«کاغذ کوچکی را که چیزی روی آن نوشته بودم و همیشه آن را در پیراهنش نگاه می‌داشت بیرون آورد. آن را بیرون آورد و پاره‌پاره‌اش کرد و گفت: ’آخرش با من بازی وحشتناکی کردی‘».

#مرور_کتاب

فیلسوف دل؛
زندگی بی‌قرار سورن کرکگور
نوشتهٔ کلر کارلایل

یادداشتی از ری مونک
مترجم: محمد باسط

@eudemonia

https://tarjomaan.com/barresi_ketab/9388/#01

✨اخلاقی زیستن در مواجهه با دیگری

اخلاقی زیستن به معنای داشتن یکسری از فضائل است و به میزانی که این فضائل را در خود پرورش می‌دهیم، انسان‌تر و خوب‌تر می‌شویم. اما گسترش این فضائل مستلزم داشتن مناسبات خاصی با طبیعت است، بطوری که اگر نتوانیم این مناسبات را با طبیعت برقرار کنیم، فاقد برخی از فضیلت‌ها خواهیم بود.

مارتین بوبر، الهی‌دان کلیمی کتاب معروفی با عنوانِ "من و تو" دارد. ایده‌ی محوری "من و تو" این است که ما انسان‌ها همواره موجودات ارتباطی هستیم و نمی‌توانیم بدون دیگری و بدون رابطه با دیگری زندگی کنیم. طبق دیدگاه بوبر ارتباطات ما درنهایت به دو سنخ قابل تقسیم است؛ گاه ارتباطات ما با دیگران ارتباط "من_ او / من_ آن" است و گاهی اوقات ارتباطات ما ارتباط "من_ تو" است.

متأسفانه عمده‌ی ارتباطات ما از نوع ارتباط "من_ آن" یعنی نگاه ابزاری به دیگران است. هنگامی که شما با دیگری ارتباط دارید و ارتباط شما با او در قالب یک شئ است، این رابطه‌ی "من_ آن" است. یعنی آن شخص را در حد یک شئ تقلیل می‌دهید. مانند ارتباطی که با یک راننده تاکسی داریم، یا حتی ارتباطی که با یک کارگر ساختمانی داریم. هیچ فرقی برای ما ندارد چرا که این شخص هیچ هویتی برای ما ندارد و صرفاً ابزار است. برخلاف جمله‌ی معروف سعدی که می‌گفت "بنی آدم اعضای یکدیگرند"، در این نگاه "بنی آدم ابزار یکدیگرند" یعنی آدم‌ها برای ما ابزار می‌شوند تا به مقاصدمان برسیم. هولوکاست محصول چنین نگاهی است که در آن انسان‌ها به اشیای زائدی تبدیل می‌گردند که مانع توسعه به شمار می‌روند و باید آنها را پاکسازی کرد.

اما نوع دیگری از رابطه هم وجود دارد. شاید دیده باشید کسی را که وقتی کبوترش می‌میرد، گریه می‌کند. این شخص رابطه شئ‌وارانه با کبوتر خود برقرار نکرده است. حتی این نحوه‌ی رابطه را می‌توانیم با نزدیکان_ پدر و مادرمان، همسرمان_ هم در نظر بگیریم. ما آنها را عزیز و ارجمند و محترم می‌شماریم. رابطه‌ی ما با نزدیکانمان رابطه‌ی "من_ تو" است. وقتی می‌گوییم "تو" یعنی وجودی که تشخص دارد، هویت و شخصیت دارد، اهداف و مقاصد و آلام و لذات دارد و ما به تمام اینها توجه می‌کنیم.

اگر من با کسی رابطه‌ی "من_تویی" داشته باشم، او را محترم می‌شمارم، دغدغه‌ی او را دارم، نگران او هستم و به او توجه می‌کنم. ما حدی از این رابطه‌ی "من_ تویی" را داریم و اگر کسی نتواند چنین رابطه‌ای را با هیچکس در این عالم داشته باشد، تردید نکنید که کمترین ویژگی‌های انسانی را نخواهد داشت. لذا ابن مسکویه در تهذیب الاخلاق می‌گوید: کسانیکه در کوه‌ها و در غارها به نام عرفان و رشد معنوی زندگی خودشان را صرف می‌کنند، درحقیقت موجودات فاقد فضیلت و ناقصی هستند، آنها نمی‌توانند برخی فضیلت‌ها مانند عدالت و شجاعت را که لازمه‌ی ارتباط با دیگران است در خود پرورش دهند.

بنابراین اخلاق زمانی آغاز می‌شود که بتوانیم با دیگران رابطه "من_ تویی" برقرار کنیم و به میزانی که این رابطه‌ی "من_ تویی" گسترش پیدا کند، اخلاقی‌تر خواهیم بود.


🔰بخشی از سخنان دکتر حسن اسلامی اردکانی در چهارمین همایش نظام اخلاقی


#سروش_مولانا
#مارتین_بوبر
#من_و_تو
#اخلاقی_زیستن_و_دیگری
#طبیعت
#سعدی
#حسن_اسلامی_اردکانی
#چهارمین_همایش_نظام_اخلاقی

@sorooshemewlana

⭕️ از جملات بداههٔ این زن سوسنگردی می‌شد به نحوی ماندگارتر، گویاتر و مدنی‌تر زبان معترضان تشنه و خشونت‌پرهیز شد؟
@jalaeipour

"برای دست به کار شدن نیازی به امید نیست."

اگزیستانسیالیسم و اصالت بشر
سارتر


@mashghesiah

#مرور_کتاب
بگذر شبی به خلوت این همنشین درد
حسن اسلامی اردکانی

با دردهای زایمان مادران‌مان ‌زاده می‌شویم و معمولا با دردهای خودمان و گاه درد نزدیکانی که شاهد تحلیل رفتن ما هستند، می‌میریم. در این میان لذت و شادی چون لحظات گذرا میان دردهای ما فاصله می‌افکنند. اما گاه چنان عمیق هستند که چون خلسه‌ای نیرومند ما را از خود می‌ربایند تا آنکه درد را یکسره فراموش می‌کنیم. با این همه، درد در سرشت این عالم است و ندیدن آن و تلاش در جهت حذف آن نه شدنی است و نه زیبنده زندگی انسانی. از این رو، خوب است هم دردهایی را که در زندگی با آنها روبه‌رو می‌شویم بشناسیم و هم راه‌های کنار آمدن با آنها را و چونان شعبده‌بازان لبخند «در شبکلاه درد» شادی را جست‌وجو کنیم و از دل درد لذت و رشد را بیرون بکشیم. کتاب فلسفۀ درد، نوشته آرنه یوهان وِتلِسِن (ترجمه محمد کریمی، تهران، فرهنگ نشر نو، 1399، 204 صفحه)، درآمد خوبی برای این کار به شمار می‌رود. این استاد فلسفه نروژی در این کتاب مختصر طی دوازده فصل ابعاد مختلف درد را می‌کاود و بر یک نکته بنیادی تاکید می‌کند.

جامعه مصرفی امروز زندگی خوب را زندگی بی‌دردانه معرفی ‌کند و در پی آن است تا ما درد را فراموش کنیم. حال آنکه این نگاه به درد نادرست است و نیازمند بازنگری. اگر هوشیار باشیم، درد به ما می‌آموزد، «ما را برمی‌انگیزد، به هیجان می‌آورد» و تصویر معنادارتری از زندگی به ما می‌دهد. با این نگرش، نویسنده از دردهای مختلف سخن می‌گوید. از شکنجه که چندان در جهان امروز رواج ندارد، اما بی‌نهایت عمیق و تاثیرگذار است. شکنجه‌گر در پی آن است که جان و تن شخص شکنجه شده را در هم بشکند و او را از همه ابعاد انسانی‌اش تهی کند و به سطح جسمانی صرف فروبکشد. نوع دیگری از درد داریم که گرچه به‌شدت شکنجه نیست، اما فراگیری بیشتری دارد؛ بیماری‌ها و دردهای مزمن. هنگامی که درد را تجربه می‌کنیم، با همه وجودمان درک می‌کنیم که چقدر در این جهان تنها هستیم. درد پدیداری همگانی است، اما این منم که در این جهان دارم درد می‌کشم.

گاه نیز درد جنبه روانی دارد و چون موریانه در زیر پوست تن سالم ما به تخریب روان‌مان مشغول است. درد است که مرا متوجه بدنم می‌کند. همه هوش و حواس مرا معطوف خود می‌کند. چون «درد حسود است» و از من می‌خواهد فقط به او توجه کنم. درد من هستم، من دردم هستم. در حالت درد شدید همه فاصله‌ها ناپدید می‌شوند. «تمام زیست‌جهان من، کل افق من، آب می‌رود و کوچک می‌شود» و همه‌چیز به بدن و درد تقلیل پیدا می‌کند. در این حال، ما دیگر به چیزی جز درد توجه نداریم. تسلیم آن می‌شویم و به جای خودآیینی، دگر‌آیین می‌شویم و خودمان را نیز از دست می‌دهیم. هنگام درد دیگر قدرت انتخاب و تصمیم‌گیری نداریم. از درون خورده می‌شویم و هر گونه تلاش برای تعالی و از خود فرارفتن را از دست می‌دهیم.

در عین حال درد می‌تواند برانگیزنده و رشددهنده باشد. در پی درد می‌کوشم خودم را بهتر بشناسم و راهم را بیابم. اما غالبا کسان بسیاری مقهور درد می‌شوند و از درون می‌پاشند. درد زمانی می‌تواند رشددهنده باشد که بتوانم معنایی در آن بیابم یا معنایی به آن بدهم. ما به دلایل شرایط وجودی‌مان عمیقا شکننده هستیم، شرایطی چون «وابستگی، آسیب‌پذیری، میرایی، شکنندگی روابط و تنهایی وجودی» که شرایط بنیادین هستی ما هستند. برخی کسان که قادر به تحمل این دردها نیستند، آنها را به شکلی نادرست به دیگران انتقال می‌دهند و بدین ترتیب، جامعه‌ستیزان و مردم‌آزاران پدید می‌آیند. از این منظر متجاوزان و زورگویان خود عمدتا قربانی تجاوز و زور بوده‌اند.

اینجاست که اهمیت فرهنگ و آموزه‌های فرهنگی در معنابخشی به درد و تلاش در جهت فرافکنی آن آشکار می‌شود. با این همه، به نظر می‌رسد که فرهنگ زمانه از برآوردن چنین وظیفه‌ای ناتوان شده است و روز به روز شاهد خشونت‌های فزاینده هستیم. دردی را که نمی‌توانم تحمل کنم، به دیگران انتقال می‌دهم و خودم را آرام می‌کنم. جامعه امروز به جای تقویت نهادهای عمومی مدنی، بر فردیت و حق آزادی و انتخاب ما تاکیدی بیش از حد دارد و همین باعث شده همزمان خود را تنهاتر حس کنیم و ناتوان از تحمل دردهای خویش در پی فرافکنی آن باشیم. خودآیینی و حق انتخاب گسترده ما، عملا ما را فلج می‌کند و بیشتر ما را به درون خود سوق می‌دهد و درنتیجه دردهای‌مان تحمل‌ناپذیرتر می‌گردد. از این منظر، «پروژه خودشکوفایی به معنای فردی کلمه چیزی جز توهم نیست» و سر از شکست و بی‌معنایی درمی‌آورد.

@eudemonia
@hasan_eslami

چهار جمله بنویسم برای دل خودم و بروم پی کارم. چند سال پیش یکی از توپولف‌های خسته‌ی ایران ایر تور سقوط کرد و مسافرانش در دم کشته شدند. فردا صبح‌اش چهار پاراگراف آه و ناله توی وبلاگم نوشتم در باب مزخرف بودن توپولف و هواپیماهای فرسوده و جان بی‌ارزش ما ایرانی‌ها. آه و ناله تنها کاری بود که از دستم برمی‌آمد. دو دقیقه بعد از این‌که آن نوشته را پست کردم، یکی به اسم آرش کامنت گذاشت که «تو که اون‌ور آبی، این چیزا به تو چه؟ تو برو دم ساحل ویسکی‌ات رو بزن». که خب متأسفانه شهر ما ساحل ندارد و ویسکی هم دوست ندارم. اما خب، با یک حرکت شمشیر ما را به دو نیمه‌ی این‌ور آب و آن ور آب تقسیم کرد.

امروز صبح هم یکی عکس خودش را با چشم گریان گذاشته بود توی توئیتر و پای عکس نوشته بود که: «با این‌که من ایران نیستم، اما دلم با خوزستان است و هم‌دردم باهاشون». بعد هم به سیاق فرهنگ غنی رایج در شبکه‌های اجتماعی، پای عکس دعوا شده بود و کلکسیونی از فحش‌های زیبای کاف‌دار و قاف‌دار به سینه‌ی‌هم الصاق کرده بودند. خلاصه‌ی دعوا سر این بود که کسانی که آنور آب هستند، دردشان مثل کسانی نیست که در خط مقدم مشکلات هستند. که خب، صاحب عکسِ با چشمان گریان و هم‌نظران‌اش می‌گفتند: «نخیرم، اصلا هم این‌طور نیست». بعد هم دوباره فحش و بزن بکوب.

یک لحظه به ذهنم خطور کرد که بروم قاطی دعوا و مثل سفیر صلح دو طرف را جدا کنم. که خب، دوباره فحش‌های باردارکننده‌ی رد و بدل شده را مرور کردم و منصرف شدم.

کلا حرف زدن خیلی ترسناک شده است. هزار دسته‌ شدیم. حتی حرف زدن از نسیمِ بهاری‌ای که لای برگ‌های درخت زیتون می‌پیچد هم بی‌خطر نیست و ممکن است مخالفانی پیدا بشود و روح آدم را لجن‌مال کنند. درست مثل همین اتفاقی که پای این عکس افتاد. بین این‌وری‌ها و آن‌وری‌ها. منطقی که به ماجرا نگاه کنیم، هر دو طرف هم درست می‌گویند و هم غلط. آن‌هایی که آن‌طرف آب هستند (مثلا من) هیچ وقت رنج‌شان شبیه به کسی وسط ماجراست نمی‌شود. آدم با شعارِ این‌که من تا آخرین قطره‌ی خونم ایرانی‌ام چه هلند باشم چه ایذه، رنج‌‌اش به مساوات نمی‌رسد. از آن‌طرف هم بعضی‌ها که داخل‌اند، هر آه و فغانی که از خارج به گوش می‌رسد را می‌گذارند به حساب یک حرکت سانتیمانتال و خدای نکرده نگاه از بالا به پائین. سرِ هیچ دعوا می‌کنیم. مثل این‌که یک روز گلبول‌های قرمز و سفید با هم جنگ کنند که احتمالا تنها برنده‌ی این جنگ حضرت ملک‌الموت است. به همین تباهی.

بدبختی‌های ما (ما= این‌ور آبی‌ها و آن‌ور آبی‌ها) کم است که بخواهیم سر موضوعی به این بیهودگی هم دعوا کنیم؟ دلم می‌خواست من هم زیر عکس نظرم را بنویسم و بگویم که آن‌ور آبی‌ها هیچ وقت رنج‌شان شبیه به رنج این‌ور آبی‌ها نمی‌شود. حتی اگر تظاهر به آن کنند. فوق‌اش گریه کنند و فوق‌اش دلشان مثل یک پارک متروک در روزهای ابری زمستان برلینِ جنگ جهانی دوم بگیرد. اما این رنج، یک رنج سانتیمانتال و از نوع هم‌دردی نیست. خودشان صاحب این رنج هستند دردش مال خودشان است. رنج دخترِ تب‌کرده‌ی توی تخت و رنج مادر مستأصل بالای سر او، هر دو اصیل و واقعی است. هر دو نفر دردمندند و هر کدام به نحوی. به جای زور زدن برای متقاعد کردن همدیگر و دسته‌بندی کردن خودمان، اجازه بدهید لااقل «ما» باقی بمانیم. «ما» بودن تنها چیزی است که برای‌مان مانده است. 
#فهیم_عطار
@fahimattar

من را همین‌طور که هستم بپذیر!
(آیا آدم‌ها می‌توانند تغییر کنند؟)

از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia
@dr_iman_fani

من امضا کردم شما هم امضا کنید.

⭕️ مخالفت با طرح‌های محدودکننده اینترنت بین‌المللی و فیلترینگ شبکه‌های اجتماعی

📌 برای امضای این درخواست به لینک زیر مراجعه کنید:
👉 https://www.karzar.net/internet

#منفعل_نباشیم

کارزار؛ پلتفرم مستقل جمع‌آوری امضا:
کانال تلگرام | اینستاگرام | توییتر

«زبان بریده به کنجی نشسته صُمٌ بُکم
به از کسی که نباشد زباناش اندر حُکم...»
گلستان سعدی

جغد جارزن غربی (مِگآسکُوپز کِنیکُوتی) بنشسته بر رواق قارچ...!
Megascops kennicottii
عکس: کِرت دِ میوُلِمِستِر
Kurt De Meulemeester
انتشارات آنگاه
@angahbooks

🔺عبدالرحیم مرودشتی (۱۴۰۰ - ۱۳۳۸) فلسفه‌پژوه، نویسنده و مترجم ایرانی ساکن کویت پس از تحمل دوره‌ای بیماری سرطان، جهان را بدرود گفت. مردی نازنین، دانشمند و زبان‌دان بود، ایمانی گشوده و پر از جست‌وجو داشت و معنادار زیست. می‌دانست رفتنی است و مرگ را آرام-آرام زیست و رفت. کم‌تر از یک سال پیش مرگ‌نامه‌ای نوشت در این‌جا و از بیماری‌اش خبر داد. نوشته‌ای صادقانه، ساده و در عین حال پرمغز است که سطر-سطرش را زیسته و گویی با تار و پود باقی‌مانده‌ی عمر خود نوشته. به «آن سوی قصه» باور داشت. این سوی قصه‌اش تمام شد. در جوار رحمت حق باشد الهی و یادش گرامی باد. اگر شما را وردی به زبان می‌آید، به فاتحه‌ای میهمان‌اش کنید لطفاً. برای زندگی‌نامه‌ای کوتاه از او شامل آثاری که ترجمه کرده، بنگرید به صفحه‌ی ویکیپدیای‌ او. @YMirdamadi

مرگ دستچین می‌کند

عبدالرحیم مرودشتی
(مطلبی که مرحوم مرودشتی از خود و روزگارش نوشت)


علی شریعتی دعای معروفی دارد: «خدایا! چگونه زیستن را تو به من بیاموز، "چگونه مردن" را خود خواهم آموخت.» در آن زمان چگونه مردن عبارت بود از گام نهادن در مسیر مبارزه‌ی چریکی و مسلحانه. اما چنین نشد. شریعتی سکته کرد و نتوانست نوع مرگش را انتخاب کند. شاید اصلاً این نوع دعا کردن کمی خلل داشته باشد. نمی‌شود به خدا گفت من این قسمت کار را خودم شخصاً انجام می‌دهم تو هم برو آن قسمت دیگرش را برایم انجام بده.

این مرگ است که ما را انتخاب و دستچین می‌کند. ممکن است کسی زندگی‌اش را صرف مبارزه کند ولی در نهایت با اتومبیل تصادف کند یا از کوه پرت شود یا شبانه در خواب برود، یا سرطان لوزالمعده (استیج 4) بگیرد.

مرگ برای من موضوع تازه‌ای نیست. همیشه به آن می‌اندیشیده‌ام اما چیز چندان جدیدی در آن نمی‌دیده‌ام. مثل این است که میهمانی به سر رسد و هر کسی برود پی کارش. راستش آنچه بیشتر مرا نگران می‌کرد حوادث پس از مرگ بود نه خود مرگ. فکر کردن به اینکه آیا آخرتی هم هست یا نه. اگر هست عدالت خدا (به فرض وجود وی) در آن چگونه است؟ (چون عدالتش در این دنیا که چندان از نظر کوته‌بین من قابل رؤیت نیست.)

پنج ماه پیش دچار زردی شدم. سی تی اسکن و آزمایش خون. گفتند چیزی راه بایل داکت را بسته و باید استنت بگذارم. گذاشتم. تمام کویت و بیمارستانها تعطیل شد و من هم مجبور شدم دو ماه در خانه حبس باشم. بعد از دو ماه سی تی اسکن جدید و یافتن یک تومور سه و نیم سانتی در سر لوزالمعده. سرطان! اینک به عملی نیاز بود به نام ویپل: برداشتن کل لوزالمعده و طحال و کیسه‌ی صفرا و بخشی از معده و روده‌ی کوچک و وصل کردن باقی‌مانده به شکلی خاص. عملی بسیار دشوار و طولانی. باری، شکم را گشودند و با چشم دیدند که سرطان سرایت کرده به دو نقطه‌ی کبد و به همین دلیل جراحی ممکن نیست. شکم را بستند. بعد از یک هفته استنتی فلزی کار گذاشتند تا کار دفع صفرا سهولت یابد. شیمی‌درمانی را یک ماه پس از این جراحی آغاز کردم. تا به حال شش جلسه. پس از هر سه جلسه دو هفته استراحت می‌دهند. درد ندارم جز در محل استنت. راه رفتن برایم دشوار است و بیشتر نشسته‌ام. عوارض جانبی شیمی‌درمانی قابل تحمل بوده. سرم را تراشیده‌ام. گاهی دردهایی در این سو و آن سوی بدن احساس می‌کنم که چندان نمی‌پایند. هنوز به سر کار بازنگشته‌ام. وقتم را به مطالعه و گاهی دیدن فیلم می‌گذرانم. بیشتر کتاب‌هایی را می‌خوانم که قبلاً هم خوانده بودم و همیشه دلم می‌خواست دوباره بخوانمشان.

در مجموع از مردن هراسی ندارم. هنوز به شصت نرسیده‌ام اما خوب زیسته‌ام؛ مطابق اعتقادات هر دوره از زندگی‌ام، نه منافقانه. به اخلاق باور پایبند بوده‌ام. حقیقت را ارج نهاده‌ام. کوشیده‌ام از اوهام و خرافات دوری گزینم. ستم نکرده‌ام. همیشه مهربان بوده‌ام و مردم را به لبخندی نواخته‌ام. هستی را به خاطر این اوصاف سپاس می‌گویم.

این بود گزارش احوال من در این چند ماه. دوستان عزیزی پیام دادند یا در پستهایشان مرا نواختند. از همگی ممنونم. لطفاً مرا به دعای خیر خود بنوازید.

@journalistsclub1

ابراز عشق و محبت آقای بهزاد نوری از محیطبانان استان قزوین به یک بچه آهوی یتیم شده در منطقه حفاظت شده باشگل

هیچ غذایی مثل شیر مادر نمی شود.
طبیعت دوستان ، چوپانان ،جوامع محلی و مردم عزیز؛
در صورت مشاهده نوزادان حیات وحش در طبیعت به هیچ وجه به آنها دست نزنید و به گمان کمک به آنها از طبیعت جدایشان نکنید.
جدا کردن آنها از طبیعت مساوی است با نابودی آنها
محیطبانان مجبورند هر جور شده به آنها رسیدگی کنند و این‌را در نظر داشته باشید امکان بازگشت آنها به طبیعت اغلب با شکست روبرو می شود و حیات وحش محکوم به نابودیست.

کانال روزمرّگی های یک محیط‌بان
📺 @Mohitbani 🐾

🔸ماننده‌ی بوی گل با باد صبا رفتی

🖌هومن پناهنده

دوستِ عرشیِ نازنینم عبدالرحیم مرودشتی پس از گذراندن دوره‌ای بیماری درمان‌ناپذیر و تحمل دردی طاقت‌فرسا، خشونتِ خاک را ترک گفت و روحِ به لطافتِ برگِ گلش به عالمِ بالا رفت. مرودشتی مردی فاضل و صاحب کمالات بود و آثاری نیز از او انتشار یافته، اما برترین اثرش، به گمانم، لطف و صفای وجودش، و گرمی و مهربانیِ بی‌دریغش بود. اخلاقیات برایش لقلقه‌ی لسان نبود و جدّیتش را در مراعات اخلاق، از رفتارش و از توجهی که از صمیمِ دل به دیگران داشت می‌شد دریافت: در یکی از دفعاتی که راهی ایران بود وسیله‌ای را که حدس می‌زد به آن نیاز دارم برایم آورد. حدسِ صائبش طبعاً سبب شادیم شد، و نیز تا حدی مرا به فکر فرو برد از اینکه دیدم درباره‌ی رهاوردش وقتی گذاشته بود و اندیشیده بود؛ باری، کارش را سرسری نگرفته بود. مقصودم از توجه به دیگری چنین خُلقی است که در زمانه‌ی زمختِ ما متاعی است کمیاب.
در آخرین صحبتش با من، در پاسخ پرسشم، با متانت و آرامش از احتمال بسیار اندکِ درمان شدنش گفت و از این لحاظ که عمر نسبتاً کوتاهی برایش مقدّر شده بود گله‌ نداشت و، به رغمِ همه‌ی دشواری‌های مادی، از کیفیت معنوی زندگی‌اش فروتنانه راضی بود. نشانه‌ای از هراس در صدایش نیافتم و توصیفِ دقیقش از حالاتِ فرزندم آشکار می‌کرد که هنوز ذهنش فعال و متمرکز است و شخصیتش در برابرِ مهابتِ مرگی که نزدیک است همچنان استوار مانده و دچارِ دستپاچگی نیست.
کسانی هستند که وقتی از دست می‌روند دنیا دیگر، برای دوستانشان، جذابیتِ گذشته را ندارد؛ مرودشتی چنین کسی بود.
نویسنده‌ای می‌گوید آدمی بی یاد و یار هیچ است؛ اکنون برای من نیز از آن یار جز یادی گرامی نمانده است.
باری، با اندوهِ بسیار، برای عبدالرحیم مرودشتی که در این زمانه‌ی بی‌باور هنوز به لاهوت ایمانی داشت و بانگِ جرسی می‌شنید، هستیِ بی‌رنج در ملکوت را آرزو می‌کنم.

# هومن پناهنده
@ gashthaa

«حمّالان پوچی
مرزهای دشوار تحمل را شکستند.»

احمد شاملو

روان‌درمانی – ملاینی کلاین
#مدرسه_زندگی، #روان‌درمانی، #روانکاوی، #کودک

▪️مترجم: نوشین مجلسی
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

- یکیش پدرم

از صفحهٔ اینستاگرام
alirezaajafarzadeh

@eudemonia

انیمیشن
فقط یک زندگی

@eudemonia