[تکرار؛ با کیفیت بهتر صوتی و تصویری]

مونتنی؛ دربارهٔ عزت نفس

یکی از خواندنی و شنیدنی‌ترین فیلسوفان، و البته یکی از مدرن‌ترینِ ایشان، میشل دو مونتنی است- علی‌الخصوص اگر راویْ آلن دوباتن باشد.

ترجمهٔ این مستند دربارۀ زندگی و اندیشه‌های مونتنی را حدود یک سال پیش به آقای محمدی‌زاده پیشنهاد کردم اما به دلیل مشغله‌های مترجم و نسبتاً طولانی بودن ویدئو (۲۴ دقیقه) کار ترجمه‌اش طول کشید.
اما حالا حاصل کار مونتنی دوباتن و جناب مترجم اینجاست، با موسیقی متن زیبایی که حال‌و‌هوای رنسانس دارد.
دیدنش را از دست ندهید.

مونتنی؛ دربارهٔ عزت نفس
آلن دوباتن
ترجمه و‌ زیرنویس از حسین محمدی‌زاده
ویرایش در کانال «خوب زیستن»

@eudemonia

«همه چیز را نمی‌دانم، با این‌حال چیزهای زیادی را درک می‌کنم.»

(مادلین لِنگِل، چین‌خوردگی در زمان)

@eudemonia

‍‍ ‍‍ روزگاری زوج بندبازی بودند. استاد، بیوه‌مردی فقیر و شاگرد، دختری کوچکی به نام مِدا بود. هر دو آنها در خیابان برنامه اجرا می‎کردند تا پول کافی برای غذا به دست آورند. آنها از ستونی از نی بامبو استفاده می‎کردند که استاد آن را روی سرش قرار می‎داد و دختر به آهستگی از آن بالا می‎رفت تا به انتهای ستون می‎رسید. در حالی که دختر آن بالا بود استاد به راه رفتن ادامه می‏داد.

هر دوی آنها باید تمام توجهشان را صرف می‎کردند تا کاملاً متعادل بمانند و از وقوع حادثه جلوگیری کنند. روزی استاد به شاگردش گفت: «ببین مِدا، من مراقب تو هستم و تو مراقب من باش، این‌طور می‎توانیم به هم کمک کنیم تا متمرکز و متعادل بمانیم و از حادثه جلوگیری کنیم. بنابراین می‎توانیم مطمئن باشیم که غذای کافی به دست می‎آوریم». مدا جواب داد «استاد عزیز، من فکر می‎کنم بهتر است هر کدام از ما خودش را تحت نظر داشته باشد. مراقبت از خود یعنی مراقبت از هر دو ما. به این صورت مطمئنم که اتفاقی برایمان نمی‌افتد و غذای کافی به دست می‎آوریم.»

معجزۀ توجه‌آگاهی، تیک نات هان. انتشارات کرگدن
@mindfulliving

پرونده‌ای برای فرزندآوری

🔹خیلی‌ها معتقدند بچه‌دار شدن یک‌جور بی‌اخلاقی است. از نظر آن‌ها اینکه کس دیگری را بدون آنکه بخواهد به دنیایی پر از سختی و رنج بیاوری، خودخواهانه است. اما فرض دیگری هم زیر این حرف نهفته است: اگر به‌اندازۀ کافی پولدار باشی، اشکال ندارد بچه‌دار شوی، اما اگر فقیری، فکرش را هم نکن.
🔹بچه‌دارشدن این روزها سخت‌تر از همیشه شده است. دغدغۀ تربیت، تحصیل و آیندۀ بچه‌ها پدر و مادرها را رها نمی‌کند، با وجود این، آیا هنوز استدلال‌های قدرتمندی به‌نفع بچه‌دار شدن وجود دارد؟

@eudemonia

برای مطالعهٔ مقالات به لینک زیر مراجعه کنید:

http://tarjomaan.com/report/9791/

الهام نظری:
«اوضاع طوری شده که آدم به سختی می‌تواند از چیزهای معمولی و عادی زندگی بنویسد، از کتاب‌ها، فیلم‌ها، حرف‌ها، قصه‌ها. اگر دائم از این شرایط سخت نگویی ممکن است دیگران فکر کنند بی‌غمی یا بی‌تفاوتی. در حالی که هر کس در گوشه‌ی خلوت خودش دارد یک جور رنج می‌کشد، چه بروز بدهد و چه ندهد.»
.

نظر مصطفی ملکیان دربارهٔ کتاب خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://castbox.fm/vd/283725650

☘️ برخی از مهمترین لایوهای اخیر فرهنگی اینستاگرام

🔸 بحران‌ها، معضلات

- مواجهه جامعه با قتل‌های ناموسی در گفتگو با سیمین کاظمی

- زندگی ستایش‌انگیز، زندگی رشک‌انگیز در گفتگو با کاوه بهبهانی

- کار روشنفکری و نسبت آن با سلبریتی بودن/نبودن در گفتگو با کاوه بهبهانی

- تاب‌آوری در مواجهه با واقعیت سوگ در گفتگوی مرتضی کریمی و امیر آرامی

- کیفیت زیست و خانه به عنوان سمبلی برای زیستن در گفتگو با سیدمحمد بهشتی

🔸 تکامل

- مبانی ریاضی تکامل در گفتگو با عطا کالیراد

- زیباشناسی تکاملی در گفتگو با هادی صمدی

- سازوکار ذهن و اخلاق تکاملی در گفتگو با حسین دباغ

- منشاءِ حیات، از فیزیک تا بیولوژی در گفتگو با عرفان خسروی

- اخلاق تکاملی و سیر تاریخی آن در جوامع انسانی در گفتگو با حسین محمودی

- نخستین مواجهه با نظریه تکامل در ایران عصر قاجار در گفتگو با امیرمحمد گمینی

- آشنایی با انسان‌شناسی زیستی با نگاه تکامل محور در گفتگوی عرفان خسروی با محمدحسین کازرون

🔸 تحلیل و معرفی کتاب

- کتاب دیگر دوستی موثر اثر پیتر سینگر در گفتگوی حسین گایینی و کاوه بهبهانی

- کتاب «واقع‌نگری؛ جهان را کژ می‌فهمیم» اثر هانس رُزلینگ در گفتگوی علی کاظمیان و علی صاحبی

- بررسی کتاب سرگذشت فلسفهٔ غرب اثر آلن دو باتن با سخنرانی یاسر پوراسماعیل، بابک عباسی، میثم محمدامینی و علی‌اصغر محمدخانی

🔸 تحلیل فلسفی-روانشناسانه فیلم


- فیلم آشفته‌گی در گفتگوی علی فرهمند با حسین بیات

- فیلم نازارین در گفتگوی حسین محمودی و محمدرضا سرگلزایی

- فیلم شکلات در گفتگوی حسین محمودی و محمدرضا سرگلزایی

- فیلم آنا کارنینا در گفتگوی حسین محمودی و محمدرضا سرگلزایی

- فیلم دریای درون در گفتگوی حسین محمودی و محمدرضا سرگلزایی



🔸 اخلاق و چالش‌ها

- زندگی، فلسفه و برابری در گفتگو با مرتضی مردیها

- درباره انسان‌شناسی و عدالت شنوایی در گفتگوی متین قدیمی و مرتضی کریمی

- تاملاتی درباب تخصیص منابع درمانی در شرایط کمیابی در گفتگو با کاوه بهبهانی

🔸 ادبیات

- شناخت سعدی در گفتگو با اصغر دابه

- شرح غزلیات شمس در گفتگو با امیر اکرمی

- محمد مجتهد شبستری: معنای دین از منظر مولانا

- خیام فیلسوف و شاعر در گفتگوی خشایار طیار با کاوه بهبهانی

🔸 الهیات و دین

- صلح امام حسن از داود فیرحی

- تاریخمندی مفهوم خدا از اکبر جباری

- الهیات استعاری در گفتگو با حسین دباغ

- به طعام خود بنگریم از سید حسن اسلامی اردکانی

- گفتگو در دعوت انبیا به روایت قرآن از محسن آرمین

- امام علی؛ حکمرانی و بحران های اجتماعی از داود فیرحی

- قرآن و جریان های فکری ایران معاصر در گفتگو با احمد پاکتچی

- فقه و روشنفکری دینی، ضرورت پل‌سازی در گفتگو با داود فیرحی

- مشخصات ویژه دین و دینداری در پنج دوره تاریخی از محمد مجتهد شبستری

🔵 اخبار لایوهای فرهنگی را اینجا در تلگرام و اینجا در اینستاگرام دنبال کنید

کدام نظام ِ سیاسی شادکامیِ بیشتری ایجاد می‌کند؟

از متن:

🔹اکثر ما همچون رواقیون هستیم؛ تصور می‌کنیم که افراد باید خودشان خوش‌بختی‌شان را بیابند: کلید خوش‌بختی برای زندگی خوب، سخت کارکردن و مقاومت در برابر مشکلات است. ممکن است این «فردیت‌گراییِ سفت‌وسخت» با روحیۀ آمریکایی همخوان باشد، ولی در تضاد با حجم فزاینده‌ای از تحقیقات تجربی قرار دارد که نشان می‌دهد بعضی جوامع، نسبت‌به جوامع دیگر، رضایت بیشتری از زندگی دارند. به‌بیان‌دیگر، خوش‌بختی بیشتر از آنکه روانی باشد امری اجتماعی است.

🔹اگر این‌گونه باشد پس، همان‌طور که آلبرت آینشتاین می‌گوید، گام بدیهیِ بعد این است که «از خودمان بپرسیم ساختار جامعه و نگرش فرهنگی انسان باید چه تغییری را از سر بگذرانند تا زندگی انسان تا حد ممکن رضایت‌بخش شود». اقتصاددانان، دانشمندان علوم‌سیاسی و دیگر دانشمندانِ علوم‌اجتماعی در حوزه‌های درحال‌رشدِ اقتصاد سیاسیِ بهروزی یا همان «اقتصاد‌ خوش‌بختی»، برای درک بهتر اینکه چه چیزی منجر به زندگی‌های رضایت‌بخش می‌شود، از روش‌های تجربی و نه نظری استفاده می‌کنند. اقتصاد‌ خوش‌بختی را نباید با «روان‌شناسی مثبت‌گرا» اشتباه گرفت. روان‌شناسی مثبت‌گرا خوش‌بختی را مسئلۀ نگرش‌های فردی می‌داند، اما در مقابل، محققانِ «اقتصاد‌ خوش‌بختی» مدعی‌اند زندگی رضایت‌بخش به‌طور کلی ریشه در شرایط عینی دارد، به‌گونه‌ای که گرایش‌‌‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعیِ جوامع می‌توانند خوش‌بختی‌ِ فردی را به‌دقت پیش‌بینی کنند.

@eudemonia

متن کامل:
http://tarjomaan.com/neveshtar/8311/

با آمدن شب سالخوردگی فرامی‌رسد

«قطعا مرگ برای رواقیون مهم است و باید در زندگی شتاب کرد نه دقیقا برای مردن بلکه برای مهیای مرگ شدن و همان‌طور که خوب می‌دانید کمال مطلوب رواقیون این است که هر روزِ زندگی را به‌گونه‌ای زندگی کنید که گویی آخرین روز است. در نامه‌ای از سنکا متنی بسیار جالب هست و او در این نامه می‌گوید روزْ تصویری کوچک از سال است- صبحْ بهار است، ظهرْ تابستان و الی آخر- و سالْ تصویری کوچک‌شده از زندگی است- بهارْ کودکی است، تابستانْ جوانی...

سنکا می‌گوید شما باید هر روزتان را چنان زندگی کنید که گویی یک سال است و همچنین باید هر روزتان را چنان زندگی کنید که گویی عمرتان است. هر صبح خودتان را کودک در نظر بگیرید و بدانید با آمدن شب سالخوردگی فرامی‌رسد و شما باید در پایان روز مهیای مرگ باشید»

#میشل_فوکو، پرورش خود، ترجمۀ نیکو سرخوش و افشین جهاندیده، نشر نی

@eudemonia

پرونده‌ای برای کتاب‌های خودیاری و کتاب‌های ضد خودیاری
با مقالاتی در دفاع و نقد کتاب‌های خودیاری از آلن دوباتن، مارک منسون، سو‌ِند برینکمن

@eudemonia

http://tarjomaan.com/news/9533/

مجموعه خوب زیستن
نشر کرگدن
@kargadanpub 🦏

وقتی صحبت از بی‌خیالی است گربه‌ها شاید اربابان جهان باشند. برای همین از اینکه کتابم خیلی‌ها را یاد گربه‌ها می‌اندازد خوشحال می‌شوم.

#مارک_منسون (نویسندۀ کتاب هنر ظریف ‌بی‌خیالی)

@eudemonia

🔹️🔹️با خود بودن

اغلب ما خیال می‌کنیم که جهان درونی داریم و در تنهایی به خودمان فکر می‌کنیم و برای خودمان وقت می‌گذاریم. بسیاری از ما در این لحظات صرفا مسائل جهان بیرون را می‌آوریم درون خودمان و مشغول آن‌ها می‌شویم. به شغلمان فکر می‌کنیم و خطرها و فرصت‌های پیش رویش، به داشته‌هایمان و ارزش و بهایشان، به آدم‌های دور و برمان و واکنش‌هایشان و ‌‌... . ما در تنهایی به چیزهایی فکر می‌کنیم که به‌نحوی با ما مرتبط‌اند، اما به خودمان، به آن هسته درونی‌ترِ این چیزها و اتفاقات فکر نمی‌کنیم: به اشتیاق‌ها و ترس‌هایی که ما را می‌سازند، به خواسته‌های عمیقی که کامیابمان می‌کنند ولی رهایشان کرده‌ایم، به سرگشتگی‌هایی که باید کاری برایشان کرد، به خوشی‌های عمیقی که باید برایشان جنگید و ... . بله، چیزی بیش از آن انسانِ در رابطه با دیگران وجود دارد؛ موجودی که می‌تواند مورد خطاب ما باشد و نیست. اغلب ما با آن آدمی همنشینیم که همنشین دیگران است. اما در درون همه ما کسی هست که جدای از دیگران و جدای از جهان بیرونی، در سکوت زندگی می‌کند و نیازمند دیده شدن است. به خود فکر کردن، با خود بودن و به خود پرداختن یعنی همدلانه به نجواهای این صدای کمتر شنیده شده گوش دادن‌. راستش خود من هم که این حرف‌ها را می‌زنم، با این همنشینیِ درونی غریبه‌ام و آن را درست نمی‌شناسم. اما به تجربه فهمیده‌ام که جهان بیرون را دوباره در درون زیستن و به گفتوهای بیرونی ادامه دادن، با خود بودن نیست. کم‌کم در این دوره از عمر، احساس می‌کنم با خود بودن و با خود نشستن شفابخش است اما چیزی است که لااقل من هنوز بلد نیستم.

#محمود_مقدسی
@TheWorldasISee

دربارهٔ کتاب «احساسات سیاسی» نوشتهٔ مارتا نوسبام


🔹نوسبام معتقد است دولتْ بدون عشق شکست می‌خورد، به‌دلیل این محدودیت که: بدون عشق، رنج دیگران تأثیری بر ما ندارد. بخشی از شکست ما این است که قربانیان رنج را به‌اندازۀ کافی شبیه خودمان نمی‌دانیم. تجربۀ ستم‌دیدگی ضروری است: نوسبام «بدونِ محاکمه مجازات‌کردن»، «استثمارکردنِ کارگران» و «محرومیتِ معلولان از تحصیل» را مثال‌هایی از آن نوع شکست برای عشق به مردم می‌داند که گاهی به آن دچار می‌شویم.

🔹در این لحظات توصیه‌های عملیِ نوسبام بیش از هر وقت دیگر تأثیرگذار است. ما نیاز به فرهنگی عمومی نداریم تا محبتی عمیقاً ریشه‌دار ایجاد کنیم. اما نیاز به برنامه‌هایی اجتماعی و فرهنگی داریم که دیدگاه‌های ما را آموزش دهد؛ دیدگاه‌هایی دربارۀ اینکه به‌رسمیت‌شناختن نیاز به چه کارهایی از جانب ما دارد و چه کسانی را باید به رسمیت بشناسیم.

🔹ویتگنشتاین باور داشت که وقتی نمی‌توانیم وضعیتمان را متفاوت ببینیم و وقتی که برخی جنبه‌ها را نمی‌بینیم، فلسفه به مسیر اشتباهی رفته است. این شیوه‌های دیدنِ ما به شکل‌گیری پرسش‌هایی دربارۀ عدالت و جامعۀ دمکراتیک می‌انجامد. چیزی که ما عادلانه و ناعادلانه می‌بینیم، در کنار چیزی که عشق محسوب می‌شود و همین‌طور کسانی که ما به‌عنوان ذی‌حق و محترم به رسمیت می‌شناسیم، مبتنی است بر اوضاع سیاسی و اجتماعی‌ای که ما خود را در آن می‌یابیم. هرچند قلمروی عشق می‌تواند هدفی نامناسب برای دولت باشد، پیشنهادهای مثبت نوسبام برای شکل‌بخشیدن به ادراکات ما می‌تواند هدف دیگری را برآورده سازد: پرورش‌دادنِ صورت‌هایی از به‌رسمیت‌شناختن که به‌لحاظ اجتماعی مهم‌اند. به‌منظور دیدن اینکه چه به‌رسمیت‌شناختن‌هایی از دیگران وظیفۀ ما است و چه کسانی را باید به رسمیت بشناسیم، نیاز به ابزار فرهنگی نوسبام داریم: هنر بصری و مفهومی، سخنرانی‌ها، فیلم، ادبیات، معماری و حتی نظریه.

@eudemonia

متن کامل:

http://tarjomaan.com/barresi_ketab/7957/

بالاخره می‌فهمی، همونطور که من فهمیدم ...
که شناختن مسیر با طی‌کردنش فرق داره.

مورفیوس

@mashghesiah

#به_اعدام_بیندیشیم

فیلسـوفی سیاسـی بـه نام جفـری ریمن
مدعی است اصل تناسب [جرم و مجازات] با اصلی که می‌توانیم آن را اصل نجابت انسان بنامیم محدود می‌شود. مجازات‌هایی هست که آنها را اجرا نمی‌کنیم، حتی اگر فرد محکوم سـزاوار چنین مجازاتی باشـد، چراکه اجرای چنین مجازات‌هایی ناقض انسانیت و نجابت مشترک ماست. ازاین‌رو، ما به تجاوزگر تجاوز نمی‌کنیم، شـکنجه‌گر را شـکنجه نمی‌کنیـم و غیـره. زیـرا انجـام چنیـن اعمالی مـا را به سطحی که مخالف آن هستیم تنزل خواهد داد. نکتۀ جالب در مورد نظر ریمن اینکه او انکار نمی‌کند این مجرمان سـزاوار چنین مجازات وحشـتناکی‌اند؛ او تنها می‌گوید به علت نجابت مشترک باید به دنبال مجازات موجه دیگری باشـیم. او اسـتدلال می‌کند با وجود این، همچنان مجبوریم به اصل تناسـب توجه و شـدیدترین مجازات را برای بدترین جرایم اِعمال کنیم. ریمن به دو نکتۀ دیگر نیز اشاره میکند. نخست، همۀ ما درستی اصل نجابت را تصدیق می‌کنیـم و دلیـل اینکـه از برخـی مجازات‌های وحشـتناک، که ممکن اسـت مؤثر نیز باشند، پرهیز می‌کنیم همین است.

دوم، ما باید اعدام را در دسته‌ای از مجازات‌ها قرار دهیم که ناقض اصل نجابت انسانی است. این تصمیمی است که تمام جوامع معتقد به لیبرال‌دموکراسی گرفته‌اند.

برگرفته از کتاب اخلاق: رویکردی کثرت‌گرایانه به نظریه اخلاق (نشر کرگرن)

@kargadanpub 🦏

فلسفه - زندگی خوب: کانت
#فلسفه، #زندگی_خوب، #کانت، #کریس_سورپرنانت

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو با کیفیت بالا در آپارات
🍂

کیست که تن چو جام می جمله دهن نمی‌کند

@eudemonia

اگر می‌توانستم در برابر بعضی هیجان‌های سخت و ‌ناخوشایندم چنین واکنشی داشته باشم شاید کمی زودتر شلوارم را رها می‌کردند؛ شاید.
#پذیرش
#اکت
@eudemonia

در دفاع از کلمات قصار

🔹بخش قابل توجهی از تاریخ فلسفه در غرب را می‌شود به‌مثابۀ تلاش‌هایی برای برپایی نظام روایت کرد. حال آنکه بخش بزرگی از تاریخ گزین‌گویه‌ها را می‌توان چونان هشدار، ایستادگی و روی گرداندن از این کلان‌سیستم‌ها، از طریق خلق پاره‌های ادبی، به شمار آورد. فیلسوف خطوط پیوسته‌ای از استدلال را به نقد می‌کشد یا بنا می‌نهد؛ اما گزیده‌گو خطوط پراکنده‌ای از شهود را به شکل ترکیبی ادبی می‌سراید. یکی از این دو در زنجیرۀ منطق حرکت می‌کند و دیگری این زنجیره را پاره می‌کند و درمی‌گذرد.

🔹چه خواهد شد اگر تاریخ فلسفه را نه از چشم‌انداز نظام‌های اندیشه، بلکه با تلقی جایگزینی بنگریم که به پاره‌ها و گزیده‌های اندیشه توجه بیشتری نشان می‌دهد؟

🔹به‌عنوان نمونه گفتۀ هراکلیتوس را در نظر آورید که «ذاتْ پنهان‌شدن را دوست دارد»؛ یا این سخن پاسکال که «سکوتِ جاودانِ این فضاهای نامتناهی مرا به هراس می‌افکند»؛ یا این گزین‌گویۀ نیچه که «اگر بنا باشد معبدی بر پا شود، باید معبدی ویران گردد». هراکلیتوس پیش از و در برابر افلاطون و ارسطو، پاسکال پس از و در برابر دکارت و نیچه پس از و در برابر کانت و هگل ایستاده‌اند. آیا می‌توان حرکت تاریخ اندیشه را بر مدار گزین‌گویه‌ها تحلیل کرد؟

🔹هر گزین‌گویه‌‌ای مستلزم تفسیر است و در این تفسیر، خواننده به مشارکت در کنش فلسفی فراخوانده می‌شود. او دعوت می‌شود که خود نیز فلسفه بورزد. ازاین‌رو گزین‌گویه‌ها هم‌زمان پیش از فلسفه حضور دارند، در برابر آن می‌ایستند و پس از فلسفه ادامه می‌یابند.

@eudemonia

متن کامل:
http://tarjomaan.com/neveshtar/9800/