواع شخصیتِ خودشیفته در کتاب آمده است که نشان می‌دهد «خودشیفتگی» درواقع طیف وسیعی از ویژگی‌ها را در بر می‌گیرد که می‌تواند از فردی به فرد دیگر تغییر کند. اگر مایل‌اید خودشیفته‌‎ها را دقیق‌تر بشناسید و تفاوت‌های میان آنها را از یکدیگر تشخیص دهید، به این کتاب نیاز خواهید داشت. همچنین، اگر به دنبال آموختن تکنیک‌هایی برای نشان دادن واکنش‌های درست در مقابل خودشیفته‌ها هستید، خواندن این کتاب را به شما پیشنهاد می‌کنیم. درنهایت، اگر خواستید جسارت به خرج دهید و از دریچۀ مفهوم «خودشیفتگی» هم نگاهی به خودتان بیندازید و ببینید چگونه هرازگاهی رفتارهای خودشیفته‌وار از شما سر می‎زند، این کتاب را از دست ندهید.

#مجموعه_خوب_زیستن
#خودشیفته‌ای_که_می‌شناسی
#جوزف_بارگو
#کورش_کامیاب
#بابک_عباسی

@kargadanpub 🦏

از اختلال شخصیت خودشیفته چه می‌دانید؟

معرفی زیرمجموعه‌های اختلال شخصیت خودشیفته بر طبق DSM-5 و درمان آن

@mindoscope
@eudemonia

▫️معجزه‌ی توجه‌آگاهی

توجه‌آگاهی (مایندفولنس) را آگاهی از تجربه‌ی حاضر همراه با پذیرش آن دانسته‌اند. همچنین آن را نوعی خاص از توجه کردن معرفی کرده‌اند؛ توجه کردنی عمدی، بدون قضاوت و در لحظه‌ی حال. تعریف دیگری که برداشتی شفاف از توجه‌آگاهی فراهم می‌کند این است که آن را آگاهی از تجربه، بدون ترجیح دادن تجربه‌ای دیگر بر تجربه‌ی حاضر، بدانیم. آیا بدون توجه کردن ـ آن‌هم توجه عمدی، بدون قضاوت و در لحظه‌ی حال ـ می‌توان خوب زیست؟ آیا می‌توان بدون حضور داشتن و آگاه بودنی که از این شکلِ خاص توجه کردن حاصل می‌شود، زندگی را در تمامیت و ارتباط درونی بین اجزایش زیست؟

معجزه‌ی توجه‌آگاهی از اولین کتاب‌هایی است که این نوع زیستن و تکنیک‌های پرورش دادن آن را از زبان راهبی ویتنامی به جهانیان معرفی کرد. این کتاب خواننده‌ی امروزی خود را به سرچشمه‌ها می‌برد؛ آنجا که توجه‌آگاهی و تکنیک‌های پرورش آن در خدمت خوب زیستن‌اند، جایی که نسیمی خنک می‌وزد و این جملات به گوش می‌رسند: «چایت را بنوش» و «همچو رود جاری شو».

نشست هفتگی شهرکتاب در روز سه‌شنبه ۲۱ مرداد ساعت ۱۶ به نقدو بررسی کتاب «معجزه‌ی توجه آگاهی» نوشته‌ی تیک نات هان با ترجمه مرتضی کشمیری و پیوند جلالی اختصاص دارد که با حضور دکتر لادن فتی، مرتضی کشمیری و سیاوش نیک‌پور در مرکز فرهنگی شهرکتاب به صورت مجازی برگزار می‌شود.

علاقه‌مندان می‌توانند این نشست را از اینستاگرام این مرکز به نشانی Instagram/bookcityculturalcenter به‌صورت زنده پیگیری کنند.

برای مواجه شدن با دردهای اجتناب‌ناپذیر زندگی چه راه‌هایی هست؟
#راس_هریس
ترجمهٔ حسین محمدی‌زاده

@eudemonia

زنی علی را دید و گفت گویی خرد و دوباره شکسته‌بندی شده است.

ابوسعید آوی(ادیب ایرانی قرن چهارم)، النثرالدّر

@sahandiranmehr
@eudemonia