تیک‌نات هان؛ معلمِ معنوی بودایی در ۹۵ سالگی دیده از جهان فرو بست.

دین آنلاین به همین بهانه، گفت‌وگویی با دو مترجم برخی کتاب‌های وی انجام خواهد داد.

موضوع: آموزه‌های معنوی تیک‌نات هان

میهمانان:
علی امیر آبادی (مترجم کتاب نیلوفر و مرداب)
مرتضی کشمیری (مترجم کتاب معجزه توجه آگاهی)

زمان: سه شنبه ۱۲ بهمن

ساعت: ۲۱

میزبان: محمدرضا کدیور

🆔 @dinonline

«سال گذشته... خودم را جمع‌وجور کردم و اعترافی کردم. این کار مرا به آب‌های زلال‌تری رساند... اما اکنون... فاصله‌ای با آنچه پیش از آن بودم ندارم. خارج از اندازه بی‌شهامتم. اگر نتوانم این موضوع را حل کنم، می‌باید باز خودم را سرتاپا در آن آب‌ها غوطه‌ور سازم»

🔹خاطرات شخصی از ویتگنشتاین، که دربرگیرندۀ خاطرات پاسکال و دیگر افراد نزدیک به اوست، یکی از نمایندگان میراث ‌فکری ویتگنشتاین به نام راش ریز عبارت «خارج از اندازه بی‌شهامت» را چنین تفسیر می‌کند: این عبارت راجع است به سختی‌هایی که ویتگنشتاین در تشخیص خودفریبیِ خویش کشیده است. خودفریبی‌ای که ناشی از «تزلزل اراده» بوده و «تنها به‌یاری شهامت قابل‌اصلاح است». شهامت موردنیاز برای اعتراف کمک می‌کند تا اعترافات ویتگنشتاین را، با استفاده از استعارۀ مانک، همچون جراحی خویش برای غلبه بر ترس ببینیم. ویتگنشتاین بی‌صداقتی با دیگران را همتای بی‌‌صداقتی با خویش می‌دانست.

🔹ریز همچنین در همان خاطرات به‌یاد می‌آورد که ویتگنشتاین، به‌‌‌شیوه‌ای که در انتقاد از خود‌های سختگیرانه‌اش مرسوم بود، نگران بود نکند یک‌جور «هیولا» باشد. این انتقاد پژواکی از بحث افلاطون را دربارۀ اصالت فیلسوف در رسالۀ فایدروس در خود دارد. سقراط می‌گوید در پیروی از فرمانی که بر دیوار پرستشگاه دلفی مبنی بر شناختن خویش نوشته شده به خطا رفته است. او اذعان می‌کند: «بیهوده است، زمانی که نسبت‌به طبیعت خویشتن در جهالت هستم، به مسائل دیگر موجودات بپردازم». بدین ترتیب سقراط تأکید می‌کند به بررسی «نه این‌چیز‌ها، بلکه خویشتن می‌پردازم تا بدانم هیولا هستم یا نه». مواجهۀ ویتگنشتاین با بی‌صداقتی خویش، درست همانند جست‌وجوی دلفی برای خودشناسی، جست‌وجویی بود برای اصالت.

🔹فلسفه در نزد ویتگنشتاین مانند سقراط، همان‌قدر که تلاشی فکری بود، تمرینی برای صداقت با خویشتن نیز بود. ویتگنشتاین در یادداشتی، از میان یادداشت‌هایی که پس از مرگش با عنوان فرهنگ و ارزش منتشر شد، می‌گوید دشواری فلسفه «بیش از آنکه به اندیشه مربوط باشد، به اراده مربوط است». دربارۀ اعتراف نیز چنین چیزی صادق است. ویتگنشتاین فاقد بینش برای تشخیص و تعریف نقایص خود نبود، بلکه، همچنان که ریز می‌گوید، برایش دشوار بود بپذیرد «همچون شخصی غیراصیل رفتار کرده است... چراکه اراده نداشته». ویتگنشتاین برای گریز از خودفریبی نیاز داشت «کاری انجام دهد که نیازمند شجاعت است»، یعنی اعتراف.

@eudemonia

متن کامل:
https://tarjomaan.com/neveshtar/9156/

نقدی خواندنی بر شرطی‌سازی ما با شادی (happiness) در جهان جدید

از متن:
🔹این بُتی که از دنبال کردن شادی ساخته شده، گویا یک پدیدۀ انگلیسی-آمریکایی است، شاید چون در هر دو کشور فشارهای فرهنگی شدیدی برای کم‌رنگ جلوه دادن هیجانات منفی وجود دارد. مثلاً در مقایسه با فرانسوی‌ها که عموماً به زندگیِ خارج از مَدارِ شادی هم راضی‌اند (شادی به معنای دم‌دستی‌اش، نه نشانۀ یک زندگی خوب و خوش)، بریتانیایی‌ها و به‌ویژه آمریکایی‌ها هیجانات منفی را کم‌رنگ می‌کنند تا شادترین چهرۀ ممکن را به نمایش بگذارند. آمریکایی‌ها به آن لبخند مصنوعی و «خوبم، ممنون!» شُهره‌اند، و بریتانیایی‌ها معروفند که از گِله و شکایت می‌پرهیزند و در مواجهه با درد و یأس خوددار هستند. روال آن است که احساس‌های منفی را انکار و پنهان کنی چون در جامعه و فرهنگ نامقبول‌اند. در چارچوب فکری انگلیسی-آمریکایی، هیجانات منفی بازتابی منفی از ما به نمایش می‌گذارند، انگار که خطایی اساسی کرده‌ایم، گویی که بدون ذوق و ارادۀ لازم برای دست‌یابی به شادی زیسته‌ایم.

🔹ولی این‌همه تظاهر به شادی بالاخره خودش را بروز می‌دهد. کسی که در فرهنگ غربی زندگی می‌کند، ۴ تا ۱۰ برابر بیشتر از فرهنگ شرقی احتمال دارد به افسردگی بالینی یا اضطراب دچار شود. این را براک بَسچنِ روان‌شناس در کتاب سوی دیگر شادی: پذیرش رویکردی بی‌مهاباتر به زیستن (۲۰۱۸) گفته است. بسچن می‌نویسد که در چین و ژاپن، مردم معمولاً هیجانات مثبت و منفی را ضروری و یکسان می‌بینند. در شرق، نباید مصرانه دنبال شادی رفت، همان‌طور که نباید مصرانه از غم پرهیز کرد. باستین خاستگاه این موضع را در دین می‌بیند، به‌ویژه آن فلسفه‌های بودایی که می‌خواهند کل وضع بشر را بپذیرند و درد را بر اساس دلایل زیربنایی‌اش بفهمند.

🔹اما اگر کماکان اجازه دهیم دستکاری‌مان کنند تا پس از تجربه‌های فوق‌العاده دچار غصه شویم، آنگاه نه‌تنها در برابر دستکاری بازار بی‌دفاع شده‌ایم بلکه مستعد تنهایی، قضاوت نادرست و (طنز ماجرا همین‌جاست) غم پایدار می‌شویم. شادی اپیکوری شاید همیشه ما را «شاد» نکند؛ «شاد» به معنای امروزی‌اش برای ما که مترادف خُلق خوش و شادکامی است. ولی زندگی اگر سلسله‌ای از تجربه‌های فوق‌العاده بود، ارزش زیستن نداشت. در حقیقت، نسل‌های جوان‌تر (همان‌ها که بیش از همه احتمال دارد تسلیم ایدۀ «شادی فوق‌العاده» شوند) اصلاً به هیچ معنا شاد نیستند، چنانکه ۲۲ درصد از نسل هزاره می‌گویند هیچ دوستی ندارند. این مطمئناً آن جنسی از «شادی» نیست که بخواهیم دنبالش برویم.

متن کامل را در لینک زیر بخوانید:
http://tarjomaan.com/neveshtar/9592/

گزارشی از کتاب سوی دیگر شادکامی نوشتۀ بروک بسچن که در مقالهٔ بالا به نتایج پژوهش‌های آمده در این کتاب اشاره شده بود.
#آذرخش_مکری
۲۲ دیماه ۱۴۰۰

@eudemonia
@drazarakhshmokri

وضعیت انسانی مشترک
#مدیتیشن، #ذهن‌آگاهی، #تنهایی، #headspace

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️آرشیو ویدئوها در آپارات
🌱

🔻مرتضی کشمیری در این گفتار، به منش و مرامِ تیک نات‌هان اشاره می‌کند.

♦️نات‌هان معلم معنوی بودایی بود که اخیرا در ۹۵ سالگی دیده از جهان فروبست🔺️

@joreah_journal

www.instagram.com/joreah_journal

«چون مقصدی ندارم
هرگز راه گم نمی‌کنم...»
یی‌کی‌یوُ بوُدیست ذن‌گرای ژاپنی

انتشارات آنگاه
@angahbooks

#معرفی_کتاب

گربه‌ها، فلسفه، و زندگی خوب

نوشتۀ پائول دامبروزیو
ترجمۀ حسنی سهرابی‌فر

جان گری، فیلسوف مشهور بریتانیایی، یکی از منتقدین سرسخت هر ایدئولوژی‌ای است که ادعا کند می‌تواند راه خوشبختی را به همه نشان دهد، حال چه این ایدئولوژی لیبرالیسم باشد، چه مارکسیسم یا آتئیسم. او در کتاب آخرش، برای پیگیری این عقیده، مسیر عجیبی برگزیده است. گربه‌ها و زندگی خوب تلاشی برای فلسفه‌ورزی با الهام‌گرفتن از زندگی گربه‌هاست، حیواناتی که نه حسرت گذشته را می‌خورند، نه برای آینده رؤیا می‌بافند.

این کتاب ۱۱۱ صفحه‌ای به شش فصل تقسیم شده است. گری در فصل اول، «گربه‌ها و فلسفه»، آشکارا اظهار می‌کند که «موضوع این کتاب زندگیِ گربه‌ها و چیزهایی است که می‌توانیم از آن‌ها بیاموزیم». گری در اینجا و در فصل دوم، «چرا گربه‌ها برای شادبودن سرودست نمی‌شکنند»، فلسفه را معلول بی‌قراری معرفی می‌کند: فلسفه از دلِ تلاش برای تسکین اضطراب زندگی در دنیایی پرهرج‌ومرج و پیش‌بینی‌ناپذیر متولد شده است. بنابراین، شادی تبدیل می‌شود به پروژه‌ای برای آینده، آن زمانی که ما احساس ناآسودگی نمی‌کنیم. متأسفانه تلاش و کوشش ما، درحالی‌که برنامه‌ای مشخص در ذهن داریم، فقط اوضاع را برایمان سخت‌تر می‌کند. «زندگی ما را شانس شکل می‌دهد و عواطفمان را بدن‌هایمان. بخش اعظمی از حیات انسان -و بخش عمده‌ای از فلسفه- تلاشی است برای دورکردن خودمان از این واقعیت». اما در سوی دیگر، برای گربه‌ها شادی احتمالاً وضع طبیعی‌شان است.

ادامۀ مطلب را در لینک زیر بخوانید:
https://tarjomaan.com/barresi_ketab/10462/

@eudemonia

دربارهٔ اعتمادبه‌نفس

از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia
@dr_iman_fani

جایگاه اندیشه آلن دوباتن در جهان امروز
فلسفه رواقی
آتئیسم، پیشرفت، فناوری و سرنوشت بشر

این مطلب نخستین بار در صفحه اینستاگرام موسسه تحقیقاتی افضل انتشار یافته است.
@afzal_research_center

@dr_iman_fani

از نحوه‌ی رفتار فرد با انسان‌های دیگر( به‌خصوص کودکان)، با حیوانات و با طبیعت، می‌توان به اندازه‌ی توحّش یا میزانِ مدنیّت او پی برد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa