#در_دست_انتشار
فضیلت‌های اجتماعی
به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
ویراستۀ مسعود علیا
مجموعهٔ «خوب زیستن»
نشر کرگدن
@eudemonia
فضیلت‌های اجتماعی
به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
ویراستۀ مسعود علیا
مجموعهٔ «خوب زیستن»
نشر کرگدن
@eudemonia
#در_دست_انتشار
بگومگوهای زندگی مشترک
به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ مریم خدادادی
ویراستۀ مسعود علیا
مجموعهٔ «خوب زیستن»
نشر کرگدن
@eudemonia
بگومگوهای زندگی مشترک
به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ مریم خدادادی
ویراستۀ مسعود علیا
مجموعهٔ «خوب زیستن»
نشر کرگدن
@eudemonia
#در_دست_آماده‌سازی
کودکی و آسیب‌های روانی
به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمهٔ رشید جعفرپور
ویراستهٔ مسعود علیا
«دربارۀ رنج کشیدن در سکوت»
🔹علیرغم قوت قلب دادن‌های بسیار، علیرغم آزادی‌های سیاسی و توصیه‌های روان‌شناسانه، هنوز اکثر ما در سکوت رنج می‌کشیم. نمی‌گوییم مشکل چیست، چه می‌خواهیم، از چه چیزی عصبانی هستیم، از چه چیزی شرمساریم و دوست داریم اوضاع چه جور باشد- تا وقتی که دیگر کار از کار گذشته است.
🔹شاید بهراستی عجیب نباشد که بی‌پرده حرف زدن همچنان برایمان این قدر دشوار است. در بیشتر تاریخ بشر، بی‌پرده حرف زدن تقریباً خطرناک‌ترین کاری بود که انسانی معمولی می‌توانست انجام دهد. همیشه بالادستی‌های قدرتمندی وجود داشتند که از ما پیروی کامل می‌خواستند و اصلا علاقهای به شنیدن حرف‌هایی نداشتند که ممکن بود بخواهیم بگوییم. بی‌پرده حرف زدن می‌توانست موجب شلاق خوردن، تکفیر یا کشته شدن کسی شود. در بهترین حالت چیزی حدود دویست و پنجاه سال از عمر دموکراسی می‌گذرد و تکامل روانی ما عادت دارد از واقعیتهای اجتماعی فرسنگ‌ها عقب بماند. مدتها بعد از اینکه جنگی تمام می‌شود، ما به هراس قربانیان واکنش نشان می‌دهیم و قرن‌ها بعد از اینکه آخرین ارباب فئودال به آپارتمانی در شهر نقل مکان کرد، هنوز رفتارمان رنگی از افتادگی و حرفشنویِ رعیتِ مرعوب دارد.
🔹در زندگی شخصی، اصول مشابهی در زمینۀ مطیع بودن به کار بسته شده. در طول تاریخ، بچۀ خوب هیچ وقت با صدای بلند صحبت نمی‌کرد. اگر غمگین بودیم، شب روی بالشمان بیصدا گریه می‌کردیم. اگر بهاشتباه قدری جوهر جایی می‌ریختیم، سعی می‌کردیم شواهد قضیه را پنهان کنیم. نیازی نیست فرد بزرگسال زورگویی تمامعیار باشد تا کودکی را عاجز کند. اگر بزرگسالان معمولاً کُفری باشند (ذهنشان درگیر مسائل کاری باشد)، یا افسرده به نظر برسند و در مرز فروپاشی روانی باشند یا ایدئال‌های صُلب و سختی در نظر گرفته باشند دربارۀ اینکه فرزندشان باید چه جور آدمی باشد، احتمالاً بر دهان کودک مُهری خواهد خورد.
🔹حکایت بیشترِ سال‌هایی که بشر روی این سیاره به سر برده، حکایت بدتر شدن، بق کردن، تلخی، خشم سرکوبشده و لب‌های گزیده است- و بهصراحت چیزی نگفتن. تنها همین اواخر، در این واپسین ثانیۀ زمان از چشم‌انداز تکاملی ، به منافع احتمالی و گاهی اوقات ضرورت بیپروا حرف زدن آگاه شده‌ایم.
🔹می‌دانیم که در ادارهها این اتفاق خوبی است که کارکنان فرودست با بالادستی‌های خودشان بی‌پرده صحبت کنند. می‌دانیم که در عشق خوب است اگر کسی از چیزی احساس آزردگی و ناراحتی می‌کند (هر چقدر هم کوچک و کم‌ارزش به نظر برسد) بی‌پرده آن را بیان کند تا بتواند محبت و اشتیاق را دوباره احساس کند. می‌دانیم که در خانواده‌ها خوب است بچه‌ها به پدر و مادرشان بگویند که فلان کار را دوست ندارند یا اگر با آن‌ها بدرفتاری می‌شود، گلایه کنند.
🔹اما میراث اسارت ما فراوان است. لبخندمان زیادی دستبهنقد است؛ زیادی تلاش می‌کنیم که دیگران را خشنود کنیم؛ زیادی در بیان دردی که می‌کشیم تعلل می‌کنیم. به خاطر اخلاق خوبمان نیست. ترسیده و شرمنده‌ایم. دوستی‌مان نه از سر انتخاب، بلکه از سر ناتوانی است، ناتوانی در اینکه جرئت کنیم کسی را ناراحت کنیم.
🔹برای اینکه یاد بگیریم بی‌پرده صحبت کنیم به دو چیزِ نسبتا عجیب نیاز داریم. اول اینکه بپذیریم تا حدی می‌ترسیم. می‌ترسیم اگر بی‌پرده حرفمان را بزنیم، ما را بکُشند. به نظر عجیب و مسخره می‌رسد، اما این احساسِ بچه‌های کوچک است وقتی که بابا در را محکم پشت سرش می‌کوبد یا مامان چندین بار می‌گوید: «آخرش من را می‌کشی.» در تخیلات کودکی است که برای اولین بار تصور ما در این باره شکل می‌گیرد که اگر بی‌پرده صحبت کنیم، چه اتفاقی خواهد افتاد. ثانیاً باید این حقیقت بالغانه را در دوران بزرگسالی‌مان به رسمیت بشناسیم که با همۀ این حرف‌ها کسی قرار نیست ما را بکُشد، زیرا به اندازۀ کافی آدمهایی به خاطر ما کشته شدهاند تا آزادی بیان و حق ما را تضمین کنند تا بتوانیم از شهری که هستیم عبور کنیم و زندگی جدیدی را در جایی دیگر آغاز کنیم. باید چیزی را که در قانون برایمان محفوظ نگه داشته شده به چیزی تبدیل کنیم که سرانجام از نظر روانی برایمان باورپذیر به نظر می‌رسد - و باید شجاعت بورزیم و بی‌پرده صحبت کنیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/2R66bUc
کودکی و آسیب‌های روانی
به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمهٔ رشید جعفرپور
ویراستهٔ مسعود علیا
«دربارۀ رنج کشیدن در سکوت»
🔹علیرغم قوت قلب دادن‌های بسیار، علیرغم آزادی‌های سیاسی و توصیه‌های روان‌شناسانه، هنوز اکثر ما در سکوت رنج می‌کشیم. نمی‌گوییم مشکل چیست، چه می‌خواهیم، از چه چیزی عصبانی هستیم، از چه چیزی شرمساریم و دوست داریم اوضاع چه جور باشد- تا وقتی که دیگر کار از کار گذشته است.
🔹شاید بهراستی عجیب نباشد که بی‌پرده حرف زدن همچنان برایمان این قدر دشوار است. در بیشتر تاریخ بشر، بی‌پرده حرف زدن تقریباً خطرناک‌ترین کاری بود که انسانی معمولی می‌توانست انجام دهد. همیشه بالادستی‌های قدرتمندی وجود داشتند که از ما پیروی کامل می‌خواستند و اصلا علاقهای به شنیدن حرف‌هایی نداشتند که ممکن بود بخواهیم بگوییم. بی‌پرده حرف زدن می‌توانست موجب شلاق خوردن، تکفیر یا کشته شدن کسی شود. در بهترین حالت چیزی حدود دویست و پنجاه سال از عمر دموکراسی می‌گذرد و تکامل روانی ما عادت دارد از واقعیتهای اجتماعی فرسنگ‌ها عقب بماند. مدتها بعد از اینکه جنگی تمام می‌شود، ما به هراس قربانیان واکنش نشان می‌دهیم و قرن‌ها بعد از اینکه آخرین ارباب فئودال به آپارتمانی در شهر نقل مکان کرد، هنوز رفتارمان رنگی از افتادگی و حرفشنویِ رعیتِ مرعوب دارد.
🔹در زندگی شخصی، اصول مشابهی در زمینۀ مطیع بودن به کار بسته شده. در طول تاریخ، بچۀ خوب هیچ وقت با صدای بلند صحبت نمی‌کرد. اگر غمگین بودیم، شب روی بالشمان بیصدا گریه می‌کردیم. اگر بهاشتباه قدری جوهر جایی می‌ریختیم، سعی می‌کردیم شواهد قضیه را پنهان کنیم. نیازی نیست فرد بزرگسال زورگویی تمامعیار باشد تا کودکی را عاجز کند. اگر بزرگسالان معمولاً کُفری باشند (ذهنشان درگیر مسائل کاری باشد)، یا افسرده به نظر برسند و در مرز فروپاشی روانی باشند یا ایدئال‌های صُلب و سختی در نظر گرفته باشند دربارۀ اینکه فرزندشان باید چه جور آدمی باشد، احتمالاً بر دهان کودک مُهری خواهد خورد.
🔹حکایت بیشترِ سال‌هایی که بشر روی این سیاره به سر برده، حکایت بدتر شدن، بق کردن، تلخی، خشم سرکوبشده و لب‌های گزیده است- و بهصراحت چیزی نگفتن. تنها همین اواخر، در این واپسین ثانیۀ زمان از چشم‌انداز تکاملی ، به منافع احتمالی و گاهی اوقات ضرورت بیپروا حرف زدن آگاه شده‌ایم.
🔹می‌دانیم که در ادارهها این اتفاق خوبی است که کارکنان فرودست با بالادستی‌های خودشان بی‌پرده صحبت کنند. می‌دانیم که در عشق خوب است اگر کسی از چیزی احساس آزردگی و ناراحتی می‌کند (هر چقدر هم کوچک و کم‌ارزش به نظر برسد) بی‌پرده آن را بیان کند تا بتواند محبت و اشتیاق را دوباره احساس کند. می‌دانیم که در خانواده‌ها خوب است بچه‌ها به پدر و مادرشان بگویند که فلان کار را دوست ندارند یا اگر با آن‌ها بدرفتاری می‌شود، گلایه کنند.
🔹اما میراث اسارت ما فراوان است. لبخندمان زیادی دستبهنقد است؛ زیادی تلاش می‌کنیم که دیگران را خشنود کنیم؛ زیادی در بیان دردی که می‌کشیم تعلل می‌کنیم. به خاطر اخلاق خوبمان نیست. ترسیده و شرمنده‌ایم. دوستی‌مان نه از سر انتخاب، بلکه از سر ناتوانی است، ناتوانی در اینکه جرئت کنیم کسی را ناراحت کنیم.
🔹برای اینکه یاد بگیریم بی‌پرده صحبت کنیم به دو چیزِ نسبتا عجیب نیاز داریم. اول اینکه بپذیریم تا حدی می‌ترسیم. می‌ترسیم اگر بی‌پرده حرفمان را بزنیم، ما را بکُشند. به نظر عجیب و مسخره می‌رسد، اما این احساسِ بچه‌های کوچک است وقتی که بابا در را محکم پشت سرش می‌کوبد یا مامان چندین بار می‌گوید: «آخرش من را می‌کشی.» در تخیلات کودکی است که برای اولین بار تصور ما در این باره شکل می‌گیرد که اگر بی‌پرده صحبت کنیم، چه اتفاقی خواهد افتاد. ثانیاً باید این حقیقت بالغانه را در دوران بزرگسالی‌مان به رسمیت بشناسیم که با همۀ این حرف‌ها کسی قرار نیست ما را بکُشد، زیرا به اندازۀ کافی آدمهایی به خاطر ما کشته شدهاند تا آزادی بیان و حق ما را تضمین کنند تا بتوانیم از شهری که هستیم عبور کنیم و زندگی جدیدی را در جایی دیگر آغاز کنیم. باید چیزی را که در قانون برایمان محفوظ نگه داشته شده به چیزی تبدیل کنیم که سرانجام از نظر روانی برایمان باورپذیر به نظر می‌رسد - و باید شجاعت بورزیم و بی‌پرده صحبت کنیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/2R66bUc
Forwarded from روزمرّگی‌های یک محیط بان
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
بله اینجا ایرانه 😍
بازیگوشی بچه خرس ها در پناه امنیت مادرشان در یکی از نقاط بکر طبیعت ایران که با جانفشانی محیط بانان حفظ شده است.
فیلم از : حامد تیزرویان
کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾
بازیگوشی بچه خرس ها در پناه امنیت مادرشان در یکی از نقاط بکر طبیعت ایران که با جانفشانی محیط بانان حفظ شده است.
فیلم از : حامد تیزرویان
کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾
آسیب روانی و چگونگی غلبه بر آن ۱/۲
از کتاب کودکی و آسیب‌های روانی به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمهٔ رشید جعفرپور
ویراستهٔ مسعود علیا
آسیب روانی را می‌توان اتفاق بدی تعریف کرد که از بس شدید است نمی‌توانیم بهدرستی درکش کنیم، تحلیلش کنیم یا از آن گذر کنیم. اما - و این جنبۀ شیطانی‌اش است- نه می‌توانیم بهدرستی به خاطرش بیاوریم و نه قادریم بهدرستی به سرشت آن و تأثیراتش بر خودمان بیندیشیم. درون ما جا خوش کرده اما از ما پنهان می‌ماند. حضورش را تنها از طریق علائم و درد نشان می‌دهد. حسمان را نسبت به واقعیت عوض می‌کند بدون این که نسبت به عملیات پنهان شیطانی‌اش به ما هشدار بدهد.
جای تعجب نیست که بسیاری از آسیب‌های روانی در کودکی رخ می‌دهد. کودکان نسبت به آسیب‌های روانی فوقالعاده آسیب‌پذیرند، زیرا ذاتاً در درک درست خودشان و جهان پیرامونشان ناتوان‌اند- و مجبورند تا حد زیادی به والدینشان تکیه کنند، کسانی که غالباً کم‌تر از حد نیاز بالغ، صبور و متعادل‌اند. برای مثال، ممکن است کودکی به دست مادری دچار آسیب روانی شود که دستخوش افسردگی شدید بعد از زایمان شده - بدون اینکه تقصیری داشته باشد. یا ممکن است کودکی با قرار گرفتن در معرض عصبانیت یا خشونت شدید پدرش دچار آسیب روانی شود. یا از آن جا که گسترده‌ترین نوع آسیب روانی در عین حال ملایم‌ترین نوعش است، امکان دارد کودک با چیزی که روان‌شناسان «بی‌توجهی» می‌نامند دچار آسیب روانی شود. به این معنا که، در سن و سالی حیاتی (از زمان تولد تا پنج سالگی و مخصوصاً هجده ماه اول) کودک به اندازۀ کافی عزیز داشته نمی‌شود، تسکینش نمیدهند، آرامش ندارد و، به تعبیری کلی اما ارزشمند، به او عشق نمی ورزند.
نشانۀ بارز دچار بودن به آسیب روانی ترس است. کسانی که آسیب روانی دارند بیش از هر چیزی ترس را تجربه می‌کنند. از نزدیک شدن به دیگران، از رها شدن، از تحقیر و بی‌احترامی، از مریض شدن، احتمالا از رابطۀ جنسی، از سفر، از بدنشان، از مهمانی، از خرده‌شیشه‌های درون ذهنشان و-به معنای گستردۀ کلمه- از جهان می‌ترسند. میراث آسیب روانی وحشت است، خاطرهای ناگفتنی، فراموششده و ناخودآگاه از ترس و وحشت که بر آینده فرافکنده می‌شود. همان طور که دونالد وینیکات روانکاو می‌گوید، «فاجعه‌ای که افراد دچار آسیب روانی می‌ترسند در آینده رخ دهد، از قبل رخ داده.» به همین دلیل است که برای فهمیدن گوشه‌ای از چیزی که ممکن است خیلی قبل‌تر از این‌ها برایمان اتفاق افتاده باشد، نباید خیلی از خودمان دربارۀ گذشته بپرسیم (به طور مستقیم نمی‌توانیم به خاطرش بیاوریم)، بلکه باید بپرسیم که می‌ترسیم بعد از این چه اتفاقی برایمان بیفتد. دلهره‌های ما بهترین سرنخ‌های گذشته‌مان را در خود دارند.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
#در_دست_آماده‌سازی
@eudemonia
https://bit.ly/3hycACt
از کتاب کودکی و آسیب‌های روانی به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمهٔ رشید جعفرپور
ویراستهٔ مسعود علیا
آسیب روانی را می‌توان اتفاق بدی تعریف کرد که از بس شدید است نمی‌توانیم بهدرستی درکش کنیم، تحلیلش کنیم یا از آن گذر کنیم. اما - و این جنبۀ شیطانی‌اش است- نه می‌توانیم بهدرستی به خاطرش بیاوریم و نه قادریم بهدرستی به سرشت آن و تأثیراتش بر خودمان بیندیشیم. درون ما جا خوش کرده اما از ما پنهان می‌ماند. حضورش را تنها از طریق علائم و درد نشان می‌دهد. حسمان را نسبت به واقعیت عوض می‌کند بدون این که نسبت به عملیات پنهان شیطانی‌اش به ما هشدار بدهد.
جای تعجب نیست که بسیاری از آسیب‌های روانی در کودکی رخ می‌دهد. کودکان نسبت به آسیب‌های روانی فوقالعاده آسیب‌پذیرند، زیرا ذاتاً در درک درست خودشان و جهان پیرامونشان ناتوان‌اند- و مجبورند تا حد زیادی به والدینشان تکیه کنند، کسانی که غالباً کم‌تر از حد نیاز بالغ، صبور و متعادل‌اند. برای مثال، ممکن است کودکی به دست مادری دچار آسیب روانی شود که دستخوش افسردگی شدید بعد از زایمان شده - بدون اینکه تقصیری داشته باشد. یا ممکن است کودکی با قرار گرفتن در معرض عصبانیت یا خشونت شدید پدرش دچار آسیب روانی شود. یا از آن جا که گسترده‌ترین نوع آسیب روانی در عین حال ملایم‌ترین نوعش است، امکان دارد کودک با چیزی که روان‌شناسان «بی‌توجهی» می‌نامند دچار آسیب روانی شود. به این معنا که، در سن و سالی حیاتی (از زمان تولد تا پنج سالگی و مخصوصاً هجده ماه اول) کودک به اندازۀ کافی عزیز داشته نمی‌شود، تسکینش نمیدهند، آرامش ندارد و، به تعبیری کلی اما ارزشمند، به او عشق نمی ورزند.
نشانۀ بارز دچار بودن به آسیب روانی ترس است. کسانی که آسیب روانی دارند بیش از هر چیزی ترس را تجربه می‌کنند. از نزدیک شدن به دیگران، از رها شدن، از تحقیر و بی‌احترامی، از مریض شدن، احتمالا از رابطۀ جنسی، از سفر، از بدنشان، از مهمانی، از خرده‌شیشه‌های درون ذهنشان و-به معنای گستردۀ کلمه- از جهان می‌ترسند. میراث آسیب روانی وحشت است، خاطرهای ناگفتنی، فراموششده و ناخودآگاه از ترس و وحشت که بر آینده فرافکنده می‌شود. همان طور که دونالد وینیکات روانکاو می‌گوید، «فاجعه‌ای که افراد دچار آسیب روانی می‌ترسند در آینده رخ دهد، از قبل رخ داده.» به همین دلیل است که برای فهمیدن گوشه‌ای از چیزی که ممکن است خیلی قبل‌تر از این‌ها برایمان اتفاق افتاده باشد، نباید خیلی از خودمان دربارۀ گذشته بپرسیم (به طور مستقیم نمی‌توانیم به خاطرش بیاوریم)، بلکه باید بپرسیم که می‌ترسیم بعد از این چه اتفاقی برایمان بیفتد. دلهره‌های ما بهترین سرنخ‌های گذشته‌مان را در خود دارند.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
#در_دست_آماده‌سازی
@eudemonia
https://bit.ly/3hycACt
آسیب روانی و چگونگی غلبه بر آن ۲/۲
از کتاب کودکی و آسیب‌های روانی به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمهٔ رشید جعفرپور
ویراستهٔ مسعود علیا
این نکته‌ای سرنوشت‌ساز و در عین حال غافلگیرکننده است که امکان دارد زمان زیادی بگذرد تا افرادی که دچار آسیب روانی شدهاند حتی متوجه بشوند که دچار چنین چیزی شدهاند. یکی از بارزترین عواقب آسیب روانی این است که شخص هیچ گونه خاطرۀ فعالی از چیزی که آسیب روانی را ایجاد کرده ندارد- و بنابراین، درکی هم از این ندارد که اکنون تصورش از واقعیت چقدر ممکن است عملا کژوکوژ باشد. افرادی که دچار آسیب روانی شدهاند پیش خودشان فکر نمی‌کنند که به صورتی غیرطبیعی می‌ترسند: صرفاً فکر می‌کنند همه چیز ترسناک است. آن‌ها متوجه کمبود وحشتناک عزت نفسشان نمی‌شوند: تنها فرض می‌کنند که دیگران میل دارند مسخرهشان کنند یا از آن‌ها متنفر باشند. متوجه نمی‌شوند که صمیمیت چقدر برایشان آزاردهنده است: صرفاً گزارش می‌کنند که از رابطه‌شان راضی نیستند. به بیان دیگر، آسیب روانی نگاهمان را به واقعیت کژوکوژ می‌کند و در عین حال، ما را از درک این نکته باز می‌دارد که تا چه اندازه با این عینک کژوکوژ به زندگی نگاه می کنیم.
تنها با صرف زمان زیاد، شانس، خودکاوی و شاید نوعی فروپاشی عجیب است که افراد دچار آسیب روانی می‌توانند شروع به درک این نکته کنند که در واقع دنیا لزوماً آن طوری نیست که درکش می‌کنند. این قدم بزرگی به سمت سلامت روان است که بتوانیم نسبت به اولین واکنش‌هایمان تردید کنیم و رفته رفته ببینیم که چقدر شک، ترس و نفرت از خود را وارد موقعیت‌هایی می‌کنیم که حقیقتاً چنین چیزهایی را اقتضا نمی‌کنند.
حل و فصل آسیب روانی معمولاً زمانی به بهترین شکل اتفاق می افتد که بتوانیم مغز نارسا و تحریف‌آمیز‌مان را با مغزی روشنبینتر آشنا کنیم- و بتوانیم خوانش‌هایمان را از واقعیت با خوانشهای دوست یا رواندرمانگری خردمند محک بزنیم. در این حال تشخیص می دهیم که-بر خلاف انتظارمان-شاید ذاتاً حالبههمزن نیستیم؛ شاید همه از ما بدشان نمی‌آید؛ شاید همه چیز به سمت فاجعه در حرکت نیست؛ شاید ما در صف مجازاتی وحشتناک نایستاده‌ایم. و این تشخیص سرنوشت‌ساز: اگر از بدبختی‌هایمان رنج می‌کشیم، شاید بتوانیم راهی برای خروج از آن‌ها پیدا کنیم. زیرا ما (و این می‌تواند به شکل رستگاری حقیقی نمایان شود) اکنون بزرگ شده‌ایم و دیگر آن طفل نُهماههای نیستیم که آسیب روانی ذهنش را تغییر داد.
غلبه بر آسیب روانی سال‌ها کار می‌برد-اما آغاز پایانش با قدم کوچکی شروع می‌شود: درک این نکته که ممکن است آسیب روانی دیده باشیم و دنیا می‌تواند آن مکان تاریک و ترسناک و دردناک و پر از وحشتی نباشد که همیشه فرض می‌کردیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
#در_دست_آماده‌سازی
@eudemonia
https://bit.ly/3mpe7yf
از کتاب کودکی و آسیب‌های روانی به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمهٔ رشید جعفرپور
ویراستهٔ مسعود علیا
این نکته‌ای سرنوشت‌ساز و در عین حال غافلگیرکننده است که امکان دارد زمان زیادی بگذرد تا افرادی که دچار آسیب روانی شدهاند حتی متوجه بشوند که دچار چنین چیزی شدهاند. یکی از بارزترین عواقب آسیب روانی این است که شخص هیچ گونه خاطرۀ فعالی از چیزی که آسیب روانی را ایجاد کرده ندارد- و بنابراین، درکی هم از این ندارد که اکنون تصورش از واقعیت چقدر ممکن است عملا کژوکوژ باشد. افرادی که دچار آسیب روانی شدهاند پیش خودشان فکر نمی‌کنند که به صورتی غیرطبیعی می‌ترسند: صرفاً فکر می‌کنند همه چیز ترسناک است. آن‌ها متوجه کمبود وحشتناک عزت نفسشان نمی‌شوند: تنها فرض می‌کنند که دیگران میل دارند مسخرهشان کنند یا از آن‌ها متنفر باشند. متوجه نمی‌شوند که صمیمیت چقدر برایشان آزاردهنده است: صرفاً گزارش می‌کنند که از رابطه‌شان راضی نیستند. به بیان دیگر، آسیب روانی نگاهمان را به واقعیت کژوکوژ می‌کند و در عین حال، ما را از درک این نکته باز می‌دارد که تا چه اندازه با این عینک کژوکوژ به زندگی نگاه می کنیم.
تنها با صرف زمان زیاد، شانس، خودکاوی و شاید نوعی فروپاشی عجیب است که افراد دچار آسیب روانی می‌توانند شروع به درک این نکته کنند که در واقع دنیا لزوماً آن طوری نیست که درکش می‌کنند. این قدم بزرگی به سمت سلامت روان است که بتوانیم نسبت به اولین واکنش‌هایمان تردید کنیم و رفته رفته ببینیم که چقدر شک، ترس و نفرت از خود را وارد موقعیت‌هایی می‌کنیم که حقیقتاً چنین چیزهایی را اقتضا نمی‌کنند.
حل و فصل آسیب روانی معمولاً زمانی به بهترین شکل اتفاق می افتد که بتوانیم مغز نارسا و تحریف‌آمیز‌مان را با مغزی روشنبینتر آشنا کنیم- و بتوانیم خوانش‌هایمان را از واقعیت با خوانشهای دوست یا رواندرمانگری خردمند محک بزنیم. در این حال تشخیص می دهیم که-بر خلاف انتظارمان-شاید ذاتاً حالبههمزن نیستیم؛ شاید همه از ما بدشان نمی‌آید؛ شاید همه چیز به سمت فاجعه در حرکت نیست؛ شاید ما در صف مجازاتی وحشتناک نایستاده‌ایم. و این تشخیص سرنوشت‌ساز: اگر از بدبختی‌هایمان رنج می‌کشیم، شاید بتوانیم راهی برای خروج از آن‌ها پیدا کنیم. زیرا ما (و این می‌تواند به شکل رستگاری حقیقی نمایان شود) اکنون بزرگ شده‌ایم و دیگر آن طفل نُهماههای نیستیم که آسیب روانی ذهنش را تغییر داد.
غلبه بر آسیب روانی سال‌ها کار می‌برد-اما آغاز پایانش با قدم کوچکی شروع می‌شود: درک این نکته که ممکن است آسیب روانی دیده باشیم و دنیا می‌تواند آن مکان تاریک و ترسناک و دردناک و پر از وحشتی نباشد که همیشه فرض می‌کردیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
#در_دست_آماده‌سازی
@eudemonia
https://bit.ly/3mpe7yf
اُورتور از اُپرای لیلی و مجنون
عزیر حاجی‌بیگف
عُزیر حاجی‌بیگف (۱۹۴۸-۱۸۸۵)
اُورتور از اُپرای لیلی و مجنون
(امروز زادروز آهنگساز است)
عُزیر حاجی‌بیگف پایه‌گذار موسیقی مدرن آذربایجان است روز تولد او هر ساله به عنوان روز ملی موسیقی در آذربایجان جشن گرفته می‌شود
@ArashAbbaasi
اُورتور از اُپرای لیلی و مجنون
(امروز زادروز آهنگساز است)
عُزیر حاجی‌بیگف پایه‌گذار موسیقی مدرن آذربایجان است روز تولد او هر ساله به عنوان روز ملی موسیقی در آذربایجان جشن گرفته می‌شود
@ArashAbbaasi
زندگیِ به اندازۀ کافی خوب (قسمت اول)
نوشتۀ آفرام آلپِرت
ترجمۀ حمید ضرابی
بلندپروازی زندگی‌تان [و زندگی دیگران] را جهنم می‌کند.
حضور الگوهای ایدئال شکوه و عظمت، در میان طیف‌های مختلف سیاسی آمریکا، به‌طور واضح نقش‌آفرینی می‌کند. طرفداران شعار «جامعهٔ باشکوهِ» لیندون جانسون، و باورمندان به شعار «عظمت و شکوه را دوباره به آمریکا برگردانیم» از رونالد ریگان و دونالد ترامپ، ممکن است اندیشهٔ خود را متفاوت بدانند، اما تفاوت در تعریفشان از عظمت است و نه در نفسِ ارزشمندی آن. در هر دو شعار، و همچنین در اغلب دیگر شعارهایی که دربارهٔ تصور آمریکا از خودش است، این امر دیده می‌شود.[این مقاله را نویسنده‌ای امریکایی نوشته است و مثال‌هایش از پروژه‌های عظمت و شکوه امریکایی است. احتمالا در کشورهای دیگر هم بتوان از این پروژه‌های مجد و عظمت یافت. ب. ع]
انگیزهٔ عظمت و شکوه، همچنین سبب متحد شدن پیروان فلسفی نظریه‌های اخلاق غربی گوناگون و متفاوت است: ارسطو ما را به صرف کردن زندگی در راه جست‌وجوی برترین سعادت می‌خواند. کانت قاطعانه معتقد به قانونی اخلاقی بود، تاحدی‌که حتی گمان نمی‌کرد توسط ما انسان‌های فناپذیر قابل‌دست‌یابی باشد. مکتب «فایده‌گرایی» بنتام دربارهٔ به‌اوج‌رساندن رضایتمندی است. مارکس در پی جهانی باعظمت برای همه بود. لیبرال‌های مدرن هم برای رسیدن به آزادی و منفعت فردی دست به هر کاری می‌زنند. یقیناً این تفاوت‌ها خیلی مهم‌اند. اما وقتی که تعریف عظمت تغییر می‌کند، هر یک تعریف خود را در طلب عظمت و شکوه می‌دانند.
شنا کردن برخلاف جهت موجی که برای دست‌یابی به عظمت و شکوه راه افتاده است، اخلاقی ضدتاریخی است که توسط مکاتب فکری گوناگونی، از بودیسم و رمانتیسم گرفته تا روانکاوی، شکل گرفته است. با وام‌گرفتن از دونالد وودز وینیکات (شخصیتی مهم در توسعهٔ روانکاوی) فکر می‌کنم، برای این علمِ متفاوت اخلاق، بهترین نام «زندگیِ به‌اندازهٔ کافی خوب» باشد. او در کتابی با نام بازی و واقعیت دربارهٔ چیزی صحبت می‌کند که نامش را «مادر به‌اندازهٔ کافی خوب» می‌گذارد. چنین مادری به‌اندازهٔ کافی خوب است. ولی نه به این معنا که میانه‌رو یا معمولی است. بلکه به این معنا که وظیفهٔ عظیمی بر دوش دارد: وظیفهٔ واردساختن نوزاد به دنیایی که کودک در آن هم مراقبت می‌شود و هم برای تعامل با ناکامی‌های بی‌پایان زندگی مهیا می‌گردد. برای به‌اندازهٔ کافی خوب‌بودن، باید در دنیایی رشد کنی که خودش به‌اندازهٔ کافی خوب است، دنیایی که مملو از عشق و حمایت است و درعین‌حال با رنج و ناکامی همراه است.
در نگاه به بودیسم و رمانتیسم، می‌توانیم به تصویری کامل‌تر دست یابیم و بپرسیم چنین دنیایی، که آن را دنیایی به‌اندازهٔ کافی خوب می‌نامیم، چگونه است. بودیسم نظام طبقاتی را به بوتهٔ نقد می‌کشد و بر این واقعیت می‌تازد که اکثر مردم مجبورند به بیگاری گرفته شوند تا عظمت و شکوه برای دیگران تضمین شود. درعوض، ایدهٔ «مسیر میانه» را مطرح می‌سازد: زندگی‌ای که نه به‌نحو افراطی مادی‌گراست و نه زیادی زاهدانه. برخی از متفکرین بودیست مثل راهب بودایی قرن ششم، جی‌زانگ، حتی مؤکداً معتقدند که این «زندگی میانه» -این زندگیِ به‌اندازهٔ کافی خوب- حق طبیعیِ نه‌تنها بشریت، بلکه تمام طبیعت است. در نسخهٔ افراطیِ زندگی به‌اندازهٔ کافی خوب، وظیفهٔ ما ساختن یک جامعهٔ انسانی کامل نیست، بلکه دنیایی است به‌اندازهٔ کافی خوب: در این دنیا، منابعی در اختیارمان است که ما را قادر می‌سازد تا مواجهه‌مان را با رنج‌های این جهانِ مملو از پیش‌آمد و پیچیدگی اداره کنیم. البته منابع کافی، ولی نه هرگز زیاد.
@eudemonia
نوشتۀ آفرام آلپِرت
ترجمۀ حمید ضرابی
بلندپروازی زندگی‌تان [و زندگی دیگران] را جهنم می‌کند.
حضور الگوهای ایدئال شکوه و عظمت، در میان طیف‌های مختلف سیاسی آمریکا، به‌طور واضح نقش‌آفرینی می‌کند. طرفداران شعار «جامعهٔ باشکوهِ» لیندون جانسون، و باورمندان به شعار «عظمت و شکوه را دوباره به آمریکا برگردانیم» از رونالد ریگان و دونالد ترامپ، ممکن است اندیشهٔ خود را متفاوت بدانند، اما تفاوت در تعریفشان از عظمت است و نه در نفسِ ارزشمندی آن. در هر دو شعار، و همچنین در اغلب دیگر شعارهایی که دربارهٔ تصور آمریکا از خودش است، این امر دیده می‌شود.[این مقاله را نویسنده‌ای امریکایی نوشته است و مثال‌هایش از پروژه‌های عظمت و شکوه امریکایی است. احتمالا در کشورهای دیگر هم بتوان از این پروژه‌های مجد و عظمت یافت. ب. ع]
انگیزهٔ عظمت و شکوه، همچنین سبب متحد شدن پیروان فلسفی نظریه‌های اخلاق غربی گوناگون و متفاوت است: ارسطو ما را به صرف کردن زندگی در راه جست‌وجوی برترین سعادت می‌خواند. کانت قاطعانه معتقد به قانونی اخلاقی بود، تاحدی‌که حتی گمان نمی‌کرد توسط ما انسان‌های فناپذیر قابل‌دست‌یابی باشد. مکتب «فایده‌گرایی» بنتام دربارهٔ به‌اوج‌رساندن رضایتمندی است. مارکس در پی جهانی باعظمت برای همه بود. لیبرال‌های مدرن هم برای رسیدن به آزادی و منفعت فردی دست به هر کاری می‌زنند. یقیناً این تفاوت‌ها خیلی مهم‌اند. اما وقتی که تعریف عظمت تغییر می‌کند، هر یک تعریف خود را در طلب عظمت و شکوه می‌دانند.
شنا کردن برخلاف جهت موجی که برای دست‌یابی به عظمت و شکوه راه افتاده است، اخلاقی ضدتاریخی است که توسط مکاتب فکری گوناگونی، از بودیسم و رمانتیسم گرفته تا روانکاوی، شکل گرفته است. با وام‌گرفتن از دونالد وودز وینیکات (شخصیتی مهم در توسعهٔ روانکاوی) فکر می‌کنم، برای این علمِ متفاوت اخلاق، بهترین نام «زندگیِ به‌اندازهٔ کافی خوب» باشد. او در کتابی با نام بازی و واقعیت دربارهٔ چیزی صحبت می‌کند که نامش را «مادر به‌اندازهٔ کافی خوب» می‌گذارد. چنین مادری به‌اندازهٔ کافی خوب است. ولی نه به این معنا که میانه‌رو یا معمولی است. بلکه به این معنا که وظیفهٔ عظیمی بر دوش دارد: وظیفهٔ واردساختن نوزاد به دنیایی که کودک در آن هم مراقبت می‌شود و هم برای تعامل با ناکامی‌های بی‌پایان زندگی مهیا می‌گردد. برای به‌اندازهٔ کافی خوب‌بودن، باید در دنیایی رشد کنی که خودش به‌اندازهٔ کافی خوب است، دنیایی که مملو از عشق و حمایت است و درعین‌حال با رنج و ناکامی همراه است.
در نگاه به بودیسم و رمانتیسم، می‌توانیم به تصویری کامل‌تر دست یابیم و بپرسیم چنین دنیایی، که آن را دنیایی به‌اندازهٔ کافی خوب می‌نامیم، چگونه است. بودیسم نظام طبقاتی را به بوتهٔ نقد می‌کشد و بر این واقعیت می‌تازد که اکثر مردم مجبورند به بیگاری گرفته شوند تا عظمت و شکوه برای دیگران تضمین شود. درعوض، ایدهٔ «مسیر میانه» را مطرح می‌سازد: زندگی‌ای که نه به‌نحو افراطی مادی‌گراست و نه زیادی زاهدانه. برخی از متفکرین بودیست مثل راهب بودایی قرن ششم، جی‌زانگ، حتی مؤکداً معتقدند که این «زندگی میانه» -این زندگیِ به‌اندازهٔ کافی خوب- حق طبیعیِ نه‌تنها بشریت، بلکه تمام طبیعت است. در نسخهٔ افراطیِ زندگی به‌اندازهٔ کافی خوب، وظیفهٔ ما ساختن یک جامعهٔ انسانی کامل نیست، بلکه دنیایی است به‌اندازهٔ کافی خوب: در این دنیا، منابعی در اختیارمان است که ما را قادر می‌سازد تا مواجهه‌مان را با رنج‌های این جهانِ مملو از پیش‌آمد و پیچیدگی اداره کنیم. البته منابع کافی، ولی نه هرگز زیاد.
@eudemonia
زندگیِ به اندازۀ کافی خوب (قسمت دوم)
نوشتۀ آفرام آلپِرت
ترجمۀ حمید ضرابی
تا هنگامی که معنای حقیقی عظمت و شکوه فراموش شده است، هیچ‌یک از این‌ها قابل‌دست‌یابی نیست
فلاسفه و شعرای رمانتیست این نسخهٔ به‌اندازهٔ کافی خوب‌بودن را بسط می‌دهند، تا آنچه آن‌ها به آن روزمرگی یا عادی‌بودن می‌گویند هم ذیلش قرار گیرد. منظور آن‌ها آشفتگی‌ها و نگرانی‌هایی نیست که تجربه می‌کنیم. بلکه دارند به این واقعیت اشاره می‌کنند که، اگر بتوانیم معنای حقیقی عظمت را دریابیم، در دل آنچه عمیقاً عادی و کاملاً آشنا و تماماً ساده است، لذتی فراتر از تصور خواهیم یافت. تمایلات ضدقهرمانانه، در پایان رمان میدل‌مارچ جورج الیوت به‌خوبی بیان شده است: «اوضاع برای من و تو چندان بد نیست. در مقایسه با آنچه بر آنانی که زندگانی مؤمنانهٔ نهانی داشتند و در گورهای بدون زائر خفته‌اند رفته است». و میراث آن در شعر «معروف» از نعومی شهاب‌نای جلوه‌گر است: «می‌خواهم معروف باشم، معروف در میان مردانی که بر من می‌گذرند / مردانی که، آن هنگام که از خیابان‌ها می‌گذرند، لبخند می‌زنند / آنان که در صفوف خرید به هم چسبیده‌اند و چون کودکان‌اند / معروف، همچو آنکه لبخندم را پاسخ گفت».
به‌اندازهٔ کافی خوب‌بودن هیچ آسان نیست؛ جهد فوق‌العاده‌ای می‌طلبد تا بتوانی، آن‌گاه که در صف خرید منتظری و بسیار خسته‌ای، لبخند بزنی. یا به‌اندازهٔ کافی خوب باشی، مانند آن انسان‌های دوست‌داشتنی که هم حمایتت می‌کنند و هم اجازه می‌دهند تا ناکامی را تجربه کنی. باید این‌طور دید که ما، به‌عنوان یک جامعه، می‌توانیم ارتباطی به‌اندازهٔ کافی خوب با هم برقرار کنیم، ارتباطی که، در آن، افراد و ملت‌ها در نزاع برای شکوه و عظمتی انحصاری برای خود نیستند، بلکه در کنار هم کار می‌کنند تا آن شایستگی لازم برای همه را ایجاد کنند.
نیل به چنین وضعی، مستلزم ایجاد رابطه‌ای به‌اندازهٔ کافی خوب با جهان طبیعی‌مان هم هست، رابطه‌ای که در آن هم به فراوانی‌ها و هم به محدودیت‌های منابع سیاره‌مان واقف باشیم، منابعی که آن‌ها را با گونه‌های حیاتی بی‌نهایت دیگری شریکیم و هر کداممان در جست‌وجوی مسیرِ به‌اندازهٔ کافی خوب‌بودن خودیم. اگر هرکدام از این امور را مراعات می‌کنیم، به این خاطر نیست که به عظمت و شکوه رسیده‌ایم. بلکه به این دلیل است که می‌دانیم، تا هنگامی که معنای حقیقی عظمت و شکوه فراموش شده است، هیچ‌یک از این‌ها قابل‌دست‌یابی نیست.
منبع: سایت ترجمان
@eudemonia
نوشتۀ آفرام آلپِرت
ترجمۀ حمید ضرابی
تا هنگامی که معنای حقیقی عظمت و شکوه فراموش شده است، هیچ‌یک از این‌ها قابل‌دست‌یابی نیست
فلاسفه و شعرای رمانتیست این نسخهٔ به‌اندازهٔ کافی خوب‌بودن را بسط می‌دهند، تا آنچه آن‌ها به آن روزمرگی یا عادی‌بودن می‌گویند هم ذیلش قرار گیرد. منظور آن‌ها آشفتگی‌ها و نگرانی‌هایی نیست که تجربه می‌کنیم. بلکه دارند به این واقعیت اشاره می‌کنند که، اگر بتوانیم معنای حقیقی عظمت را دریابیم، در دل آنچه عمیقاً عادی و کاملاً آشنا و تماماً ساده است، لذتی فراتر از تصور خواهیم یافت. تمایلات ضدقهرمانانه، در پایان رمان میدل‌مارچ جورج الیوت به‌خوبی بیان شده است: «اوضاع برای من و تو چندان بد نیست. در مقایسه با آنچه بر آنانی که زندگانی مؤمنانهٔ نهانی داشتند و در گورهای بدون زائر خفته‌اند رفته است». و میراث آن در شعر «معروف» از نعومی شهاب‌نای جلوه‌گر است: «می‌خواهم معروف باشم، معروف در میان مردانی که بر من می‌گذرند / مردانی که، آن هنگام که از خیابان‌ها می‌گذرند، لبخند می‌زنند / آنان که در صفوف خرید به هم چسبیده‌اند و چون کودکان‌اند / معروف، همچو آنکه لبخندم را پاسخ گفت».
به‌اندازهٔ کافی خوب‌بودن هیچ آسان نیست؛ جهد فوق‌العاده‌ای می‌طلبد تا بتوانی، آن‌گاه که در صف خرید منتظری و بسیار خسته‌ای، لبخند بزنی. یا به‌اندازهٔ کافی خوب باشی، مانند آن انسان‌های دوست‌داشتنی که هم حمایتت می‌کنند و هم اجازه می‌دهند تا ناکامی را تجربه کنی. باید این‌طور دید که ما، به‌عنوان یک جامعه، می‌توانیم ارتباطی به‌اندازهٔ کافی خوب با هم برقرار کنیم، ارتباطی که، در آن، افراد و ملت‌ها در نزاع برای شکوه و عظمتی انحصاری برای خود نیستند، بلکه در کنار هم کار می‌کنند تا آن شایستگی لازم برای همه را ایجاد کنند.
نیل به چنین وضعی، مستلزم ایجاد رابطه‌ای به‌اندازهٔ کافی خوب با جهان طبیعی‌مان هم هست، رابطه‌ای که در آن هم به فراوانی‌ها و هم به محدودیت‌های منابع سیاره‌مان واقف باشیم، منابعی که آن‌ها را با گونه‌های حیاتی بی‌نهایت دیگری شریکیم و هر کداممان در جست‌وجوی مسیرِ به‌اندازهٔ کافی خوب‌بودن خودیم. اگر هرکدام از این امور را مراعات می‌کنیم، به این خاطر نیست که به عظمت و شکوه رسیده‌ایم. بلکه به این دلیل است که می‌دانیم، تا هنگامی که معنای حقیقی عظمت و شکوه فراموش شده است، هیچ‌یک از این‌ها قابل‌دست‌یابی نیست.
منبع: سایت ترجمان
@eudemonia
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
خود کرگدن هم اگر یار موافق پیدا می‌کرد تنها سفر نمی‌کرد!
امروز روز جهانی کرگدن است 🦏
@kargadanpub
@eudemonia
امروز روز جهانی کرگدن است 🦏
@kargadanpub
@eudemonia
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
انتخاب‌های سخت چیست، و در مواجهه با انتخاب‌های سخت چه رهیافتی باید در پیش گرفت؟
از مجموعه گفتارهای تد
@eudemonia
در لینک زیر (زمان ۱۵ دقیقه، با گزینۀ زیرنویس فارسی)
https://bit.ly/3cvZSTK
از مجموعه گفتارهای تد
@eudemonia
در لینک زیر (زمان ۱۵ دقیقه، با گزینۀ زیرنویس فارسی)
https://bit.ly/3cvZSTK
Ted
How to make hard choices
Here's a talk that could literally change your life. Which career should I pursue? Should I break up -- or get married?! Where should I live? Big decisions like these can be agonizingly difficult. But that's because we think about them the wrong way, says…
#در_دست_ترجمه
خود حقیقی و خود کاذب (قسمت اول)
از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی
بسیاری از ما در بزرگسالی دچار مشکلات روانی می‌شویم. یکی از عجیب‌ترین و در عین حال موجّه‌ترین تبیین‌ها برای این وضعیت آن است که در کودکی، امکانِ تجربه کاملِ خودمان به ما داده نشده است. به عبارت دیگر، به ما اجازه نداده‌اند که لج‌باز و بدقلق یا آنطور که باید پرتوقّع، پرخاشگر، بی‌طاقت و هرقدر که دلمان خواست خودشیفته باشیم. گرفتاری یا شکننده بودن مراقبینمان باعث شده است که مدام خودمان را با خواسته‌های آن‌ها هماهنگ کنیم و این احساس را داشته باشیم که اگر حرفشان را گوش نکنیم، دوستمان نخواهند داشت و از دستمان کلافه می‌شوند. پیش از آنکه به‌قدرکافی احساس زنده بودن کنیم، ناگزیر شده‌ایم خودی کاذب را تجربه کنیم. در نتیجه، سال‌ها بعد، بی آنکه از چنین فرایندی آگاه باشیم، بی‌قرار، دلمرده و درخودمانده می‌شویم.
ایدۀ روانشناسانۀ خود حقیقی و خود کاذب را یکی از مهم‌ترین اندیشمندان قرن بیستم، دونالد وینیکات (روانکاو و روانپزشکِ کودک انگلیسی) مطرح کرد. او در نتیجۀ کارِ نزدیک با بیمارانِ کودک و بزرگسال، در دهه 1960 طی مجموعه مقالاتی این اندیشه را مطرح کرد که برای رشد سالم باید دوره‌ای از کودکی را بی آنکه دغدغه احساسات و عقاید مراقبینمان را داشته باشیم، سپری کنیم. در این دوره باید بتوانیم خود حقیقی‌مان و همۀ آنچه را که هستیم بدون احساس گناه تجربه کنیم. این شرایط در صورتی به وجود می‌آید که اطرافیانمان، هرقدر سخت و دشوار، برای مدتی خودشان را کاملاً با نیازها و امیال ما هماهنگ کنند.
به عقیده وینیکات، خودِ حقیقی نوزاد، اساساً غیراجتماعی و غیراخلاقی است. کودک، دغدغۀ احساساتِ دیگران را ندارد، قواعد بودن با آدم‌های دیگر را بلد نیست و هروقت لازم باشد جیغ می‌کشد و سر و صدا می‌کند- حتی نیمه شب و حتی در میانِ یک اتوبوس پر از آدم. نوزاد، گاهی پرخاشگر می‌شود و گاز می‌گیرد؛ کارهایی که از دید یک فرد بددل یا وسواسی، حیرت‌آور یا نفرت‌انگیزاند. نوزاد به دنبال این است که هر وقت خواست و هرطور خواست خودش را ابراز کند. قطعاً نوزاد بانمک است، امّا به سبک خودش و نه برای خوشحال کردنِ دیگران یا طلبِ عشق از آن‌ها. برای اینکه فرد در بزرگسالی احساس واقعی‌بودن کند، باید امکانِ عاطفیِ چنین حقیقی بودنی را در کودکی داشته باشد: اینکه هر وقت دلش خواست دیگران را اذیت کند، هروقت عصبانی بود مشت و لگد بکوبد، هر وقت خسته بود، جیغ و داد کند و هر وقت حس پرخاشگری داشت، گاز بگیرد. کودک باید اینقدر خودش باشد که اگر لازم بود بتواند وقت عصبانیت، در خیالش پدر و مادر را نابود کند و بعد ببیند آن‌ها از این خشم و آسیب جان سالم به در می‌برند و زنده می‌مانند. این وضعیتْ احساسی حیاتی و عمیقاً آرامش‌بخش در او ایجاد می‌کند: اینکه او همه‌توان نیست و عالَم به صرفِ خواسته یا ترسِ او ویران نمی‌شود.
اگر اتفاقات خوب پیش برود، کودک، کم‌کم و از سر ِمیل، خود کاذبی را در خود به وجود می‌آورد؛ خودی که به او امکان عمل مطابق با الزامات و اقتضائات واقعیت بیرونی را می‌دهد. او با این خود کاذب می‌تواند قوانین سختگیرانه مدرسه را بپذیرد و وقتی بزرگتر شد با زندگی کاری و حرفه‌ای کنار بیاید. اگر پیشتر امکانِ تجربه خودِ حقیقی‌مان به ما داده شده باشد، لازم نیست در هر موقعیتی با نیازهای خودمان بجنگیم یا بر آن‌ها پافشاری کنیم. امروز می‌توانیم قوانین را بپذیریم چون پیشتر، امکانِ بی‌توجّهی مطلق به آن‌ها را داشته‌ایم. به عبارت دیگر، وینیکات یکسره دشمنِ خود کاذب نیست. او به اهمّیت و نقش آن آگاه است. تنها می‌گوید خودِ کاذب زمانی بخشی از سلامت روان ما است که پیشتر، خودِ حقیقی‌مان را بی‌قید و شرط تجربه کرده باشیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/335VA2u
خود حقیقی و خود کاذب (قسمت اول)
از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی
بسیاری از ما در بزرگسالی دچار مشکلات روانی می‌شویم. یکی از عجیب‌ترین و در عین حال موجّه‌ترین تبیین‌ها برای این وضعیت آن است که در کودکی، امکانِ تجربه کاملِ خودمان به ما داده نشده است. به عبارت دیگر، به ما اجازه نداده‌اند که لج‌باز و بدقلق یا آنطور که باید پرتوقّع، پرخاشگر، بی‌طاقت و هرقدر که دلمان خواست خودشیفته باشیم. گرفتاری یا شکننده بودن مراقبینمان باعث شده است که مدام خودمان را با خواسته‌های آن‌ها هماهنگ کنیم و این احساس را داشته باشیم که اگر حرفشان را گوش نکنیم، دوستمان نخواهند داشت و از دستمان کلافه می‌شوند. پیش از آنکه به‌قدرکافی احساس زنده بودن کنیم، ناگزیر شده‌ایم خودی کاذب را تجربه کنیم. در نتیجه، سال‌ها بعد، بی آنکه از چنین فرایندی آگاه باشیم، بی‌قرار، دلمرده و درخودمانده می‌شویم.
ایدۀ روانشناسانۀ خود حقیقی و خود کاذب را یکی از مهم‌ترین اندیشمندان قرن بیستم، دونالد وینیکات (روانکاو و روانپزشکِ کودک انگلیسی) مطرح کرد. او در نتیجۀ کارِ نزدیک با بیمارانِ کودک و بزرگسال، در دهه 1960 طی مجموعه مقالاتی این اندیشه را مطرح کرد که برای رشد سالم باید دوره‌ای از کودکی را بی آنکه دغدغه احساسات و عقاید مراقبینمان را داشته باشیم، سپری کنیم. در این دوره باید بتوانیم خود حقیقی‌مان و همۀ آنچه را که هستیم بدون احساس گناه تجربه کنیم. این شرایط در صورتی به وجود می‌آید که اطرافیانمان، هرقدر سخت و دشوار، برای مدتی خودشان را کاملاً با نیازها و امیال ما هماهنگ کنند.
به عقیده وینیکات، خودِ حقیقی نوزاد، اساساً غیراجتماعی و غیراخلاقی است. کودک، دغدغۀ احساساتِ دیگران را ندارد، قواعد بودن با آدم‌های دیگر را بلد نیست و هروقت لازم باشد جیغ می‌کشد و سر و صدا می‌کند- حتی نیمه شب و حتی در میانِ یک اتوبوس پر از آدم. نوزاد، گاهی پرخاشگر می‌شود و گاز می‌گیرد؛ کارهایی که از دید یک فرد بددل یا وسواسی، حیرت‌آور یا نفرت‌انگیزاند. نوزاد به دنبال این است که هر وقت خواست و هرطور خواست خودش را ابراز کند. قطعاً نوزاد بانمک است، امّا به سبک خودش و نه برای خوشحال کردنِ دیگران یا طلبِ عشق از آن‌ها. برای اینکه فرد در بزرگسالی احساس واقعی‌بودن کند، باید امکانِ عاطفیِ چنین حقیقی بودنی را در کودکی داشته باشد: اینکه هر وقت دلش خواست دیگران را اذیت کند، هروقت عصبانی بود مشت و لگد بکوبد، هر وقت خسته بود، جیغ و داد کند و هر وقت حس پرخاشگری داشت، گاز بگیرد. کودک باید اینقدر خودش باشد که اگر لازم بود بتواند وقت عصبانیت، در خیالش پدر و مادر را نابود کند و بعد ببیند آن‌ها از این خشم و آسیب جان سالم به در می‌برند و زنده می‌مانند. این وضعیتْ احساسی حیاتی و عمیقاً آرامش‌بخش در او ایجاد می‌کند: اینکه او همه‌توان نیست و عالَم به صرفِ خواسته یا ترسِ او ویران نمی‌شود.
اگر اتفاقات خوب پیش برود، کودک، کم‌کم و از سر ِمیل، خود کاذبی را در خود به وجود می‌آورد؛ خودی که به او امکان عمل مطابق با الزامات و اقتضائات واقعیت بیرونی را می‌دهد. او با این خود کاذب می‌تواند قوانین سختگیرانه مدرسه را بپذیرد و وقتی بزرگتر شد با زندگی کاری و حرفه‌ای کنار بیاید. اگر پیشتر امکانِ تجربه خودِ حقیقی‌مان به ما داده شده باشد، لازم نیست در هر موقعیتی با نیازهای خودمان بجنگیم یا بر آن‌ها پافشاری کنیم. امروز می‌توانیم قوانین را بپذیریم چون پیشتر، امکانِ بی‌توجّهی مطلق به آن‌ها را داشته‌ایم. به عبارت دیگر، وینیکات یکسره دشمنِ خود کاذب نیست. او به اهمّیت و نقش آن آگاه است. تنها می‌گوید خودِ کاذب زمانی بخشی از سلامت روان ما است که پیشتر، خودِ حقیقی‌مان را بی‌قید و شرط تجربه کرده باشیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/335VA2u