مردگان در درونت فریاد می‌کشند: " نمیر تا نمیریم. ما مجال نیافتیم تا با زن موردعلاقه‌مان باشیم؛ تو با او باش و با او سرکن! ما مجال نیافتیم تا به افکارمان جامه عمل بپوشانیم؛ تو به آنها واقعیت ببخش! ما مجال نیافتیم تا آرزوهامان را متبلور کنیم؛ تو آنها را قطعیت ببخش!
کارهای ناتمام ما را تمام کن! کارهای ناتمام ما را تمام کن!
ما شب و روز از معبر جان تو عبور می‌کنیم. نه، ما نمرده‌ایم.ما از تو نبریده‌ایم.ما به خاک سقوط نکرده‌ایم. ما در اعماق جان تو به تکاپو مشغولیم. نجاتمان بده!"

کافی نیست که در درون خویش به همهمه نیاکانت گوش بسپاری. کافی نیست که نبرد آنها را در حاشیه ذهن خود احساس کنی. همه آنها به مغز گرم تو چنگ انداخته‌اند و می‌خواهند بار دیگر بالا بیایند و در روشنایی روز بایستند.
اما تو باید با دقت انتخاب کنی که کدامین آنها باید دوباره به ورطه خونت پرتاب شوند.
به آنها ترحم نکن. در کنار خلیج بی‌انتهای دل خود بیدار بمان و انتخاب کن. باید بگویی:"این سایه حقیر و تیره و جانورخوست. ببریدش! این یکی آرام و شعله‌ور است و از من زنده‌تر به نظر می‌آید: بگذارید تمامی خون مرا بنوشد!"

کازانتزاکیس
تجربه‌های معنوی

@mashghesiah

نشان اهل خدا عاشقی‌ست، با خود دار

[عکس از Hans Silvester]

@eudemonia

تمرین مایندفولنس مثل قایق است. وقتی مایندفولنس تمرین می‌کنی به خودت یک قایق می‌دهی.
تا وقتی که به تمرین ادامه می‌دهی، تا وقتی که در قایق هستی در رودخانه رنج فرو نمی‌روی یا غرق نمی‌شوی.

#تیک_نات_هان

@mashghesiah
@eudemonia

#در_دست_ترجمه

والایش از نگاه فروید (قسمت اول)

از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی

🔹بعضی چیزها که در اعماق درون و در ناهشیارِ بَدَوی‌مان می‌خواهیم، ممکن است بسیار تاریک و سیاه باشند. مثلاً ممکن است دلمان بخواهد کار نکنیم، دزدی کنیم، به دیگران آسیب بزنیم، ناامید و ملول باشیم یا به اَشکال ممنوع و آسیب زننده‌ای رابطۀ جنسی داشته باشیم. امّا بسیاری از ما خیلی کم به سراغ این کارها می‌رویم. در حقیقت، اغلب اوقات انرژی‌مان را صرف فعالیت‌های ارزشمند می‌کنیم و مسیری را در پیش می‌گیریم که در آن برای اطرافیانمان خوب و مفید باشیم.

🔹توانایی انجام چنین کاری توجه بنیانگذار روانکاوی، زیگموند فروید، را جلب کرد. او تعبیر خاصی را برای قابلیت تبدیل انرژی‌های بدوی، خودخواهانه و مخرّب به فعالیت‌های خوب و ارزشمند به کار برد. فروید این فرایند را والایش ( در زبان آلمانی Sublimierung) نامید. این ایده در خلال خواندن کتاب ِجیبیِ معروف و جذابی به نام سفر ‌هانز، نوشته شاعر قرن نوزدهم ‌هاینریش ‌هاینه، به ذهن فروید رسید. ‌هاینه در این کتاب، از دیدارش با جراح آلمانی مشهوری به نام جان فردریک دیفنباخ (1792-1847) می‌گوید. به گفته ‌هاینه، دیفنباخ در کودکی بسیار خودخواه و دیگرآزار بود و با بدجنسی از بریدن دُم سگ‌های ولگرد لذّت می‌برد. امّا همین فرد، در بزرگسالی تبدیل به جراحی فوق‌العاده و انسانی عمیقاً نوع‌دوست می‌شود و کشفیات مهمی را در زمینه جراحی ترمیمی و پلاستیک به نام خود ثبت می‌کند.

🔹فروید احساس کرد این تحول اتفاقی نیست و به فکر فرو رفت که چطور می‌شود کودکی دیگرآزار که چاقو را برای زخمی‌کردن استفاده می‌کند، تبدیل به فرد شریفی ‌بشود که از آن برای شفای بیماران بهره می‌گیرد. او در توضیح این پدیده از الگویی فراگیر در رفتار انسان‌ها صحبت کرد. مطابق این الگو، تکانه‌ای که در آغاز آسیب‌زننده و نگران‌کننده است، چیزی دقیقاً عکس خود را به وجود می‌آورد و همه قدرت و شدّت آن تکانه منفی به این تکانه مثبت منتقل می‌شود. فروید به این نتیجه رسید که این میل به جبران، در دل بسیاری از بزرگترین دستاوردهای هنری، سیاسی و علمی قرار دارد. مثلاً شاید یک پلیس کارکشته، در سطح ناهشیار در حال مبارزه با برخی آرزوهای غیرقانونی خود باشد و سیاستمداری که برای رفع محرومیت فقرا تلاش می‌کند، دارد تجاربِ آغازینِ خود از حرصی شدید را والایش می‌کند.

🔹فروید در جستاری درباره لئوناردو داوینچی (Eine Kindheitserinnerung des Leonardo da Vinci, 1910)، ادعا می‌کند که او در کودکی از نظر جنسی بسیار فعال بوده و بعدها در بزرگسالی این تمایلاتِ جنسی شدید را به تحقیقات علمی و فعالیت هنری والایش کرده است. به عقیده فروید، تمنّای لذّت جنسی ممنوع (به مادرش و سپس به پسربچه‌های دیگر) داوینچی را به اشتیاقی عمیقاً ارزشمند و شدید به دانستن سوق داده است.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3oEQ7s1

#در_دست_ترجمه

والایش از نگاه فروید (بخش دوم و پایانی)

از کتاب روانکاوی به روایت مدرسهٔ زندگی
مترجم: محمود مقدسی

🔹نظریۀ والایش واقعاً امیدوارکننده است چون چیزهای زیادی هست که می‌خواهیم اما می‌دانیم که رسیدن به آن‌ها ممکن نیست. در دنیایی که دلایل برای عصبانیت، پوچی و ملال فراوان است، فروید از قابلیتی می‌گوید که امکانِ جبران یا ارضای جایگزین را به ما می‌دهد. او به کرّات در آثارش بر حقیقتی انگشت می‌گذارد که به رغم وضوح فراوان، بیشترِ ما چنان‌که باید در نظرش نمی‌گیریم: این‌که همۀ ما در آغار بچه بودیم و در کودکی، چیزی جز لذّت و ارضای آنی نمی‌خواستیم. "سائق‌"های ما در حالت اوّلیه‌شان، معطوف به چیزهایی دست‌نیافتنی بودند که با هر درد و غمی که بود، باید رهایشان می‌کردیم. آن زمان باور داشتیم که اگر چیزی را بخواهیم و یک‌باره به دستش نیاوریم، فاجعه است و می‌میریم (این نحوۀ تفکّر، علّت همه آن جیغ و داد کردن‌ها و بدقلقی‌های بچه‌ها است). فکر می‌کردیم مرکز عالم‌ایم و جهان قرار نیست به هیچ کس دیگری جز ما توجّه کند. امّا بالاخره بزرگ شدیم، آن هم با جایگزین‌ کردنِ همۀ آن اهداف خودشیفته‌وار با هدف‌هایی اخلاقی‌تر و مفیدتر.

🔹فروید معتقد است کار ما با والایش هیچ وقت تمام نمی‌شود. باز هم به دفعات در خواسته‌هایمان، خصوصاً در مورد رابطۀ جنسی، ناکام می‌شویم. به کرّات به آدم‌هایی برمی‌خوریم که دلمان شدیداً رابطۀ جنسی با آن‌ها را می‌خواهد، امّا نباید این کار را بکنیم. ولی این انرژی و این برانگیختگی از بین نمی‌رود و ما توانایی آن را داریم که ناکامی عمیقمان را صرفِ چیزهای دیگری کنیم: تلاش‌های خلّاقانه، پیشرفت‌های علمی و مراقبت از افراد بی‌پناه و آسیب‌پذیر.

🔹به عقیدۀ فروید، ناکامیِ فراگیر ناگزیر است و اشتیاق‌های ما مدام به دیوار واقعیت می‌خورند. امّا در این بین والایش گزینه‌ای بسیار امیدوارکننده پیش رویِ ما قرار می‌دهد. تحت هدایتِ والایش، رشک تبدیل به تلاش می‌شود، جراحت خودشیفتگی به توانِ امتنان و قدردانی، و طرد جنسی به فیلم یا رمان. فروید معتقد بود روانکاوی را برای این ابداع کرده‌اند که به ما کمک کند از ناکامی‌هایمان راه‌ استفادۀ سازنده‌تری پیدا کنیم و به گونه‌ای رشد کنیم که تلخکام و به هم‌ریخته نباشیم. و طُرفه آنکه برای این کار روانکاوی انرژی‌اش را از بزرگترین اندوه‌هایمان می‌گیرد.

🔹زندگی خوب جایی نیست که به هر چه خواستیم برسیم، بلکه جایی است که وقتی کامیاب شدیم قدرش را می‌دانیم و اگر ناکام شدیم، این آزادی درونی را هم داریم که ناکامی‌هایمان را با تخیّل به سمت چیزهای دیگری ببریم؛ در زندگی خوب یاد می گیریم که -به تعبیر فروید- خوب والایِش کنیم.


مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3kMrlDT

🔹️🔹️تاملی درباره روانکاوی

بسیاری از ما به این دلیل به سراغ روانکاوی می‌رویم که حس می‌کنیم حقیقتی در موردمان هست که از آن بی‌خبریم اما بر رفتار و سرنوشتمان اثر می‌گذارد. به طور ضمنی به روانکاو می‌گوییم که بعد از همه این اتفاقات پی برده‌ام که من، بهترین خواننده متن درون خودم نیستم. چیزهایی هست که از آن‌ها سر در نمی‌آورم و وقتی می‌گویم "من" دیگر مطمئن نیستم از چه چیزی صحبت می کنم. از روانکاو می‌خواهیم که همراهمان باشد تا دوباره "من" را بشناسیم و این بار، به پستوهایی سرک بکشیم که از عهده خودمان خارج است. به تعبیری، در روانکاوی بیش از هرچیز به دنبال شناختن خودمان هستیم؛ اما شناختن آن بخش‌هایی از خودمان که پیش‌تر باوری به وجودشان نداشتیم اما به تجربه و با دردها و سرگشتگی‌هایمان، پی به وجود آن‌ها برده‌ایم. در روانکاوی، به دنبال سرک کشیدن به جغرافیای ناشناخته اما مهمی هستیم که ساکنانش به زبانی غیر از آنچه پیشتر می‌شناختیم سخن می‌گویند و پیام‌هایشان جز با آموختن زبانی تازه، برایمان آشکار نمی‌شود‌. به این معناست که روانکاوی را می‌توان نوعی هرمنوتیک دانست: هرمنوتیک ناهشیار. در اینجاست که روانکاوی به طور آشکاری از بدنه دانش روانشناسی جدا می‌شود و روش و جغرافیای خاص خود را بنا می‌کند.

#محمود_مقدسی
@TheWorldasISee

🎊🎊 تجدید چاپ شد
چاپ اول: اسفند ۹۷/ چاپ یازدهم: آبان ۹۹
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

هنر ظریف کناره گرفتن

گفت‌‌وگو با سوِند بریکمن (بخش نخست)
ترجمهٔ محمد معماریان
منبع: سایت ترجمان

اشاره:
کتاب جدید فیلسوف دانمارکی سِوِند برینکمن، فضیلت کناره گرفتن، توصیۀ مفیدی دارد: دست بکش. سعی نکن همه‌کار بکنی، به جایش کارهای کمتری بکن. در حقیقت، گاهی بهتر است که عقب بمانی، که از همانجا که هستی لذت ببری.

فقط هم برینکمن نیست که نگران شادی ماست. چگونه هیچ‌کاری نکنیم به قلم جنی اودل (استاد دانشگاه استنفورد) و مینیمالیسم دیجیتال به قلم کال نیوپورت (استاد علوم رایانۀ دانشگاه جورج‌تاون) هم که بهار امسال منتشر شدند پادزهرهای دیجیتال و معنوی را عرضه می‌کنند. ولی برینکمن سال‌هاست که از منظر فلسفی این بحث را کاویده است. فضیلت کناره گرفتن، سومین اثر او در سه‌گانه‌ای که در این باب نوشته است، می‌گوید شاید دقیقاً محتاج خودداری باشیم.

🔸شان ایلینگ: زندگی مدرن چه دارد که ما را وادار می‌کند دائماً دنبال لذت یا هدف یا تجربۀ بعدی برویم؟

🔹سوند برینکمن: به نظرم باید از زاویۀ فرهنگ مصرف‌زده به این مخمصه نگاه کنیم، فرهنگی که خودمان برای خودمان ساخته‌ایم. فرهنگمان نیازمند آن است که مُدام بیشتر بخواهیم، مُدام بیشتر بخریم و مُدام کارهای بیشتری بکنیم. امروزه رضایت دست کمی از رذیلت ندارد چون یعنی به آنچه دارید راضی هستید و لذا دائماً دنبال چیز بعدی نمی‌روید.

مثلاً امروزه زیاد از توسعۀ فردی حرف می‌زنیم، از یک عمر یادگیری و توانایی توسعۀ مداوم شایستگی‌هایمان. ولی این هم به نظرم بخشی از همان چرخۀ معیوبی است که بیشتر بخواه، چیزهای جدید بخواه، و همیشه احساس کن نیاز داری کارهایت را متفاوت یا بهتر انجام بدهی.

🔸ایلینگ: شما سکولاریزاسیون را هم یک قطعه از این پازل می‌دانید. چرا؟

🔹برینکمن: خُب، این ایده که در زندگی دنبال رستگاری در حیات واپسین نیستیم، طبیعتاً به این باور منجر می‌شود که باید هرچه را می‌ارزد همین‌جا و همین‌حالا کسب کنیم، چون فقط همین یک زندگی را داریم و بس. لذا سعی می‌کنیم هرچه را می‌شود در این زندگی بگنجانیم.
و اگر از چیزی در این زندگی دست بکشیم، نوعی ناکامی وجودی شمرده می‌شود. چون هرچه را که می‌شد تجربه نکردی، یا هرقدر که می‌شد سفر نرفتی، یا تا جایی که می‌شد رابطۀ رمانتیک نداشتی، پس ناکام مانده‌ای.

بنابراین کل این ذهنیّتِ «کارهای بیشتری بکن» در تاروپود جامعۀ مصرف‌زدۀ ما تنیده شده است، که در حد غاییِ خود کم از تراژدی ندارد چون اکثرمان بعید است با این دستور بتوانیم زندگی خوبی داشته باشیم.

🔸ایلینگ: و چرا این مسأله به‌ویژه گریبان‌گیر ثروتمندترین ملت‌هاست؟

🔹برینکمن: پاسخ کوتاه سؤالتان این است که ما در ثروتمندترین ملت‌ها، فرصت‌های بیشتری داریم، امکان‌های بیشتری داریم که همۀ امیالمان را محقق کنیم. البته حرفم این نیست که زندگی فقیرانه‌تر لزوماً زندگی بهتری است. ولی پژوهش‌هایی در دست است که نشان می‌دهند نتیجه‌گیری قاطعی هم نمی‌شود کرد.

از قضا ثروت اضافه، از حدّ مشخصی که بگذرد، شادترتان نمی‌کند. پس وقتی به آن حد رسیدید، دلیلی ندارد که دیوانه‌وار دنبال پول بیشتر بروید. ولی اگر دست و پا بزنید که غذایی پیدا کنید، یا جای مناسبی که بخوابید، بعید است مسأله‌تان زیاد بودن گزینه‌ها باشد.
لذا این مسأله واقعاً مال جامعه‌های ممتاز است، جایی که مردم آماجِ رگباری از گزینه‌ها و وسوسه‌هایند.

@eudemonia

هنر ظریف کناره گرفتن

گفت‌‌وگو با سوِند برینکمن (بخش دوم)
ترجمهٔ محمد معماریان
منبع: سایت ترجمان


🔸ایلینگ: خُب، دست‌کشیدن دقیقاً چه لذتی دارد؟ با کارهای کمتری کردن چه چیزی عایدمان می‌شود؟

🔹برینکمن: شانس آن را پیدا می‌کنیم که درگیر فعالیت‌ها و تجربه‌هایی شویم که عمق و معنای وجودی بیشتری دارند. اگر با این ذهنیت زندگی کنیم که چیزی از دستمان خواهد رفت، مُدام نگران خواهیم بود که شاید چیز بهتری در انتظارمان باشد و ناچار باید از آنچه اکنون می‌کنیم بگذریم تا چیزی بهتر و بیشتر به چنگمان بیاید.

و بدین‌ترتیب هر چیز وسیله‌ای می‌شود برای چیز بعدی. الف را انجام می‌دهم نه چون ذاتاً معنادار و مهم است، بلکه برای رسیدن به ب، چون شاید ب بهتر باشد. و لذا سراغ ب می‌روم، که آن هم موقتی است چون آنچه واقعاً می‌خواهم رسیدن به پ است، و به همین ترتیب. بسیاری از مردم این‌گونه در زندگی‌شان پیش می‌روند.

ولی اگر یگانه دلیل زندگی‌مان آن باشد که چیزهای بیشتری را تجربه کنیم، چشم بر این واقعیت بسته‌ایم که برخی چیزها بالذات ارزشمند و معنادارند، فقط ارزش ابزاری ندارند، فقط برای رسیدن به چیز دیگری نیستند، بلکه فی‌نفسه ارزشمندند.
وقتی از فضیلت کناره گرفتن حرف می‌زنم، منظورم حقیقتاً این است.

🔸ایلینگ: آیا به نظر شما، کتابتان دفاعیه‌ای از به‌اصطلاح «ذهن‌آگاهی» است؟ یا حداقل فراخوانی برای آنکه جدی‌تر در «حال حاضر» زندگی کنیم؟

🔹برینکمن: بله، همین‌طور است. در کتاب‌های قبلی نسبتاً منتقد ذهن‌آگاهی بوده‌ام، اما نه وقتی که راهی برای درمان افراد مبتلا به استرس یا کمک به افراد مبتلا به افسردگی باشد. گمان می‌کنم ذهن‌آگاهی از جهات متعدد ابزار مفیدی است. ولی به‌ نظرم یک‌جور «چسب زخم» هم هست. موقتاً مفید است، اما در درازمدت فقط علائم بیماری را برطرف می‌کند به‌جای آنکه ریشۀ مشکل را درمان کند.

مثلاً من در دانمارک زندگی می‌کنم و اینجا رایج است که آموزگاران و مربیان ذهن‌آگاهی به کارکنان کمک کنند تا اختلال‌های مرتبط با استرس پیدا نکنند. ولی بهتر نیست خودمان را چنان سامان بدهیم که ابتدا به ساکن دچار استرس نشویم؟

به گمانم فقط دلواپسی‌ای که وجود دارد این است که با تمرکز بر ابزارهایی مثل ذهن‌آگاهی، با خطری مواجهیم: فردی‌سازی مسأله. در حالی که فقط زمانی می‌توانیم مشکل را حقیقتاً حل کنیم که دست‌به‌کار تنظیم و تعدیل دسته‌جمعی رویه‌های زندگی‌مان شویم.

🔸ایلینگ: در چنین محیطی، چه توصیه‌ای برای بقیه دارید تا به سکون برسند؟ بدیهی است که نمی‌شود از کسی خواست فرهنگی را که در آن به سر می‌برد زیر و رو کند، لذا اکثر افراد به‌ناچار باید راه خودشان را در یک دنیای ضرورتاً پرآشوب پیدا کنند.

🔹برینکمن: سؤال خوبی است، و به همین دلیل است که چیزی مثل ذهن‌آگاهی هم بخشی از پاسخ در سطح فردی است. ولی فکر کنم که ضروری است کماکان تلاش کنیم کاری در سطح دسته‌جمعی‌تر هم بکنیم.

بااین‌حال، می‌خواهم بگویم: باید تک‌به‌تک مراقب باشیم که در آنچه دامن‌گیرمان می‌شود خودمان را مقصر ندانیم، چون آن چیزها به‌واقع نتیجۀ ماجراهایی در سطوح کلی‌تر و فراگیرترند. ما همگی قربانی فرهنگی هستیم که در آن زندگی می‌کنیم، هر کسی به نوبۀ خود، و لذا تقصیر خودمان نیست که بازتاب وخیم‌ترین جنبه‌های این فرهنگ می‌شویم.

ولی قدری آزادی فردی هم داریم. می‌توانیم با مدیریت ذره‌بینی، جزء به جزءِ زندگی و عاداتمان را اداره کنیم. باید روی خودکنترلی بیشتر کار کنیم همان‌طور که در باشگاه روی بدن‌هایمان کار می‌کنیم. باید قدرت مقاومت در برابر این وسوسه‌های مداوم را به دست بیاوریم و پرورش بدهیم.

@eudemonia

هنر ظریف کناره گرفتن

گفت‌‌وگو با سوِند بریکمن (بخش سوم و پایانی)
ترجمهٔ محمد معماریان
منبع: سایت ترجمان


🔸ایلینگ: آیا افراد را تشویق می‌کنید که به‌کل از این فرهنگ خارج شوند یا با سیستمی که دائم زیرآب هرگونه مشق خودداری یا میانه‌روی را می‌زند به نوعی مصالحه برسند؟

🔹برینکمن: منظورم این است که ما درون این سیستم زندگی می‌کنم. من هم در این چیزها گناهکارم. ولی سعی می‌کنم سیستم را نقد و اصلاح کنم در عین آنکه می‌کوشم از همۀ امکان‌هایی که می‌توانم بهره ببرم.

افرادی را که به‌کل از این فرهنگ خارج می‌شوند می‌ستایم. در اکثر موارد، فقط با همراهی دیگران است که از پس این کار برمی‌آیند، و علاقه‌مند به تمام جنبش‌های جدیدی هستم که خودشان را در جهت مخالفت با این جامعه سازمان‌دهی می‌کنند، جامعه‌ای که خودمان خلق کرده‌ایم و بر مَدار شتاب و رشد ابدی می‌چرخد. به نظرم ضروری است که حرکت در آن جهت را آغاز کنیم.
ولی تردیدی نیست که این کار بسیار دشوار است، و انتخاب اکثر افراد آن است که سعی کنند و بهترین بهره را درون سیستمی که داریم ببرند.

🔸ایلینگ: آیا گام‌های عینی و عملی یا ساده‌ای هم هست که افراد بتوانند بردارند تا حداقل در مسیری قرار گیرند که کمی بیشتر «دست بکشند»؟

🔹برینکمن: در واقع، در کتاب قبلی‌ام به اسم محکم بایست: مقاومت در برابر هجمۀ خودبه‌سازی در این‌باره نوشته‌ام. سعی کردم توصیه‌ها و نصیحت‌های متعارف را برعکس کنم. یعنی به‌جای تمرکز بر چیزهای مثبت، افراد را تشویق می‌کنم بر چیزهای منفی تمرکز کنند، چون ما باید بتوانیم به‌جای آنکه تمام ایام شاد و مثبت‌گرا باشیم، دربارۀ مسائلی که وجود دارند حرف بزنیم. باید مشکل را ببینیم تا بلکه شانس اصلاحش را داشته باشیم.

همچنین فکر می‌کنم چیزهایی مثل رمان‌خواندن یا غرق گذشته بودن می‌توانند واقعاً مفید باشند. هدف این است: آیینی برای زندگی داشته باشی، عادت‌ها و روتین‌هایی پرورش بدهی که ساده‌تر بتوانی تمرکز کنی و از این همه سروصدای مزاحم و حواس‌پرتی دست بکشی.

هنر باستانی مطالعه، غرق مطالعه شدن، بسیار منضبط‌کننده است. از جهتی، قدری شبیه ذهن‌آگاهی است، فقط با این تفاوت که بر چیز دیگری تمرکز می‌کنی. در ذهن‌آگاهی، به نوعی می‌شود گفت هرچه را در تو و پیرامونت رُخ می‌دهد ثبت و ضبط می‌کنی. ولی وقتی کتابی می‌خوانیم همین کار را به شیوه‌ای متفاوت مشق می‌کنیم.

بسیاری افراد توان آن را که چند ساعت بنشینند و کتابی بخوانند، از دست داده‌اند. دائم حواسشان پرت می‌شود و می‌خواهند گوشی‌های هوشمندشان را چک کنند. من هم این کار را می‌کنم. اما تمرین و مشق این عادات، گام‌های کوچکی‌اند که می‌شود برداریم تا یاد بگیریم درون آن فرهنگی زندگی کنیم که دائماً ما را به میلیون‌ها جهت مختلف می‌کشاند.


@eudemonia

📚 معرفی کتاب خوشیفته‌ای که می‌شناسی (نشر کرگدن) در برنامۀ کتاب‌باز

مجتبی شکوری در این برنامه ضمن معرفی کتاب خودشیفته‌ای که می‌شناسی، با استناد به مطالب این کتاب انواع خودشیفتگی و خودشیفتگان را به مخاطبان برنامه معرفی می‌کند و در پایان پیشنهادهایی ارائه می‌کند برای محفوظ ماندن از آسیب‌هایی که خودشیفتگان ممکن است به اطرافیان خود بزنند. گفت‌وگوی جذاب، روان و گیرای مجتبی شکوری و سروش صحت در معرفی کتاب خودشیفته‌ای که می‌شناسی، اطلاعات خوبی درمورد مطالب این کتاب در اختیار مخاطبان قرار می‌دهد.

🔸 دسترسی به ویدئوی کامل در صفحۀ اینستاگرام نشر کرگدن:
https://www.instagram.com/tv/CHU1Q4aJfGy/


🔸 اطلاعات کتاب‌شناسی:

خودشیفته‌ای که می‌شناسی
دفاع از خود در برابر خودشیفته‌های حاد
جوزف بارگو/ کورش کامیاب
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۷۲/ قیمت: ۵۵۰۰۰ تومان

🔸 خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

#خودشیفته‌ای_که_می‌شناسی
#جوزف_بارگو
#کورش_کامیاب
#مجموعه_خوب_زیستن

فلسفه و پرسش‌های کُشنده!

[داستان مصوّر ارسالی مخاطبان 😊]

@eudemonia

✳️ تاملات مارکوس اورلیوس (۱۰)
به زندگی کسانی بیندیش که برای امیالِ خود حد و مرزی قائل نشده‌اند، کسانی که به اوج افتخار، سیه‌روزی، کینه‌توزی، یا به اوج هر چیزِ تصادفیِ دیگری رسیده‌اند؛ و سپس از خود بپرس:
"اکنون آن‌ها کجایند؟"

✅ از آن‌ها چیزی جز دود و خاکستر و افسانه بر جای نمانده؛ شاید حتی افسانه‌ای هم بر جای نمانده باشد.

✅ به نمونه‌های بی‌شمار بیندیش: فابیوس کاتولینوس در املاک‌اش، لوسیوس لوپوس در باغ‌هایش، استرتینیوس در بایا، تیریوس در کاپری، ولیوس روفوس، و هر چیز دیگری که می‌تواند موجبِ غرور شود.

چقدر تلاش و کوششِ آن‌ها حقارت‌بار بوده است!

✅ آن‌چه در خورِ فیلسوف است آن است که در پیِ عدالت، اعتدال و اطاعت از خدایان باشد –‌ولی همیشه با سادگی و یک‌رنگی، زیرا تحمل‌ناپذیرترین چیز غروری است که در زیرِ لباس فروتنی نمایان باشد.
(تاملات، مارکوس اورلیوس، عرفان ثابتی، نشر ققنوس، کتاب ۱۲، بند۲۷.

✳️ توضیح لازم: روایت‌ها و ترجمه‌های مختلفی از این کتاب شده است که با هم انطباق ندارند. اما ما با خود کلام کار داریم و همه‌ی نقل‌ها را منسوب به او فرض می‌کنیم.)




========================ه
✳️پس‌نوشت گاه فرست:

✅ سال‌ها پیش فکر می‌کردم این یا آن کتابْ، این یا آن شخص، این یا آن گروهْ ترازوی ارزیابیِ کل کیهان، طبیعتِ زمین و نحوه‌ی رفتارِ مردمان‌اش است، مثل خیلی از خیل‌های دیگر. کم‌کم که چشم‌ها باز تر شد، کمی از این ادعا پایین آمدم و دیدم نگاه‌های متفاوتی هم وجود دارند که شایسته‌ی تامل اند و من قرن‌ها از آن‌ها بی‌خبر بوده‌ام و بی‌خبر خواهم ماند.

✅ باز هم گذشت تا دو سه سال پیش. کسی بانیِ خیر شد و گفت "فلان کتاب را بگیر، اما آهسته‌آهسته اش بخوان. عجله نکن. روزی یک صفحه. این کتاب برای تمام کردن نیست، برای عمل کردن است، برای بارها مراجعه کردنِ هر روزه است."

✅ باورم نمی‌شد. کتاب را گرفتم. همان‌طور که بایدْ خواندم. دیدم الحق که درست می‌گفته، این کتاب برای همه‌ی طاقچه‌ها و همه‌ی جیب‌هاست، منتها امروز دیگر نمی‌گویم که حتما رازِ اسرارِ کیهان و طبیعت و انسان را بازگو می‌کند. فقط می‌گویم که با تو از اساسی‌ترین دلایلِ بی‌خردی و کوته‌بینی و بی‌رحمی و بی‌عدالتی، هم در سطح فردی و هم اجتماعی حرف می‌زند و تو را به جایی می‌رساند که زندگیِ سالم را حداقل بدانی که چیست و اگر هم خواستی آن را عملی کنی.

✅ تاملات مارکوس اورلیوس (۱۲۱-۱۸۰ میلادی)، که واگویه‌های یک امپراتور برای شخصِ خودش بوده و برای خواننده نوشته نشده، در طی سفر او از رومِ باستان برای دفع حمله‌ای در آلمان نوشته شده و خوشبختانه تا امروز دست نخورده به دست ما رسیده. مثل کتاب‌های افلاطون و سایر فیلسوفانِ باستان. بنابراین بحثی برای ردّ انتساب به او مطرح نشده است. او یکی از چهار رواقیِ مشهور تاریخ فلسفه‌ی عملی است که اتفاقا امپراتور هم بوده و صاحب مُکنت و ثروت، در کنار زنون، سنکا و البته اپیکتِتوسِ کارتُن خواب!
بگذریم ...،
بعد از این که کتاب را یک بار تمام کردم، این یادداشت را در اول کتاب نوشتم:
✅ "کتابی برای تمام فصول،
در تعجب‌ام که این همه حرافی در باره ی حَرف‌ها، حُکم‌ها، حِکمت‌ها و عرفان‌های مثلا بزرگِ (اما در بیشترِ مواقع کم مایه و کم عمق) انجام می‌گیرد، ولی کتابی این چنین ساده و فروتن و بی‌ادعا، اما پُرمایه نادیده گرفته می‌شود، کتابی ساده‌، و مثلا باستانی، ولی "روزآمد"، و کاملا رو به هدف!"

✅ از این کتاب حداقل سه ترجمه دیده‌ام.اولی در بالا، دومی ترجمه‌ی نشر نی، یک ناشر معتبر دیگر است، سومی مربوط به بیش از ۱۰۰ سال پیش است از زنده یاد طالبوف: تفکرات مارکوس اورلیوس، انتشارات معتبرِ نگاه معاصر.

https://t.me/GahFerestGhKeshani/4862

به دختران بیاموزید شجاع باشند نه بی‌نقص.

از گفتارهای تد

@eudemonia

موفقیت یا شکست در کاری که با همه وجود انجام می‌‌دهم، برای من بی‌معنی است.
اصلاً موفقیت یعنی کاری که با همه وجود انجام دهم.


@mashghesiah

ترامپ و قدرت مثبت‌اندیشی

🔹قدرت مثبت‌اندیشی عنوان کتابی به قلم کشیشی به نام نورمن وینست پیل است که احتمالا مشهورترین کتاب خودیاری تاریخ است. بخش عمده‌ای از جهان‌بینی قدرتمندترین مرد روی زمین- دونالد ترامپ- از پیل گرفته شده است. پیل کشیش کلیسای ماربل کالیجت در منهتن بود که دونالد وقتی پسربچۀ کوچکی بود با خانواده‌اش به آنجا می‌رفت. پیل بعدها کشیش مراسم ازدواج دونالد ترامپ و همسر اولش نیز بود و آقای رئیس‌جمهور بارها به نیکی از او یاد کرده است («بهترین آدم دنیاست»، «کل روز را می‌توانستی به حرف‌هایش گوش بدهی»)...

🔹ایدۀ اصلی این کتاب، که از آن زمان تا امروز در هزاران کتاب خودیاری و دورۀ پیشرفت فردی تکرار شده است، این است که با اندیشیدن به شیوه‌ای مثبت و بهینه می‌توانیم تقریباً به هر چیزی که می‌خواهیم برسیم. واقعیت‌ها به اندازۀ نوع نگرش ما به آنها اهمیت ندارند، و نگرش ما باید مثبت باشد. عنوان یکی از فصل‌های کتاب این است: «من به شکست باور ندارم» ترامپ این جمله را آویزۀ گوشش کرده و ظاهرا شکست خوردن حتی در مخیله‌اش هم نمی‌گنجد...

🔹ترامپ با همۀ خودبزرگ‌بینی و خودباوری تزلزل‌ناپذیرش تجسم مثبت‌اندیشی است و گویا میلی سیری‌ناپذیر برای قدرت بیشتر، پول بیشتر و نمایش دارد. (با این حال نسخۀ مثبت‌اندیشی او وقتی صحبت از مخالفانش به میان بیاید، دیگر نشانه‌ای از مثبت بودن ندارد. او به شیوه‌ای سازمان‌یافته مخالفانش را تحقیر می‌کند و مورد اهانت قرار می‌دهد. مثبت‌اندیشی او فقط مخصوص خودش است)... مثبت‌اندیشی به ترامپ آموخته است که مغز، اگر به شیوه‌ای مثبت بیندیشد، قادر است واقعیت دلخواه خودش را بیافریند... این دقیقا نقطۀ مقابل ارزش قائل شدن برای کم‌توقعی، تصورات منفی‌گرا، و بدبینی تدافعی است. من معتقدم ترامپ محصول فرهنگی است که هیچ حدومرزی نمی‌شناسد و خطرش در این است که آدم‌هایی از آن بیرون می‌آیند که هیچ درکی از هنر ظریف کناره گرفتن ندارند.

از کتاب فضیلت کناره گرفتن، سوِند برینکمن، ترجمۀ محمد ملاعباسی، نشر ترجمان

@eudemonia

"چی می‌خونی؟"

#هفته_کتاب

@eudemonia

عشق چون بخشندگی

#در_دست_آماده‌سازی

هفت مهارت عاطفی به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ حمیده بحرینی

🔹در نگاه امروزی عشق به‌شدت با ستایش و تحسین آمیخته است. در تلقی معمول، عاشق‌ شدن یعنی مبهوت ظاهر جسمانی یا فضایل روحی دیگری شدن. شاید بشود گفت عاشق کسی است که، به عنوان مثال، مفتون ِ بذله‌گویی یا هوش دیگری شده است، یا مجذوب شجاعت او یا زیبایی‌اش. وقتی به خودمان رجوع می‌کنیم و به احساس عشق‌مان نسبت به دیگری می‌نگریم درمی‌یابیم که ظاهراً عشق بر تحسین و ستایش مبتنی است، چرا که معشوق در نگاه ما بی‌نظیر و به هزار دلیل قوی‌تر و کامل‌تر از خود ماست.

🔹اما در این مورد دیدگاه دیگری هم وجود دارد که شایستۀ کندوکاو است. اگر می‌خواهیم ضعف‌هایمان را، که غالباً در نظرمان برجسته هم شده، اصلاح کنیم و رابطه‌ای درازمدت را سامان دهیم، باید به این دیدگاه توجه کنیم؛ دیدگاهی که عشق را مبتنی بر خصوصیتی می‌داند که در بحث‌های مربوط به روابط عاطفی افراد به ندرت ذکری از آن به میان می‌آید؛ یعنی سخاوت و بخشندگی. مطابق این دیدگاه در فلسفهٔ عشق، عاشق ِ کسی شدن به این معنا نیست که فقط، یا عمدتاً، او را به واسطۀ بی‌عیب و نقص بودنش تحسین کنیم، بلکه منظور آن است که به‌رغم آنچه مرسوم است در حق او بی‌نهایت سخاوتمند باشیم، به ‌خصوص در آن مواقعی که او در برابرمان چندان هم جذاب و خوشآیند جلوه نمی‌کند. در این نگاه عشق به معنای شور و هیجان در برابر کمال و برتری تام معشوق نیست، بلکه مهارت خاصی است مبتنی بر این که بتوانیم معشوق خود را فراتر از جنبه‌های غالباً ناخوشآیند ظاهری‌اش ببینیم، نیرویی که می‌تواند خلاقانه به تجربه‌های عاشقانه وارد ‌شود و به همراه خود بخشش و مهربانی را به‌رغم فریبکاری‌ها و پریشانی‌ها به او پیشکش ‌کند. عاشق شدن، در این تلقی تازه، بالاتر از هر چیز، به این معناست که بدانیم چگونه بخشنده باشیم.

🔹خیلی مهم است که عشق را سخاوت و بخشندگی بدانیم، چرا که تقریباً هم‌زمان با آن که داریم کسی را از نزدیک و خوب می‌شناسیم، متوجه می‌شویم همهٔ آن صفات بی‌عیب و نقصی که در ابتدا به او نسبت می‌دادیم آنقدرها هم که فکر می‌کردیم عمیق نیستند. اگر عشق مساوی با تحسین و ستایش باشد، باید آشنایی و انسِ بیشتر مانع افول عشق شود، در حالی که این طور نیست.

🔹متأسفانه این معنای عشق آنقدر نامأنوس و به نوعی پرزحمت به نظرمان می‌آید که حتی ممکن است از تصور این که چگونه چنین چیزی را بیاموزیم و در زندگی‌مان وارد کنیم، خود به خود یکه بخوریم و به عقب برگردیم. با این حال به نظر می‌آید که تقریباً همۀ ما به خوبی با این نوع عشق آشناییم؛ اما نکته این است که فکرش را هم نمی‌کنیم که این گونه دوست داشتن و مهر ورزیدن را می‌توان به ارتباط‌های عاطفی و عاشقانه‌مان هم ربط دهیم. این نوع دوست داشتن و عشق دقیقاً همان است که ما به صرافت طبع و بی‌آنکه تأملی کنیم در برابر بچه‌ها ـ به‌ خصوص بچه‌های ۲ تا ۴ سال ـ نشان می‌دهیم. برای همین تعجب می‌کنیم وقتی می‌شنویم که لازم است یاد بگیریم با معشوق بزرگسال هم با رگه‌هایی از همان مدارا و تصوری برخورد ‌کنیم که با کودکان رفتار می‌کنیم.

مجموعهٔ خوب زیستن
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3nAnoU0

آموزش ْ پُر کردن ظرف نیست، برافروختن آتش است.
(ویلیام باتلر ییتس)


هفتهٔ کتاب و کتابخوانی مبارک

@eudemonia

مدیتیشن - شروع
#مدیتیشن، #headspace

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂