میتسوکو اوچیدا

«ساراباند» از سوئیت فرانسوی شماره ۵ باخ

@ArashAbbaasi

- من هم یکی‌ام مثل تو.

@eudemonia

🎊🎊 تجدید چاپ شد
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

فایل صوتی لایو کتاب فضیلت‌های اجتماعی به روایت مدرسۀ دوباتن در صفحۀ اینستاگرام نشر کرگدن.
مهمان: یاسر پوراسماعیل، مترجم کتاب
میزبان: بابک عباسی، دبیر مجموعۀ «خوب زیستن» نشر کرگدن

لینک دسترسی به لایو در صفحهٔ نشر کرگدن:
https://www.instagram.com/tv/CNp-qqpqCrQ/?utm_source=ig_web_copy_link

🔶 اطلاعات کتابشناسی اثر:
فضیلت‌های اجتماعی به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
چاپ اول: ۱۳۹۹/ چاپ دوم: ۱۴۰۰
تعداد صفحه: ۲۲۴


#نشر_کرگدن
#گپ‌وگفت_درباره_کتاب
#فضیلت‌های_اجتماعی
#آلن_دوباتن
#یاسر_پوراسماعیل
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مدرسه_زندگی
#لایو_اینستاگرامی

@eudemonia

سال ۲۰۱۸ گَری اولدمَن بابت فیلم «سیاه‌ترین ساعت»، اسکار گرفت. رفت بالای سن، جایزه‌ی اسکارش را گرفت دستش و یک نطق جذاب کرد. ته حرف‌هایش از مادر ۹۹ ساله‌اش تشکر کرد که مشوقش بوده و آخرش گفت: «مامان، کتری رو بذار که دارم اسکار رو می‌آرم». به همین جذابیت. هیچ جمله‌ای به اندازه‌ی این جمله من را به زندگی امیدوارم نمی‌کند. این‌که یکی زنگ بزند و بگوید که «چایی رو بذار، دارم می‌آم». یا من زنگ بزنم و بگویم «کتری رو بار بذار، دارم می‌آم». چکیده‌ی زندگی برای من همین جمله است. دنیا و آخرت همه حاشیه‌اند.

قدیم‌ها محل کارم نیروگاه برق آلستوم بود. برای وزارت نیرو، استخر می‌ساختیم و با میلگرد و بتن و آجر قمی، کشتی می‌گرفتیم. نیروگاه تا خانه‌ی پدرم چهار قدم گشاد بیشتر راه نبود. بعضی غروب‌ها که مثل نمد مالانده می‌شدم، زنگ می‌زدم خانه‌شان. مادرم می‌گفت «چایی رو می‌ذارم، یه سر بیا». این پیشنهاد مادرم درست مثل پیشنهادهایی بود که دن‌کورلئونه به دیگران می‌داد و هیچ کس توان رد کردنش را نداشت. من هم توانش را نداشتم. کدام کلاغ خیسِ گرفتار در طوفان، پیشنهاد کرسی گرم را رد می‌کند؟

هنوز هم مثال دارم. صد سال پیش یک دوست قشنگ داشتم که امیرآباد زندگی می‌کرد. دانشجو بود. یک بار زنگ زد و گفت که دارد با پایان‌نامه‌اش کلنجار می‌رود. یکی از بعد از ظهر‌های سربی تهران. پیشنهاد دادم که بیام پیشت؟ گفت: «یه قهوه ترک می‌ذارم، بیا». این پیشنهاد دقیقا حکم پرت کردن یک تیوب بادکرده‌ی تراکتور به سمت آدمی بود که داشت توی شط غرق می‌شد. نجات‌بخش و مفرح. آن‌قدر مفرح که بعد از صد سال هر ثانیه‌ی آن دیدار یادم است.

همین ده سال پیش که هنوز مردم توان سفر داشتند، مادر و پدرم قصد کردند بیایند پیشم. رفتند سفارت. چهار ساعت مثل قرص جوشانِ ته لیوان آب، حرص و جوش خوردم و بالا و پائین پریدم. تا بالاخره پدرم زنگ زد و گفت: «ویزا رو گرفتیم، کتری رو بذار اومدیم». به همین جذابیت. انگار سِرم امید به حیات را بزنند توی ساعد دست آدم.

کلا این جمله‌ی «چایی رو بذار، اومدم» عاشقانه‌ترین جمله‌ای است که تا حالا بشر خلق کرده است. مثل این چاقو‌های همه کاره است که به هر کاری می‌آید. پرتقال پوست می‌کند. در نوشابه و بطری شراب باز می‌کند. شکم دزد را جر می‌دهد. حتی گلاب به روی‌تان، در کنسرو لوبیا را هم باز می‌کند. این جمله هم همه‌فن‌حریف‌ است. امید دارد. دوستت دارم دارد. گور بابای دنیا دارد. دلم برایت تنگ شده‌ است دارد. چقدر قشنگ شدی امشب دارد. ماچ بده دارد. همه چیز.

مهم نیست آدم اسکار گرفته باشد یا ویزا. از سر عملیات حفاری گودترین چاله‌ی تهران آمده باشد یا بخواهد مزخرف‌ترین پایان‌نامه‌ی جهان را به سرانجام برساند. این جمله جادو می‌کند. خودم هم یادم نیست که آخرین بار چه وقت بوده که کسی بهم زنگ زده یا من به کسی زنگ زده‌ام و این پیشنهاد را داده باشم. شاید برگردد به همان سال‌های دور. شاید حتی حاضر باشم که پول بدهم به کسی تا بهم زنگ بزند یا من بهش زنگ بزنم. بابت اجرای همین فریضه‌ی امید بخش «کتری رو بذار، دارم میام».
#فهیم_عطار
@fahimattar

دویدن در پی شادکامی – راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #شادکامی

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

«اگر به آن‌چه در طلب آنی نرسی رنج خواهی برد؛ اگر به آن‌چه طالب آن نیستی برسی، رنج خواهی برد؛ اگر به آن‌چه در طلب آنی برسی هم رنج خواهی برد چون همیشگی نیست.»
سقراط

انتشارات آنگاه
@angahbooks

گزارشی از گپ‌وگفت ایستاگرامی درباره کتاب فضیلت‌های اجتماعی (نشر کرگدن) در روزنامه اعتماد

https://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/168062/

نوشته‌ی زیر را دوستی فرستاده که ساکن فرنگ است و بیش از من اخبار عجیب و غریبِ جنایت و تباهی را تعقیب می‌کند و طبعاً چون ساکن غرب است بیشترِ این گونه اطلاعاتش اخبارِ آن سو و به‌خصوص ایالات متحده است. او در ریشه‌یابی تبهکاری آدمی گوشه‌‌ی چشمی به ذاتِ- به تعبیر قرآن - هَلوع و جَزوع و مَنوع و خسران‌زده‌ی فرزندان حضرت آدم دارد.


پدر و مادری پسرشان را به قتل رساندند و جسد تکه تکه شده‌ی او را در زباله‌های شهر ریختند. پسر ۴۷ ساله، کارگردان بود، ولی زندگی از‌ هم پاشیده‌ای داشت. با پدر و مادرش زندگی می‌کرد و پدر و مادر مدعی بودند آنها را می‌زده و اخلاق فاسد داشته و نمی‌توانستند او را راضی کنند از خانه برود. نکته‌ی عجیب این که پدر بیش از ۸۰ سال دارد و به کارش افتخار می‌کند. مادر هم با آرامش قضیه را تعریف می‌کند. حالا معلوم شده که این اولین قتل آنها نیست. حدود ۹ سال قبل دامادشان و ۴ سال قبل هم دخترشان را کشته بودند. دوستان دختر می‌گویند دختر به آنها گفته بود پدرش از بچگی به او تعرض می‌کرده. هنوز قضیه کاملا روشن نیست، ولی شبکه‌های خبری این را نشانی از تلاشیِ اخلاق اجتماعی می‌دانند و گزارش و میز گرد راه انداخته‌اند. یکی دو تا را گوش کردم، همان مزخرفات معمول. برای من که اخبار زرد را دنبال می‌کنم این قبیل خبرها تکان‌دهنده نیست.

فرِد وست و همسرش رُزمری در انگلستان حداقل دوازده نفر را کشتند که همه از نزدیکانشان بودند. چند دختر خود را، یک دخترخوانده، و چند معشوقه‌ی فرِد را. فرِد که کاسبِ آبرومندی بود در خفا کار دیگری هم می‌کرد: برای همسرش مشتری می‌آورد و از آنها مخفیانه فیلم می‌گرفت. پدر رُزمری از مشتری‌های پر و پا قرص دخترش بود. فرِد معشوقه می‌گرفت و بعد از مدتی آنها را می‌کشت. به دخترهایش تعرض می‌کرد و بعد که کمی بزرگ می‌شدند آنها را سر به نیست می‌کرد. وقتی می‌پرسیدند دخترت کجاست به شوخی می‌گفت زیر زمین. مدت ها کسی نمی‌فهمید که کنایه می‌زند دخترهای بیچاره را زیرزمین چال کرده است. وقتی ماجرای قتل‌ها و رسوایی اخلاقی خانواده در پشت ظاهر زندگی آبرومند مردی کاسب در شهری خوا‌ب‌گرفته بر ملا شد مثل بمب در انگلستان صدا کرد. فرِد در زندان خودش را کشت. رُزمری هنوز زندانی است. در انگلستان این خانواده از کفر ابلیس معروف‌تر است. هرچند سال یک مستند درباره‌ی این خانواده می‌سازند.

میزُری، زن مذهبی که در کلیسای شهر ارگ می‌نواخت با کمک دخترش سه عضو خانواده را مسموم کرد. شوهر که مُرد کسی نفهمید. پسر که مُرد همه برای زن دلسوزی کردند که بیچاره چه بدشانس است. دختر کوچک که روانه‌ی بیمارستان شد تازه شست پلیس خبردار شد که انگار کاسه ای زیر نیم کاسه است. وقتی به خانه‌ی زن رفتند دفترچه‌ی خاطرات دختر دیگر را پیدا کردند که با هیجان شرح می‌داد چطور باقی اعضاء خانواده را مسموم می‌کردند. دلیل؟ چون تنبل بودند و در خانه کمک نمی‌کردند و تمام مسئولیت خانواده بر دوش زن بود.

در پنسیلوانیا، زن و دختری، پنج عضو خانواده را کشتند. جزئیات ماجرا هیچ وقت روشن نشد، یا لااقل من خبردار نشدم. نمونه های قتل عام اعضاء خانواده بسیار زیاد است، ولی معمولاً مرد یا یکی از فرزندان به تنهایی این کار را می‌کند. جان لیست، مردی سخت مذهبی و معاون بانک، مادر و همسر و سه فرزندش را کشت و به شهری دیگر رفت و دوباره ازدواج کرد و زندگی آرامی در پیش گرفت تا ۱۸ سال بعد دستگیر شد. چرا؟ می گفت از کار اخراج شده بودم و فکر این که خانواده‌ام در فقر زندگی کند آزارم می‌داد. از این نمونه‌ها فراوان است، لیست معروف شد چون مدت‌ها تحت تعقیب پلیس بود.

نمونه‌های فرزندانی که کل خانواده را می‌کشند هم زیاد است. همین چند ماه پیش پسر ۱۷ ساله ای در ایندیانا ۶ عضو خانواده‌اش را کشت. در تگزاس حدود دو ماه پیش دو برادر مهاجرِ مسلمانِ بنگلادشی پدر و مادر و سه خواهر و برادر خود را کشتند و بعد خودکشی کردند. یادداشتی گذاشته بودند که مدت‌ها بود قصدِ خودکشی داشتند و می‌دانستند پدر و مادرشان غصه می‌خورند و خودشان را مقصر می‌دانند، پس تصمیم گرفتند همه را از عذاب وجدان خلاص کنند. البته این به مسخرگی بسیاری از قتل‌ها نیست. اخبار قتل‌های عجیب به حدی زیاد است که فهم آنها دشوار است. دختربچه‌هایی که دوست هم‌بازی‌شان را به جنگل می‌برند و می‌کشند، دختری که از حسادت هم‌کلاسی‌اش را می‌کشد، دختر‌بچه ای که دختر همسایه را به جنگل برد و کشت و بعد جزئیات ماجرا را در دفترچه‌ی‌ خاطراتش نوشت، برادری که خواهرش را می‌کشد تا بفهمد آدم کشتن چه مزه‌ای دارد. ... نظایر این خبرها هر هفته در روزنامه‌ها هست. نشان تباهی اخلاقی امریکا و انگلیس؟ نه لزوماً؛ هراری می‌گوید قتل اعضاء خانواده در صلح‌جوترین قبایل هم رایج بود. تباهی ریشه‌های عمیق‌تری دارد. بی‌دلیل نبود که داستایوسکی عاشق این قبیل اخبار بود.

#هومن_پناهنده
@ gashthaa

دختر عینکی را دو دختر دیگرِ این عکس در جنگل کشتند. هیچ توضیحی برای کارشان ندارند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

‍ آیا چیزی که ما را نکشه قوی‌ترمان می‌کنه؟
(از صفحۀ اینستاگرام #مرتضی_کشمیری)

یکی از دوستان در استوری‌اش نظرسنجی گذاشته و نوشته اون چیزی که ما رو نمی‌کشه قوی‌تر میکنه؟ با گزینه‌های بله و خیر. من جواب دادم خیر.

اون چیزهایی که ما رو نمی‌کشه زخم‌هایی به جا میذاره که بقیه زندگی‌مون رو یا مثل مرده‌های متحرک این‌ور و اون‌ور میریم تا بازی تموم بشه. یا فرار می‌کنیم غافل از اینکه هر جا می‌ریم زخم‌ها زودتر از ما اونجاست. یا می‌جنگیم که خودمون رو آسیب‌ناپذیر نشون بدیم و توی این جنگ زخم‌های بیشتری برمی‌داریم.

دلم میخواد از جمله‌ای که تو این عکس هست تابلویی درست کنم و در محل کارم نصب کنم. «هر کسی که میگه زندگی بدون درد امکان‌پذیره میخواد چیزی رو بهت بفروشه». اگر این چیپس را بخری خوشحال خواهی بود. زندگی بدون درد با پاسپورت ناکجا آباد. اگر در این کارگاه شرکت کنی دیگر درد نمیکشی. اگر این کتاب را بخوانی به فراسوی درد و رنج خواهی رفت.

یک بار یکی از دوستان بهم گفت خوشم میاد که مثل بقیه همکارات نیستی و تو هم مثل ما رنج می‌کشی. نمی‌دونم چه لطفی در تبدیل شدن به موجودی فرابشری که هیچ درد و رنجی احساس نمی‌کنه هست. اگر راهی پیدا کردی به من هم نشان بده وگرنه در نیمۀ تاریک ماه می‌بینمت.

@eudemonia

پیش از آن که واپسین نفس را برآرم
پیش از آن که پرده فروافتد
پیش از پژمردن آخرین گُل
برآنم که زندگی کنم
برآنم که عشق بورزم
برآنم که باشم

در این جهان ظُلَمانی
در این روزگار سرشار از فجایع
در این دنیای پر از کینه
نزد کسانی که نیازمند من‌اند
کسانی که نیازمند ایشانم
کسانی که ستایش‌انگیزند

تا دریابم
شگفتی کنم
بازشناسم
که‌ام
که می‌توانم باشم
که می‌خواهم باشم

تا روزها بی‌ثمر نمانَد
ساعت‌ها جان یابد
لحظه‌ها گرانبار شود

هنگامی که می‌خندم
هنگامی که می‌گریم
هنگامی که لب فرومی‌بندم

در سفرم به سوی تو
به سوی خود
به سوی خدا
که راهی‌ست ناشناخته
پُرخار
ناهموار
راهی که -باری-
در آن گام می‌گذارم
که قدم نهاده‌ام
و سرِ بازگشت ندارم

بی‌آنکه دیده باشم شکوفاییِ گل‌ها را
بی‌آنکه شنیده باشم خروش رودها را
بی‌آنکه به شگفت در آیم از زیبایی حیات

اکنون مرگ می‌تواند فراز آید
اکنون می‌توانم به راه افتم
اکنون می‌توانم بگویم که زندگی کرده‌ام

#مارگوت_بیکل_شاملو

@eudemonia

بر لب بحر فنا منتظریم،
و هیچ‌‌کس، هیچ‌کس، مصون نیست.

همه‌گیری به روایت آلبر کامو: طاعونی که در درون ماست.

از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia

📣 لایو اینستاگرام با موضوع شرم


@mindfulliving

چرا این همه رنج می‌بریم؟
یک جواب جدید

خلاصهٔ کتاب دلایلی خوب برای احساس‌های بد (Good Reasons for Bad Feelings)
به روایت علی بندری

@eudemonia
@podcastbplus

⭕️ دو عامل معنابخش به زندگی از دیدگاه استاد محمدعلی موحد:
۱. دوست داشتن
۲. خدمت کردن

منبع
#معنا #عشق #یاری
در «جریان» باشید.
@Jaryaann

وضعیت امروز ما

۱.جامعه امروز ما گرفتار در شرایطی است که در کوتاهترین بیان میشه اون را اینجور تعریف کرد: شرایطی که کمر به قتل زندگی و انرژی حیات و توان پویایی و شکوفایی و نشاط زندگی بسته اند.ما در این روزها گرفتار در چرخه افزونی مصیبت،افزونی فشار روانی،افزونی پریشانی ذهنی،افزونی فروپاشی جسمی،افزونی میل به مرگ و افزونی واقعیت مرگ هستیم.گویا همه نیروهای شر یکجا در مقابل ما ایستاده اند و ما را دعوت به معرفی خود جهت رفتن به جوخه مرگ می کنند.یا باید در سکوت و خلوت و سیاهی ماند یا هر گونه تلاش برای رفتن به سمت نور زمینه ساز نابودی و مرگ تو می شود.حتی اگر چنین نباشد دیگر ذهن ما انباشته از این تصویر سیاه است.
۲.اما با وجود همه این سیاهی و تباهی،بزرگترین سیاهی و بزرگترین خطای ذهنی که نباید در دام آن گرفتار شد از دست دادن خود زندگی است.از دست دادن زندگی همه آن چیزی است که سیاهی و مرگ از آن تغذیه می کنند و فربه تر و فربه تر می شوند.آنچه نباید از دست داد خود زندگی و موقعیت های زندگی است.باید موقعیت های متعالی زندگی یا به زبان دقیق تر موقعیت هایی که انسان را انسان می کنند را در هر شرایطی زنده نگه داشت و تجربه کرد:به دیدار هم بروید،به هم تلفن کنید،با هم صحبت کنید،به هم کمک مالی کنید،به هم روحیه بدهید،از عشق سخن بگین،کتاب بخوانین،فیلم ببینین،به دیدار طبیعت بروید،پنجره باز کنید،هوا بخورید،کار کنید،به کمک یتیمان بروید،عمل خیر انجام بدهید،موسیقی های عاشقانه بشنویدو..‌....و مهم تر از همه بیندیشید و اندیشه های خود را با دیگران به گفتگو بگذارید.شکست ما شکست از سیاهی و شکست از وضعیت های نازل جهان نیست.شکست واقعی شکست در تجربه زندگی است.در این سیاهی باید دو دستورالعمل داشت:کشف خود و ساختن خود.زندگی چیزی جز تجربه همزمان کشف و ساختن نیست.در این تجربه باید کمک یکدیگر بود.
http://t.me/mostafamehraeen

🎊🎊 به‌زودی ...

اختلاف‌نظر
نویسنده: برایان فرانسیس
مترجم: غزاله حجتی
مجموعۀ «معرفت‌شناسی معاصر»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۴۸
قیمت: ۶۵۰۰۰ تومان

#نشر_کرگدن
#در_دست_انتشار
#اختلاف‌نظر
#برایان_فرانسیس
#غزاله_حجتی
#مجموعه_معرفت‌شناسی_معاصر
#بابک_عباسی
#معرفت‌شناسی_نظری
#معرفت‌شناسی_کاربردی
#کتاب_فلسفه

@kargadanpub 🦏

خودشکوفایی یا فراتر رفتن از خود؟

{«انسان بودن به این است که فرد همیشه هدفی غیر از خود داشته باشد. حتی مفهوم "خودشکوفایی" هم هرگز نمی‌تواند حق مطلب را در مورد گوهر اصلی وجود انسان ادا کند. وجود آدمی نه با شکوفا کردن خود بلکه با چیزی که من آن را "فراتر رفتن از خود" می‌خوانم ویژگی بارز خویش را نشان می‌دهد.»(ویکتور فرانکل)

هیچ انسانی جزیره‌ای تک‌افتاده نیست. همه‌ی ما پیوندهایی درونی با هم داریم و فقط از طریق دیگران است که به راستی انسان‌هایی پُربار و شکوفا می‌شویم. از همین روست که خودشکوفایی برای رسیدن ما به همه‌ی قابلیت‌هایمان کمک کافی نیست. خودشکوفایی تنها بر بهبود فرد تمرکز می‌کند و هدفش در این کار کامل کردنِ خود ماست. بنا بر نظر فرانکل، این تلقّی محدود کننده است. باور محوری او این بود که از -خود- برگذشتن یا «فراتر رفتن از خود» غایت و هدف نهایی وجود ماست. ما موجوداتی عمیقاً اجتماعی هستیم و زندگی‌های ما نیازمند پیوندهای درونی با هم است... در قدرتِ دگرگون‌کننده‌ی فراتر رفتن از خود است که رضایتمندی عمیق می‌یابیم. این رضایتمندی از آنجا می‌آید که درک می‌کنیم زندگی‌مان اهمیت دارد و هر یک از ما نقش مهمی داریم در بهتر کردن جهانی که در آن زندگی می‌کنیم.}


(روح خردمند: حکمت الهام‌بخش دکتر ویکتور فرانکل، پم روی، مویرا هامل؛ ترجمه شهاب‌الدین عباسی، نشر صدای معاصر، ص۴۰-۴۱)

@sedigh_63