بدون اینکه مبحث ارزش‌ها را کنار بگذاریم، سراغ دیگر مفاهیم و مولفه‌های اکت میرویم.

▪️پس از شفاف‌سازیِ ارزش‌ها، نوبت اقدام و عمل(اکت!) بر مبنای ارزش‌های شخصی است(مثلا عمل بر اساس ارزش «شفقت»(compassion) یا عمل بر اساس ارزش «مشارکت»(contribution).

▪️اما مسیر ارزش‌ها مسیری دشوار است. (همین‌جا باید گفت ارزش‌ها همواره مسیرند مقصد نیستند. چون وقتی به مقصد رسیدیم کارتمام شده است اما عمل طبق ارزشها فقط با مرگ است که تمام می‌شود) و در طی این مسیر دو جور دام یا دور جور مانع پیش روی شخص وجود دارد: ۱. احوال دشوار ۲. افکار دشوار.

▪️ابتدا به احوال دشوار بپردازیم. برای کسی که مثلا قدم در مسیر شفقت‌ورزی می‌گذارد، دام‌ها و مراحل دشوار و رنج و تعب بسیاری هست. نگرانی، ترس، دلهره، مسخره شدن، طرد شدن و ناامیدی فقط بخشی از احوال و احساسات منفی‌ای است که شخص باید «تمایل» از سرگذراندن آن‌ها را داشته باشد. تجربه نشان داده است که تلاش برای اجتناب از این احساسات منفی، به اجتناب از خود ارزش‌ها منجر خواهد شد(و این یعنی نقض غرض). پس برای عمل بر مبنای ارزش‌ها باید در خود «تمایل»(willing) یا «پذیرش» (acceptance) احساسات و عواطف سخت را به وجود بیاوریم. باید در وجودمان جایی برای این احوال در نظر بگیریم(ایجاد فضا).

▪️با این توضیحات، گام بعدی «پذیرش»(acceptance) است. پذیرش، به گفتۀ استیون هیز، یعنی «قبول کردن کامل یک چیز بدون مقاومت».

▪️یکی از زیباترین استعاره‌های اکت برای مفهوم پذیرش، استعارۀ مهمان ناخوانده است. در زیر انیمیشنی را که برای این استعاره ساخته‌اند می‌بینیم.

#ارزشها #پذیرش

@eudemonia

اگر بخواهیم فقط یک تعلیم از رویکرد #اکت معرفی کنیم که گویای لُب و گوهر این رویکرد باشد، آن تعلیم این است: به جای #اجتناب از تجربه‌های منفی به سمت #پذیرش آنها بروید.

استعارهٔ «مهمان ناخوانده» که استیون هِیز آن را از #مثنوی مولانا جلال‌الدین برگرفته است، یکی از مؤثرترین تمثیل‌هایی است که راه درستِ کنار آمدن با عواطف ناخوشایند را نشان می‌دهد.
انیمیشن زیر بیان بسیار ساده‌شده‌ای از این استعاره است👇🏼👇🏼👇🏼
@Eudaemonia

انیمیشن «مهمان ناخوانده»
#اکت #استیون_هیز
#پذیرش

@Eudaemonia

باید بدون احساساتی شدن، اغراق کردن یا ایده آل‌گرایی به زندگی خود نگاه کنیم. آیا انتخابهای ما عمیقترین ارزشهایمان را نشان می‌دهند؟
@mindfulliving

همان‌طور که در یادداشت یک‌سالگی کانال خبر داده بودم، مجموعه‌ای با عنوان «هنر خوب زیستن» در #نشرکرگدن در حال تولد است. اولین کتاب این مجموعه #هنر_ظریف_بیخیالی تا یکی دو هفتۀ دیگر منتشر خواهد شد.
اما به نظرم رسید تا آن روز بد نیست یادداشت دبیر مجموعه را به‌صورت اختصاصی برای اعضای کانال خوب زیستن منتشر کنم:

یادداشت دبیر مجموعۀ «هنر خوب زیستن» (قسمت اول)
#بابک_عباسی

▪️فلسفه را هم مشق مرگ دانسته‌اند (افلاطون) هم هنر زندگی (نیچه). فلسفه، از رهگذر معنا بخشیدن به مرگی که، از قرار معلوم، هر ارزش و هر معنایی در مواجهه با آن بیهوده و بی‌ربط به نظر می‌رسد، کوشیده است به شیوۀ خودش زندگی را از بی‌معنایی نجات دهد. شیوۀ فلسفه برای غلبه بر مرگ همانا «خوب زیستن» است: بهترین تمرینِ خوب مردن خوب زیستن است. زیرا به قول آن فیلسوف، فقط کسی که به‌هنگام زیسته باشد می‌تواند به‌هنگام بمیرد - و بی‌حسرت از جهان برود. ارسطو نیز که در سنت اسلامی او را «معلم اول» لقب داده‌اند، از دو مدعای مهم دفاع می‌کرد: یکی این‌که همۀ انسان‌ها از روی طبع به دنبال معرفت‌ هستند، و دیگر این‌که همۀ انسان‌ها در پی زندگی خوب‌اند(یودایمونیا). خود وی نیز به پیروی از استادِ استادش، سقراط، زندگی خوب را زندگی همراه با تأمل و معرفت و فضیلت می‌دانست.

▪️اگر به تبع این متفکران، و همانند برخی معاصران(پی‌یر اَدو)، فلسفه را نوعی راه و رسم زندگی بدانیم، آنگاه یکی از کارهای لازم این خواهد بود که فلسفه را از فعالیتی صرفاً «دانشگاهی» به فعالیتی «روزمره» تبدیل کنیم، فلسفۀ عملی را از حاشیه به متن بیاوریم و به قول لویناس از وجود به سوی موجود حرکت کنیم، به سوی انسانی که گوشت و خون دارد؛ انسانی که اگر هبوط کرده، به آسمان نرفته، بلکه به زمین آمده با تمام پیامدهای این وضع: «من انسانم. پس هیچ چیز انسانی با من بیگانه نیست.»

▪️افزون بر این، اگر دغدغۀ نهاییِ فلسفه خوب زیستن است، آنگاه دلیلی ندارد خوب زیستن فقط در چارچوب فلسفه تعریف شود. همچنان که دلیلی ندارد خوب زیستن فقط در چارچوب روان‌شناسی تعریف شود. تکاپو برای خوب زیستن مهم‌تر از آن است که فقط به فیلسوفان یا فقط به روان‌شناسان سپرده شود: کتاب‌های مقدس حکمت‌های فراوانی در این باره دارند، کمااینکه هنر و ادبیات منبعی بی‌بدیل برای درس‌های زندگی است. برای خوب زیستن باید از نیروی حکمت و خردمندی مدد بگیریم، حکمتی که نه مرز میان رشته‌ها را می‌شناسد نه مرز میان سرزمین‌ها را، نه مرز میان زبان‌ها و نه مرز
میان فرهنگ‌ها را. (ادامه دارد...)

https://t.me/eudemonia

یادداشت دبیر مجموعۀ «هنر خوب زیستن» (قسمت دوم)
#بابک_عباسی

▪️باری، خوب زیستن چیست، و چگونه می‌توان در مسیر آن قدم برداشت؟ این‌ سؤالِ‌ مهم و بزرگی است که درباره‌اش بسیار نوشته‌اند. اما خوب است بدفهمی محتملی در این مورد رفع شود: خوب زیستن، چنانکه در این‌جا مدنظر است، به معنای زندگی در رفاه و آسایش و «زیستن در عیش، مردن در خوشی» نیست، سهل است خوب زیستن خیلی‌ وقت‌ها با درد و رنجی اجتناب‌ناپذیر همراه است. مراد از خوب زیستن، در یک جمله، نه لزوماً زندگی شاد و همراه با کامیابی، بلکه زیستنی است که ارزش‌اش را داشته باشد؛ چنین زیستنی افزون بر گشایش‌ و رهایشی که به همراه دارد، و در کنار ارزشمندی‌اش، به معنای پذیرفتن محدودیت‌، ترس‌ و شکست‌، و درد و رنج نیز هست.

▪️ اگر حق با ارسطو باشد که هدف آدمیان از انجام دادنِ هر کاری نهایتا خوب زیستن و نیکبختی است، به نظر می‌رسد در این زمینه توفیق چندانی حاصل نشده است. یکی از جنبه‌های تناقض‌آمیز و شاید طنزآمیز زندگی انسان معاصر آن است که هرچه در توسعه و تجهیز و از آنِ خود کردن و در یک کلمه سلطه بر جهان بیرون توفیق داشته، در بهبود نفس و جهان درون ناموفق بوده است. امروزه به رغم رفاه نسبی و وسعت امکانات، هرچه پیش‌تر می‌رویم اضطراب و افسردگی و دیگر انواع اختلال‌ها و ناکارامدی‌ها بیش‌تر می‌شود (و وقت گرفتن از روان‌پزشکان و ‌درمانگران هم دشوارتر!). گویا انسان‌ که در فهم جهان و ادارۀ آن موفقیت‌های قابل‌تحسینی داشته‌ است، همچنان با فهم خویشتن و هدایت خود مشکل دارد. چنین وضعی به معنای آن است که باطن زندگی، به رغم ظاهر آن، آباد نشده است. این نه فقط مسئله‌ای نظری بلکه همچنین مشکلی عملی است؛ فقط دانستنی نیست، زیستنی هم هست.

▪️چنین مسائل و مشکلاتی گریبانگیر انسان معاصر ایرانی هم هست، و به رغم اهمیت بسیار، نظام آموزشی رسمی و غیررسمی ما اعتنای چندانی به موضوعاتی از این دست ندارد. در آموزش رسمی، از مدارس تا دانشگاه‌ها، غالباً درس‌هایی می‌آموزند که نه به کار زندگی بلکه به کار قبولی در امتحان می‌آید. نه در خانواده، نه در مدارس‌مان، نه در دانشگاه‌ها، هیچ جا یاد نمی‌دهند که چه ارزش‌هایی داشته باشیم، اهداف‌مان را چگونه انتخاب کنیم، و چگونه با زندگی کنار بیاییم. مجموعۀ «هنر خوب زیستن» در پی چنین سؤالاتی است و این سؤالِ مهم که چگونه می‌توانیم زندگی‌ را عمیق‌تر، همچون یک اثر هنری، و به منزلۀ خلق خویشتن بفهمیم. این مجموعه دعوتی است به فلسفۀ عملی، پرورش و ارتقای هوش عاطفی، انعطاف‌پذیری روانی، و زندگی همراه با حضور و تأمل؛ این مجموعه دعوتی است به خوب زیستن.
@eudemonia

https://t.me/eudemonia

اگر همین الآن بمیرم، چقدر حسرت و دریغ با خودم به گور می برم؟

@mashghesiah

رواقیان و ناامیدسازی خلاقانه
#سنکا #مارکوس_اورلیوس
#اضطراب #خشم

مترجم: بهراد برمایه‌ور

@eudemonia

فقط اگر می‌دانستم پیرمردی که جلوی در مترو را سد کرده تا با بسته‌شدن در بلافاصله بتواند به آن تکیه کند، چقدر کمرش یا پایش درد می‌کند، اینقدر با کینه و دشمنی نگاهش نمی‌کردم.
حیف که نمی‌دانم.

@siavashnikpoor

آنچه مرده است، دیگر هرگز نخواهد مرد.
What is dead may never die.
(تصویر جناب جان اسنو است در حال رها کردن خود از زیر تلّی از آدم‌)
@eudemonia

در این انیمیشن #راس_هریس از «نقطۀ انتخاب» سخن می‌گوید؛ جایی که تصمیم می‌گیریم به‌نحوی مؤثر و بر اساس ارزش‌ها عمل کنیم یا اینکه از روی انفعال و صرفا به‌صورت واکنشی رفتار کنیم.

#پذیرش_و_پایبندی، #اکت، #ارزش‌ها، #ذهن‌آگاهی

مترجم: #حسین_محمدی‌زاده

(ترجمهٔ این انیمیشن به پیشنهاد کانال «خوب زیستن» و برای نشر اختصاصی در این کانال انجام گرفته است)

@eudemonia

زنده بودن، انسان بودن و بیدارشدگی حقیقی یعنی مدام از آشیانهٔ امن به بیرون پرتاب شدن؛ یعنی هر لحظه را در نهایتِ خود زیستن. زندگی یعنی تمایل به بارها و بارها مردن.
@mindfulliving

‍ چگونه این همه شرارت؟
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ «این اندازه از شرارت چطور می‌تواند از وجود کسی سرچشمه بگیرد که آن‌قدر معمولی و حتی متوسط است که به آدم برمی‌خورد؟» (ص. 120) این سؤال به نظر من کلیدی‌ترین پرسشی است که آریل دورفمن، نویسنده شیلیایی به نحوی تلاش می‌کند تا در کتاب «شکستن طلسم وحشت: محاکمه شگفت‌انگیز و پایان‌ناپذیر ژنرال آگوستو پینوشه» (ترجمه زهرا شمس، نشر کرگدن، 1397) به آن پاسخ دهد. این کتاب 194 صفحه‌ای تأمل‌برانگیز، وحشت‌آور و در عین حال ساده‌خوان، ظرف مدت کوتاهی به چاپ دوم رسیده است و شما نیز خواندن آن‌را از دست ندهید.

✅ ژنرال «آگوستو خوزه رامون پینوشه اوگارته» فقط دو هفته قبل از آن‌که در سپتامبر 1973 علیه رئیس‌جمهور سوسیالیست شیلی سالوادور آلنده کودتا کند، توسط خود آلنده به ریاست کل ارتش منصوب شده و به او سوگند وفاداری خورده بود. ایزابل مورل له‌ته‌لی‌یر او را این گونه توصیف کرده بود «پینوشه نه هیولایی است فراتر از انسانیت، نه تجسم جوهری شر. فقط یک انسان است.» (ص. 147) این انسان که او را «مبادی آداب، بامحبت و خوش‌ذات» توصیف کرده‌اند، بعد از کودتا به سرعت به انسان سفاکی بدل شد.

✅ آگوستو پینوشه از 1973 تا 1990 رئیس‌جمهور شیلی بود و بالاخره در آن سال نتیجه انتخابات را پذیرفت و از قدرت کناره گرفت، اما مصونیت دریافت کرد تا هیچ‌گاه محاکمه نشود، سناتور باقی ماند. شبکه قدرتش در شیلی حاکم بود و کسی جرأت نداشت از محاکمه او دم بزند. همه بیم آن داشتند که دموکراسی نیم‌بند، بر اثر پاسخ خشن او و حامیانش از میان برود.

✅ قاضی «بالتازار گازرون» اسپانیایی در 1998 از طریق عفو بین‌الملل حکمی برای دستگیری ژنرال پینوشه که برای معالجه به لندن سفر کرده بود صادر کرد. سؤالات قاضی اسپانیایی راجع به صدها قتلی بود که تحت حکومت پینوشه انجام شده بود، و صدها انسانی که ناپدید شده بودند. فعالان حقوق بشر شیلیایی با دقت و وسوسه دستگری و تلاش برای محاکمه او ابتدا در انگلستان و پس از استرداد به شیلی را دنبال می‌کردند.

✅ شکنجه، مثله کردن قربانیان، برهنه کردن قربانیان و نگه داشتن در هوای سرد، چپاندن موش به مقعد زندانیان، وصل کردن برق به دستگاه تناسلی قربانیان، واداشتن پدران به تجاوز کردن به پسران‌شان، کشیدن زندانیان با هلی‌کوپتر روی خس و خاشاک، و ... تنها بخشی از جنایاتی بود که پلیس ژنرال آگوستو پینوشه در حق مردم شیلی انجام داده بود.

✅ هزاران سال طول کشیده بود تا بشر بردگی را براندازد، به همگان فارغ از جنسیت و رنگ پوست بنگرد، حق رأی داشته باشد، تا کار کودک و تبعیض مذهبی را غیرقانونی کند، و حالا در اوایل قرن بیست‌ویکم، نوبت به محاکمه یک جنایت‌کار مبادی آداب، بیرون از مرزهای مصونیت قضایی در کشورش رسیده بود. آریل دورفمن روایتی تأمل‌برانگیز از بیم و امیدهای تلاش برای این محاکمه ارائه می‌کند.

✅ ژنرال آگوستو پینوشه در نهایت محاکمه نشد اما به قول دورفمن «از میان تمام پیکارهای زندگی طولانی ژنرال، نبردی که او نمی‌تواند هیچ امیدی به پیروزی در آن داشته باشد، نبرد بر سر این است که پس از مرگش چطور به یادها سپرده خواهد شد ... باور دارم که ژنرال در نبرد کنترل زبان آیندگان، شکست خورده است.» (صص. 183-182) «کودکان آینده را تصور می‌کنم، هزاران سال بعد، که در یک دشت یا یک زمین خالی مشغول بازی‌اند. یکی از آن‌ها کاری می‌کند یا چیزی می‌گوید که مستحق توبیخ است، مستحق توهین، مستحق دشنامی زننده، و بچه‌ای دیگر فریاد می‌زند: وای، پینوشه نباش.»

✅ هر انسانی با خواندن کتاب «شکستن طلسم وحشت» بارها بر خود نهیب خواهد زد، تو هم ممکن است در اندازه خودت پینوشه شوی، مواظب باش، خشونت همه جا در کمین است، حتی اگر خوش‌ذات، مبادی آداب، و مدعی نجات میهن‌ات باشی، آن‌گونه که پینوشه خود را چنین می‌دانست.

✅ #شکستن_طلسم_وحشت

✅ #پینوشه_نباش

✅ (این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.) @fazeli_mohammad

رعایت فاصلهٔ ایمن با ذهن
بابک عباسی

▪️در ادامۀ بازسازی مدل اکت با محوریت «ارزش‌ها» (اینجا و اینجا ) می‌رسیم به مفهوم درآمیختگی(fusion) و مفهوم مقابل آن، جداسازی(defusion).

▪️پیش‌تر گفتیم که در مسیر ارزش‌ها دو جور دام یا دور جور مانع پیش روی شخص وجود دارد:
۱. احوال دشوار
۲. افکار دشوار

▪️همانطور که در آن پُست بیان شد، ممکن است شخص در قبال احوال و احساسات و عواطف دشوار، «اجتناب» پیشه کند. مثلا از موقعیت‌هایی که طبیعتا همراه با ترس، اضطراب یا نگرانی است دوری کند. مثلا رفتن به مطب دندانپزشکی که کاری است در مسیر ارزش حفظ سلامتی، طبیعتا ترس دارد (برای ما که ترس داشت!!)، اجتناب از این ترس به معنای اجتناب از چیزی خواهد بود که قبلا جزو ارزش‌هایمان انتخابش کرده‌ایم(ارزش سلامتی). پیشنهاد اکت در برابر چنین ترس‌هایی، پذیرش به جای اجتناب است. زیرا واقعیت این است که بسیاری از احساسات منفی را نمی‌شود از بین برد. پس این می‌تواند شعار اکت باشد: #بترس_ولی_انجامش_بده.

▪️اما دومین مانع عمده بر سر زیستنی ارزشمند، افکاری است که در این مسیر پیش می‌آید. افکاری مانند این‌ها: اگر جواب ردّ شنیدم چه؟، نکند پشیمان شوم، اگر مسخره ام کردند چه؟ اگر موفق نشوم دیگران چه فکری دربارۀ من خواهند کرد؟ جواب دروهمسایه را چه خواهم داد؟ درِ دهان مردم را که خواهد بست؟

(در زبان دینی این افکار را می‌توان با وسوسه‌های شیطانی مقایسه کرد. شیاطین در اعماق ذهن ما لانه کرده‌اند و از آنجا دائما ما را وسوسه می‌کنند و می‌ترسانند و با صد حیله و فریب می‌خواهند ما را از ارزش‌های‌مان دور کنند)

▪️پیشنهاد اکت در برابر چنین افکاری، جدا شدن از افکار به جای درآمیختگی و چسبیدن به آن‌هاست. استراتژی اکت، که برخاسته از یک نظریۀ ذهن است، این است که در برابر ذهن نباید زودباور باشیم. هر چه ذهن گفت باور نکنید! ذهن ما ممکن است گولمان بزند. ذهن و واقعیت را یکی نگیرید. فاصلهٔ ایمن را با ذهن حفظ کنید، با ذهن‌تان یکی نشوید.

▪️جدا شدن از وسوسه‌های شیاطین ذهن به کمک تکنیک‌های مختلفی ممکن است. یکی از تکنیک‌های مشهور اکت برای جدا کردنِ(defusion) ما از افکار ناخواسته و بی‌فایده تکنیک «تشکر از ذهن» است.

▪️در زیر انیمیشنی از #راس_هریس را در معرفی این تکنیک می‌بینیم.
#تشکر_از_ذهن #پذیرش_و_پایبندی

@eudemonia

تشکر از ذهن
#راس_هریس
مترجم: #حسین_محمدی‌زاده

(ترجمهٔ این انیمیشن به پیشنهاد کانال «خوب زیستن» و برای نشر اختصاصی در این کانال انجام گرفته است)

@eudemonia

دربارۀ انیمیشن «تشکر از ذهن» یکی از همراهان خوب کانال یادداشتی فرستادند که به دلیل اهمیتش، با اجازۀ خودشان، اینجا منتشر میکنم:



درود و ممنون آقای دکتر

خیلی برایم جالب و سرشار از معنی مثبت بود که در شرایطی که بسیار نیاز داشتم، این ویدیو را دیدم
درست در زمانی که درمانده این صداهای ذهنی هستم.

اما یک سوال
در فیلم میشه که با تشکر شیرین از ذهن آن را بی خیال شویم و با علاقه و تمرکز برویم سراغ کاری که دوست داریم.

اگر علاقه ای نباشد
و نه انگیزه ای
و نه تمرکزی
آن وقت این تکنیک چه؟

یعنی حالت بدتری هم از سرزنش ذهن هست


درست مثل رفتار دو نفر
می گویند دعوا، سرزنش و حتی نفرت یعنی هنوز رشته ای از علاقه و توجه و خواستن هست
ولی بی تفاوتی یعنی تمام

حالا اگر انسان نسبت به خودش بی تفاوت شده باشه
یعنی وجودش با اون ذهن سرزنشگر یکسان شده باشد چه؟

انتظار پاسخ خصوصی ندارم
شرمنده که مصدع شدم.

اگر بزرگواری کنید و مطلبی هم در این باره منتشر کنید ممنونم

شاید سوال من سوال خیلی ها باشند
که تجربه موارد زیر را دارند.
#افسردگی_حاد
#دار‌ودرمانی
#روانکاوی



سپاس از کانال خوبتان
برقرار باشید.

یکی از موضوعاتی که به مبحث #ارزش‌ها ربط دارد، #انگیزه است. انگیزه دست در دست ارزش‌‌ پیش می‌رود. اما ارزش‌ها چیستند؟ ارزش‌ها تمایلات عمیق قلبی ما هستند، آن ندایی که از اعماق قلب آدمی می‌آید و او را به نوع خاصی از بودن و نوع خاصی از عمل کردن فرامی‌خواند.
در نتیجه برای یافتن انگیزه باید دید ارزش‌های ما چیست(شفاف‌سازی ارزش‌ها) و سپس در مسیر ارزش‌ها قدم برداشت.
در این ویدیو #راس_هریس به این سؤال جواب می‌دهد که اساسا انگیزه چیست.
@eudemonia