اشاره
بابک عباسی: در مقام تماشاگر علاقه‌مند صحنۀ سیاست، مدتی است به این نتیجه رسیده‌ام که نزاع میان دو اردوگاه بزرگ فکری-سیاسی اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران (با زیرشاخه‌های گوناگونشان و عنوان‌هایی که خودشان دوست دارند به خودشان بدهند) در دهه‌های اخیر زیاده فرسایشی شده و حالیا به بن‌بست رسیده است - و عجیب است که هر گروه همچنان خیال می‌کنند با بردن بازیِ انتخابات اوضاع را بهتر خواهند کرد.
شاید بشود –بنا به مشاهدات- ناامیدی و دلزدگی نسبتا گستردۀ مردم برای مشارکت در انتخابات‌ها را نیز شاهدی بر این مدعا به حساب آورد (فارغ از اینکه سهم هر یک از جناح‌های سیاسی را در این امر چه قدر بدانیم).
در چنین اوضاع و احوالی، اخیرا گفت‌وگویی خواندم که به نظرم رسید حرف تازه‌ای دارد.
اکنون، در مقام کسی که دغدغۀ زندگی نیک و خیر عمومی را دارد، و در مقام یکی از ذینفعان عرصۀ حکمرانی ایران، به گمانم سخنان دکتر احمد میدری (در ادامه) افزون بر تأثیری که ممکن است بر نگاه ما به انتخابات ریاست جمهوری بگذارد، بسیار بسیار مهم‌تر از آن، بذر گفتمانی جدید را در خود دارد و پیشنهادی است برای خروج از بن‌بست گفتمانی و عملی موجود در عرصۀ سیاست ایران، و حتی- پا از گلیم خویش فراتر می‌گذارم- خیال می‌کنم شاید متضمن پیشنهادی باشد برای آشتی ملی.
امیدوارم با مشارکت اهل نظر و متخصصان، این ایده پخته‌تر و سنجیده‌تر و عملی‌تر شود.
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
نیروهای اجتماعی برای توسعه با حاکمیت ائتلاف کنند
احمد میدری از تجربۀ متفاوت صفویه و پهلوی در نسبت حکومت و گروه‌های مدنی میگوید
حکومت فراگیر و روشنفکران دولت‌ساز
🔹دود تشکل‌زدایی از جامعه در نهایت به چشم حاکمیت می‌رود. به‌عبارت دیگر حذف نیروهای سیاسی برای هر حکومتی شدنی است: حکومت‌ها می‌توانند نیروهای سیاسی را منزوی سازند، آنها را به زیرزمینی تبدیل کنند یا منفعل سازند، اما هرگاه نیروهای سیاسی بی‌تشکل شوند و تشکل‌زدایی صورت گیرد، امکان غافلگیری بیشتر میشود. تشکل نداشتن نیروهای اجتماعی حکومت‌ها را غافلگیر می‌سازد.
🔹 سنت حکومتداری باید به حکومت فراگیر تبدیل شود و سنت روشنفکری از دولت‌ستیزی به دولت‌سازی تغییر یابد. نقطهٔ آغاز نیز تغییر در سنت روشنفکری است. شیوه اصلاح امور در سنت روشنفکری از اواخر قاجار تاکنون مشروعیت‌زدایی از حکومت بوده است که حکومت را به سوی سرکوب روشنفکر برای حفظ بقای خود سوق داده است.
🔹اگر خواستار قوی شدن دولت، کارآمدترشدن بوروکراسی، افزایش توانایی حل مساله، افزایش مشروعیت و مقبولیت و در نهایت توسعه و بهروزی ایران هستیم، همه طیف‌ها و طرف‌ها، باید بدانند که نخست؛ نیروی مقابل آنان هیچگاه حذف‌شدنی نیست و دوم اینکه چنین اهدافی با مشارکت همهٔ بازیگران یا همان فراگیری سیاسی حاصل میشود. در غیر این صورت، تداوم بازی حذفی توانایی حل مساله را کاهش میدهد و ظرفیتهای مادی و معنوی ایران برای دستیابی به کامیابی را محدود و محدودتر می‌کند.
🔹 امروزه هم ما به ایدئولوژی‌ای از سوی روشنفکران نیاز داریم که بتواند در کنار حکومت بودن و اصلاح امور را توضیح دهد و این مرزبندی‌های سیاسی بازتعریف شود.
متن کامل در لینک زیر:
https://bit.ly/3bQsV4q
#حکومت‌فراگیر | #روشنفکران‌دولت‌ساز
@meidari
@eudemonia
بابک عباسی: در مقام تماشاگر علاقه‌مند صحنۀ سیاست، مدتی است به این نتیجه رسیده‌ام که نزاع میان دو اردوگاه بزرگ فکری-سیاسی اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران (با زیرشاخه‌های گوناگونشان و عنوان‌هایی که خودشان دوست دارند به خودشان بدهند) در دهه‌های اخیر زیاده فرسایشی شده و حالیا به بن‌بست رسیده است - و عجیب است که هر گروه همچنان خیال می‌کنند با بردن بازیِ انتخابات اوضاع را بهتر خواهند کرد.
شاید بشود –بنا به مشاهدات- ناامیدی و دلزدگی نسبتا گستردۀ مردم برای مشارکت در انتخابات‌ها را نیز شاهدی بر این مدعا به حساب آورد (فارغ از اینکه سهم هر یک از جناح‌های سیاسی را در این امر چه قدر بدانیم).
در چنین اوضاع و احوالی، اخیرا گفت‌وگویی خواندم که به نظرم رسید حرف تازه‌ای دارد.
اکنون، در مقام کسی که دغدغۀ زندگی نیک و خیر عمومی را دارد، و در مقام یکی از ذینفعان عرصۀ حکمرانی ایران، به گمانم سخنان دکتر احمد میدری (در ادامه) افزون بر تأثیری که ممکن است بر نگاه ما به انتخابات ریاست جمهوری بگذارد، بسیار بسیار مهم‌تر از آن، بذر گفتمانی جدید را در خود دارد و پیشنهادی است برای خروج از بن‌بست گفتمانی و عملی موجود در عرصۀ سیاست ایران، و حتی- پا از گلیم خویش فراتر می‌گذارم- خیال می‌کنم شاید متضمن پیشنهادی باشد برای آشتی ملی.
امیدوارم با مشارکت اهل نظر و متخصصان، این ایده پخته‌تر و سنجیده‌تر و عملی‌تر شود.
▫️▫️▫️▫️▫️▫️▫️
نیروهای اجتماعی برای توسعه با حاکمیت ائتلاف کنند
احمد میدری از تجربۀ متفاوت صفویه و پهلوی در نسبت حکومت و گروه‌های مدنی میگوید
حکومت فراگیر و روشنفکران دولت‌ساز
🔹دود تشکل‌زدایی از جامعه در نهایت به چشم حاکمیت می‌رود. به‌عبارت دیگر حذف نیروهای سیاسی برای هر حکومتی شدنی است: حکومت‌ها می‌توانند نیروهای سیاسی را منزوی سازند، آنها را به زیرزمینی تبدیل کنند یا منفعل سازند، اما هرگاه نیروهای سیاسی بی‌تشکل شوند و تشکل‌زدایی صورت گیرد، امکان غافلگیری بیشتر میشود. تشکل نداشتن نیروهای اجتماعی حکومت‌ها را غافلگیر می‌سازد.
🔹 سنت حکومتداری باید به حکومت فراگیر تبدیل شود و سنت روشنفکری از دولت‌ستیزی به دولت‌سازی تغییر یابد. نقطهٔ آغاز نیز تغییر در سنت روشنفکری است. شیوه اصلاح امور در سنت روشنفکری از اواخر قاجار تاکنون مشروعیت‌زدایی از حکومت بوده است که حکومت را به سوی سرکوب روشنفکر برای حفظ بقای خود سوق داده است.
🔹اگر خواستار قوی شدن دولت، کارآمدترشدن بوروکراسی، افزایش توانایی حل مساله، افزایش مشروعیت و مقبولیت و در نهایت توسعه و بهروزی ایران هستیم، همه طیف‌ها و طرف‌ها، باید بدانند که نخست؛ نیروی مقابل آنان هیچگاه حذف‌شدنی نیست و دوم اینکه چنین اهدافی با مشارکت همهٔ بازیگران یا همان فراگیری سیاسی حاصل میشود. در غیر این صورت، تداوم بازی حذفی توانایی حل مساله را کاهش میدهد و ظرفیتهای مادی و معنوی ایران برای دستیابی به کامیابی را محدود و محدودتر می‌کند.
🔹 امروزه هم ما به ایدئولوژی‌ای از سوی روشنفکران نیاز داریم که بتواند در کنار حکومت بودن و اصلاح امور را توضیح دهد و این مرزبندی‌های سیاسی بازتعریف شود.
متن کامل در لینک زیر:
https://bit.ly/3bQsV4q
#حکومت‌فراگیر | #روشنفکران‌دولت‌ساز
@meidari
@eudemonia
🔆 فرستۀ دیروز را به دلیل اهمیتی که داشت (یا خیال می‌کردم دارد) برای تعدادی از دوستان و کارشناسان و صاحب‌نظران، از طیف‌های مختلف فکری، که برخلاف خودم دستی بر این آتش و پوستی در این بازی دارند، فرستادم تا نظر و ملاحظاتشان را بدانم. حاصلْ واکنش‌ها و بازخوردهایی از سر علم و تأمل و گاه از سر سوءتفاهم بود -که آن هم دور از انتظار نبود. اما هر چه بود به نظرم نکات تامل‌برانگیز و پرفایده‌ای طرح کردند که تصویرِ بخش مهمی از میدان را بازمی‌نماید. به نظرم رسید حالا که تا اینجا آمده‌ایم، خوب است گزیده‌ای از آن نظرات و به اصطلاح امروزی کامنت‌ها را هم با کسب اجازه از صاحبانشان و به‌تدریج منتشر کنم، به این امید که نزد اهلش شنیده شود. از همهٔ دوستانی که آن نوشته را خواندند، نظر دادند یا ندادند، بسیار تا بسیار متشکرم.
بابک عباسی
@eudemonia
بابک عباسی
@eudemonia
خوب زيستن|بابک عباسی
اشاره بابک عباسی: در مقام تماشاگر علاقه‌مند صحنۀ سیاست، مدتی است به این نتیجه رسیده‌ام که نزاع میان دو اردوگاه بزرگ فکری-سیاسی اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران (با زیرشاخه‌های گوناگونشان و عنوان‌هایی که خودشان دوست دارند به خودشان بدهند) در دهه‌های اخیر زیاده فرسایشی…
در پاسخ به: https://t.me/eudemonia/1621
دکتر بیژن عبدالکریمی (استاد فلسفه):
سلام. با آقای میدری کاملا موافقم. اما روزگار ما روزگار ظهور جامعه توده‌ای و طغیان توده‌هاست. توده‌ها و پوپولیسم همه جا را فتح کرده و بر روی هر ایدهٔ سازنده‌ای پنجه می‌کشد.
اما مسئله اینجاست که جامعهٔ روشنفکری و اپوزیسیون ما هم خیلی از این جامعه گله‌ای فاصله ندارد و این جامعه و روشنفکرانش پیوسته همدیگر را بازتولید می‌کنند و در یک فضای Hyperreality (فراواقعیت) حقیقت و واقعیت برایشان مثل روز روشن است و هر کس در این فضا به طرح پرسش پرداخته و اندکی دعوت به تردید کند، همچون زامبی‌ها به او حمله‌ور می‌شوند. به نظرم بحث بسیار خوبی را راه انداخته‌اید. اگر تبدیل به یک چالش شود بسیار مفید است.
@eudemonia
دکتر بیژن عبدالکریمی (استاد فلسفه):
سلام. با آقای میدری کاملا موافقم. اما روزگار ما روزگار ظهور جامعه توده‌ای و طغیان توده‌هاست. توده‌ها و پوپولیسم همه جا را فتح کرده و بر روی هر ایدهٔ سازنده‌ای پنجه می‌کشد.
اما مسئله اینجاست که جامعهٔ روشنفکری و اپوزیسیون ما هم خیلی از این جامعه گله‌ای فاصله ندارد و این جامعه و روشنفکرانش پیوسته همدیگر را بازتولید می‌کنند و در یک فضای Hyperreality (فراواقعیت) حقیقت و واقعیت برایشان مثل روز روشن است و هر کس در این فضا به طرح پرسش پرداخته و اندکی دعوت به تردید کند، همچون زامبی‌ها به او حمله‌ور می‌شوند. به نظرم بحث بسیار خوبی را راه انداخته‌اید. اگر تبدیل به یک چالش شود بسیار مفید است.
@eudemonia
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 نجات رلف!
🔅 رلف نمونه‌ی یک خرگوش آزمایشگاهیه، یکی از هزاران هزار حیواناتی که داستان‌شون گفته و شنیده نشده، حیواناتی که به‌خاطر الزامات قانونی برخی کشورها برای آزمایش‌های سم‌شناسیِ محصولات آرایشی‌بهداشتی و مواد تشکیل‌دهنده‌شون رنج می‌کشن و درنهایت کشته می‌شن.
🔅با اینکه اتحادیه‌ی اروپا از سال ۲۰۱۳ تولید و فروش محصولات آرایشی‌بهداشتیِ آزمایش‌شده روی حیوانات رو ممنوع کرده، کشورهای زیادی هستند که رعایت نمی‌کنند. متأسفانه بسیاری از این محصولات در کشورما هم خریدار داره.
🔅 روزبه‌روز روش‌های جایگزینی برای آزمایش‌های حیوانی عرضه می‌شه که از دقت سنجش و پیش‌بینی بالاتری برخوردارن و روزبه‌روز داره آشکارتر می‌شه که آزمایش روی حیوانات جزو رویّه‌های زنگارگرفته‌ی سنجش ایمنی محصولات مصرفیِ انسان‌هاست.
🔅اگر مایل به دانستن بیشتر درباره‌ی مسائل آزمایش حیوانی و مصائبش برای حیوانات و انسان‌ها هستید مطلبی را که یکی از فصل‌های کتاب عادی‌سازیِ امر تصورناپذیر: اخلاق استفاده از حیوانات در پژوهش، به قلم عایشه اختر، عضو سازمان غذا و داروی آمریکا است را اینجا بخوانید.
🌾 @Sedanet
🌾 @noanimaltestin
🔅 رلف نمونه‌ی یک خرگوش آزمایشگاهیه، یکی از هزاران هزار حیواناتی که داستان‌شون گفته و شنیده نشده، حیواناتی که به‌خاطر الزامات قانونی برخی کشورها برای آزمایش‌های سم‌شناسیِ محصولات آرایشی‌بهداشتی و مواد تشکیل‌دهنده‌شون رنج می‌کشن و درنهایت کشته می‌شن.
🔅با اینکه اتحادیه‌ی اروپا از سال ۲۰۱۳ تولید و فروش محصولات آرایشی‌بهداشتیِ آزمایش‌شده روی حیوانات رو ممنوع کرده، کشورهای زیادی هستند که رعایت نمی‌کنند. متأسفانه بسیاری از این محصولات در کشورما هم خریدار داره.
🔅 روزبه‌روز روش‌های جایگزینی برای آزمایش‌های حیوانی عرضه می‌شه که از دقت سنجش و پیش‌بینی بالاتری برخوردارن و روزبه‌روز داره آشکارتر می‌شه که آزمایش روی حیوانات جزو رویّه‌های زنگارگرفته‌ی سنجش ایمنی محصولات مصرفیِ انسان‌هاست.
🔅اگر مایل به دانستن بیشتر درباره‌ی مسائل آزمایش حیوانی و مصائبش برای حیوانات و انسان‌ها هستید مطلبی را که یکی از فصل‌های کتاب عادی‌سازیِ امر تصورناپذیر: اخلاق استفاده از حیوانات در پژوهش، به قلم عایشه اختر، عضو سازمان غذا و داروی آمریکا است را اینجا بخوانید.
🌾 @Sedanet
🌾 @noanimaltestin
خوب زيستن|بابک عباسی
اشاره بابک عباسی: در مقام تماشاگر علاقه‌مند صحنۀ سیاست، مدتی است به این نتیجه رسیده‌ام که نزاع میان دو اردوگاه بزرگ فکری-سیاسی اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران (با زیرشاخه‌های گوناگونشان و عنوان‌هایی که خودشان دوست دارند به خودشان بدهند) در دهه‌های اخیر زیاده فرسایشی…
در پاسخ به: https://t.me/eudemonia/1621
دکتر محسن محبی (استاد حقوق):
سلام این مشکلی که دکتر میدری میگوید درست است.
اما علت؟
۱. تعطیل و تضعیف شیوه منورالفکری مشروطه و نیز از دست رفتن جاذبه‌های آن برای نسل بعد از مشروطه بویژه بعد از قاجار و روی کار آمدن رضا خان که به‌جای ادامه سنت فکری مشروطه، رفتند سراغ ویرانه‌ها و مواریث باستانی. میخواستند مدرنیته را از درب خانه همایونی وارد کنند! گرچه نقش عوامل داخلی و خارجی در آن روزگار روشن است اما حسنات و سیئات رضاشاه هنوز بدرستی نقد نشده.
۲.نفوذ و جاذبه کمونیسم و پیروزی انقلاب اکتبر و به تبع آن حزب توده و رواج بعض شیوه‌های افراطی من‌جمله رمانتیسم استالینیستی، یک دوگانه کاذب ایجاد کرد بین دولت و ملت:
جریان روشنفکری که از همان جریان توده‌ای و چپ‌زده برخاست و دشمن دولت شد یک طرف، و دولت هم طرف دیگر.
اما هنوز خُردک شَرَری وجود داشت کما اینکه مجلس به دکتر مصدق رای تمایل داد و دولت ملی روی کار آمد و نفت را ملی کرد - که گرچه بیشتر نماد مبارزه با استعمار خارجی بود اما الحق نماد تفکیک قوا و حکومت قانون در دولت مشروطه هم بود - اما دریغا دولت لیبرال دکتر مصدق را با کودتا ساقط کردند و نشد که بشود!
یکبار دیگر تجربه شکست ... و به قول فرزانه‌ای گذشته در هیچ و سنت در خاک؟!
به جز خلیل ملکی که به اصلاح عقیده داشت و با انقلاب مخالف بود و حتی رفت با شاه ملاقات کرد و آماج تهمت چپ‌ها و توده‌ای‌ها و حتی جبهه ملی سوم در دولت دکتر امینی (دهه ۱۳۴۰) شد و متهم شد که با دربار ساخته، بقیه عقیده داشتند که هر روشنفکری که با دولت کار کند یا کمک کند به بهبود کارها، لابد ساواکی است و ضد خلق است و ...
دولت بیسواد اعلیحضرت زن‌باره مَشنگ و متوهم شاه نگون‌بخت هم عقلش به این چیزها نمیرسید و توسط مشتی متملق احاطه شده بود و درها را برای دیالوگ با اهل فکر و نظر بسته بود ...
نتیجه؟
قطع رابطه فکر با قدرت!
و نتیجه انقطاع ارتباط؟ یک جنبش کور بر اساس یک تجربه تاریخی شیعیِ دربسته و ناسُفته به رهبری روحانیت و البته با شرکت سهامی همان روشنفکران چپ‌زده متوهم که دنبال تلفیق و اتحاد پرولتاریا بودند با مستضعفین بر اساس رسوبات تعالیم چپ!
میشود پرسید چرا این‌طوری شد و چرا ملت پس از مشروطه رستگار نشد؟ هر علتی در کار بود مگر کار انگلیس‌ها! دهها علت داخلی و خارجی دست اندر کار بوده و هست. غفلت شاه از الزامات الگوی دولت پاترومینال مدل صفوی در ایران به کنار، دست خارجی‌ها؛ جهل داخلی‌ها، بیسوادی روشنفکران و چپ‌زدگی مفرط آنها و روحیات ایرانی و فقد یا ضعف فرهنگ کار دسته جمعی یا حزبی نزد ایرانیان و ... همه به کنار. سخن همان است که آن مرد پس از ترورش از روی ویلچر گفت: مشروطه ما ناتمام است. هنوز باید شعار حکومت قانون و تفکیک قوا احیا شود.
@eudemonia
دکتر محسن محبی (استاد حقوق):
سلام این مشکلی که دکتر میدری میگوید درست است.
اما علت؟
۱. تعطیل و تضعیف شیوه منورالفکری مشروطه و نیز از دست رفتن جاذبه‌های آن برای نسل بعد از مشروطه بویژه بعد از قاجار و روی کار آمدن رضا خان که به‌جای ادامه سنت فکری مشروطه، رفتند سراغ ویرانه‌ها و مواریث باستانی. میخواستند مدرنیته را از درب خانه همایونی وارد کنند! گرچه نقش عوامل داخلی و خارجی در آن روزگار روشن است اما حسنات و سیئات رضاشاه هنوز بدرستی نقد نشده.
۲.نفوذ و جاذبه کمونیسم و پیروزی انقلاب اکتبر و به تبع آن حزب توده و رواج بعض شیوه‌های افراطی من‌جمله رمانتیسم استالینیستی، یک دوگانه کاذب ایجاد کرد بین دولت و ملت:
جریان روشنفکری که از همان جریان توده‌ای و چپ‌زده برخاست و دشمن دولت شد یک طرف، و دولت هم طرف دیگر.
اما هنوز خُردک شَرَری وجود داشت کما اینکه مجلس به دکتر مصدق رای تمایل داد و دولت ملی روی کار آمد و نفت را ملی کرد - که گرچه بیشتر نماد مبارزه با استعمار خارجی بود اما الحق نماد تفکیک قوا و حکومت قانون در دولت مشروطه هم بود - اما دریغا دولت لیبرال دکتر مصدق را با کودتا ساقط کردند و نشد که بشود!
یکبار دیگر تجربه شکست ... و به قول فرزانه‌ای گذشته در هیچ و سنت در خاک؟!
به جز خلیل ملکی که به اصلاح عقیده داشت و با انقلاب مخالف بود و حتی رفت با شاه ملاقات کرد و آماج تهمت چپ‌ها و توده‌ای‌ها و حتی جبهه ملی سوم در دولت دکتر امینی (دهه ۱۳۴۰) شد و متهم شد که با دربار ساخته، بقیه عقیده داشتند که هر روشنفکری که با دولت کار کند یا کمک کند به بهبود کارها، لابد ساواکی است و ضد خلق است و ...
دولت بیسواد اعلیحضرت زن‌باره مَشنگ و متوهم شاه نگون‌بخت هم عقلش به این چیزها نمیرسید و توسط مشتی متملق احاطه شده بود و درها را برای دیالوگ با اهل فکر و نظر بسته بود ...
نتیجه؟
قطع رابطه فکر با قدرت!
و نتیجه انقطاع ارتباط؟ یک جنبش کور بر اساس یک تجربه تاریخی شیعیِ دربسته و ناسُفته به رهبری روحانیت و البته با شرکت سهامی همان روشنفکران چپ‌زده متوهم که دنبال تلفیق و اتحاد پرولتاریا بودند با مستضعفین بر اساس رسوبات تعالیم چپ!
میشود پرسید چرا این‌طوری شد و چرا ملت پس از مشروطه رستگار نشد؟ هر علتی در کار بود مگر کار انگلیس‌ها! دهها علت داخلی و خارجی دست اندر کار بوده و هست. غفلت شاه از الزامات الگوی دولت پاترومینال مدل صفوی در ایران به کنار، دست خارجی‌ها؛ جهل داخلی‌ها، بیسوادی روشنفکران و چپ‌زدگی مفرط آنها و روحیات ایرانی و فقد یا ضعف فرهنگ کار دسته جمعی یا حزبی نزد ایرانیان و ... همه به کنار. سخن همان است که آن مرد پس از ترورش از روی ویلچر گفت: مشروطه ما ناتمام است. هنوز باید شعار حکومت قانون و تفکیک قوا احیا شود.
@eudemonia
خوب زيستن|بابک عباسی
اشاره بابک عباسی: در مقام تماشاگر علاقه‌مند صحنۀ سیاست، مدتی است به این نتیجه رسیده‌ام که نزاع میان دو اردوگاه بزرگ فکری-سیاسی اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران (با زیرشاخه‌های گوناگونشان و عنوان‌هایی که خودشان دوست دارند به خودشان بدهند) در دهه‌های اخیر زیاده فرسایشی…
در پاسخ به https://t.me/eudemonia/1621
دکتر ایمان فانی (مترجم و مدیر سایت مدرسهٔ زندگی فارسی):
چرا انتظار همراهی از روشنفکران در یک وفاق یا آشتی ملی، توقعی بیجا است؟
۱-روشنفکر اساسا به فردگرایی و استقلال رای می‌بالد و ضمن آنکه سخت مواظب است مخالف احساسات عوام قدمی برندارد، عملا حاضر نیست با شهروند عادی در یک جایگاه فکری دیده شود.
۲-روشنفکری بجای آنکه رسالتش را کشف الگوهای تازه و تبیین آن برای جامعه قرار داده باشد و در این راه برای خود درجه آزادی، امکان تغییر موضع یا دریافت نو قائل شود، صرفا تقابل با حکومت وقت را به عنوان یک شر مطلق و غیرضروری در دستور کار دارد و هر چه اوضاع بدتر شود در پیش‌گویی «خود محقق شونده» خود راسخ‌تر میشود. در واقع روشنفکری با عدم مشارکت در تاریخ و رسوایی‌های آن، یک برنده منفعل اما ابدی است.
۳-روشنفکری خاستگاه شناختی و علمی ناقص دارد و برای درک سیاست همیشه به فلسفه، ادبیات، تئاتر و نهایتا روانشناسی، علوم اجتماعی و اقتصاد رو می‌کند و از آموختن جغرافیای سیاسی که روشنگرترین دانش برای درک سیاست است، سر باز می‌زند.
۴-روشنفکری راستین و روشنی‌بخش در اوج شکوفایی یک تمدن زاده میشود نه آنکه خود زایندهٔ تمدن، فرهنگ یا دموکراسی باشد. همانطور که پرندگان خوشخوان در بهار می‌خوانند اما بهار را نمی‌آورند. اگر جز این فکر کنیم در واقع گاری را در جلوی اسب بسته‌ایم؛ در تمام طول تاریخ ابتدا یک واحد تمدنی یا امپراطوری نخست به پیروزی می‌رسد، سپس راهها را امن می‌کند، سپس تجارت به جریان می‌افتد و در نهایت کشور از جذب ادبا، شعرا، دانشمندان و هنرمندان بهره می‌برد. از عصر طلایی یونان تا امپراطوری مغول و صفوی و سلجوقی و عثمانی و بریتانیا و آمریکا همواره این یک امر ثابت بوده است. در واقع ترتیب وقایع در سیاست کلیدی‌ترین آموزه است.
@eudemonia
دکتر ایمان فانی (مترجم و مدیر سایت مدرسهٔ زندگی فارسی):
چرا انتظار همراهی از روشنفکران در یک وفاق یا آشتی ملی، توقعی بیجا است؟
۱-روشنفکر اساسا به فردگرایی و استقلال رای می‌بالد و ضمن آنکه سخت مواظب است مخالف احساسات عوام قدمی برندارد، عملا حاضر نیست با شهروند عادی در یک جایگاه فکری دیده شود.
۲-روشنفکری بجای آنکه رسالتش را کشف الگوهای تازه و تبیین آن برای جامعه قرار داده باشد و در این راه برای خود درجه آزادی، امکان تغییر موضع یا دریافت نو قائل شود، صرفا تقابل با حکومت وقت را به عنوان یک شر مطلق و غیرضروری در دستور کار دارد و هر چه اوضاع بدتر شود در پیش‌گویی «خود محقق شونده» خود راسخ‌تر میشود. در واقع روشنفکری با عدم مشارکت در تاریخ و رسوایی‌های آن، یک برنده منفعل اما ابدی است.
۳-روشنفکری خاستگاه شناختی و علمی ناقص دارد و برای درک سیاست همیشه به فلسفه، ادبیات، تئاتر و نهایتا روانشناسی، علوم اجتماعی و اقتصاد رو می‌کند و از آموختن جغرافیای سیاسی که روشنگرترین دانش برای درک سیاست است، سر باز می‌زند.
۴-روشنفکری راستین و روشنی‌بخش در اوج شکوفایی یک تمدن زاده میشود نه آنکه خود زایندهٔ تمدن، فرهنگ یا دموکراسی باشد. همانطور که پرندگان خوشخوان در بهار می‌خوانند اما بهار را نمی‌آورند. اگر جز این فکر کنیم در واقع گاری را در جلوی اسب بسته‌ایم؛ در تمام طول تاریخ ابتدا یک واحد تمدنی یا امپراطوری نخست به پیروزی می‌رسد، سپس راهها را امن می‌کند، سپس تجارت به جریان می‌افتد و در نهایت کشور از جذب ادبا، شعرا، دانشمندان و هنرمندان بهره می‌برد. از عصر طلایی یونان تا امپراطوری مغول و صفوی و سلجوقی و عثمانی و بریتانیا و آمریکا همواره این یک امر ثابت بوده است. در واقع ترتیب وقایع در سیاست کلیدی‌ترین آموزه است.
@eudemonia
در دفاع از روانشناسی و رواندرمانی
کم نیستند کسانی که از روانشناسی و روانشناسان انتقاد می‌کنند که چرا ساختارهای تبعیض‌آمیز و ظالمانه را رها کرده و یقۀ فرد را می‌گیرید که مشکل تویی، تو باید خودت را عوض کنی. اگر مضطرب شدی مقصر خودتی، اگر افسرده شدی هم تقصیر خود توست.
در مقام پژوهشگر فلسفه، به گمانم این نقد غیرمنصفانه و تا حد زیادی دچار مغالطه یا سوءتفاهم است. از قضا روانشناسان بزرگ و صاحب بینش اجتماعی (یک نمونۀ مثال‌زدنی‌شان: ویکتور فرانکل)، می‌خواهند کمک کنند فرد در این ساختارهای ظالمانه له نشود، انعطاف‌پذیری روانی و تاب‌آوری‌اش را بالا ببرد تا بتواند در همین جهان ظالمانه مشارکت خوب و اقدام مؤثر داشته باشد.
شعار روانشناسان بزرگ همواره این بوده که شهامتی را در خودت بپرور تا آنچه را می‌توانی تغییر بدهی تغییر بدهی، اما آنچه را نمی‌توانی تغییر بدهی با تمرینِ گشودگی بپذیر (تا اولا در این میانه از پا نیفتی، ثانیا خدا را چه دیدی شاید آنچه پذیرفتی اندک اندک زمان تغییرش هم فرابرسد)
ویدئوی زیر را ببینید، شاید کمک کند فضای این روزهای دنیا و مملکت و همچنین فضای این روزهای کانال خوب زیستن را تاب بیاورید!
بابک عباسی
چگونه در کشاکش بحران‌ها پخته و بالغانه رفتار کنیم
از ویدئوهای مدرسۀ زندگی دوباتن
ترجمه و زیرنویس: شهاب غدیری
@hamporseh
@eudemonia
کم نیستند کسانی که از روانشناسی و روانشناسان انتقاد می‌کنند که چرا ساختارهای تبعیض‌آمیز و ظالمانه را رها کرده و یقۀ فرد را می‌گیرید که مشکل تویی، تو باید خودت را عوض کنی. اگر مضطرب شدی مقصر خودتی، اگر افسرده شدی هم تقصیر خود توست.
در مقام پژوهشگر فلسفه، به گمانم این نقد غیرمنصفانه و تا حد زیادی دچار مغالطه یا سوءتفاهم است. از قضا روانشناسان بزرگ و صاحب بینش اجتماعی (یک نمونۀ مثال‌زدنی‌شان: ویکتور فرانکل)، می‌خواهند کمک کنند فرد در این ساختارهای ظالمانه له نشود، انعطاف‌پذیری روانی و تاب‌آوری‌اش را بالا ببرد تا بتواند در همین جهان ظالمانه مشارکت خوب و اقدام مؤثر داشته باشد.
شعار روانشناسان بزرگ همواره این بوده که شهامتی را در خودت بپرور تا آنچه را می‌توانی تغییر بدهی تغییر بدهی، اما آنچه را نمی‌توانی تغییر بدهی با تمرینِ گشودگی بپذیر (تا اولا در این میانه از پا نیفتی، ثانیا خدا را چه دیدی شاید آنچه پذیرفتی اندک اندک زمان تغییرش هم فرابرسد)
ویدئوی زیر را ببینید، شاید کمک کند فضای این روزهای دنیا و مملکت و همچنین فضای این روزهای کانال خوب زیستن را تاب بیاورید!
بابک عباسی
چگونه در کشاکش بحران‌ها پخته و بالغانه رفتار کنیم
از ویدئوهای مدرسۀ زندگی دوباتن
ترجمه و زیرنویس: شهاب غدیری
@hamporseh
@eudemonia
Telegram
attach 📎
Forwarded from اِنگار
خیلی وقت‌ها که ذهن ما به شدت درگیر یک ماجرا و مساله‌ست، علتش اینه که در واقع داریم از یک مساله بزرگتر، مهم‌تر و البته اضطراب‌آورتر دیگه، اجتناب می‌کنیم.
روان ما، انواع بازی‌ها رو راه می‌ندازه تا با مسائل و اضطراب‌های اصلی و ضروری زندگی‌مون مواجه نشیم.
این‌بار که متوجه شدید در مورد موضوعی، دچار مشغله‌ی ذهنی، نشخوار، نگرانی یا وسواس فکری هستید، از خودتون بپرسید آیا مساله‌ی مهم‌تری در زندگی ندارم که باید بهش بپردازم و حلش کنم؟
دکتر پرستو امیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
روان ما، انواع بازی‌ها رو راه می‌ندازه تا با مسائل و اضطراب‌های اصلی و ضروری زندگی‌مون مواجه نشیم.
این‌بار که متوجه شدید در مورد موضوعی، دچار مشغله‌ی ذهنی، نشخوار، نگرانی یا وسواس فکری هستید، از خودتون بپرسید آیا مساله‌ی مهم‌تری در زندگی ندارم که باید بهش بپردازم و حلش کنم؟
دکتر پرستو امیری
@engaarr
@engaarr
@engaarr
❤1
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
🎥 درس‌گفتارهای عدالت
👤 #مایکل_سندل
دانشگاه هاروارد
فیلم به همراه زیرنویس فارسی
تا جلسه هجدهم آپدیت شد
🔅درس‌گفتارهای عدالت از مایکل سندل در دانشگاه هاروارد بیش از هر چیز طرح سوال است و به نحوی سعی می‌کند در مورد مسایل اساسی و روزمره، ذهن ما را درگیرِ زوایای پنهانشان کند. از مثال‌های به نظر پیش پا افتاده شروع میشود و نشان میدهد در مقیاس بزرگتر هم، همان منطق و نحوه تصمیم‌گیری می‌تواند حکم فرما باشد و البته همیشه ماجرا به آن سادگی که فکر می‌کنیم نیست.
🔅خلاصه اگر تا حالا هیچ کدام از این قسمت‌ها را ندیده‌اید، نیم ساعت وقت بگذارید و قسمت اول را ببینید. مطمئناً از نحوه ارائه‌ی جذاب این موضوع‌ها لذت می‌برید.
🌐 دریافت جلسات و مشاهده آن در آپارات و یوتوب
🌾 @Sedanet
👤 #مایکل_سندل
دانشگاه هاروارد
فیلم به همراه زیرنویس فارسی
تا جلسه هجدهم آپدیت شد
🔅درس‌گفتارهای عدالت از مایکل سندل در دانشگاه هاروارد بیش از هر چیز طرح سوال است و به نحوی سعی می‌کند در مورد مسایل اساسی و روزمره، ذهن ما را درگیرِ زوایای پنهانشان کند. از مثال‌های به نظر پیش پا افتاده شروع میشود و نشان میدهد در مقیاس بزرگتر هم، همان منطق و نحوه تصمیم‌گیری می‌تواند حکم فرما باشد و البته همیشه ماجرا به آن سادگی که فکر می‌کنیم نیست.
🔅خلاصه اگر تا حالا هیچ کدام از این قسمت‌ها را ندیده‌اید، نیم ساعت وقت بگذارید و قسمت اول را ببینید. مطمئناً از نحوه ارائه‌ی جذاب این موضوع‌ها لذت می‌برید.
🌐 دریافت جلسات و مشاهده آن در آپارات و یوتوب
🌾 @Sedanet
3danet.net
درس‌گفتارهای عدالت از مایکل سندل در دانشگاه هاروارد با زیرنویس فارسی
درس‌گفتارهای عدالت همراه با مایکل سندل "Justice with Michael Sandel" | جلسه اول: جنبه اخلاقی قتل | جلسه دوم: پرونده قضاییِ آدم خواری | جلسه سوم: قیمت ...
خوب زيستن|بابک عباسی
اشاره بابک عباسی: در مقام تماشاگر علاقه‌مند صحنۀ سیاست، مدتی است به این نتیجه رسیده‌ام که نزاع میان دو اردوگاه بزرگ فکری-سیاسی اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران (با زیرشاخه‌های گوناگونشان و عنوان‌هایی که خودشان دوست دارند به خودشان بدهند) در دهه‌های اخیر زیاده فرسایشی…
در پاسخ به https://t.me/eudemonia/1621
دکتر مقصود فراستخواه (استاد توسعه آموزش عالی):
کنشگر مرزی نظریه‌ای ایرانی است که مقصود فراستخواه آن را از مطالعات تاریخ معاصر ایران به دست آورده و توسعه داده است. کنشگر مرزی عاملی انسانی است که می‌کوشد در فاصله میان محدودیت‌های ساختاری ایران امکان‌هایی تازه کشف یا حتی خلق بکند. در مرزهای میان دولت وجامعه در تردد است. بین دیوان حکومتی و ایوان اجتماعی رفت‌وآمد می کند. هر چند محدودیت‌های جامعه مدنی در ایران به صورت مانعی جدی بر سر راه توسعه ایران درآمده است اما پس‌زمینه‌های فرهنگ وتمدن ایرانی از یکسو و پویایی‌شناسی خاص در زیر پوست این جامعه از سوی دیگر موجب میشود نژاد کاملاً متفاوتی از کنشگران به عرصه بیایند و طرح تغییر را همچنان پی بگیرند. در نظریه ایرانیِ کنشگران مرزی سه دورهٔ قاجار، پهلوی و بعد از انقلاب اسلامی بررسی شده است، انواع مدل‌ها و شیوه‌های عمل این کنشگران، بسترهای ظهور وخاستنگاه‌های فعالیتی آنها، سنخ‌شناسی این کنشگران، ظرفیتهای عملکردی، کارکردهای نهادساز و ساخت‌دهنده و سرانجام آسیب‌شناسی و محدودیتهایشان مورد بحث قرار گرفته است. رهیافت کنشگر مرزی از رهگذر استقرای جزء به جزء تاریخ ایرانی و تنوعات کنش‌های ایرانیان به‌ویژه در شرایط شکاف بین دولت و ملت به دست آمده است.
نظریۀ کنشگر مرزی کوششی است برای عبور از سرمشق فقدان و نگاه یکسویهٔ آسیب‌شناختی در فهم مسائل جامعه ایرانی. نظریه‌پرداز با حساسیت تاریخی به توصیف غنی در هریک از سه دوره مبادرت می‌کند و می‌کوشد تجربه‌های زیستهٔ این کنشگران را قابل فهم بکند، نشان بدهد که چگونه در دل جامعۀ ایرانی توانایی‌های بالقوه‌ای برای تداوم زندگی حتی در شرایط عسرت تاریخی و انسدادهای ساختاری وجود دارد و رمز بقای موجودیتی به نام ایران و صلح و همبستگی اجتماعی بوده است.
لینک یادداشت فوق در ویکی‌پدیا: https://bit.ly/2QxyY7m
مطلبی تکمیلی در مورد نظریهٔ کنشگران مرزی: https://asr-farhang.ir/?p=28036
@eudemonia
دکتر مقصود فراستخواه (استاد توسعه آموزش عالی):
کنشگر مرزی نظریه‌ای ایرانی است که مقصود فراستخواه آن را از مطالعات تاریخ معاصر ایران به دست آورده و توسعه داده است. کنشگر مرزی عاملی انسانی است که می‌کوشد در فاصله میان محدودیت‌های ساختاری ایران امکان‌هایی تازه کشف یا حتی خلق بکند. در مرزهای میان دولت وجامعه در تردد است. بین دیوان حکومتی و ایوان اجتماعی رفت‌وآمد می کند. هر چند محدودیت‌های جامعه مدنی در ایران به صورت مانعی جدی بر سر راه توسعه ایران درآمده است اما پس‌زمینه‌های فرهنگ وتمدن ایرانی از یکسو و پویایی‌شناسی خاص در زیر پوست این جامعه از سوی دیگر موجب میشود نژاد کاملاً متفاوتی از کنشگران به عرصه بیایند و طرح تغییر را همچنان پی بگیرند. در نظریه ایرانیِ کنشگران مرزی سه دورهٔ قاجار، پهلوی و بعد از انقلاب اسلامی بررسی شده است، انواع مدل‌ها و شیوه‌های عمل این کنشگران، بسترهای ظهور وخاستنگاه‌های فعالیتی آنها، سنخ‌شناسی این کنشگران، ظرفیتهای عملکردی، کارکردهای نهادساز و ساخت‌دهنده و سرانجام آسیب‌شناسی و محدودیتهایشان مورد بحث قرار گرفته است. رهیافت کنشگر مرزی از رهگذر استقرای جزء به جزء تاریخ ایرانی و تنوعات کنش‌های ایرانیان به‌ویژه در شرایط شکاف بین دولت و ملت به دست آمده است.
نظریۀ کنشگر مرزی کوششی است برای عبور از سرمشق فقدان و نگاه یکسویهٔ آسیب‌شناختی در فهم مسائل جامعه ایرانی. نظریه‌پرداز با حساسیت تاریخی به توصیف غنی در هریک از سه دوره مبادرت می‌کند و می‌کوشد تجربه‌های زیستهٔ این کنشگران را قابل فهم بکند، نشان بدهد که چگونه در دل جامعۀ ایرانی توانایی‌های بالقوه‌ای برای تداوم زندگی حتی در شرایط عسرت تاریخی و انسدادهای ساختاری وجود دارد و رمز بقای موجودیتی به نام ایران و صلح و همبستگی اجتماعی بوده است.
لینک یادداشت فوق در ویکی‌پدیا: https://bit.ly/2QxyY7m
مطلبی تکمیلی در مورد نظریهٔ کنشگران مرزی: https://asr-farhang.ir/?p=28036
@eudemonia
Forwarded from انتشارات آنگاه
«آنچه می‌شنوی، اظهار نظر است نه واقعیت. آنچه می‌بینی، چشم‌انداز است نه حقیقت.»
تأملات اثر مآرکوُس اُورِلیوُس
کانال تلگرام انتشارات آنگاه
@angahbooks
تأملات اثر مآرکوُس اُورِلیوُس
کانال تلگرام انتشارات آنگاه
@angahbooks
Forwarded from سهند ایرانمهر
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آنتونی هاپکینز چند سال پیش، در آستانه‌ی هشتاد سالگی، به درخواست جیمی کیمل، توصیه و نصیحتی را برای حضار و بینندگان مطرح می‌کند! توصیه‌ای‌که خودش باتمام وجود باور دارد و با گرفتن اسکار در هشتادوسه‌سالگی درستی آن را ثابت کرد!
artchannelll
@sahandiranmehr
artchannelll
@sahandiranmehr
❤1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
برنه بران در این گفتار از مفاهیم مهم زیادی حرف می‌زند، و به‌طور مشخص از سه چیز:
زیستن از دل و جان (wholeheartedness)، شرم، و آسیب‌پذیر بودن؛ که روی دیگر عشق و تعلق و شفقت است.
از گفتارهای تد
@eudemonia
زیستن از دل و جان (wholeheartedness)، شرم، و آسیب‌پذیر بودن؛ که روی دیگر عشق و تعلق و شفقت است.
از گفتارهای تد
@eudemonia
Forwarded from انتشارات آنگاه
«کسی پیروز میشود که بداند چه هنگام مبارزه کند و چه هنگام دست از مبارزه بردارد.»
سوُن تزوُ؛ فیلسوف و استرآتژیست چینی
孫子
عکس: پآتریک دِمآرشِلیِه
Patrick Demarchelier
اِستآیل: اِکآترینآ موُخینآ
Ekaterina Mukhina
انتشارات آنگاه
@angahbooks
سوُن تزوُ؛ فیلسوف و استرآتژیست چینی
孫子
عکس: پآتریک دِمآرشِلیِه
Patrick Demarchelier
اِستآیل: اِکآترینآ موُخینآ
Ekaterina Mukhina
انتشارات آنگاه
@angahbooks
Forwarded from نشر کرگدن
🎊🎊 تجدید چاپ شد (چاپ چهارم)
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
ذهن و همه‌چیز
طرح‌واره‌هایی برای زیستن
نویسنده: مقصود فراستخواه
چاپ اول: ۱۳۹۶/ چاپ چهارم: ۱۴۰۰
تعداد صفحه: ۳۰۵/ قیمت ۶۰۰۰۰ تومان
#نشر_کرگدن
#تجدید_چاپ
#ذهن_و_همه‌چیز
#مقصود_فراستخواه
#طرح‌واره‌های_ذهنی
#کتاب_فلسفه
@kargadanpub 🦏
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
ذهن و همه‌چیز
طرح‌واره‌هایی برای زیستن
نویسنده: مقصود فراستخواه
چاپ اول: ۱۳۹۶/ چاپ چهارم: ۱۴۰۰
تعداد صفحه: ۳۰۵/ قیمت ۶۰۰۰۰ تومان
#نشر_کرگدن
#تجدید_چاپ
#ذهن_و_همه‌چیز
#مقصود_فراستخواه
#طرح‌واره‌های_ذهنی
#کتاب_فلسفه
@kargadanpub 🦏
Forwarded from نشر کرگدن
🎊🎊 تجدید چاپ شد (چاپ چهاردهم)
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
هنر ظریف بی‌خیالی
مارک منسون/ رشید جعفرپور
ویراستهٔ بابک عباسی
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
چاپ اول: زمستان ۱۳۹۷
چاپ چهاردهم: بهار ۱۴۰۰
تعداد صفحه: ۲۲۲/ قیمت: ۵۰۰۰۰ تومان
مارک منسون، نویسندۀ کتاب هنر ظریف بی‌خیالی، می‌تواند با فراهم کردن امکان مواجهه‌ای صادقانه با ترس‌ها، مشکلات و انتظاراتمان، و همچنین با به چالش کشیدن مفاهیمی مانند شادکامی، امید و مرگ، و از خلال داستان‌هایی جذاب که بعضی‌شان از زندگی شخصی‌اش نشئت گرفته‌اند، دیدگاهی جدید دربارۀ شناخت ارزش‌ها و محدودیت‌های زندگی انسانی و پذیرش آنها به شما هدیه کند.
هنر ظریف بی‌خیالی رتبۀ نخست را در کتاب‌های پرفروش نشریۀ نیویورک تایمز داشته و در یک سال بیش از سه میلیون نسخۀ آن به فروش رسیده و به بیش از بیست‌وپنج زبان دنیا ترجمه شده است.
#نشر_کرگدن
#تجدید_چاپ
#مجموعه_خوب_زیستن
#هنر_ظریف_بی‌خیالی
#مارک_منسون
#رشید_جعفرپور
#بابک_عباسی
@kargadanpub 🦏
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
هنر ظریف بی‌خیالی
مارک منسون/ رشید جعفرپور
ویراستهٔ بابک عباسی
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
چاپ اول: زمستان ۱۳۹۷
چاپ چهاردهم: بهار ۱۴۰۰
تعداد صفحه: ۲۲۲/ قیمت: ۵۰۰۰۰ تومان
مارک منسون، نویسندۀ کتاب هنر ظریف بی‌خیالی، می‌تواند با فراهم کردن امکان مواجهه‌ای صادقانه با ترس‌ها، مشکلات و انتظاراتمان، و همچنین با به چالش کشیدن مفاهیمی مانند شادکامی، امید و مرگ، و از خلال داستان‌هایی جذاب که بعضی‌شان از زندگی شخصی‌اش نشئت گرفته‌اند، دیدگاهی جدید دربارۀ شناخت ارزش‌ها و محدودیت‌های زندگی انسانی و پذیرش آنها به شما هدیه کند.
هنر ظریف بی‌خیالی رتبۀ نخست را در کتاب‌های پرفروش نشریۀ نیویورک تایمز داشته و در یک سال بیش از سه میلیون نسخۀ آن به فروش رسیده و به بیش از بیست‌وپنج زبان دنیا ترجمه شده است.
#نشر_کرگدن
#تجدید_چاپ
#مجموعه_خوب_زیستن
#هنر_ظریف_بی‌خیالی
#مارک_منسون
#رشید_جعفرپور
#بابک_عباسی
@kargadanpub 🦏
خوب زيستن|بابک عباسی
اشاره بابک عباسی: در مقام تماشاگر علاقه‌مند صحنۀ سیاست، مدتی است به این نتیجه رسیده‌ام که نزاع میان دو اردوگاه بزرگ فکری-سیاسی اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران (با زیرشاخه‌های گوناگونشان و عنوان‌هایی که خودشان دوست دارند به خودشان بدهند) در دهه‌های اخیر زیاده فرسایشی…
در پاسخ به https://t.me/eudemonia/1621
ماشاءالله شمس‌الواعظین (روزنامه‌نگار، سردبیر روزنامۀ[توقیف‌شده] جامعه):
مطلب بسیار خوب، ایده‌مند و تا حدودی راهگشاست.
این که می‌گویم تا حدودی، بدین سبب است که بحث مربوط به اینکه نیاز حکومت‌ها به تشکل‌های سیاسی-اجتماعی بیش از نیاز جامعه است، حدود ۲۰ سال کمابیش جریان داشته است، اما مشکل در وحشت حکومت از پدیده‌ای به نام نفوذ است که به نوبۀ خود ناشی از بسته شدن مجاری آزاد گردش نخبگان درجامعه است که آن هم ناشی از داشتن سیاست تهاجمی خارجی و عدم تدوین راهبرد تعامل ملایم با جهان خارج یا حداقل آزمودن سیاستهای کمتر تنش‌زا در عرصۀ روابط بین‌المللی است. در نتیجه کشورهای عضو جبهۀ مقابل به راهبرد نفوذ به حلقه‌های نزدیک‌تر لایه‌های بالا در عرصه‌های حیاتی‌تر یا فوری‌تر (برنامهٔ اتمی) چشم دوخته‌اند و برای پیشبرد هدفهایشان این راهبرد را کم‌هزینه و پرفایده تلقی کردند.
در مقابل، حکومت ما متاسفانه بدون تفکیک حوزه‌های راهبردی از حوزه‌های کمتر آسیب‌پذیر، همه کنش‌های اجتماعی را از زاویهٔ تنگ نفوذ می‌بیند و کنشگران را عامل نفوذ دشمن و...ارزیابی می‌کند.
نتیجه همهٔ اینها میشود همین اوضاع.
@eudemonia
ماشاءالله شمس‌الواعظین (روزنامه‌نگار، سردبیر روزنامۀ[توقیف‌شده] جامعه):
مطلب بسیار خوب، ایده‌مند و تا حدودی راهگشاست.
این که می‌گویم تا حدودی، بدین سبب است که بحث مربوط به اینکه نیاز حکومت‌ها به تشکل‌های سیاسی-اجتماعی بیش از نیاز جامعه است، حدود ۲۰ سال کمابیش جریان داشته است، اما مشکل در وحشت حکومت از پدیده‌ای به نام نفوذ است که به نوبۀ خود ناشی از بسته شدن مجاری آزاد گردش نخبگان درجامعه است که آن هم ناشی از داشتن سیاست تهاجمی خارجی و عدم تدوین راهبرد تعامل ملایم با جهان خارج یا حداقل آزمودن سیاستهای کمتر تنش‌زا در عرصۀ روابط بین‌المللی است. در نتیجه کشورهای عضو جبهۀ مقابل به راهبرد نفوذ به حلقه‌های نزدیک‌تر لایه‌های بالا در عرصه‌های حیاتی‌تر یا فوری‌تر (برنامهٔ اتمی) چشم دوخته‌اند و برای پیشبرد هدفهایشان این راهبرد را کم‌هزینه و پرفایده تلقی کردند.
در مقابل، حکومت ما متاسفانه بدون تفکیک حوزه‌های راهبردی از حوزه‌های کمتر آسیب‌پذیر، همه کنش‌های اجتماعی را از زاویهٔ تنگ نفوذ می‌بیند و کنشگران را عامل نفوذ دشمن و...ارزیابی می‌کند.
نتیجه همهٔ اینها میشود همین اوضاع.
@eudemonia
خوب زيستن|بابک عباسی
اشاره بابک عباسی: در مقام تماشاگر علاقه‌مند صحنۀ سیاست، مدتی است به این نتیجه رسیده‌ام که نزاع میان دو اردوگاه بزرگ فکری-سیاسی اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران (با زیرشاخه‌های گوناگونشان و عنوان‌هایی که خودشان دوست دارند به خودشان بدهند) در دهه‌های اخیر زیاده فرسایشی…
در پاسخ به https://t.me/eudemonia/1621
غلامرضا صادقیان (روزنامه‌نگار، سردبیر روزنامهٔ جوان):
به نظر می‌رسد نویسنده به عنوان پیش‌فرض پذیرفته است که نظام جمهوری اسلامی، مشروعیت ندارد. حال اگر بتوان شواهدی در رد این ادعا یا دست‌کم در تشکیک به آن آورد، شاید بتوان در مشروعیت آن نوشته تردید روا داشت.
نویسنده صفویه را نظامی دانسته که با حفظ و تایید تشکل‌ها مشروعیت خود را حفظ کرد و پهلوی را نظامی که تشکل‌زدایی کرد و مشروعیت خود را نیز از دست داد، و حالا به جمهوری اسلامی پیشنهاد «فراگیری سیاسی» و تشکیل «حکومت فراگیر» میدهد، و این یعنی به‌زعم نویسنده، حاکمیت در جمهوری اسلامی با تشکل‌زدایی، نیروهای سیاسی را حذف و منزوی کرده و با این کار مشروعیت خود را از دست داده است.
پیشتر باید بگویم من وکیل و حقوق‌بگیر جمهوری اسلامی نیستم و در مقام نقد، گفته‌ها و ناگفته‌های زیاد می‌توان گفت اما آیا جمهوری اسلامی واقعاً نامشروع است؟
۱)جمهوری اسلامی در سی سال پس از جنگ با مشارکت معمول و در برخی مواقع فراتر از مشارکت دموکراسی‌های معروف جهان، انتخابات را با حضور مردم برگزار و «قدرت» را به دولتمردان واگذار کرده است که هشت سال سهم اصلاح‌طلبان با حضور همه نیروهای سیاسی آنها از میانه‌رو تا رادیکال بود، هشت سال بعد به کسی واگذار شد که خود را از هر دو جریان سیاسی معروف کشور، منفصل و حتی از حکومت و نظام نیز فراتر و جدا و برتر می‌دانست و هشت سال سوم نیز به کسی که اگرچه با شعار اعتدال وارد شد، اما کابینه‌اش را با همان نیروهای اصلاح‌طلب بست.
معمولاً منتقدان در این جا می‌گویند انتخابات و تشکیل دولت به معنای فراگیری سیاسی و رسیدن به قدرت نیست. شاهد اینکه انتخابات حتی با نظارت استصوابی و رد صلاحیت‌ها، فراگیری سیاسی است، همان حضور بالای پنجاه درصد است،همان گونه که کاهش آن را در برخی مواقع نشانه خطر فراگیری سیاسی می‌دانیم و کسی در این باره حضور یا غیبت برخی نامزدها را ملاک فراگیری سیاسی نمی‌داند.(جز غایبان انتخابات که طبیعی است) و شاهد اینکه «دولت، قدرت است» همین بس که الف)مردم چنین می‌پندارند وگرنه تلاشی برای تغییر دولت‌ها نمی‌کردند و دست‌کم در نابسامانی‌ها به دولت‌ها فحش نمی‌دادند و ب)برای دولت آینده که وارث سخت‌ترین دوران تحریم و اقتصاد و مسائل اجتماعی و سیاسی متأثر از آن است، بیشتر از همیشه از نیروهای همین سه جریان گذشته صف کشیده‌اند.
روا نیست هرگاه گروه‌های سیاسی به جبر رأی مردم از قدرت دور افتادند، با نظریه‌پردازی مدعی شوند حکومت دچار انزوای سیاسی و دچار تشکل‌زدایی شده است. در کدام تشکل‌زدایی، یک گروه سیاسی، نصف بیشتر ایام را در قدرت می‌ماند؟! و با کدام پشتوانه میدانی، ژست انزوای سیاسی استالینی گرفته میشود؟
به شخصه احساس می‌کنم اصلاح‌طلبان یک نکته مستتر در رفتار سیاسی‌شان هست که در رفتار کمتر دیکتاتوری هست! هرگاه در قدرت بوده‌اند، اعم از دولتی و بخش‌هایی از مناصب غیردولتی، برای باقی‌مانده قدرت و افزایش سهم خود از قدرت چانه‌زنی کرده‌اند و هر گاه به جبر محبوب‌شان «دموکراسی»، از قدرت دور افتاده‌اند، آنچه را که هست غیردموکراتیک می‌دانند و احساس منزوی شدن از طرف قدرت به ایشان دست میدهد.
همین حالا این همه سرشکستن‌ها و هیجان‌ها و دل‌دادن‌ها و قلوه‌ستاندن‌ها از تندروترین مخالفان و منتقدان جمهوری اسلامی برای ورود به انتخابات ریاست‌جمهوری، چه معنی دارد؟ می‌خواهند رئیس‌جمهور یک نظام نامشروع منزوی تشکل‌زدای روبه‌فروپاشی شوند؟!
۲) نویسنده محترم پیشنهاد داده است که ابتدا روشنفکران پیش‌قدم و از در آشتی با حکومت وارد شوند. هیهات! شما را ارجاع می‌دهم به گفت‌وگوی اخیر دو روشنفکر معاصر (سروش-ملکیان) که از پیشگامان روشنفکری و پرچمداران آن در دوره کنونی هستند با عنوان «روشنفکری و حقیقت» تا بدانید ذات روشنفکری آشتی‌بردار نیست و اگر تعارفاتی هم هست، آن تعارفات کسی را فریب نمی‌دهد و بر همگان روشن است که دو روشنفکر در اقلیمی نگنجند. حال آشتی ملی و همراه شدن با بقیه روشنفکران و مردم و قدرتمداران چگونه می‌تواند ممکن شود؟
@eudemonia
غلامرضا صادقیان (روزنامه‌نگار، سردبیر روزنامهٔ جوان):
به نظر می‌رسد نویسنده به عنوان پیش‌فرض پذیرفته است که نظام جمهوری اسلامی، مشروعیت ندارد. حال اگر بتوان شواهدی در رد این ادعا یا دست‌کم در تشکیک به آن آورد، شاید بتوان در مشروعیت آن نوشته تردید روا داشت.
نویسنده صفویه را نظامی دانسته که با حفظ و تایید تشکل‌ها مشروعیت خود را حفظ کرد و پهلوی را نظامی که تشکل‌زدایی کرد و مشروعیت خود را نیز از دست داد، و حالا به جمهوری اسلامی پیشنهاد «فراگیری سیاسی» و تشکیل «حکومت فراگیر» میدهد، و این یعنی به‌زعم نویسنده، حاکمیت در جمهوری اسلامی با تشکل‌زدایی، نیروهای سیاسی را حذف و منزوی کرده و با این کار مشروعیت خود را از دست داده است.
پیشتر باید بگویم من وکیل و حقوق‌بگیر جمهوری اسلامی نیستم و در مقام نقد، گفته‌ها و ناگفته‌های زیاد می‌توان گفت اما آیا جمهوری اسلامی واقعاً نامشروع است؟
۱)جمهوری اسلامی در سی سال پس از جنگ با مشارکت معمول و در برخی مواقع فراتر از مشارکت دموکراسی‌های معروف جهان، انتخابات را با حضور مردم برگزار و «قدرت» را به دولتمردان واگذار کرده است که هشت سال سهم اصلاح‌طلبان با حضور همه نیروهای سیاسی آنها از میانه‌رو تا رادیکال بود، هشت سال بعد به کسی واگذار شد که خود را از هر دو جریان سیاسی معروف کشور، منفصل و حتی از حکومت و نظام نیز فراتر و جدا و برتر می‌دانست و هشت سال سوم نیز به کسی که اگرچه با شعار اعتدال وارد شد، اما کابینه‌اش را با همان نیروهای اصلاح‌طلب بست.
معمولاً منتقدان در این جا می‌گویند انتخابات و تشکیل دولت به معنای فراگیری سیاسی و رسیدن به قدرت نیست. شاهد اینکه انتخابات حتی با نظارت استصوابی و رد صلاحیت‌ها، فراگیری سیاسی است، همان حضور بالای پنجاه درصد است،همان گونه که کاهش آن را در برخی مواقع نشانه خطر فراگیری سیاسی می‌دانیم و کسی در این باره حضور یا غیبت برخی نامزدها را ملاک فراگیری سیاسی نمی‌داند.(جز غایبان انتخابات که طبیعی است) و شاهد اینکه «دولت، قدرت است» همین بس که الف)مردم چنین می‌پندارند وگرنه تلاشی برای تغییر دولت‌ها نمی‌کردند و دست‌کم در نابسامانی‌ها به دولت‌ها فحش نمی‌دادند و ب)برای دولت آینده که وارث سخت‌ترین دوران تحریم و اقتصاد و مسائل اجتماعی و سیاسی متأثر از آن است، بیشتر از همیشه از نیروهای همین سه جریان گذشته صف کشیده‌اند.
روا نیست هرگاه گروه‌های سیاسی به جبر رأی مردم از قدرت دور افتادند، با نظریه‌پردازی مدعی شوند حکومت دچار انزوای سیاسی و دچار تشکل‌زدایی شده است. در کدام تشکل‌زدایی، یک گروه سیاسی، نصف بیشتر ایام را در قدرت می‌ماند؟! و با کدام پشتوانه میدانی، ژست انزوای سیاسی استالینی گرفته میشود؟
به شخصه احساس می‌کنم اصلاح‌طلبان یک نکته مستتر در رفتار سیاسی‌شان هست که در رفتار کمتر دیکتاتوری هست! هرگاه در قدرت بوده‌اند، اعم از دولتی و بخش‌هایی از مناصب غیردولتی، برای باقی‌مانده قدرت و افزایش سهم خود از قدرت چانه‌زنی کرده‌اند و هر گاه به جبر محبوب‌شان «دموکراسی»، از قدرت دور افتاده‌اند، آنچه را که هست غیردموکراتیک می‌دانند و احساس منزوی شدن از طرف قدرت به ایشان دست میدهد.
همین حالا این همه سرشکستن‌ها و هیجان‌ها و دل‌دادن‌ها و قلوه‌ستاندن‌ها از تندروترین مخالفان و منتقدان جمهوری اسلامی برای ورود به انتخابات ریاست‌جمهوری، چه معنی دارد؟ می‌خواهند رئیس‌جمهور یک نظام نامشروع منزوی تشکل‌زدای روبه‌فروپاشی شوند؟!
۲) نویسنده محترم پیشنهاد داده است که ابتدا روشنفکران پیش‌قدم و از در آشتی با حکومت وارد شوند. هیهات! شما را ارجاع می‌دهم به گفت‌وگوی اخیر دو روشنفکر معاصر (سروش-ملکیان) که از پیشگامان روشنفکری و پرچمداران آن در دوره کنونی هستند با عنوان «روشنفکری و حقیقت» تا بدانید ذات روشنفکری آشتی‌بردار نیست و اگر تعارفاتی هم هست، آن تعارفات کسی را فریب نمی‌دهد و بر همگان روشن است که دو روشنفکر در اقلیمی نگنجند. حال آشتی ملی و همراه شدن با بقیه روشنفکران و مردم و قدرتمداران چگونه می‌تواند ممکن شود؟
@eudemonia
خوب زيستن|بابک عباسی
در دفاع از روانشناسی و رواندرمانی کم نیستند کسانی که از روانشناسی و روانشناسان انتقاد می‌کنند که چرا ساختارهای تبعیض‌آمیز و ظالمانه را رها کرده و یقۀ فرد را می‌گیرید که مشکل تویی، تو باید خودت را عوض کنی. اگر مضطرب شدی مقصر خودتی، اگر افسرده شدی هم تقصیر…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
خوب زيستن|بابک عباسی
اشاره بابک عباسی: در مقام تماشاگر علاقه‌مند صحنۀ سیاست، مدتی است به این نتیجه رسیده‌ام که نزاع میان دو اردوگاه بزرگ فکری-سیاسی اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران (با زیرشاخه‌های گوناگونشان و عنوان‌هایی که خودشان دوست دارند به خودشان بدهند) در دهه‌های اخیر زیاده فرسایشی…
در پاسخ به https://t.me/eudemonia/1621
دکتر محمد اسکندری (محقق و مدرس جغرافیای سیاسی):
به نظرم طرح بحث آقای دکتر میدری خوب است، ولی به نتیجه رسیدن آن مستلزم کار و تکرار است. ترمیم اعتماد کار یکی دو نسل است، و این هم باید از سوی حکومت شروع شود نه روشنفکران. در فضای تخاصم و تنفر متقابل، طرح این قبیل نکات با مقاومت بسیار از همه سو مواجه می شود. آن هم در شرایطی که فضای مجازی هر نوع تفاهمی را دشوارتر کرده است. بازار شایعات گرم است و هر که بیشتر تخم تنفر بپراکند بازارش گرم‌تر.
مقایسه دوره‌های تاریخی (صفویه و پهلوی) مفید است، ولی با قیدهای فراوان. گاهی برای ساده‌سازی این قیدها را حذف می‌کنیم. ولی در این مورد، به نظرم تذکر دادن این قیدها به بحث کمک می‌کند. صفویه و پهلوی در دو جهان متفاوت بودند. اگر صفویه با عثمانی مقابله می‌کرد که هر دو از یک جنس بودند، قاجار و پهلوی با قدرت غرب مواجه بود که از جنس دیگری بود. ما در دو جهان متفاوت هستیم که دو نوع قدرت را طلب می‌کند. همین تحول در زیست‌جهان، ضرورت بازنگری اساسی در شیوه‌های اداره سیاسی کشور را برای نخبگان روشن کرده بود. آن نوع از امپراطوری که بر مبنای ائتلاف با قدرتهای محلی استوار بود دیگر در ایران قابل تداوم نبود. سطحی از تمرکز سیاسی ضرورت پیدا کرده بود که خود این ضرورت لوازم بسیاری داشت. همانطور که کاوه بیات تذکر داده بخش مهمی از اصلاحات یا تجدد آمرانه دوران پهلوی ناگزیر بود. پایان ملوک‌الطوایفی و ساختن یک دولت مرکزی بدون اعمال قدرت قهریه ممکن نبود. (کتاب خاطرات تقی زاده نشان میدهد روحانیت چقدر در برابر ساختن مدرسه جدید یا حتی کتابخانه در تبریز مقاومت می‌کرد. جاده‌ها امن نبود. سفر از نقطه‌ای به نقطه دیگر با خطر همراه بود... در شرایط خطیر، نمی‌شد همه را با نوسازی همراه کرد.) میشود زیاده‌روی‌ها را گوشزد کرد، اما نباید از نیاز با انطباق با شرایط جدید غافل شد.
اداره کردن کشوری که ۱۰ درصد شهرنشین و از همین عده هم اقلیتی باسواد است با اداره کردن کشوری که ۳۰ درصد شهرنشین است و اداره کردن کشوری که ۷۵ درصد شهرنشین و ۸۵ درصد باسواد است، یکسان نیست. مسئله مشروعیت به آن شکلی که در زمان پهلوی و زمان ما موضوعیت پیدا کرده در زمان صفویه موضوعیت نداشت. اساسا اکثریت مردم تصوری از حکومت خارج از محیط بسته خود نداشتند و سروکارشان با قدرتهای محلی بود نه ملی. نیروهای گریز از مرکز در دوران صفویه مثل جهان معاصر عمل نمی‌کردند. ثبات شغلی، حرفه‌ای، و شیوه‌های زندگی بیشتر از امروز بود. مسائل جامعه معاصر، مثل بیکاری، تورم، دسترسی به بهداشت و آموزش عمومی، به شکل امروز مطرح نبود. اما آن قدرت‌ها و مناسبات محلی تخریب شده و نهادهای مشروع و واسط محلی جای آنها را نگرفته. جهان ما هم به جهان پهلوی نزدیک‌تر است تا به جهان صفویه.
تذکر قیدهایی از این حیث مهم است چون تاکیدی است به درستی راهی که میدری نشان میدهد، چون جهان باز هم تغییر کرده. بخشی از دشواری سیاست در جهان معاصر ساختن اراده سیاسی و ایجاد وفاق و هماهنگی بین خواسته‌هاست. ورود شبکه‌های مجازی ساختن وفاق ملی را دشوارتر کرده و ایجاد شکاف و شایعه‌پراکنی را ساده‌تر. اگر ماکیاولی سزای شایعه‌افکن را محاکمه و مجازات می‌دانست، امروز سرنخ بسیاری از این شایعات را نمی‌شود یافت و نمی‌توان چاره‌ای برای آن جست. در چنین شرایطی، حتی حکومت‌های دموکراتیک با بحران مشروعیت مواجه شده‌اند. تشکل‌های مدنی به مطالبات اجتماعی شکل سیاسی مشخص میدهد. تشکل‌های مدنی محملی خواهند بود برای شکل دادن به این تقاضاها. به جای آحاد پراکنده و برانگیخته مردم، با نمایندگان اصناف بهتر میشود گفتگو کرد و به تصمیم رسید. مجال بروز ندادن به این مطالبات تنها عرصه را کف خیابان می‌کند. البته مخاطب این خط استدلال، بر خلاف نگاه میدری، حکومت است.
@eudemonia
ادامه در فرستهٔ بعدی...
دکتر محمد اسکندری (محقق و مدرس جغرافیای سیاسی):
به نظرم طرح بحث آقای دکتر میدری خوب است، ولی به نتیجه رسیدن آن مستلزم کار و تکرار است. ترمیم اعتماد کار یکی دو نسل است، و این هم باید از سوی حکومت شروع شود نه روشنفکران. در فضای تخاصم و تنفر متقابل، طرح این قبیل نکات با مقاومت بسیار از همه سو مواجه می شود. آن هم در شرایطی که فضای مجازی هر نوع تفاهمی را دشوارتر کرده است. بازار شایعات گرم است و هر که بیشتر تخم تنفر بپراکند بازارش گرم‌تر.
مقایسه دوره‌های تاریخی (صفویه و پهلوی) مفید است، ولی با قیدهای فراوان. گاهی برای ساده‌سازی این قیدها را حذف می‌کنیم. ولی در این مورد، به نظرم تذکر دادن این قیدها به بحث کمک می‌کند. صفویه و پهلوی در دو جهان متفاوت بودند. اگر صفویه با عثمانی مقابله می‌کرد که هر دو از یک جنس بودند، قاجار و پهلوی با قدرت غرب مواجه بود که از جنس دیگری بود. ما در دو جهان متفاوت هستیم که دو نوع قدرت را طلب می‌کند. همین تحول در زیست‌جهان، ضرورت بازنگری اساسی در شیوه‌های اداره سیاسی کشور را برای نخبگان روشن کرده بود. آن نوع از امپراطوری که بر مبنای ائتلاف با قدرتهای محلی استوار بود دیگر در ایران قابل تداوم نبود. سطحی از تمرکز سیاسی ضرورت پیدا کرده بود که خود این ضرورت لوازم بسیاری داشت. همانطور که کاوه بیات تذکر داده بخش مهمی از اصلاحات یا تجدد آمرانه دوران پهلوی ناگزیر بود. پایان ملوک‌الطوایفی و ساختن یک دولت مرکزی بدون اعمال قدرت قهریه ممکن نبود. (کتاب خاطرات تقی زاده نشان میدهد روحانیت چقدر در برابر ساختن مدرسه جدید یا حتی کتابخانه در تبریز مقاومت می‌کرد. جاده‌ها امن نبود. سفر از نقطه‌ای به نقطه دیگر با خطر همراه بود... در شرایط خطیر، نمی‌شد همه را با نوسازی همراه کرد.) میشود زیاده‌روی‌ها را گوشزد کرد، اما نباید از نیاز با انطباق با شرایط جدید غافل شد.
اداره کردن کشوری که ۱۰ درصد شهرنشین و از همین عده هم اقلیتی باسواد است با اداره کردن کشوری که ۳۰ درصد شهرنشین است و اداره کردن کشوری که ۷۵ درصد شهرنشین و ۸۵ درصد باسواد است، یکسان نیست. مسئله مشروعیت به آن شکلی که در زمان پهلوی و زمان ما موضوعیت پیدا کرده در زمان صفویه موضوعیت نداشت. اساسا اکثریت مردم تصوری از حکومت خارج از محیط بسته خود نداشتند و سروکارشان با قدرتهای محلی بود نه ملی. نیروهای گریز از مرکز در دوران صفویه مثل جهان معاصر عمل نمی‌کردند. ثبات شغلی، حرفه‌ای، و شیوه‌های زندگی بیشتر از امروز بود. مسائل جامعه معاصر، مثل بیکاری، تورم، دسترسی به بهداشت و آموزش عمومی، به شکل امروز مطرح نبود. اما آن قدرت‌ها و مناسبات محلی تخریب شده و نهادهای مشروع و واسط محلی جای آنها را نگرفته. جهان ما هم به جهان پهلوی نزدیک‌تر است تا به جهان صفویه.
تذکر قیدهایی از این حیث مهم است چون تاکیدی است به درستی راهی که میدری نشان میدهد، چون جهان باز هم تغییر کرده. بخشی از دشواری سیاست در جهان معاصر ساختن اراده سیاسی و ایجاد وفاق و هماهنگی بین خواسته‌هاست. ورود شبکه‌های مجازی ساختن وفاق ملی را دشوارتر کرده و ایجاد شکاف و شایعه‌پراکنی را ساده‌تر. اگر ماکیاولی سزای شایعه‌افکن را محاکمه و مجازات می‌دانست، امروز سرنخ بسیاری از این شایعات را نمی‌شود یافت و نمی‌توان چاره‌ای برای آن جست. در چنین شرایطی، حتی حکومت‌های دموکراتیک با بحران مشروعیت مواجه شده‌اند. تشکل‌های مدنی به مطالبات اجتماعی شکل سیاسی مشخص میدهد. تشکل‌های مدنی محملی خواهند بود برای شکل دادن به این تقاضاها. به جای آحاد پراکنده و برانگیخته مردم، با نمایندگان اصناف بهتر میشود گفتگو کرد و به تصمیم رسید. مجال بروز ندادن به این مطالبات تنها عرصه را کف خیابان می‌کند. البته مخاطب این خط استدلال، بر خلاف نگاه میدری، حکومت است.
@eudemonia
ادامه در فرستهٔ بعدی...