Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
انتخابهای سخت چیست، و در مواجهه با انتخابهای سخت چه رهیافتی باید در پیش گرفت؟
از مجموعه گفتارهای تد
@eudemonia
در لینک زیر (زمان ۱۵ دقیقه، با گزینۀ زیرنویس فارسی)
https://bit.ly/3cvZSTK
از مجموعه گفتارهای تد
@eudemonia
در لینک زیر (زمان ۱۵ دقیقه، با گزینۀ زیرنویس فارسی)
https://bit.ly/3cvZSTK
Ted
How to make hard choices
Here's a talk that could literally change your life. Which career should I pursue? Should I break up -- or get married?! Where should I live? Big decisions like these can be agonizingly difficult. But that's because we think about them the wrong way, says…
#در_دست_ترجمه
خود حقیقی و خود کاذب (قسمت اول)
از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی
بسیاری از ما در بزرگسالی دچار مشکلات روانی میشویم. یکی از عجیبترین و در عین حال موجّهترین تبیینها برای این وضعیت آن است که در کودکی، امکانِ تجربه کاملِ خودمان به ما داده نشده است. به عبارت دیگر، به ما اجازه ندادهاند که لجباز و بدقلق یا آنطور که باید پرتوقّع، پرخاشگر، بیطاقت و هرقدر که دلمان خواست خودشیفته باشیم. گرفتاری یا شکننده بودن مراقبینمان باعث شده است که مدام خودمان را با خواستههای آنها هماهنگ کنیم و این احساس را داشته باشیم که اگر حرفشان را گوش نکنیم، دوستمان نخواهند داشت و از دستمان کلافه میشوند. پیش از آنکه بهقدرکافی احساس زنده بودن کنیم، ناگزیر شدهایم خودی کاذب را تجربه کنیم. در نتیجه، سالها بعد، بی آنکه از چنین فرایندی آگاه باشیم، بیقرار، دلمرده و درخودمانده میشویم.
ایدۀ روانشناسانۀ خود حقیقی و خود کاذب را یکی از مهمترین اندیشمندان قرن بیستم، دونالد وینیکات (روانکاو و روانپزشکِ کودک انگلیسی) مطرح کرد. او در نتیجۀ کارِ نزدیک با بیمارانِ کودک و بزرگسال، در دهه 1960 طی مجموعه مقالاتی این اندیشه را مطرح کرد که برای رشد سالم باید دورهای از کودکی را بی آنکه دغدغه احساسات و عقاید مراقبینمان را داشته باشیم، سپری کنیم. در این دوره باید بتوانیم خود حقیقیمان و همۀ آنچه را که هستیم بدون احساس گناه تجربه کنیم. این شرایط در صورتی به وجود میآید که اطرافیانمان، هرقدر سخت و دشوار، برای مدتی خودشان را کاملاً با نیازها و امیال ما هماهنگ کنند.
به عقیده وینیکات، خودِ حقیقی نوزاد، اساساً غیراجتماعی و غیراخلاقی است. کودک، دغدغۀ احساساتِ دیگران را ندارد، قواعد بودن با آدمهای دیگر را بلد نیست و هروقت لازم باشد جیغ میکشد و سر و صدا میکند- حتی نیمه شب و حتی در میانِ یک اتوبوس پر از آدم. نوزاد، گاهی پرخاشگر میشود و گاز میگیرد؛ کارهایی که از دید یک فرد بددل یا وسواسی، حیرتآور یا نفرتانگیزاند. نوزاد به دنبال این است که هر وقت خواست و هرطور خواست خودش را ابراز کند. قطعاً نوزاد بانمک است، امّا به سبک خودش و نه برای خوشحال کردنِ دیگران یا طلبِ عشق از آنها. برای اینکه فرد در بزرگسالی احساس واقعیبودن کند، باید امکانِ عاطفیِ چنین حقیقی بودنی را در کودکی داشته باشد: اینکه هر وقت دلش خواست دیگران را اذیت کند، هروقت عصبانی بود مشت و لگد بکوبد، هر وقت خسته بود، جیغ و داد کند و هر وقت حس پرخاشگری داشت، گاز بگیرد. کودک باید اینقدر خودش باشد که اگر لازم بود بتواند وقت عصبانیت، در خیالش پدر و مادر را نابود کند و بعد ببیند آنها از این خشم و آسیب جان سالم به در میبرند و زنده میمانند. این وضعیتْ احساسی حیاتی و عمیقاً آرامشبخش در او ایجاد میکند: اینکه او همهتوان نیست و عالَم به صرفِ خواسته یا ترسِ او ویران نمیشود.
اگر اتفاقات خوب پیش برود، کودک، کمکم و از سر ِمیل، خود کاذبی را در خود به وجود میآورد؛ خودی که به او امکان عمل مطابق با الزامات و اقتضائات واقعیت بیرونی را میدهد. او با این خود کاذب میتواند قوانین سختگیرانه مدرسه را بپذیرد و وقتی بزرگتر شد با زندگی کاری و حرفهای کنار بیاید. اگر پیشتر امکانِ تجربه خودِ حقیقیمان به ما داده شده باشد، لازم نیست در هر موقعیتی با نیازهای خودمان بجنگیم یا بر آنها پافشاری کنیم. امروز میتوانیم قوانین را بپذیریم چون پیشتر، امکانِ بیتوجّهی مطلق به آنها را داشتهایم. به عبارت دیگر، وینیکات یکسره دشمنِ خود کاذب نیست. او به اهمّیت و نقش آن آگاه است. تنها میگوید خودِ کاذب زمانی بخشی از سلامت روان ما است که پیشتر، خودِ حقیقیمان را بیقید و شرط تجربه کرده باشیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/335VA2u
خود حقیقی و خود کاذب (قسمت اول)
از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی
بسیاری از ما در بزرگسالی دچار مشکلات روانی میشویم. یکی از عجیبترین و در عین حال موجّهترین تبیینها برای این وضعیت آن است که در کودکی، امکانِ تجربه کاملِ خودمان به ما داده نشده است. به عبارت دیگر، به ما اجازه ندادهاند که لجباز و بدقلق یا آنطور که باید پرتوقّع، پرخاشگر، بیطاقت و هرقدر که دلمان خواست خودشیفته باشیم. گرفتاری یا شکننده بودن مراقبینمان باعث شده است که مدام خودمان را با خواستههای آنها هماهنگ کنیم و این احساس را داشته باشیم که اگر حرفشان را گوش نکنیم، دوستمان نخواهند داشت و از دستمان کلافه میشوند. پیش از آنکه بهقدرکافی احساس زنده بودن کنیم، ناگزیر شدهایم خودی کاذب را تجربه کنیم. در نتیجه، سالها بعد، بی آنکه از چنین فرایندی آگاه باشیم، بیقرار، دلمرده و درخودمانده میشویم.
ایدۀ روانشناسانۀ خود حقیقی و خود کاذب را یکی از مهمترین اندیشمندان قرن بیستم، دونالد وینیکات (روانکاو و روانپزشکِ کودک انگلیسی) مطرح کرد. او در نتیجۀ کارِ نزدیک با بیمارانِ کودک و بزرگسال، در دهه 1960 طی مجموعه مقالاتی این اندیشه را مطرح کرد که برای رشد سالم باید دورهای از کودکی را بی آنکه دغدغه احساسات و عقاید مراقبینمان را داشته باشیم، سپری کنیم. در این دوره باید بتوانیم خود حقیقیمان و همۀ آنچه را که هستیم بدون احساس گناه تجربه کنیم. این شرایط در صورتی به وجود میآید که اطرافیانمان، هرقدر سخت و دشوار، برای مدتی خودشان را کاملاً با نیازها و امیال ما هماهنگ کنند.
به عقیده وینیکات، خودِ حقیقی نوزاد، اساساً غیراجتماعی و غیراخلاقی است. کودک، دغدغۀ احساساتِ دیگران را ندارد، قواعد بودن با آدمهای دیگر را بلد نیست و هروقت لازم باشد جیغ میکشد و سر و صدا میکند- حتی نیمه شب و حتی در میانِ یک اتوبوس پر از آدم. نوزاد، گاهی پرخاشگر میشود و گاز میگیرد؛ کارهایی که از دید یک فرد بددل یا وسواسی، حیرتآور یا نفرتانگیزاند. نوزاد به دنبال این است که هر وقت خواست و هرطور خواست خودش را ابراز کند. قطعاً نوزاد بانمک است، امّا به سبک خودش و نه برای خوشحال کردنِ دیگران یا طلبِ عشق از آنها. برای اینکه فرد در بزرگسالی احساس واقعیبودن کند، باید امکانِ عاطفیِ چنین حقیقی بودنی را در کودکی داشته باشد: اینکه هر وقت دلش خواست دیگران را اذیت کند، هروقت عصبانی بود مشت و لگد بکوبد، هر وقت خسته بود، جیغ و داد کند و هر وقت حس پرخاشگری داشت، گاز بگیرد. کودک باید اینقدر خودش باشد که اگر لازم بود بتواند وقت عصبانیت، در خیالش پدر و مادر را نابود کند و بعد ببیند آنها از این خشم و آسیب جان سالم به در میبرند و زنده میمانند. این وضعیتْ احساسی حیاتی و عمیقاً آرامشبخش در او ایجاد میکند: اینکه او همهتوان نیست و عالَم به صرفِ خواسته یا ترسِ او ویران نمیشود.
اگر اتفاقات خوب پیش برود، کودک، کمکم و از سر ِمیل، خود کاذبی را در خود به وجود میآورد؛ خودی که به او امکان عمل مطابق با الزامات و اقتضائات واقعیت بیرونی را میدهد. او با این خود کاذب میتواند قوانین سختگیرانه مدرسه را بپذیرد و وقتی بزرگتر شد با زندگی کاری و حرفهای کنار بیاید. اگر پیشتر امکانِ تجربه خودِ حقیقیمان به ما داده شده باشد، لازم نیست در هر موقعیتی با نیازهای خودمان بجنگیم یا بر آنها پافشاری کنیم. امروز میتوانیم قوانین را بپذیریم چون پیشتر، امکانِ بیتوجّهی مطلق به آنها را داشتهایم. به عبارت دیگر، وینیکات یکسره دشمنِ خود کاذب نیست. او به اهمّیت و نقش آن آگاه است. تنها میگوید خودِ کاذب زمانی بخشی از سلامت روان ما است که پیشتر، خودِ حقیقیمان را بیقید و شرط تجربه کرده باشیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/335VA2u
#در_دست_ترجمه
خود حقیقی و خود کاذب (قسمت دوم و پایانی)
از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی
متأسفانه بسیاری از ما چنین شروعِ مطلوبی نداشتیم و مادری افسرده یا پدری همیشه عصبانی را تجربه کردهایم. شاید هم برادر یا خواهر بزرگترمان دچار بحران بوده و همه توجّهها باید به او میشده است. نتیجه اینکه خیلی زود، ناگزیر از اطاعت کردن شدهایم؛ ما مطیع شدیم، امّا به بهای از دست رفتنِ احساسِ اصالت و واقعی بودنمان. ممکن است اکنون در روابطمان مؤدب باشیم و خودمان را با نیازهای شریکمان هماهنگ کنیم، امّا دقیقاً به همین دلیل، توان عشق ورزی را از دست میدهیم. یا مثلاً در محیط کار، وظیفه شناس باشیم امّا بدونِ خلاقیت و اصالت.
در چنین شرایطی رواندرمانی، فرصتِ دوبارهای به ما میدهد و این فوقالعاده است. یک درمانگر خوب به ما امکان میدهد کودک بشویم و به گذشته برگردیم؛ به همان جایی که شروع کردیم به ساختنِ خودی کاذب، به زمانی که ناامیدانه نیاز به حقیقی بودن داشتیم. در اتاق درمانگر و در پناهِ پختگی و مراقبتِ او یاد میگیریم –یک بار دیگر- واقعی باشیم، فرصت بیمبالاتی به خودمان بدهیم، بدقلق باشیم، به کسی جز خودمان توجّه نکنیم، خودخواه باشیم، به حرف هیچ کس گوش ندهیم و پرخاشگر و اعصابخردکن باشیم. درمانگر، همه اینها را میپذیرد و به ما کمک میکند حس تازه ای از زنده بودن را تجربه کنیم؛ همانی که باید از آغاز بخشی از زندگیمان میبود. حالا الزامِ به کاذب بودن، تحمّلپذیرتر میشود چون لااقل هفتهای یک بار فرصت این را داریم که در خلوتِ اتاق درمانگرْ واقعی باشیم.
آرامش و سهلگیری وینیکات در برابر تلاشهای مراجعانش برای بازیابیِ خود حقیقیشان، زبانزد است. یکی از آنها گلدان مورد علاقه او را شکست، دیگری پولش را دزدید و بیمار دیگری، هر جلسه به او پرخاش و توهین میکرد. امّا وینیکات خونسرد و آرام بود. او میدانست این رفتارها، بیمار را از دروغینبودنِ کشندهای که در باقی زندگیاش به آن دچار است، دور میکند و بخشی از سفر او به سمت سلامت دوباره است.
ما از این جهت مدیون وینیکات هستیم. او به ما یادآوری کرد که احساس رضایت و واقعی بودن از مسیرِ خودخواهی و بیمبالاتیِ تقریباً بی حد و مرز میگذرد. هیچ راه دیگری وجود ندارد. برای اینکه بتوانیم کمی دروغین باشیم، ابتدا باید واقعی بودن را تجربه کنیم. اگر هیچگاه چنین امکانی به ما داده نشده باشد، بیماری و افسردگی به یادمان میآورند که باید قدمی به عقب برداریم و بدانیم که درمان، آنجا منتظر ماست و چنین فرصتی را به ما خواهد داد.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/33d6Xpg
خود حقیقی و خود کاذب (قسمت دوم و پایانی)
از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی
متأسفانه بسیاری از ما چنین شروعِ مطلوبی نداشتیم و مادری افسرده یا پدری همیشه عصبانی را تجربه کردهایم. شاید هم برادر یا خواهر بزرگترمان دچار بحران بوده و همه توجّهها باید به او میشده است. نتیجه اینکه خیلی زود، ناگزیر از اطاعت کردن شدهایم؛ ما مطیع شدیم، امّا به بهای از دست رفتنِ احساسِ اصالت و واقعی بودنمان. ممکن است اکنون در روابطمان مؤدب باشیم و خودمان را با نیازهای شریکمان هماهنگ کنیم، امّا دقیقاً به همین دلیل، توان عشق ورزی را از دست میدهیم. یا مثلاً در محیط کار، وظیفه شناس باشیم امّا بدونِ خلاقیت و اصالت.
در چنین شرایطی رواندرمانی، فرصتِ دوبارهای به ما میدهد و این فوقالعاده است. یک درمانگر خوب به ما امکان میدهد کودک بشویم و به گذشته برگردیم؛ به همان جایی که شروع کردیم به ساختنِ خودی کاذب، به زمانی که ناامیدانه نیاز به حقیقی بودن داشتیم. در اتاق درمانگر و در پناهِ پختگی و مراقبتِ او یاد میگیریم –یک بار دیگر- واقعی باشیم، فرصت بیمبالاتی به خودمان بدهیم، بدقلق باشیم، به کسی جز خودمان توجّه نکنیم، خودخواه باشیم، به حرف هیچ کس گوش ندهیم و پرخاشگر و اعصابخردکن باشیم. درمانگر، همه اینها را میپذیرد و به ما کمک میکند حس تازه ای از زنده بودن را تجربه کنیم؛ همانی که باید از آغاز بخشی از زندگیمان میبود. حالا الزامِ به کاذب بودن، تحمّلپذیرتر میشود چون لااقل هفتهای یک بار فرصت این را داریم که در خلوتِ اتاق درمانگرْ واقعی باشیم.
آرامش و سهلگیری وینیکات در برابر تلاشهای مراجعانش برای بازیابیِ خود حقیقیشان، زبانزد است. یکی از آنها گلدان مورد علاقه او را شکست، دیگری پولش را دزدید و بیمار دیگری، هر جلسه به او پرخاش و توهین میکرد. امّا وینیکات خونسرد و آرام بود. او میدانست این رفتارها، بیمار را از دروغینبودنِ کشندهای که در باقی زندگیاش به آن دچار است، دور میکند و بخشی از سفر او به سمت سلامت دوباره است.
ما از این جهت مدیون وینیکات هستیم. او به ما یادآوری کرد که احساس رضایت و واقعی بودن از مسیرِ خودخواهی و بیمبالاتیِ تقریباً بی حد و مرز میگذرد. هیچ راه دیگری وجود ندارد. برای اینکه بتوانیم کمی دروغین باشیم، ابتدا باید واقعی بودن را تجربه کنیم. اگر هیچگاه چنین امکانی به ما داده نشده باشد، بیماری و افسردگی به یادمان میآورند که باید قدمی به عقب برداریم و بدانیم که درمان، آنجا منتظر ماست و چنین فرصتی را به ما خواهد داد.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/33d6Xpg
Forwarded from The School of Happiness
Doing what matters_Farsi.pdf
9.2 MB
این یک کتاب خودآموز و مُصوَر (همراه با تصویر) مبتنی بر ACT است که تحت عنوان "انجام اقدامات مهم در فشارهای زندگی" ترجمه شده است. #سازمان_بهداشت_جهانی (WHO ) اخیراً آن را منتشر کرده است، با این امید که برای کمک به مردم در مقابله با "بحران #کرونا" مورد استفاده قرار گیرد، اگرچه راهکارهایی که در کتاب آمده در کُلیت زندگی و برای هر نوع و شکلی از استرس می تواند سودمند باشد.
ترجمه فارسی کتاب به زودی در وبگاه سازمان بهداشت جهانی هم بارگذاری خواهد شد.اما اینجا فایل پیدیاف آن را قرار میدهیم. بنابراین هر کسی در هر کجا می تواند از آن استفاده کند و آن را به اشتراک بگذارد. لطفاً اگر کتاب را مفید دیدید در اختیار دیگران هم بگذارید.
عنوان کتاب:
انجام اقدامات مهم در فشارهای زندگی: راهنمای مُصور
نویسنده: #دکتر_راس_هریس
مترجم: #سحر_محمدی
تهیه کننده نسخه اصلیِ کتاب:
WHO سازمان بهداشت جهانی
تهیه کننده نسخه فارسی کتاب:
The School of Happiness
تعداد صفحات: ۱۲۷
از صمیم قلب امیدوارم آن را مطالعه کنید، تمرینهایش را در عمل پیاده کنید، و اگر بازخورد و نظری داشتید با بنده به اشتراک بگذارید.
✅ Channel: @school_of_happiness
ترجمه فارسی کتاب به زودی در وبگاه سازمان بهداشت جهانی هم بارگذاری خواهد شد.اما اینجا فایل پیدیاف آن را قرار میدهیم. بنابراین هر کسی در هر کجا می تواند از آن استفاده کند و آن را به اشتراک بگذارد. لطفاً اگر کتاب را مفید دیدید در اختیار دیگران هم بگذارید.
عنوان کتاب:
انجام اقدامات مهم در فشارهای زندگی: راهنمای مُصور
نویسنده: #دکتر_راس_هریس
مترجم: #سحر_محمدی
تهیه کننده نسخه اصلیِ کتاب:
WHO سازمان بهداشت جهانی
تهیه کننده نسخه فارسی کتاب:
The School of Happiness
تعداد صفحات: ۱۲۷
از صمیم قلب امیدوارم آن را مطالعه کنید، تمرینهایش را در عمل پیاده کنید، و اگر بازخورد و نظری داشتید با بنده به اشتراک بگذارید.
✅ Channel: @school_of_happiness
Forwarded from گفت و چای | فهیم عطار
سالها قبل که هنوز من پا به این جهان نگذاشته بودم، مجلهی پلیبوی مصاحبهای کرد با استنلی کوبریک. یک جایی وسطهای مصاحبهاش گفت: «وحشتناکترین واقعیتِ جهان خصومتآمیزیاش نیست، بیتفاوتیاش است». این جمله را برای من گفته است. یک طوری خواسته پیش از آمدنم، گوشی را بدهد به دستم که اخوی، حمله گرگ به گله به اندازه بیتفاوتی گوسفندها و حواله دادن اتفاقات به دنبلانشان ترسناک نیست. که خب، من هیچ رقمه در طول عمر شریفم حاضر نشدم از از پشت سپر بیتفاوتیام بزنم بیرون. هر شب بیتفاوت به رختخواب میروم و فردا بیتفاوتتر از رختخواب میزنم بیرون و به اندازهی سهم خودم جهان را به جای هراسانگیزتری تبدیل میکنم. به همین زیبایی و دلانگیزی.
#فهیم_عطار
@fahimattar
#فهیم_عطار
@fahimattar
Forwarded from Bplus
BPlus Podcast Episode 47.mp3
66.5 MB
47: Indistractable
خلاصه کتاب ذهن حواسجمع
اپیزود ۴۷ پادکست بیپلاس
خلاصه کتاب ذهن حواسجمع
اپیزود ۴۷ پادکست بیپلاس
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
برای انجام کارهای دشوار چگونه به خود انگیزه بدهیم؟ - راس هریس
#رواندرمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #انگیزه، #اهداف، #ارزشها
▪️مترجم: حسین محمدیزاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
#رواندرمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #انگیزه، #اهداف، #ارزشها
▪️مترجم: حسین محمدیزاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
Forwarded from سیاهمشق
آدمهایی که در حد توان تمام و کمال زندگی کردند مرگشان هیچوقت برایم در حکم نیستی و نابودگی نبوده است و از شما چه پنهان مرگ و نبودنشان ناراحتم نکرده است.
@mashghesiah
@mashghesiah
Forwarded from هزار خط ناتمام
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
استعارهٔ پلیگراف - راس هریس
#رواندرمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #اضطراب
▪️مترجم: گروه شادکامی
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
#رواندرمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #اضطراب
▪️مترجم: گروه شادکامی
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
#در_دست_آمادهسازی
«آكراسیا (ضعف اراده) — یا چرا به آنچه باور داریم عمل نمیکنیم» (قسمت اول)
از کتاب اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده
یكی از درگیریهای اصلی ذهنیمان این است كه در تئوری خوب بلدیم چطور باید رفتار كنیم؛ اما پای عمل در زندگی روزمره كه به میان میآید به چیزی كه میدانیم مقید نیستیم.
در نظر، میدانیم كه نباید زیاد بخوریم، باید مهربان باشیم، باید شبها زود بخوابیم، باید حواسمان باشد فرصتهایمان را از دست ندهیم، باید از دیگران دستگیری كنیم و یادمان باشد شكرگزار باشیم. و بااینحال در عمل، باورهای عاقلانهمان آشكارا آنقدر توان ندارند که ما را به عمل وادارند. دانشمان درعینحال كه در درونمان حک شده است فایدهای برایمان ندارد.
یونانیان باستان نسبت به این پدیده فوقالعاده هوشیار بودند و نامی بسیار پرطنین به آن دادند: آكراسیا، كه معمولاً به «ضعف اراده» ترجمه میشود. ازنظر آنها آكراسیا باعث این تمایل تأسفبار میشود كه با وجودی که میدانیم چه باید بكنیم، طبق بهترین اصول ذهنیمان رفتار نمیكنیم.
برای آكراسیا دو راهحل عمده در دو حوزۀ دور از ذهن وجود دارد: هنر و آیینها.
غایت واقعی هنر (كه هم شامل رمان، فیلم و ترانه میشود، هم عكاسی، نقاشی، طراحی و معماری) این است كه به مجموعهای از ایدههایمان كه برایمان از همه مهمترند — و درعینحال در شرایط زندگی روزمره بیش از همه در معرض خطرند — درخششی حسی و هیجانی بدهد. هنر قرار نیست ما را صرفاً با جریانی از ایدههای جدید آشنا كند یا ما را به چالش با ایدههای جدید وادارد؛ بلكه باید به ایدههای خوبی كه فعلاً داریم شكلی جذاب ببخشد — آنقدر كه آن ایدهها بتوانند بیدرنگ بر رفتارمان اثر بگذارند. برای مثال، بهصورت نظری به مهربانی و همدلی باور داریم؛ یك ترانۀ سرورآمیز باید این باور را وارد عملمان كند. فضیلت بخشندگی در ذهن و ضمیرمان هست، منتها یك رمان باید این بخشندگی را عملاً در ما بیدار كند. هنر باید كمكمان كند احساس و سپس بر اساس واقعیتهایی كه میدانیم عمل كنیم.
آیینها دومین دفاع ما در برابر آكراسیا هستند. منظور از آیین، تكرارِ ساختارمند و اغلب بسیار جذاب یا زیباییشناسانۀ یك اندیشه یا عمل است تا آن را بیدرنگ قانعكننده سازد و تبدیل به عادت كند. آیینها ناقض این فکرند که، برای یادگرفتن چیزی، یکبار آموزش کافی است؛ چنین فکری توهمی خوشبینانه است که مشخصۀ حتمیِ نظام جدید آموزشی است. برای اینکه بپذیریم اندیشهای درست است، یکبار آموزش شاید کافی باشد، اما اینقدر کافی نیست که ما را برای عمل به آن اندیشۀ درست مجاب کند. انگار مغز ما نشتی دارد و وقتی تحت هر نوع فشار قرار بگیرد بلافاصله به الگوهای مرسوم اندیشه و احساس بازمیگردد. ازاینرو آیینها عضلات شناختی ما را تمرین میدهند و در دفتر یادداشتمان قرارهایی را ثبت میكنند تا یادمان نرود با مهمترین ایدههایمان تجدید دیدار كنیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/2IBO6wl
«آكراسیا (ضعف اراده) — یا چرا به آنچه باور داریم عمل نمیکنیم» (قسمت اول)
از کتاب اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده
یكی از درگیریهای اصلی ذهنیمان این است كه در تئوری خوب بلدیم چطور باید رفتار كنیم؛ اما پای عمل در زندگی روزمره كه به میان میآید به چیزی كه میدانیم مقید نیستیم.
در نظر، میدانیم كه نباید زیاد بخوریم، باید مهربان باشیم، باید شبها زود بخوابیم، باید حواسمان باشد فرصتهایمان را از دست ندهیم، باید از دیگران دستگیری كنیم و یادمان باشد شكرگزار باشیم. و بااینحال در عمل، باورهای عاقلانهمان آشكارا آنقدر توان ندارند که ما را به عمل وادارند. دانشمان درعینحال كه در درونمان حک شده است فایدهای برایمان ندارد.
یونانیان باستان نسبت به این پدیده فوقالعاده هوشیار بودند و نامی بسیار پرطنین به آن دادند: آكراسیا، كه معمولاً به «ضعف اراده» ترجمه میشود. ازنظر آنها آكراسیا باعث این تمایل تأسفبار میشود كه با وجودی که میدانیم چه باید بكنیم، طبق بهترین اصول ذهنیمان رفتار نمیكنیم.
برای آكراسیا دو راهحل عمده در دو حوزۀ دور از ذهن وجود دارد: هنر و آیینها.
غایت واقعی هنر (كه هم شامل رمان، فیلم و ترانه میشود، هم عكاسی، نقاشی، طراحی و معماری) این است كه به مجموعهای از ایدههایمان كه برایمان از همه مهمترند — و درعینحال در شرایط زندگی روزمره بیش از همه در معرض خطرند — درخششی حسی و هیجانی بدهد. هنر قرار نیست ما را صرفاً با جریانی از ایدههای جدید آشنا كند یا ما را به چالش با ایدههای جدید وادارد؛ بلكه باید به ایدههای خوبی كه فعلاً داریم شكلی جذاب ببخشد — آنقدر كه آن ایدهها بتوانند بیدرنگ بر رفتارمان اثر بگذارند. برای مثال، بهصورت نظری به مهربانی و همدلی باور داریم؛ یك ترانۀ سرورآمیز باید این باور را وارد عملمان كند. فضیلت بخشندگی در ذهن و ضمیرمان هست، منتها یك رمان باید این بخشندگی را عملاً در ما بیدار كند. هنر باید كمكمان كند احساس و سپس بر اساس واقعیتهایی كه میدانیم عمل كنیم.
آیینها دومین دفاع ما در برابر آكراسیا هستند. منظور از آیین، تكرارِ ساختارمند و اغلب بسیار جذاب یا زیباییشناسانۀ یك اندیشه یا عمل است تا آن را بیدرنگ قانعكننده سازد و تبدیل به عادت كند. آیینها ناقض این فکرند که، برای یادگرفتن چیزی، یکبار آموزش کافی است؛ چنین فکری توهمی خوشبینانه است که مشخصۀ حتمیِ نظام جدید آموزشی است. برای اینکه بپذیریم اندیشهای درست است، یکبار آموزش شاید کافی باشد، اما اینقدر کافی نیست که ما را برای عمل به آن اندیشۀ درست مجاب کند. انگار مغز ما نشتی دارد و وقتی تحت هر نوع فشار قرار بگیرد بلافاصله به الگوهای مرسوم اندیشه و احساس بازمیگردد. ازاینرو آیینها عضلات شناختی ما را تمرین میدهند و در دفتر یادداشتمان قرارهایی را ثبت میكنند تا یادمان نرود با مهمترین ایدههایمان تجدید دیدار كنیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/2IBO6wl