خوب زيستن|بابک عباسی
2.92K subscribers
782 photos
419 videos
36 files
608 links
آموزش ْ پُر کردن ظرف نیست، برافروختن آتش است.

مهر ۱۳۹۶
@BabakAbbaasi
Download Telegram
نامهٔ سرگشادهٔ جمعی از اهل فلسفه به دولت دوازدهم: مخالف توافقی شدن مزد کارگران هستیم

🔹اهل فلسفه در ایران در مواجهه با رویدادها و بحران‌های اجتماعی و سیاسی کمتر دست به اقدامات جمعی می‌زنند. در یکی از موارد استثنا، در آستانۀ انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۶، جمعی از استادان و پژوهشگران فلسفه کارزاری صنفی در حمایت از کاندیداتوری جناب آقای حسن روحانی به راه انداختند و بسیاری، از جمله برخی از امضاکنندگان این نامه، به آن پیوستند. اینکه دولت دوازدهم چگونه به انتظارات و مطالبات شهروندانی که به لطف درک سیاسی و احساس مسئولیت اجتماعیِ آنان بر سر کار آمده بود پاسخ داد، موضوعی است که تأمل در آن هم برای سیاستمداران و هم برای تشکل‌های مدنی درس‌هایی مهم در باب ساختار سیاسی کشور دارد. اما انگیزۀ ما در تدوین و امضای این نامه خبری است که واکنش به آن را بر خود لازم دیدیم.

🔹موافقت معاونت حقوقی دفتر ریاست‌جمهوری با افزایش دستمزد کارگران بر پایۀ توافق میان آنان و کارفرمایان، به‌جای افزایش دستمزد طبق روال معمول سالانه، آن هم در شرایطی که اوضاع اقتصادی کارگران نیازی به توضیح ندارد، چنان تأسف‌برانگیز است که سزاوار واکنش جمعی است. وضعیت کنونی اقتصاد جهان چنان است که حتی جزم‌اندیش‌ترین مدافعان اقتصاد بازار آزاد را نیز مجبور کرده است در رویه‌ها و تصمیم‌های خود تجدیدنظر کنند. اما در ایران که هیچ‌یک از شرایط و لوازم مذاکرۀ منصفانه میان کارفرمایان و کارگران مهیا نیست، گویا دولت راه‌حل تعیین توافقی دستمزد، بدونِ وجود انواعِ چترهای حمایتی از کارگران، را معجزه‌آسا یافته و از «توافق» میان کارگر و کارفرما سخن می‌گوید.

🔹فلسفه‌ورزان از جمله می‌کوشند مفاهیم را تحلیل کنند و مراقب‌اند ظاهر فریبندۀ برخی الفاظ، مفروضات نادرست پشت آنها را مخفی نکند. در تصمیم اخیر، گویا فرض بر این بوده است که «توافق» به چیزی جز خیر و صلاح و احقاق حق منجر نخواهد شد. اما «توافق» تنها هنگامی معنادار است که طرفین آن امکان طرح مطالبات خود، پیگیری و پافشاری بر آنها، و نیز حق و قدرت اعتراض و مقاومت در برابر نقض آنها را داشته باشند. کارگرانی که اهرمی برای پیشبرد اهداف خود ندارند قهراً توافق نمی‌کنند، بلکه تسلیم می‌شوند.

🔹عموم کارگرانی که در بنگاه‌های کوچک مشغول به فعالیت‌اند نه شخصاً قدرت و موقعیت چانه‌زنی بر سر دستمزد را دارند و نه از جانب تشکلی حمایت می‌شوند. در این وضع، «توافقی» در کار نخواهد بود و بر خشونت روابط میان طرفین افزوده خواهد شد. آگاه‌ایم که بنگاه‌های کوچک نیز با مشکلات اقتصادی مواجه‌اند، اما ناعادلانه است اگر حل این مشکلات را صرفاً با کاهش دستمزد ناچیز کارگران و تضعیف بیشتر چترهای حمایتی «تدبیر» کنیم. «عدالت» اقتضا می‌کند همان‌گونه که دولت در سال‌های شکوفایی اقتصادی از این بنگاه‌ها مالیات گرفته است، اکنون نیز با عرضۀ بسته‌های حمایتی به یاری آنان بشتابد.

🔹در بنگاه‌های اقتصادی بزرگ‌تر نیز سخن از توافق بین کارگر و کارفرما تنها زمانی معقول است که طرفین امکان چانه‌زنی داشته باشند. در شرایط فعلی، بسیاری از فعالان کارگری به دلیل مطالبۀ حقوق معوقه‌ای که طبق توافق‌های پیشین می‌بایست می‌گرفتند در مضیقه‌اند، و ضمانتی اجرایی برای محقق شدن همان توافقات وجود ندارد. در این وضع، از بین بردن حمایت‌های قانونیِ حداقلی از کارگران و احالۀ دو طرف به «توافق» چیزی جز سوگیری آشکار دولت به‌نفع کارفرمایان نیست، امری که در صورت اجرا اثرات مخربی بر زندگی میلیون‌ها خانوادۀ کارگری خواهد داشت.

🔹امید است در فقدان نهادهای واسطِ مدنیِ فراگیر، به‌ویژه تشکل‌ها و سندیکاهای کارگری مستقل و قدرتمند، دستگاه تصمیم‌گیری دولت چتر حمایتی خود را بیش از پیش بر سر کارگران و مزدبگیران بگستراند و سفره‌های زندگی آنان را در پوشش عباراتی مانند «توافق» کوچک‌تر نکند.

این نامه به امضای افراد زیر رسیده است:

محسن آزموده، موسی اکرمی، کیوان الستی، شاپور اعتماد، کاوه بهبهانی، هومن پناهنده، مالک حسینی، امیرحسین خداپرست، مسعود زمانی، احسان شریعتی، حسین شیخ‌رضایی، سعید صالحی پورمهر، هادی صمدی، بابک عباسی، بیژن عبدالکریمی، مسعود علیا، مقصود فراستخواه، اسدالله فلاحی، امیراحسان کرباسی‌زاده، زهرا مبلغ، علی معظمی، حسین موسویان

@eudemonia

https://www.ilna.news/fa/tiny/news-1041395
Forwarded from Payvand Jalali
در این پژوهش به دنبال واکاوی تجربهٔ افراد از روان‌درمانی و عوامل مؤثر بر تصمیم آنها به قطع درمان هستیم.
اگر تجربهٔ حضور در مشاوره یا روان‌درمانی و انصراف از آن را داشته‌اید، با کلیک بر روی لینک زیر و تکمیل پرسشنامه‌ای کوتاه به ما در اجرای این پژوهش کمک کنید.
(زمان تقریبی: ۵ دقیقه) 👇👇👇
https://survey.porsline.ir/s/2zTAefh/
بچه‌دار شویم یا نه

از کتاب خوشی‌ها و ناخوشی‌های فرزندآوری
به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ رشید جعفرپور
ویراستۀ بابک عباسی

🔹سازوکار اصلی این‌ تصمیم که بچه‌دار شویم یا نه، از همان الگویی تبعیت می‌کند که در مجموعه‌ای دیگر از به اصطلاح «تصمیم‌های بزرگ در زندگی عاطفی» مشاهده می‌کنیم: ازدواج کنیم یا نه، وفادار بمانیم یا نه، راه عقل را در پیش بگیریم یا به ندای قلبمان گوش دهیم...

🔹آنچه می‌بینیم عطش و تلاش بسیار شدیدی است برای تشخیص انتخاب «درست»، که با باور آرمان‌گرایانهٔ ترسناکی همراه است و آن این‌که همین که این انتخاب را کشف کردیم، دیگر قادر خواهیم بود شکوفا شویم و به آرامش برسیم.

🔹اما واقعیت بسیار متفاوت است، بسیار حزن‌انگیزتر و جذاب‌تر: دوراهی‌های بزرگ زندگیِ عاطفی عموماً هیچ «پاسخی» ندارند؛ پاسخ به معنای چیزی که- جایی در میانهٔ راه- مستلزم فقدانی بزرگ و عنصری از ایثاری خارق‌العاده نباشد. هر انتخابی کنیم، به این معنا، اشتباه خواهد بود و ما را دربارۀ بعضی از جنبه‌های انتخابی که نکرده‌ایم، در حسرت می‌گذارد. چیزی به نام «انتخاب بدون هزینه» وجود ندارد. بحثی که همچنان (به طرزی عجیب) در زندگی معاصر غافل‌گیری می‌آفریند.

🔹یک انتخاب خوب، به‌سادگی مستلزم آن است که فکر کنیم برای چه نوع رنج‌هایی مناسب هستیم-به جای آن‌که هدف‌مان این باشد که با شور و اشتیاقی آرمان‌گرایانه تلاش کنیم یکسره از غصه و حسرت اجتناب کنیم. برای مثال رنج‌هایی را که در دو سوی معادلۀ وفاداری/بی‌وفایی عرضه می‌شود در نظر بگیرید: لحظاتی وجود خواهد داشت که هر دو گزینه فلاکت‌بار خواهند بود. پس هرگاه دربارهٔ این‌که چگونه زندگی‌مان را پیش‌ ببریم گزینه‌هایمان را سبک سنگین می‌کنیم، باید تا جای ممکن روی شناختمان از اینکه به کدام قسم از دشواری‌ها تمایل داریم بیفزاییم.

از مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://t.me/eudemonia/1546
Forwarded from پَرْسِه
به مناسبت نامه جمعی از اهل فلسفه به دولت

فلسفه و امر اجتماعی


محسن آزموده

نامه سرگشاده جمعی از اهل فلسفه در مخالفت با توافقی شدن مزد کارگران رویداد درخور توجهی است. این نامه خطاب به دولت دوازدهم و در واکنش به «موافقت معاونت حقوقی دفتر ریاست جمهوری با افزایش دستمزد کارگران بر پایه توافق میان آنان و کارفرمایان، به جای افزایش دستمزد طبق روال معمول سالانه» نوشته شده و دغدغه اصلی آن دفاع از حقوق کارگران و مزدبگیران به هدف جلوگیری از کوچک‌تر شدن سفره‌های ایشان است.
ممکن است بپرسیم که حقوق کارگران و شکل قراردادهای آنها چه ربطی به فلسفه خوان ها دارد؟ مگر اصناف یا سندیکاها یا نهادهای اجتماعی متناسب برای پیگیری مسائلی از این دست وجود ندارند؟ خود متن نامه بخشی از این سوال را جواب می‌دهد: «عموم کارگرانی که در بنگاه‌های کوچک مشغول به فعالیت‌اند نه شخصاً قدرت و موقعیت چانه‌زنی بر سر دستمزد را دارند و نه از جانب تشکلی حمایت می‌شوند.» اما مساله مهم‌تر از یک مطالبه صنفی گروه یا اقلیتی خاص است. شمار قابل توجهی از شاغلان در جامعه ایران، مزدبگیر هستند و شرایط کارشان بر اساس قراردادی میان کارفرما و نیروی کار تعیین می‌شود، کارگر یک کارگاه صنعتی یا روزنامه نگار یا استاد غیررسمی یک دانشگاه. از این حیث، تعبیر «کارگر» عنوانی عام برای اکثریتی قابل توجه است که شرایط کارشان، بر اساس قراردادهایی موقتی و سالانه(بعضا شش ماهه یا حتی سه ماهه یا ...) با کارفرمایان تعیین می‌شود. نکته عمومی‌تر ربط و نسبت فلسفه با امر اجتماعی است.
همه می‌دانیم که فلسفه در خاستگاهش با سقراط مطرح شد، یعنی اگرچه پیش از او متفکرانی چون تالس و هراکلیتوس و پارمنیدس، بحث هایی نسبتا انتزاعی درباره اصل و اساسی هستی مطرح می کردند، اما این خرمگس آتن و پرسشگری های ویرانگر او بود که در متن زندگی روزمره و در واکنش به فریبکاری‌های حقوقی سفسطه بازها، قیام کرد و کوشید نشان دهد که آنها بر خلاف ادعای شان-ولو غیرعامدانه و ناآگاهانه- خیر و صلاح آدم ها را نمی‌خواهند و آنها را گمراه می‌کنند.
فلسفه در طول قرنها، هیچ وقت این ارتباطش با واقعیت جاری زندگی را از دست نداده. نقادی‌های رادیکال فلاسفه و دعوت آنها به خردورزی مستقل و نفی مفروضات نااندیشیده، همواره در کنار تحقیر حماقت، کار و بار عوام فریبان و دروغ گویان را کساد کرده است. بی‌علت نیست که به ویژه در جوامع استبدادزده فیلسوفان را به حاشیه می‌رانند و طرد و تحقیر می‌کنند.
البته در روزگار ما، دانش بشری ضمن گسترش روزافزون و چشمگیر، تخصصی شده و رشته‌های متنوعی از جمله علوم اجتماعی و علوم سیاسی پدید آمده‌اند. بنابراین تا جایی که به دانشوران مربوط می شود، اولا و بالذات، وظیفه و تخصص جامعه‌شناسان و اصحاب علوم سیاسی است که نسبت به مسائلی چون حقوق مزدبگیران، واکنش نشان بدهند. اما این تخصصی شدن، به معنای سلب مسئولیت از هیچ یک از اهالی دانش نیست. کار روشنفکری، یعنی انتقاد و گفتن حقیقت به همه مصادر قدرت اعم از مردم و دولت، وظیفه‌ای همگانی و مسئولیتی اخلاقی است و به فرد یا گروه خاصی منحصر نمی‌شود. اهل فلسفه هم با همین درک از وظیفه اخلاقی، فراتر از کار تخصصی‌شان که تولید و ترویج مباحث و گفتارهایی انتزاعی درباره مسائلی خاص-و به زعم ایشان بنیادی- است، در عرصه عمومی حاضر شده‌اند و نسبت به آنچه در جامعه در جریان است، واکنش نشان داده‌اند.
ضمن آن که واکنش اهل فلسفه متناسب با تخصص شان صورت گرفته است. یعنی نامه به ظاهر پیچیده و پر از اصطلاح و اشاره به مواد قانونیِ معاونت حقوقی ریاست جمهوری به مدیر عامل سازمان تامین اجتماعی را، تحلیل کرده و معنای ساده و صریح آن را نشان داده‌اند که همانا بی‌دفاع رها شدن کارگران در برابر کارفرمایان است. هنوز مشخص نیست که واکنش‌ها به این نامه چه خواهد بود و مخاطبان چقدر به آن ترتیب اثر می‌دهند. اما به نظر نگارنده، اهمیت این اقدام، برداشتن گامی ولو کوچک برای احیای ربط و نسبت فلسفه با امر اجتماعی است. موضوعی که غیاب آن فلسفه را به فعالیتی ملال‎انگیز و خسته کننده در سروکله زدن با مفاهیمی انتزاعی و گسسته از متن زندگی بدل می‌‎کند یا آن را به توصیه هایی ساده‌انگارانه برای خوب بودن و خوب زیستن، بدون توجه به شرایط اجتماعی فرو می‌کاهد.



🗞منتشرشده در روزنامه اعتماد


▫️▫️▫️


https://t.me/zamaneyebarkhord
Forwarded from سیاهمشق
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
و ما همچنان دوره می‌کنیم
شب را و روز را
هنوز را

شاملو


@mashghesiah
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کلید تقلا – راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #جداسازی

▪️مترجم: گروه شادکامی
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
Forwarded from نشر کرگدن
مادر بیش از اندازه خوب!

#دونالد_وینیکات

@kargadanpub 🦏
توجه‌آگاهی هم‌زمان هم وسیله است هم هدف، هم بذر است هم میوه. وقتی آن را تمرین می‌کنیم تا تمرکز را افزایش دهیم، بذر است. اما توجه‌آگاهی خودش آگاهانه زیستن است: حضور توجه‌آگاهی یعنی حضور زندگی. بنابراین، توجه‌آگاهی میوه نیز هست. توجه‌آگاهی ما را از فراموش‌کاری و پراکندگی رها و زیستن کامل هر لحظه از زندگی را ممکن می‌کند.

معجزۀ توجه‌آگاهی، تیک نات هان، ترجمۀ مرتضی کشمیری و پیوند جلالی، نشر کرگدن

@eudemonia
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
آیا من تنم‌ام؟

(حجاب چهرهٔ جان می‌شود غبار تنم)


از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia
Forwarded from اِنگار
رنجش، همان خشمی است که انتظار به همراه خود داشته است. ما از کسی می‌رنجیم، که از او انتظاری داشته‌ایم؛ ترکیبی از خشم و اندوه.





دکتر پرستوامیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
اِنگار
رنجش، همان خشمی است که انتظار به همراه خود داشته است. ما از کسی می‌رنجیم، که از او انتظاری داشته‌ایم؛ ترکیبی از خشم و اندوه. دکتر پرستوامیری @engaarr @engaarr @engaarr
و روانِ رنجور (روان‌رنجوری neuroticism ) همانا رنجیدگی ما از جهان است؛ که حاصل خشم و اندوه ماست از انتظارات و توقعات ریز و درشت و درست و نادرست برنیامده‌مان از جهان.

(حال پیدا کنید پرتقال‌فروشی را که این توقعات را در سرمان کاشته است!)


@eudemonia
اشاره: پیش از این یادداشتی از مارک منسون در نقد کتاب‌ها و صنعت خودیاری بازنشر کرده بودم ( اینجا ).
حالا دوباتن در این یادداشت کوتاه ضمن اشاره به آفات و آسیب‌های کتابهای رایج خودیاری، به دنبال طرح ایدهٔ قابل‌دفاع‌تری از کتاب‌های خودیاری است.
در دفاع از کتاب‌های خودیاری

آلن دوباتن
ترجمهٔ بابک طهماسبی

🔹هرکه می‌خواهد اعتبار فکری خود را با یک حرکت خدشه‌دار کند فقط کافیست یک کار ساده انجام دهد: اعتراف به خواندن کتاب‌های خودیاری.

🔹هیچ ژانری به این اندازه دستمایهٔ تمسخر قرار نگرفته است و دلیلش نیز آشکار است. اکثر کتاب‌های خودیاری را پراحساس‌ترین و چرب‌زبان‌ترین آمریکایی‌ها نوشته‌اند. به خوانندگانشان وعدهٔ حیات ابدی و ثروت‌های افسانه‌ای و گریز از تمام زوایای کثیف انسان‌بودن می‌دهند، آن هم در سیصد صفحه موعظهٔ بی‌محابا تکراری و خوشبینانه، با نگاهی از بالا. جای تعجب نیست که گمان ناگفتهٔ نخبگان فرهنگی این است که فقط افراد به‌راستی ابله این‌ها را می‌خوانند.

🔹نظر بقیه چیست؟ چنین پنداشته می‌شود که لازم نیست زندگی را با دروس و آموزه‌هایی به پیش برد. غریزی و شهودی می‌توان انجامش داد. به‌هرحال، فقط کافیست از والدینتان استقلال یابید، شغلی پیدا کنید که تاحدودی رضایت‌بخش باشد، وارد یک رابطه شوید، شاید چند فرزند بزرگ کنید، شاهد آغاز مرگ‌ومیر در نسل والدینتان و نهایتاً نسل خودتان شوید تا روزی که یک بیماری مرگبار به جان امحا و احشایتان بیافتد و به‌آرامی راهی گور شوید، در تابوت را ببندند و کارتان با این امر بدیهی زندگی تمام شود.

🔹اما بسیاری از ما احتمالاً در خلوت اذعان داریم که زیستن به آن سادگی هم نیست و شاید داشتن یک نقشهٔ راه مفید واقع شود. به مدت دو هزار سال در تاریخ غرب، بیشتر فلسفه خودیاری بود. باستانیان زبردست‌ترین بودند. اپیکور سیصد کتاب خودیاری نوشت تقریباً در تمام زمینه‌ها ازجمله در باب عشق و در باب عدالت و در باب زندگی بشر. سنکا، فیلسوف رواقی، مجلداتی نوشت که به رومیان توصیه می‌کرد چگونه با خشم کنار بیایند (هنوز هم در باب خشم بس خواندنیست). بیراه نیست اگر تأملات مارکوس آئورلیوس را یکی از بهترین آثار خودیاری بدانیم، همان‌قدر مربوط به کسی که در مواجه با سقوطی اقتصادی است که مربوط به فروپاشی یک امپراتوری است.

🔹مسیحیت نیز در این مسیر ادامه داد، با راهنمایی‌های پرفروشی مانند اقتدا به مسیح از توماس آ کمپیس. پس دلیل افت تدریجی منزلت کتاب‌های خودیاری که تا به امروز ادامه دارد چیست؟ شکل‌گیری نظام دانشگاهی مدرن یک کاتالیزور اساسی در این جریان بود که در میانهٔ قرن نوزدهم میلادی کارفرمای اصلی فیلسوفان و روشنفکران شد و کار آن‌ها را نه براساس فایده و قدرت تسکینشان بلکه برمبنای ارائهٔ فکت‌های صحیح پاداش داد. از آنجاست که وسواس به دقت و هم‌زمان غفلت از کارایی آغاز شد. ایدهٔ فیلسوف یا تاریخدان شدن به‌منظور دستیابی به دانایی (فرضی کاملاً طبیعی برای نیاکان ما) جلوه‌ای به‌شدت آرمانگرایانه و خام یافت. این همراه شد با سکولاریزاسیون روزافزون جامعه که تأکید داشت انسان مدرن با تکیهٔ صرف بر عقل سلیم و یک حسابدار خوب و یک پزشک همدل و ایمانی کامل به علم می‌تواند از پس امور مربوط به مرگ و زندگی بربیاید. قرار نبود شهروندان آینده به دروسی در باب آرامش یا رهایی از اضطراب نیاز داشته باشند.

🔹و چنین شد که عرصهٔ خودیاری جولانگاه گونه‌های کنجکاوی شد که امروز در آن جولان می‌دهند: افرادی که جامه‌ای نو به پیام مسیحیت می‌دهند، چنین که به ما بشارت بهشت مالی می‌دهد اگر به خودمان باور داشته باشیم، ایمان داشته باشیم، سخت کار کنیم و ناامید نشویم. یا سایرینی که کم‌وبیش با بودیسم و روانکاوی یا تائویسم۲ آشنایی دارند. خوشبینی شدید نقطهٔ اشتراک این فعالان مدرن است. این گمان جدی را دارند که بهترین راه برای خوشحال کردن کسی این است که به او بگوییم که همه‌چیز خوب خواهد شد. به‌تمامی از روحیهٔ پیشینیان اصیل‌ترشان بریده‌اند که می‌دانستند سریع‌ترین راه برای این که حال کسی را خوب کنیم این است که به او بگوییم اوضاع چنان بد است که حتی فکرش را هم نمی‌تواند بکند و شاید بسیار بدتر از آن. یا همان‌طور که سنکا به زیبایی گفته است «چه لزومیست بر بخش‌هایی از زندگی بگرییم؟ تمام آن گریستنی‌ست».

🔹برای اینکه کمی وضعیت را اصلاح کنم، اخیراً مجموعه‌ای از شش کتاب خودیاری را ویراسته‌ام که بلندپروازی‌های فکری مستحکمی دارند و نویسندگانشان متخصصان این حوزه‌ها هستند، حوزه‌هایی همچون کار و سلامت عاطفی و فناوری و پول و کنشگری سیاسی. لحن این کتاب‌ها یاری‌رسان ولی واقعگرایانه است. خبری از جدیت و موعظه نیست. من هم مجلد کوچکی دربارهٔ روابط جنسی نوشته‌ام با توصیه‌هایی در باب ناتوانی جنسی و اعتیاد به روابط جنسی و بی‌وفایی و سایر مسائل.

🔹فرهنگی که نقشی برای راهنمایی و کتاب‌های خودیاری قائل است، در این زمان باقیمانده، شانس این را دارد که حداقل یکی دو اشتباه کمتر از نسل پیش مرتکب شود.

منبع: سایت ترجمان
@eudemonia
Forwarded from شبکه‌های مجازی کرگدن
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
📚 معرفی کتاب واقع‌نگری در برنامۀ کتاب‌باز.
چرا تصور می‌کنیم که ناگزیریم از میان خوش‌بینی یا بدبینی یکی را انتخاب کنیم؟ آیا واقع‌نگری جایگزین بهتری نیست؟ مهم‌ترین عواملی که ما از از واقع‌نگری دور می‌کند چه هستند و در مواجهه با آنها چه باید کرد؟

🔶 اطلاعات کتاب‌شناسی:
واقع‌نگری
چرا جهان را کژ می‌فهمیم
هانس رُزلینگ/ علی کاظمیان
با مقدمۀ مصطفی ملکیان
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
چاپ اول: ۱۳۹۸/ چاپ دوم: ۱۳۹۸
تعداد صفحه: ۳۷۸/ قیمت: ۷۰۰۰۰ تومان
خرید از طریق تلگرام با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

#نشر_کرگدن
#برنامه_کتاب‌باز
#واقع‌نگری
#هانس_رزلینگ
#علی_کاظمیان
#مصطفی_ملکیان
#چرا_جهان_را_کژ_می‌فهمیم
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
و شبلی گوید که در نزدیکِ نوری شدم. او را دیدم به مراقبت نشسته که موی بر تن او حرکت نمی‌کرد. گفتم این مراقبت بدین نیکویی از که آموختی؟ گفت از گربه‌ای که برابر سوراخ موش دیدم. بسیار ازین ساکن‌تر بود.

(تذکرة‌الاولیا، ذکر ابوالحسن نوری)

@eudemonia
Forwarded from نشر کرگدن
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آن آدم‌ها و هوس‌ها و آرزوها، جز بند چیزی نیستند، و شادی‌شان کوتاه، شیرینی‌شان اندک، و رنج‌هاشان بسیار، این را بدان و با یقین به کردار کرگدن تنها سفر کن.

@kargadanpub 🦏
‍ روایت بارش
بابک عباسی

یک
پاییز پارسال، یک روز صبح که داشتم می‌رفتم سر کار متوجه کبوتری شدم که گوشۀ حیاط مجتمع مسکونی‌مان گیر افتاده بود. نمی‌توانست پرواز کند، بال چپش را روی زمین می‌کشید و خودش را به درِ شیشه‌ای حیاط می‌کوبید. از یکی از همسایه‌ها خواستم که بگیرد و نگهش دارد تا عصر که از سر کار برگشتم ببرمش درمانگاه.

دو
شب که برگشتم با چند جا تماس گرفتم ببینم کجا می‌توانم ببرم. کلینیکی پیدا کردم به اسم «دامپزشکی غرب» و بردمش آنجا، گفتند باید از بالش عکس بگیریم. عکس گرفتند. تشخیص‌شان شکستگی بال چپ بود (بعدا معلوم شد شکستگی‌ای وجود نداشته!). گفتند باید جراحی بشود و احتمال فوت هم هست. رضایت‌نامه را نوشتم و هزینۀ پیش‌پرداخت برای عمل جراحی و یک شب پانسیون را هم پرداخت کردم.

سه
فردایش به فکرم رسید که برای احتیاط با یک متخصص و دامپزشک آشنا هم مشورتی کنم. زنگ زدم به دکتر کمیلیان و ماجرا را برایش تعریف کردم. گفت عکس رادیولوژی را بفرست ببینم. رفتم کلینیک و گفتم عکسش را بدهید می‌خواهم برای تصمیم به عمل جراحی بیشتر مشورت کنم. واکنش منفی پذیرش کلینیک به این درخواست من (که در خواست عجیبی نبود) و صحبت‌هایی که بین‌مان رد و بدل شد، من را به این نتیجه رساند که باید کبوتر را از آنها بگیرم و جای دیگری ببرم. با کمی کش و قوس بالاخره اجازه دادند کبوتر را بردارم ولی حاضر نشدند عکس رادیوگرافی را بدهند (تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!)

چهار
برداشتیم و رفتیم بیمارستان دامپزشکی مرکزی. به خاطر آشنایی قبلی، خیالم از بابت کادر متخصص و تجهیزات آنجا راحت بود. دوباره رفتیم رادیوگرافی. نتیجۀ عکس نشان داد که شکستگی‌ای وجود ندارد فقط بال چپ دچار سوختگی شدیدی شده (احتمالا در اثر برخورد به سیم برق یا ...). بالش را پانسمان کردند و امیدوار شدیم که با پماد و آنتی بیوتیک و دوا و درمان این بال زخمی خوب ‌شود. قرار شد همانجا بماند تا فردا دامپزشک پرندگان هم معاینه‌اش کند. برایش پرونده تشکیل دادند و برای تشکیل پرونده، حیوان باید اسم داشته باشد. اسمش را گذاشتم «بارش» (Barış) (در ترکی به معنی صلح. توضیح غیرضروری اینکه اسم گربه‌ام «ساواش» است، به معنای جنگ!). من هم خوشحال از اینکه پرنده را از دست آن کلینیک ناباب یا نابلد نجات داده‌ام، به خانه برگشتم.

پنج
فردایش در دانشگاه جلسۀ دفاع از پروپوزال داشتیم. وسط جلسه دیدم موبایلم زنگ می‌خورد و شمارۀ دامپزشکی مرکزی است. جواب دادم. گفتند دکتر پرندگان معاینه کرده و بال چپ کلا خون‌رسانی ندارد یا باید بال را قطع کنیم یا یوتانایز کنیم(مرگ آسان، مرگ خوب). حالم بد شد. بعد از جلسه با دو تا از دوستان حاضر که دستی بر آتش فلسفۀ اخلاق داشتند همانجا نشستیم به شور و مشورت که چه کنیم. پرنده‌ای که یک بال داشته باشد و نتواند پرواز کند چه زندگی‌ای می‌تواند داشته باشد؟ گزینۀ دیگر هم مطلوب نبود. چطور می‌توانستیم بی‌دلیل جانش را بگیریم؟ اما کفۀ این رأی سنگین‌تر به نظر می‌رسید که به هر حال زندگی ارزشمند است و مزیت دارد. «بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار». (شخصا گمان می‌کنم زندگی بر مرگ ترجیح دارد اما قداستی هم برای نفس زندگی قائل نیستم). عصر مجددا با دکتر کمیلیان صحبت کردم. (حیفم می آید دو کلمه اضافه نکنم که ایشان یکی از کاربلدترین و شریف‌ترین دامپزشکان، بلکه از شریف‌ترین آدم‌هایی است که می‌شناسم، از آنها که به گفتۀ مسیح «نمک زمین»‌اند). نظر دکتر کمیلیان هم این بود که نمی‌توانیم یوتانایز کنیم. و استدلالش حتی دقیق‌تر از استدلال انتزاعی ما بود: اگر زندگی حیوان با درد همراه باشد یوتانایز کردن موجه است وگرنه مجاز به انتخاب چنین گزینه‌ای نیستیم. اما مشکل این بود که از یک پرندۀ بی‌بال‌وپر کجا و چطور باید نگهداری می‌کردم؟ در این فاصله با دوستان زیادی هم حرف ‌زدم غالبا می‌گفتند آخر برای کبوتر چه کیفیتی دارد زندگی‌ در قفس بدون امکان پرواز؟ تازه تو که گربه داری کجا از او نگهداری خواهی کرد؟ احتمالا این اختلاف نظر همین حالا در میان شما خوانندگان این داستان هم هست. اما نظرتان به هر کدام طرف که باشد، گزینۀ آسانی پیش رویتان نیست.

ادامه در فرستهٔ بعد

@eudemonia
👍1
‍ روایت بارش (بخش دوم)
بابک عباسی

شش
نهایتا تصمیم گرفتیم به جای نجاتش از زندگی بی‌پرواز، او را از مرگ نجات دهیم. فردایش عمل انجام شد. روز بعد رفتم بیمارستان برای ملاقاتش. آوردندش، جای بال چپ را پانسمان کرده بودند. لحظاتی در سکوت و سکون تماشایش کردم. شاید در نگاهش به دنبال جواب بودم...
قرار شد چند روزی برای تعویض پانسمان و دیگر کارهای درمانی آنجا بماند ما هم برای بعد از اینش تصمیم بگیریم. یکی دو روز بعد رفتم و با پزشک پرندگان آنجا صحبت کردم. از اینکه کبوتر بیهوشی و عمل را تاب آورده تعجب می‌کرد. و از لابلای صحبتش هم متوجه شدم که اگر با او مشورت می‌کردم یوتانایز را پیشنهاد می‌کرد! کمی در مورد نگرانی‌هایم با او حرف زدم. بدون پریدن افسرده نمی‌شود؟ گفت این کبوتر‌ها حافظۀ قوی‌ای ندارند که گذشته‌‌شان را به یاد بیاورند. به شرایط جدید عادت می‌کند.
حالا باید برایش پناهگاهی برای زندگی پیدا می‌کردم.

هفت
بعد از یک هفته مرخصش کردند ولی هنوز جایی برایش پیدا نکرده بودم. یکی از دوستانم داوطلب شد تا زمانی که جای ثابت و مطمئنی برایش پیدا نشده، پیش خودش نگه دارد. در این ایام خیلی فکر کردیم کجا برایش مناسب است. یکی از دوستان باغ پرندگان را پیشنهاد کرد. تا جایی که می‌دانم، در تهران دو باغ پرندگان داریم. یکی در پارک جنگلی لویزان که جایی تفریحی و در واقع باغ وحش پرندگان است و دیگری در پارک پردیسان که نوعی درمانگاه و جایی برای قرنطینه حیوانات است. از دوستم شنیده بودم که پرنده‌های زخمی را می‌شود به پناهگاه پردیسان برد و آنجا ممکن است بپذیرند. رفتم پارک پردیسان. جای خلوت و عجیبی بود؛ یک جور باغ وحش غیرنمایشی. ظاهرا حیوانات یا پرندگان وحشی زخمی یا بیمار را می‌شود آنجا برد. درمان می‌کنند و بعد از مدتی نگهداری در قرنطینه دوباره در طبیعت رها می‌کنند. راهی پارک پردیسان شدم (و همانجا چند گرگ دیدم که منظرۀ فوق‌العاده‌ای بود). مسئول کلینیک پرندگان را پیدا کردم و مشکل را برایش توضیح دادم. گفت ما اینجا گونه‌های کمیاب و خاص را برای درمان یا نگهداری می‌پذیریم. بعد هم با لحنی سرد ادامه داد که آن پرنده سهم گربه‌ها بوده چرا اصلا دخالت کردی؟ شاید حق با او بود. چیزی نگفتم. و برگشتم.

هشت
در همین رفت و آمدها و گفت‌وگوها راه حلی به فکرمان رسید: یک کبوترباز پیدا کنیم و سرپرستی‌اش را به او بسپاریم. فکر خوبی بود اما وسط شهر تهران کبوترباز از کجا پیدا می‌کردیم؟ اگر پیدا می‌کردیم هم به هر کسی نمی‌شد اعتماد کرد... در همین تاملات و رایزنی‌ها بودیم که دوست خوبم فرزاد مروجی نازنین مثل یک ناجی افسانه‌ای از راه رسید و گفت دوستی دارد که در شهریار باغی دارد و پرندگانی، شاید او بتواند کمک‌مان کند. تلفن کرد و صحبت کرد و آن جوانمرد هم پذیرفت. و این شد که در یک غروب سرد پاییزی پرنده را برداشتیم و بردیم شهریار. خانۀ جدید بارش حیاطی بود بالای پشت بام با یک سقف توری. جای دلباز و باصفایی بود. دوستان جدید بارش هم چندتایی کبوتر و یکی دو کفترچاهی بودند و مهم‌تر از همه اینکه صاحب آنجا مرد مهربان و مورداعتمادی بود. داستان ما اینجا به پایان نمی‌رسد. بعدها شنیدم که «بارش» پریدن با یک بال را هم آموخته و در همان ارتفاع دو سه متری پروازکی هم می‌کند.

نُه
تا اینجای داستان را که برای یکی دو نفر از دوستانم تعریف کرده بودم، هر بار شنیده بودم که چرا این را نمی‌نویسی. و جواب معلوم بود: تنبلی و اهمالکاری! اما آنچه باعث شد بالاخره این روایت را بنویسم، علاوه بر سفارش و تأکید دوستان، این بود که مدتی پیش فرزاد خبر آورد که بارش، که آن روزها جنسیت‌اش را نمی‌دانستیم، در این مدت جفتی هم پیدا کرده و اخیرا پدر شده است!

به جای نتیجۀ اخلاقی، آخرین ویدئویی را که از بارش (قبل از پدر شدنش) دارم اینجا می‌گذارم و خودم و شما را با سوال‌های بی‌جواب رها می‌کنم.

@eudemonia
❤3