🎊🎊 در دست انتشار

فضیلت‌های اجتماعی
به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
مجموعۀ خوب زیستن
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۲۴
قطع: رقعی
قیمت: ۴۵۰۰۰ تومان

#نشر_کرگدن
#در_دست_انتشار
#فضیلت‌های_اجتماعی
#آلن_دوباتن
#یاسر_پوراسماعیل
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#فلسفه_کاربردی
#کتاب_فلسفه

@kargadanpub 🦏

آذین:
«پارسال، مادر دوستم نگران و پریشان چشم دوخت بهم و به مهر گفت تو چرا نمی‌ری، موندی چی‌کار این‌جا... من رفته بودم دوستم را ببینم و بچه‌ی تازه آمده‌ی قشنگش را که بعد از یکی دوسال آمده بودند ایران. روزهای سیاه آبان بود، تازه تک‌وتوک اینترنت‌های خانگی وصل شده بودند و هوا مثل این روزها آلوده بود و هیچ‌کس «مثلا» نمی‌دانست این سیاهی و بویناکی هوا از چیست و اصلا چه حرفی بود این چیزها، وقتی آسمان و زمین بوی خون می‌داد؟
شوخی و جدی گفتم منم برم، کی بمونه بسازه پس؟
نه هوا برم داشته بود که کسی هستم، نه دلم اندازه‌ی یک ارزن، روشن بود در آن روزهای تاریک. فقط می‌دانستم این‌جاست که دلم اگر غمین هم هست، آرام است. کنار اندوه باقی آدم‌هایم.
...
وسط همین مردادی که گذشت، یک ظهری که گرما و خستگی بود و تنهایی و غم موذی «چه فایده»ها، توی آن خوابگاه نه‌چندان راحت مدرسه‌ی شبانه‌روزی روستا، نگاه کردم به چمدان کهنه‌ی والدینم که با خودم برده بودم. خندیدم بهش که کجاها با من آمده‌ای تو. خنکای آن قریه‌ها و روستاهای دامنه‌های آلپ کجا و کوهپایه‌های تفتیده‌ی زاگرس کجا.
بعد برای بار نمی‌دانم چندم پرسیدم از خودم که کجا می‌خواهی باشی؟ و دیدم همان‌جا، کنار همان بلوط‌ها و چشم‌های روشن آن بچه‌هاست که دلم آرام است. و گرچه دیگر طرف‌های آلپ راهم هم نمی‌دهند، اما شادی این‌جا بودنم از ناچاری نیست.
غم ناچاری است که فسرده و ناکارم می‌کند.
...
من حرف از امید نمی‌زنم. امید مثل غم است. من اگر از غمم بگویم تو شاید بفهمیش، اما تجربه‌اش نمی‌کنی. امید آدم هم همین‌طوری‌ست.
من اگر از امید بگویم، قد و اندازه‌ی خودم را می‌بینم فقط، اندازه‌ی رنجی که کشیده‌ام و حظی که برده‌ام و بختم که بلند یا کوتاه، یاری‌ام کرده و نکرده.
چه خبر دارم از تو؟ چه می‌دانم کجا و‌ کی رنج رسانده‌ات به لبه‌ی رها کردن و رفتن؟
من شجاعتش را ندارم که از امید جمعی حرف بزنم، روزگار اندوه جمعی و خشم جمعی است. امیدی هم اگر باشد، تک‌به‌تک توی دل آدم‌ها شاید بیابیش، اگر که بیابی.
من خیلی هنر کنم، هربار که «اندوه انبوهان میهن» می‌اندازدم زمین، دوباره نوک پا را می‌کوبم کف دریا و می‌آیم بالا و نفس می‌گیرم و بعد، تو که تماشایم می‌کنی امید را در من «می‌بینی».
در تک‌تک لبخندها و خنده‌هایی که از بچه‌ها می‌گیرم، در تمام کلماتی که به ترس و حوصله برایشان می‌نویسم، در آویختن به هر بهانه‌ی بی‌معنای روزمره و معنا ساختن.
...
نوشتن همیشه حسب حال نیست، شعار و مانیفست نیست، آدم گاهی فقط می‌نویسد تا باز از خودش قول بگیرد، تا عهد تازه کند.»
.

وقتی به مراقبه می‌نشینم، وقتی سراغ شستن ظرف‌ها می‌روم، وقتی موهای گربه‌ام را شانه می‌کنم، وقتی می‌نویسم، وقتی می‌خوانم... این‌ها را با چنان دقت و توجهی انجام می‌دهم گویی که تنها راه نجات و رهایی‌ام همین‌هاست. و آنگاه که از کارهایم فارغ شدم این شعر چینی را به یاد می‌آورم: «رفتم و برگشتم، چیز خاصی نبود
- رُزان برای کوه‌های مه‌آلودش معروف بود و رود سِکّو برای جزر و مدش»

بابک عباسی

@eudemonia

سلطان هم که باشی دیر یا زود سیلی واقعیت به گونه‌ات نواخته خواهد شد و آن روز برایت یوم‌الله خواهد بود- اگر اهل عبرت باشی!

#سیلی_واقعیت
#راس_هریس

@eudemonia

هروقت به آن زندگی فکر می‌کنم که گمان می‌کنم از کف داده‌ام، به یاد این زندگی می‌افتم که به کف آورده‌ام.


@mashghesiah

مدیتیشن - تکنیک توحه
#مدیتیشن، #آموزش، #headspace

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

«ما قُصد لم یَقع و ما وَقع لم یُقصد!»

وقتی منظورمان به زبان نمی‌آید و آنچه می‌گوییم منظورمان نبوده است.

«چراغ‌های رابطه تاریک‌اند»

ویدئویی از مدرسۀ زندگی دوباتن

@radiohamaavaa
@eudemonia

https://t.me/eudemonia

‍از اندوه اندیشه بسازیم

سخنرانی حمیرا قادری نویسنده افغانستانی

#غم_بزرگ_را_تبدیل_کنید_به_کار_بزرگ

@environ_concerns
@eudemonia

همیشه خودت باش، مگر اینکه بتونی یه کرگدن باشی. در این صورت همیشه کرگدن باش!

#با_کرگدن_سفر_کن

@kargadanpub 🦏

فضیلت‌های اجتماعی به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۲۴
قیمت: ۴۵۰۰۰ تومان

فضیلت‌‌های اجتماعی دربارۀ مهارت‌ها، نگرش‌ها و رفتارهایی است که اگرچه ممکن است ساده به نظر بیایند و از فرط سادگی هیچ‌کجا تدریس نشوند، اما تصویر ما را در جمع می‌سازند و به ما در تعامل با دیگران هویت و تشخص می‌دهند؛ اینکه همدلی کنیم، به‌قدر کافی خودخواه باشیم، از خجالت سرخ شویم، دلنشین و فرزانه و قدرشناس باشیم، مهمانی دلپذیر باشیم، هدیه‌ای مناسب انتخاب کنیم، همیشه کمی دروغ بگوییم، با غریبه‌ای که اعصابمان را به هم می‌ریزد کنار بیاییم، آدمی کسل‌کننده نباشیم، معلمی خوب باشیم و به دیگران احساسی مثبت دربارۀ خودشان بدهیم. و البته که آزمون موفقیت در همۀ این مهارت‌ها نیز به‌اندازۀ کافی سختگیرانه و عجیب است: چالش گذراندن زمانی دلپذیر با کودکی که نمی‌شناسیمش؛ بچه‌ها بزرگ‌ترین آزمون تسلط آدمی بر فنون دلنشینی و مهربانی‌اند.


#نشر_کرگدن
#تازه‌های_نشر
#فضیلت‌های_اجتماعی
#آلن_دوباتن
#یاسر_پوراسماعیل
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مدرسه_زندگی
#فلسفه_کاربردی

@kargadanpub 🦏

#معرفی_کتاب: عصر جادوگران

انسان‌بودن یعنی بیماربودن؛ سرگذشت فکری چهار فیلسوف
دوران‌ساز

نوشتهٔ کاستیکا براداتان
ترجمهٔ علی کوچکی

🔹بی‌شک، کاسیرر بسیار معتدل بود. در داستان آیلنبرگر، او به‌وضوح «تنها شخصیت [از میان آن چهار تن] است که هیچ‌گاه دچار بحران روانی نشد. از این هم اطلاعی نداریم که او از انسداد ذهنی عمده یا دوره‌های افسردگی رنج برده باشد» اما شاید مشکل او همین بود. دیگران مشکلات خاص خودشان را داشتند که بعضی از آن مشکلات جدی بودند. بنیامین می‌توانست شخصیتی بسیار مشکل‌دار و ازخودراضی باشد. او مستعد ادواری از هرزگی بود، و وقت و پول زیادی را در روسپی‌خانه‌ها صرف می‌کرد و در نهایت هم، خانواده‌اش را رها کرد. او در فروپاشی‌های روانی دچار بود و اوقاتی هم به فکر خودکشی می‌افتاد (آخر کار هم با دست خود به زندگی‌اش پایان داد). ویتگنشتاین نسبت به او دست بالاتری نداشت، اما از افسردگی رنج می‌برد و دربارۀ همۀ مسائل مربوط به خودکشی خبره بود («می‌دانم که خودکشی همیشه کاری پلشت است»). این نابغۀ وینی وقتی هم مشغول تو سری زدن به دانش‌آموزانش نبود، «آمادۀ انفجار ناگهانی از خشم بود و می‌توانست به شدت کینه‌جو باشد». گاهی هم «فقط یک حرف بی‌جا یا یک تکه‌پرانی خنده‌دار می‌توانست به چند سال خصومت و در واقع، به قطع رابطه منجر شود». باید حواستان می‌بود که سربه‌سر ویتگنشتاین نگذارید یا حتی با او خیلی گرم نگیرید. اما در مورد هایدگر، اگر پیوستن او به نازی‌ها به اندازۀ کافی جنون‌آمیز نبوده باشد، [باید بدانیم که] در پایان جنگ، او خود را در یک کلینیک روانی بستری کرد و از فروپاشی روانی رنج می‌برد. با این حساب، چطور شد که این متفکران با چنین اختلالات روانی جدی و مشکلات رفتاری، چنین تأثیر عمیقی بر تاریخ بگذارند و آثار آنان از آزمون زمان سربلند بیرون آید، در حالی که محققی بسامان و معتدل همچون کاسیرر چنین بی‌رحمانه به ورطۀ فراموشی افتاده است؟

🔹شاید پاسخ پیش نافتای توماس مان باشد. در یکی از بحث‌ها با ستمبرینی، یسوعی داستان (نافتا) فواید بیماری را می‌ستاید و استدلال می‌کند که رنج بردن، پریشانی، این یا آن نوع اختلال، برای آنچه ما هستیم بنیادین و مهم است: «ساده بگویم، انسان بودن» همان «بیمار بودن» است. انسان «طبیعتی بیمارگون» دارد و بیماری اوست که او را به تمام معنی انسان می‌کند. هر که «در پی سلامت او برآید و بکوشد او را به صلح با طبیعت در آورد» چیزی جز این نمی‌خواهد که «انسانیت او را بزداید و او را به یک حیوان بدل کند». این البته تمام ماجرا نیست. به باور نافتا، فقط این نیست که ما جانورانی بیمار هستیم؛ [بلکه] بیماری کلید عظمت انسان است. همۀ دستاوردهای انسانی به لطف بیماری امکان‌پذیر شده‌اند؛ خلاقیت هم تابعی از آن است. «کرامت و شرافت انسان»، «در روح اوست و در بیماری‌اش». از این رو، او نتیجه می‌گیرد که «هر چه انسانی بیمارتر» باشد، «انسانیت او بیشتر» است. «نبوغ برآمده از بیماری انسانی‌تر است تا نبوغ ناشی از سلامت [روان]». اگر انسان‌ها تکامل یافته‌اند، تنها به این دلیل بوده که آن‌ها در رنج بوده‌اند. ترقی و پیشرفت «صرفاً وامدار بیماری است، یا به بیان بهتر، مدیون نبوغ خلاق» است که خود آن «با بیماربودن به یک معنا و مترادف است».

🔹کاسیرر در نامه‌ای به همسرش در ۱۹۲۷ نوشت: «من می‌توانم بی هیچ مشکلی، آنچه را که لازم می‌دانم، بیان کنم». این عبارت، البته تحسین‌برانگیز است، اما فقط در مورد کسی که هیچ‌گاه برای فرارفتن از مرزهای وجود خویش خطر نکرده باشد ـ برای رفتن به آن نواحی تاریک و حیرت‌برانگیز؛ آن‌جا که چیزها نام‌هایشان را از دست می‌دهند و بیماری غلیان می‌کند؛ آن‌جا که نیستی، چونان دردی استخوان‌سوز احساس می‌شود یا جنونی دیگر آغاز می‌شود. وقتی از آن نواحی بازمی‌گردید، البته اگر بازگردید، آنچه با خود به ارمغان می‌آورید، عمیقاً همۀ آن کسانی را که شاهد بازگشتتان بوده‌اند، متأثر می‌کند. آنان نیز به‌سختی خرد می‌شوند و به کلی بی سروسامان؛ و شما نیز هیچ‌گاه برای چنین کاری خود را نخواهید بخشید. اما دیگر برای آن‌ها دیر خواهد بود: آن‌ها آن شبح را به چشم دیده‌اند. بدین ترتیب است که نشانه‌ها و تأثیرات بر جای می‌مانند. ظاهراً کاسیرر هیچ‌گاه به آن سوی مرزها نرفت و در نتیجه، هیچ‌گاه بازگشتی هم به کار نبوده است.

@eudemonia
متن کامل:
https://tarjomaan.com/barresi_ketab/10026/#02

گر تو روزی راز این بازی بدانی...

@eudemonia

سه افسانۀ شادکامی - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #شادکامی

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

🎊🎊 تجدیدچاپ شد (چاپ دوازدهم)
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

هنر ظریف بی‌خیالی
رویکردی نامتعارف به خوب زیستن
مارک منسون/ رشید جعفرپور
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
چاپ اول: زمستان ۱۳۹۷/ چاپ دوازدهم: زمستان ۱۳۹۹
تعداد صفحه: ۲۲۴
قیمت: ۴۵۰۰۰ تومان

مارک منسون، نویسندۀ کتاب، تلاش می‌کند از طریق مواجهه‌ای صادقانه با ترس‌ها، مشکلات و انتظاراتمان و همچنین با به چالش کشیدن مفاهیمی مانند شادکامی، امید و مرگ، و از خلال داستان‌هایی جذاب که بعضی‌شان از زندگی شخصی‌اش نشئت گرفته‌اند، دیدگاهی جدید به خواننده منتقل کند که همانند عینک عمل می‌کند. همانطور که عینک تفاوتی در واقعیت بیرونی ایجاد نمی‌کند و تنها باعث می‌شود شما واقعیت بیرونی را بهتر ببینید، آموزه‌های این کتاب هم تلاشی است برای بهتر دیدن زندگی، تلاشی در جهت بیرون کشیدن معنای شادکامی از دل واقعیاتی که گاه تلخ و دل‌گزا است. به باور منسون، انسان‌ها ضعیف و محدودند و رنج عنصر جدایی‌ناپذیر زندگی است. او ما را فرامی‌خواند این محدودیت‌ها را بشناسیم و آنها را بپذیریم.
هنر ظریف بی‌خیالی رتبۀ نخست را در کتاب‌های پرفروش نشریۀ نیویورک تایمز داشته و در یک سال بیش از سه میلیون نسخۀ آن به فروش رسیده و به بیش از بیست‌وپنج زبان دنیا ترجمه شده است.

#نشر_کرگدن
#تجدید_چاپ
#هنر_ظریف_بی‌خیالی
#مارک_منسون
#رشید_جعفرپور
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
@kargadanpub 🦏

این خرس پس از ۲۰ سال از باغ‌ وحشی در رومانی در طبیعت رها شده
او از زندان بیرون آمده اما زندان از او بیرون نیامده.

#حق_حیوان_خطای_انسان

ویدئو و توضیح از کانال روزمرگی‌های یک محیط‌بان

@mohitbani
@eudemonia

دوست داشتن خود
ترجمهٔ حمیده بحرینی

بخش نخست:
صدای درون

بخشی از کتاب هفت مهارت عاطفی
از مجموعۀ «خوب زیستن»
ویراستار و دبیر مجموعه: بابک عباسی

#در_دست_آماده‌سازی در نشر کرگدن

🔹جایی در ساحت روان ما، که دقیقاً نمی‌دانیم کجاست، یک قاضی نشسته است. او کارهای‌ ما را زیر نظر می‌گیرد وبه نحوۀ انجامش نظارت دارد، تاثیر کارمان را بر دیگران می‌سنجد، موفقیت و شکست‌مان را پیگیری می‌کند و بعد آخرسرحکم صادر می‌کند. این داوری‌ها به خاطراین اهمیت دارد که رنگ خود را به تمام حس‌های ما می‌زند: میزان اعتماد و دلسوزی‌مان را نسبت به خود تعیین می‌کند و باعث می‌شود احساس کنیم ارزشمندیم یا برعکس موجودی هستیم که ارزش زیستن ندارد. این قاضی مسئول همان چیزی است که عزت‌ نفس می‌نامیم.

🔹حکم این قاضی کمابیش مهرآمیز و شورمندانه است. اما بر اساس هیچ قانون نوشته شده یا آیین‌نامۀ خاصی صادر نمی‌شود. ممکن است دو فرد کار واحدی انجام داده باشند ولی عزت ‌نفسی که کسب می‌کنند در دو سطح کاملاً متفاوت باشد. برخی از این داوری‌ها کاملاً قادرند از ما چهره‌ای ذاتاً سرخوش و سبکبال، گرم و قدرشناس و سخاوتمند بسازند؛ در حالی‌ که دیگر داوری‌ها ما را ترغیب می‌کنند شدیداً نقاد، یا در اغلب موارد ناامید و گاه تا حدی نفرت‌انگیز باشیم.

🔹به سادگی می‌توان ردّ این صدای قضاوت‌گردرونی را گرفت: این صدای همان کسانی است که بیرون از ما بوده‌اند و اکنون جایی درون ما نشسته اند. ما طنین صداهای حاکی از تحقیر، بی‌تفاوتی، یا خیرخواهی و مهربان و گرمی را که در طول سال‌های شکل‌گیری وجودمان شنیده‌ایم جذب می‌کنیم. گویا در سرِ ما فضایی غارمانند وجود دارد که پژواک این صداها در آن طنین‌انداز می‌شود. صداهایی که گاه مثبت اند و به نرمی تشویق‌مان می‌کنند ادامه دهیم و دلگرم‌مان می‌کنند که چیزی تا پایان خط نمانده است: «ادامه بده، چیزی نمانده است، ادامه بده». اما بیشتر وقت‌ها این صدای درونی اصلاً خوشایند نیست. حاکی از سرخوردگی و تنبیه است یا آکنده از ترس و تحقیر. این صدا گاه اصلاً نمایندهً بهترین بینش‌های ما یا بالغانه‌ترین توانایی‌هایمان نیست. صدایی که در درون خود می‌شنویم این است: «تو حال‌به‌هم‌‌زنی، با کسی مثل تو همه چیز افتضاح می‌شود».

🔹این صدای درونی اول بیرون ازماست، بعد آهسته بی‌آنکه متوجه شویم به درون ما می‌خزد و از آن ِما می‌شود. ما صدای مهربان و ملایم مراقبان اولیه‌مان را به درون خود می‌کشیم، همان کسانی که نقطه‌ضعف‌های‌ ما را با دیدۀ اغماض می‌نگرند و ما را با القاب نیکو خطاب می‌کنند. از آن طرف صدای دیگری هم می‌تواند باشد که از آنِ پدر و مادریِ به ستوه آمده یا عصبانی است؛ یا تهدیدها و چشم‌غُرّه رفتن‌های خواهر و برادر بزرگ‌تری است که می‌خواسته‌اند از ما زهرچشم بگیرند؛ یا حرف‌های بچه قلدر مدرسه یا معلمی که ظاهراً به هیچ‌ چیز راضی نمی‌شود.

🔹ما همۀ این صداها را به درون خود برده‌ایم، در آن برهۀ زمانی زندگی‌مان خیال می‌کرده‌ایم کار دیگری نمی‌توانیم بکنیم و تاب مقاومت در برابرش را نداریم. اقتدار آنان در آن دوره باعث شد پیام‌هایی که به ما می‌دادند بارها و بارها در ذهن‌مان تکرار شود و در میان افکار ما ـ چه خوب و چه بد ـ جا خوش کند و ماندگار شود.

@eudemonia

https://bit.ly/3sorkuj