رنج معمولی بودن،
#فردین_علیخواه

▪️من یک فمینیست هستم/ شعر، کتاب و قهوهٔ ترک/ سفر، دورهمی‌های دوستانه و مکاشفه فردی/ نوشتن، ورزش و کافه/ طراحی داخلی، عکاسی و گاهی هم شعر/ می‌نویسم پس هستم/ عکاسی، طبیعت، طراحی/ مجسمه‌سازی، طراحی جواهر، عکاسی/ خیره به جهان می‌نگرم/
این‌ها ویژگی‌هایی است که برخی از کاربران شبکه‌های اجتماعی در توصیف خود آورده‌اند. هدف این نوشته، نه تحقیر، بلکه تحلیل این موضوع است.

▪️زیمل، جامعه‌شناس آلمانی، یکی از ویژگی‌های زندگی در شهرهای بزرگ را فشار بر فرد برای رفتار عقلانی و حسابگرانه می‌دانست. درواقع شرایط زندگی در شهرهای بزرگ به‌گونه‌ای است که افراد چاره‌ای جز رفتار عقلانی ندارند. فرد به‌جای آنکه با قلب به جهان اطراف اش نگاه کند با مغز نگاه می‌کند. کیفیت در روابط اجتماعی تبدیل به کمیت می‌شود و این جریانِ آبی است که همه را همراه خود می‌برد. به همین دلیل یکی از کارکردهای شهرهای بزرگ «یکسان‌سازی» است. ساکنان شهرها عمدتاً شبیه یکدیگرند. کمتر عاطفی و بیشتر حسابگرند. دیسیپلین (نظم و آداب) در همه‌جا حرف نخست را می‌زند. البته زیمل معتقد بود که افراد معمولاً در مقابل «قدرت یکسان‌ساز» شهرِ مدرن مقاومت می‌کنند. آن‌ها نمی‌گذارند تا «فردیتشان» زیر چرخ‌دنده‌های «یکسان‌ساز» شهر نابود شود. به همین دلیل زیمل به بررسی «مد» در شهر پرداخت. او مد را یکی از شکل‌های مقاومت افراد در برابر قدرت یکسان‌ساز شهر می‌دانست. فرد با مد سعی می‌کند تا وجود متفاوت خود را در دل این شهر بزرگ حفظ کند. ظهور آدم‌های عجیب‌وغریب peculiar persons یا خاص special persons در شهرهای بزرگ را می‌توان از این زاویه دید. خلاصه آنکه، تلاشِ شهر؛ یکسانی و در مقابل تلاشِ فرد، یکتایی است و این چالش مدام ادامه می‌یابد.

▪️برخی از متفکران، این ایده زیمل را ادامه دادند. ازنظر آنان، در جهان مدرن، رنجی به نام «معمولی بودن» وجود دارد. افراد اصرار دارند تا بگویند که من شبیه آن دیگرانِ انبوه نیستم. من مانند مردم نیستم. من مانند مادر یا پدر سنتی‌ام نیستم. من چیزی دارم که مرا از دیگران متمایز می‌کند. شاید به همین دلیل است که افراد بسیاری خودشان را به آب‌وآتش می‌زنند و حتی خارج از ساعات اداری یا کاری‌شان، برای خودشان سرگرمی یا تفننی دست‌وپا می‌کنند. به کلاسی می‌روند و به‌عمد خود را در معرض هنری قرار می‌دهند چراکه باید چیزی یا بهانه‌ای برای عرضه یافت و از رنج معمولی بودن کاست. شبکه‌های اجتماعی این رنج را پررنگ‌تر کرده‌اند. افراد باید در معرفی خودشان چیزی بنویسند. «فردیت» باید در صفحات شخصی برجسته باشد. من، خودم هستم و شخصیت متمایز خودم را دارم.

▪️در جهان پیشرفته، کمپانی‌ها این رنج را به‌خوبی شناسایی کرده و تلاش کرده‌اند تا برای آن کسب‌وکاری فراهم کنند. در این کشورها «صنعت توجه» attention industry شکل گرفت و «تولید محتوا» برای صفحات شخصی افراد یکی از مشاغل پردرآمد شده است. ما کاری می‌کنیم که شما دیده شوید. ما کاری می‌کنیم که شما چیزی برای عرضه داشته باشید. ما برایتان تولید محتوا می‌کنیم. ما می‌گردیم و در شما چیزی برای عرضه و کسب توجه پیدا می‌کنیم.

▪️ به نظر می‌رسد که در ایران امروز، رنجی به نام معمولی بودن غلیظ‌تر از جهان پیشرفته است. در جهان پیشرفته زندگی در دل شهرهای بزرگ، وجود سازمان‌های عظیم بوروکراتیک و اجرای بندبند مقررات و نظم، به شکلی تهدیدکننده فردیت فردند و یکسان‌سازی یکی از پیامدهای احتمالی آن‌هاست و به همین دلیل درصحنه اجتماعی تلاش پررنگی برای احیاء و حفظ «فردیت» به چشم می‌خورد. ظهور سلیقه‌های مختلف و متفاوت در همه عرصه‌های زندگی نظیر افکار، جهان‌بینی‌ها، لباس، غذا، چیدمان خانه و غیره پاسخی به همان فشار یکسان‌سازی و تلاشی برای یکتایی و کاستن از رنجی به نام معمولی بودن است.

▪️در ایران، علاوه بر همه این‌ها، نهادهای رسمی هم از منظری ایدئولوژیک تمام تلاش خود را برای «یکسان‌سازی» اعمال می‌نمایند. درواقع در ایران فرد، هم با الزامات زندگی مدرن مواجه است که منظم، قانونمند و عقلانی بودن را از او طلب می‌کند و هم با نهادهای ایدئولوژیکی مواجه است که قصد دارند درنهایت انسانی ایدئولوژیک طبق خواسته خودشان تولید کنند. در این شرایط، فردیت از دو جهت مورد تهدید واقع‌شده است و به همین دلیل، تلاش برای یکتایی، در مقابل فشار برای یکسانی، در ایران غلیظ‌تر می‌شود. در جهان، کاربران شبکه‌های اجتماعی می‌گویند که من آدم متفاوتی هستم، ولی در ایران این کاربران، هم می‌گویند که من آدم متفاوتی هستم و هم اصرار دارند بگویند که من آنی نیستم که سیستم ایدئولوژیک تلاش می‌کند بسازد.


از کانالِ
@SOCIAL_SCIENCE

https://t.me/eudemonia

ضعف مرتبط با قوّت، و عیب مرتبط با حُسن چیست و چگونه باید با آن کنار بیاییم؟
#کاملگرایی #پذیرش

@persianschooloflife
@eudemonia

بیش از آن‌که کسی را لازم داشته باشم تا یادم دهد در اوج ناملایمات و افسردگی‌ها نیشم را تا بناگوش باز کنم، و بخندم تا دنیا برویم بخندد، ترجیح می‌دهم کسی را داشته باشم تا یادم دهد همین ناخوشایندی‌های ناگزیر زندگی را مستقیم و بلاواسطه و از بیخ و بُن مشاهده و حس کنم.

#اکت #خود_مشاهده‌گر

(از کانال
(@mashghesiah
@eudemonia

دانشگاه ییل آمریکا در اقدامی جالب، یک واحد درسی به نام «خوشبختی» را در لیست واحدهای درسی‌اش اضافه کرده که با استقبال وسیع دانشجویان روبه‌رو شده است. تا به حال 1200 دانشجو این درس را انتخاب کرده‌اند.

این واحد درسی هفته‌ای دو بار در کلاس بزرگ این دانشگاه در ایالت "کنتیکت" ارائه می‌شود. «لوری سانتوس» این واحد را تدریس می‌کند. سانتوس درباره این اقدام دانشگاه گفت: پیش از این یک واحد درسی به نام «روانشناسی و زندگی خوب» را در لیست واحدها داشتیم که با استقبال زیاد دانشجویان روبه‌رو شد. مشارکت دانشجویان در کلاس این واحد درسی در طول تاریخ این دانشگاه بی‌سابقه بود.

چیزی که دانشجویان را به این واحد درسی جذب کرده امید به این است که شاید علم بتواند به دانشجویان آمریکایی کمک کند بر افسردگی که به سطح بسیار بالایی در دانشگاه‌های آمریکایی رسیده است، ‌غلبه کند.

(از کانال
(@nooredideh

@eudemonia https://www.nytimes.com/2018/01/26/nyregion/at-yale-class-on-happiness-draws-huge-crowd-laurie-santos.html

بوئتیوس و کتاب تسلای فلسفه
حسین محمدی‌زاده

🔅 «بوئتیوس» (تولد: ۴۷۷–۴۷۵ میلادی، فوت: ۵۲۶ میلادی) در کتاب «تسلای فلسفه» نشان داد که نویسنده‎ای سرشار از ذوق ادبی است که می‌تواند مفاهیم فلسفی را در قالب دراماتیک -با وجهی عامه‌فهم - مطرح کند. کتاب تسلای فلسفه با این مشخصات ترجمه و منتشر شده است: تسلای فلسفه، بوئيتيوس، ترجمه‌ی سایه میثمی، ویراستار مصطفی ملکیان، انتشارات نگاه معاصر.

🔅 در این ویدئو که توسط موسسه‌ی «مدرسه‌ی زندگی» تهیه و منتشر شده است بر آموزه‌هایی از کتاب «تسلای فلسفه» تاکید شده است که همه‌گی از آموزه‌های رواقیون‌اند. از همین‌رو در ادامه‌ی مجموعه‌ی «مکتب رواقی» این ویدئو را در اینجا نشر داده‌ام.

🔅 لازم به‌ذکر است که این ویدئو در کانال یوتیوب «مدرسه‌ی زندگی» با زیرنویس فارسی نیز موجود است. در حین ترجمه‌ی این ویدئو، آن زیرنویس را در مقابل چشم داشته‌ام. ضمن تشکر از دوستانی که این ترجمه به‌یاری آن‌ها صورت گرفت، شما را به دیدن آن در آپارات دعوت می‌کنم:
https://www.aparat.com/v/OaksU
(برای دیدن ویدئو همراه با زیرنویس، روی لینک فوق کلیک کنید نه روی فیلم)
@eudemonia

چه‌قدر زنده‌ایم، چه‌قدر زندگی می‌کنیم.
اهمیت زندگی متعادل
#علی_صاحبی
(مدت: ۱۱ دقیقه)
@eudemonia

برای من، پیروزی در نقش‌های تازه‌ای نیست که دم به دم به دوش می‌گیرم،
در نقش‌های کهنه‌ای است که روز به روز از گردنم ساقط می‌کنم.
در «بله»‌هایی نیست که می‌گویم،
در «خیر»‌هایی است که ازم سر می‌زند.
در قراردادهای هرچه تازه‌تری نیست که می‌بندم،
در قراردادهای غیرقابل‌توجیهی است که فسخشان می‌کنم.

@mashghesiah
@eudemonia

من، شخصاً، چندتایی نیمچه تخصص نصفه نیمه دارم که از بعضی شان پول در می آورم. از بعضی پول در نمی آورم. بعضی شان را هم پول خرجشان می کنم.
ولی بزرگترین تخصصی که دارم و هیچ پولی ازش نصیبم نمی شود، تحمیل رنجهای کاملاً غیرضروری به خودم است. رنجهایی که چیزی از آنها یاد نمی گیرم. نه سند باغی را در بهشت به نامم می زنند و نه مقامی در دنیا بابتشان نصیبم می شود.
رنج محضِ رنج
رنج محضِ بیماری

@mashghesiah

نگاهى به زندگى و آثار فرانتس كافكا

#ادبيات
#مدرسه_زندگي

ترجمه و صدا : ايمان فانى

@persianschooloflife

مانیفستی برای اندیشۀ آهسته
(با این‌همه شتاب چه چیزهایی از دست خواهیم داد؟)

▪️گیگیلی شخصیتی عروسکی در مجموعۀ تلویزیونی کلاه قرمزی است. حضور گیگیلی معمولاً کوتاه، اما بسیار کوبنده و تأمل‌برانگیز است. از چهره و حرکاتش نشانه‌های نوعی خستگی مفرط و ابدی هویداست و هر پیشنهادی برای کار و جنب‌وجوش را رد می‌کند. گیگیلی و شخصیت‌های مشابهی مثل «بارتلبی محرر» بازنمای نوعی مقاومت آیینی در برابر فرهنگ امروز جهان هستند که سرعت، جنب‌وجوش و نتیجه را می‌پرستد و تعلل، بازی و آهستگی را نکوهش می‌کند. آیا می‌شود مانیسفتی برای آن‌ها نوشت؟

[نویسنده، که استاد روانپزشکی است، کوشیده است با کمک گرفتن از ایدۀ «رخداد» در اندیشۀ آلن بدیو ، مفهوم «آهستگی» را در چارچوبی بدیع مطرح کند.]

▪️در ۱۹۸۶، در مشهورترین میدان شهر رُم، پیاتزا دی اسپاگنا، پایین پله‌های اسپانیایی یک رستوران مک‌دونالد افتتاح شد. این هجوم فست‌فود آمریکایی و ارزان به قلب شهر رُم حساسیت‌هایی ایجاد کرد. یکی از معترضان کارلو پترینی بود، یک روزنامه‌نگار ایتالیایی چپ‌گرا، که آغازگر جنبشی با نام «غذای آهسته» شد. پترینی بر محصولات محلی، تنوع زیستی و، بیش از همه، بر لذت موجود در مزۀ اصیل ایتالیایی تأکید می‌کرد. در اواخر دهۀ ۱۹۹۰، این ایده به تدریج به ایدۀ شیتاسلو یا «شهرهای آهسته» تبدیل شد، که خود بخشی از یک الگوی فرهنگی کلان‌تر به نام جنبش آهسته بود. فیلسوف نروژی، گوتارم فلوئیستا نبض جنبش آهسته را در متن زیر به خوبی بیان کرده است:

تنها چیزی که می‌توان بدان یقین داشت این است که همه چیز تغییر می‌کند. سرعت تغییرات افزایش می‌یابد. اگر می‌خواهید باقی بمانید، بهتر است سرعتتان را بالا ببرید. این پیام زندگی امروز است. با این حال بد نیست به همه یادآور شویم که نیازهای اساسی ما هرگز تغییر نمی‌کنند. نیاز به دیده شدن و ارج دیدن! این یعنی نیاز به تعلق. نیاز به نزدیکی و مراقبت، و اندکی محبت! تنها از طریق آهستگی در روابط انسانی است که این‌ها را به دست می‌آوریم. برای این که بر تغییرات غلبه کنیم، مجبوریم آهستگی، تأمل و با هم بودن را بازبیابیم. آنجاست که نو شدنِ واقعی را خواهیم دید.
@eudemonia

متن کامل:

http://tarjomaan.com/neveshtar/9056/

آهستگی
مصطفی ملکیان
#آهستگی
@rahi_be_rahaei
@eudemonia

یکی از همراهان کانال «خوب زیستن» خواسته است به مناسبت هفتۀ کتاب و کتابخوانی، کتابهایی را (لابد متناسب با مضامینی که اینجا طرح می‌شود) معرفی کنم- که این کار را خواهم کرد. اما دیروز که داشتم محتویات لپ‌تاپم را مرتب می‌کردم، به یک فایل پی‌دی‌اف برخوردم که در آن #یاسر_میردامادی نتایج یک «چالش معرفی کتاب» را یک‌جا جمع کرده بود. چالش این بود: ده کتاب اثرگذار در زندگی‌تان را نام ببرید. فکر کردم شاید به مناسبت هفتهٔ کتابخوانی مرور نتایج آن پیمایش خالی از لطف و فایده نباشد. بدون هیچ شرحی اینجا می‌گذارمش.
@eudemonia

در ادامۀ چند پُست اخیر دربارۀ «آهستگی»، کسانی که به این ایده علاقمندند، در کانال زیر هم مطالب مفیدی خواهند یافت:

https://t.me/AhestegiSadegi

فلسفهٔ شرق، لائوتزو

#مدرسه_زندگی، #سنت_دائویی، #لائوتزو

مترجم: #حسین_محمدی‌زاده

@eudemonia

انتخاب، باارزشترین چیزی است که دارم.
گیرم که همین انتخاب را هم جامعه و تاریخ و ناخودآگاه و عصب و جسم و هزار عامل دیگر به من تحمیل کنند.
هنوز ولی انتخاب باارزشترین چیزی است که دارم

@siavashnikpoor

پدرم ژاکتی داشت که سال‌ها می‌پوشیدش و همان‌طور که با غرور روی چوب‌لباسی براندازش می‌کرد از تمام سال‌هایی می‌گفت که این ژاکت همراهش بوده، از خاطرات و از مکان‌هایی که با این ژاکت به آن پا گذاشته. سال‌های زیادی نگذشته اما شیوه‌ی مصرف پوشاک نسل ما انگار فرسنگ‌ها با آن دوران فاصله دارد.

▪️فعالان محیط زیست می‌گویند علاقه‌ی شدید ما به مُد یا پوشاک فوری (Fast Fashion) و ارزان هر روز بیش از پیش در حال آسیب‌رساندن به محیط زیست است و صنعت پوشاک را به دومین صنعت آلوده‌کننده بعد از صنعت نفت تبدیل کرده است. سالانه نزدیک به ۵۰۰ میلیارد دلار صرف لباس‌هایی می‌شود که نه پوشیده و نه بازیافت می‌شوند - این یعنی معادل یک کامیون منسوجات در هرثانیه دفن یا سوزانده می‌شود.

▪️پوشاک یا مُد فوری اصطلاحی است که از دهه‌ی اول قرن جاری میلادی بر سر زبان‌ها افتاد. ایده اما ایده‌ی جدیدی نیست. ریشه‌ی این اصطلاح به دهه‌های ۱۹۷۰-۱۹۸۰ میلادی و زمانی برمی‌گردد که عرضه‌‌کننده‌های پوشاک و نساجی ایالات متحده در رقابت با عرضه‌کننده‌های ارزان‌قیمت خاورِدور به تکاپو افتاده بودند. طولی نکشید که این ایده مورد اقتباس قرار گرفته و پیاده شد. بسیاری از «زارا» (Zara) به عنوان بنیان‌گذار این ژانر خرده‌فروشی یاد می‌کنند. «زارا»، زیرمجموعه‌ی کمپانی ایندی‌تکس (Inditex) در سال ۱۹۹۷ اولین فروشگاهش را به شکل آزمایشی در خیابان رِگِنت لندن افتتاح کرد. کاهش زمان در فرایند زنجیره‌ی تأمینِ* (supply chain) مُد فوری از مشخصه‌های اصلی این فرم خرده‌فروشی در هزاره‌ی جدید است. اگر در گذشته فروشنده‌های پوشاک سالانه چهار بار - به صورت فصلی - خریدِ عمده داشتند، امروزه این چرخه‌های خرید کوتاه و کوتاه‌تر شده‌اند.

لباس‌هایی که دور می‌ریزیم

▪️مردم جهان سالانه به صورت دسته‌جمعی ۸۰ میلیارد قطعه پوشاک مصرف می‌کنند. پوشاکی که عمدتاً به عنوان کالایی دورریختنی یا یک‌بار مصرف از آن یاد می‌شود. شاید باور کردنی نباشد که ما ۴۰۰ درصد بیشتر از ۲۰ سال پیش لباس خریداری می‌کنیم. مواد اولیه ارزان‌تری مثل پلی‌استر جایگزین مواد طبیعی شده‌اند. ‌می‌توان گفت امروزه تقریباً همه‌ی تولیدکننده‌های لباس از ترکیب مختلفی از مواد اولیه استفاده می‌کنند - و در بسیاری از موارد پلی‌استر یکی از آن‌هاست.

▪️برای تولید هر تی‌شرت و شلوار جینی که به سطل زباله می‌اندازیم جمعا نزدیک به ۲۰هزارلیتر آب مصرف شده است. هافینگتون‌پست در مقاله‌ای ادعا کرده که ۸۵ درصد از پوشاکی که مردم ایالات متحده در سال ۲۰۱۳ دور ریخته‌اند در گورستان‌های زباله دفن شدند. لباس‌های دفن‌شده برای همیشه لباس نمی‌مانند و کم‌کم شروع به تجزیه‌شدن می‌کنند. پوشاک تجزیه‌شده نوعی از گاز سمی و آلوده را تولید می‌کند که حاوی گازهای گلخانه‌ای دی‌اکسید کربن و متان است.

▪️اما این فقط مصرف‌کننده‌ها نیستند که لباس‌هایشان را خروار خروار دور می‌ریزند. تیرماه امسال بود که مارک تجاری بِربِری (Burberry) با سوزاندن موجودی لباسی معادل ۴۰ میلیون دلار مورد انتقاد قرار گرفت. کمپانی بِربِری با تأیید این خبر اعلام کرد سوزاندن اجناس فروخته‌نشده برای «حفظ انحصار و ارزش مارک» انجام گرفته تا مبادا اجناس، «ارزان‌تر فروخته یا دزدیده شوند.»

▪️خبر سوزاندن لباس‌ها با نگاهی به آمار مقاله‌ی اکونومیست تکان‌دهنده است: به ازای تولید هر کیلو پارچه ۲۳ کیلوگرم گازهای گلخانه‌ای تولید می‌شوند. این در حالی است که دوره‌ی استفاده‌ی یک قطعه پوشاک قبل از دور ریختن آن امروز به نسبت ۱۵ سال پیش تقریباً نصف شده و بیشتر از نصف لباس‌هایی که طی فرایند مُد فوری تولید می‌شوند در همان سال اول به زباله تبدیل می‌شوند.
@eudemonia
#ساده_زیستی #مینیمالیسم
متن کامل:
http://www.aasoo.org/fa/articles/1627

امروز روز خاصی است؛ تا به حال آن را ندیده‌ام!
@mindfulliving

مروری بر زندگی و اندیشه‌های دیوید ثورو (۱)
مترجم: #حسین_محمدی‌زاده

از ویدیوهای «مدرسهٔ زندگی»

#ساده_زیستی
#نظریه_سیاسی
#ثورو

@eudemonia

آرنت خطاب به ثورو: جهان را تغییر بده، نه خود را

▪️معمولاً از مشاجراتی که تنها در یک محله رخ داده باشد، به عنوان رویدادی تاریخی و جهانی یاد نمی‌کنند. در تابستان ۱۸۴۶، هنری دیوید ثورو، نویسنده‌ی آمریکایی، پس از آن‌که از پرداختن مالیات سرانه به مأمور محلی سر باز زد، شبی را در زندانی در کنکورد، ماساچوست، گذراند. ثورو بعدها با بحث درباره‌ی آن نافرمانیِ جزئی در مقاله‌ای با عنوان «در باب وظیفه‌ی نافرمانی مدنی» (چاپ سال ۱۸۴۹)، به آن شهرتی جهانی بخشید. او در آن مقاله شرح می‌دهد که نمی‌خواسته است از دولت فدرالی حمایت کند که به بی‌عدالتی تداوم می‌بخشد – به‌ویژه، در مواردی مثل برده‌داری و جنگ‌ آمریکا و مکزیک.

▪️هرچند این مقاله در زمان حیات خود ثورو چندان جلب توجه نکرد اما نظریه‌ی او در باب نافرمانی مدنی بعدها الهام‌بخش بسیاری از بزرگ‌ترین اندیشمندان سیاسی جهان از لئو تولستوی گرفته تا گاندی و مارتین لوترکینگ شد. البته نظریه‌ی او در باب مخالفت و دگراندیشی، مخالفانی نیز دارد.

▪️هانا آرنت، نظریه‌پرداز سیاسی مقاله‌ای با عنوان «نافرمانی مدنی» نوشته که در سپتامبر ۱۹۷۰ در مجله‌ی نیویورکر به چاپ رسید. او در مقاله‌اش می‌گوید که ثورو نافرمانی مدنی نکرده است. در واقع، او اصرار دارد که کلیت فلسفه‌ی اخلاقی ثورو مغایر با روح جمعی است و این سبب می‌شود که عموم مردم آن را مردود بدانند. اختلاف‌نظر عمیق درباره‌ی نمونه‌ی عملی مهمی مثل نافرمانی مدنی ناشی از چیست؟

▪️مقاله‌ی ثورو از مقامات دولتی به ‌شدت انتقاد و از وجدان فردی سخت دفاع می‌کند. ثورو در کتاب والدن (چاپ ۱۸۵۴)، می‌گوید که هر آدمی باید به جای عرف اجتماعی، از «نبوغ» فردی خودش تبعیت کند و در مقاله‌ی «در باب وظیفه‌ی نافرمانی مدنی» اصرار دارد که ما باید به جای قوانین سرزمین‌مان از باورهای اخلاقی خودمان تبعیت کنیم. به گفته‌ی او یک شهروند هرگز نباید «حتی برای لحظه‌ای از وجدان خود به نفع قانون صرف‌نظر کند.» از نظر ثورو، این نسخه حتی زمانی ‌که قوانین مبتنی بر رأی‌گیری‌های دموکراتیک و همه‌پرسی باشد جواب می‌دهد.

▪️در واقع، او معتقد است که مشارکت دموکراتیک فقط جایگاه اخلاقی ما را تنزل می‌دهد. او شرح می‌دهد که وقتی ما برگه‌ی رأی‌مان را در صندوق می‌اندازیم، به قانونی رأی می‌دهیم که معتقدیم صحیح است اما هم‌زمان داریم تمایل‌مان را نیز در مورد به رسمیت شناختن هر ‌آن‌چه آن قانون -درست یا غلط– بیشتر می‌پسندد، اعلام می‌کنیم. به این طریق، باور همگانی را برتر از درستکاری اخلاقی می‌شماریم. ثورو بیشترین اعتبار را برای وجدان فردی خود و کمترین اعتبار را برای صلاحیت دولت یا باورهای دموکراتیک قائل است؛ بنابراین، عقیده دارد که باید از هر قانونی که با باورهای شخصی‌اش در تضاد است، نافرمانی کند. نظریه‌ی نافرمانی مدنی او بر اساس این باور شکل گرفته است.

▪️این‌که ثورو در سال ۱۸۴۶ تصمیم می‌گیرد که از حمایت مالی دولت فدرال سر باز بزند، بی‌تردید کار درستی بوده است. و نظریه‌ای که الهام‌بخش آن عمل بود، بعدها الهام‌بخش بسیاری از دیگر موارد درست نافرمانی هم شد. با وجود این، به‌رغم این موفقیت چشمگیر، آرنت می‌گوید که نظریه‌ی ثورو به بیراهه رفته است. او به‌خصوص تأکید می‌کند که ثورو اشتباه کرده که اساس نافرمانی مدنی را بر وجدان فردی قرار داده است.

▪️آرنت نخست به سادگی خاطرنشان می‌کند که وجدان، شخصی‌تر از آن است که برای توجیه عمل سیاسی به کار آید. چپ‌گرایانی که به رفتار مأموران مهاجرت آمریکا با پناه‌جویان اعتراض می‌کنند، از وجدان‌شان تبعیت کرده‌اند اما کیم دیویس –دفتردار محافظه‌کار شهرستانی در کنتاکی نیز که در سال ۲۰۱۵ از صدور جواز ازدواج برای همجنس‌گرایان سر باز زد، از وجدانش تبعیت کرده بود. وجدان به تنهایی می‌تواند برای توجیه هر نوع باور سیاسی به کار گرفته شود، اما این اخلاقی بودنِ عمل را تضمین نخواهد کرد. دومین بحثی که آرنت در این زمینه مطرح می‌کند، پیچیده‌تر است؛ این‌که حتی زمانی‌ که وجدان ما از نظر اخلاقی جایگاه موثقی داشته باشد، باز هم نمی‌تواند سیاسی باشد؛ و این یعنی که وجدان، ما را بیشتر به تمرکز بر پاکی اخلاقی خودمان تشویق می‎کند تا اقدامات جمعی‌ای که ممکن است تغییری واقعی ایجاد کند.
@eudemonia
#آرنت #ثورو
متن کامل:
(تخمین زمان مطالعه: ۱۰ دقیقه)
https://goo.gl/og3Rrm

مارسل پروست؛
در جست‌وجوی معنای زندگی
#پروست #در_جستجوی_زمان_از_دست_رفته
@persianschooloflife
@eudemonia