Forwarded from تجربه بودن | محمود مقدّسی
▫️▫️خیالِ ناممکنِ جلوزدن از خود
اغلب ما می‌خواهیم از خودمان جلو بزنیم امّا تقریباً هیچ کداممان نمی‌توانیم این کار را بکنیم. ممکن است در کوتاه مدّت چند قدمی خودمان را پشت سر بگذاریم، امّا دیر یا زود، دست می‌اندازیم، یقه خودمان را می گیریم و پس می‌کشیم به همان جایی که می‌توانیم با قدم‌ها و سرعت خودمان برویم؛ به همان جایی که هستیم و توان فهم، هضم و تحمّلش را داریم. مثلاً دوست داریم باهوش‌تر، پرکارتر، توانمندتر و خلّاق‌تر از آن چیزی باشیم که در حال حاضر هستیم یا کاری بکنیم بزرگتر، مهمتر و ارزشمندتر از آن چیزی که با تنشِ قابل‌تحمّل از پسِ انجامش برمی‌آئیم. گاهی در موردش حرف می‌زنیم، گاهی انجامش می‌دهیم، گاهی حتی خوب هم پیش می‌رویم. امّا چون هنوز چیزهایی در درونمان آماده نیست، پس می‌کشیم، خسته می‌شویم، رها می‌کنیم و می‌برّیم. اینجاست که در کارِ خودمان می‌مانیم که چطور خراب شد، چطور خرابش کردم یا چطور نرسیدم؟ مسئله این است که در این جلو زدن، با خودمان آشتی نبودیم. اندازه قدم‌ها، ضربان قلب و تعداد نفس‌هایمان را به رسمیت نشناخته بودیم. قصد داشتیم با سرعتی بیش از توانمان بدویم. امّا نمی‌شود. همیشه اینجور وقت‌ها چیزی در درونمان مقا.مت می‌کند و پس میکشد. چه چیزی؟ شاید اسمش را بشود گذاشت خودِ واقعی، خودِ فعلی، خود مراقب، خودِ ترسیده، خودِ ضعیف‌تر یا هر چیز دیگری. هرچه که هست، این خود، دست می‌اندازد یقه ما را می‌گیرد و برمان می‌گرداند چند قدم عقب‌تر؛ جایی که در آن زور نمی‌زنیم، نمی‌ترسیم و می‌توانیم قدم برداریم و از پا نیفتیم. حرفم این نیست که رؤیا نبینیم و چیزهای تازه نخواهیم. می‌گویم آدم باید با خودش آشتی باشد و رؤیا ببیند. نه اینکه با ذهن دیگران، با ذهنِ کودکی و نوجوانی‌اش یا برای حل یک بار برای همیشۀ مشکلات، رؤیا ببیند و مدام نیمه‌کاره و خسته بماند.
#محمود_مقدسی
@TheWorldasISee
اغلب ما می‌خواهیم از خودمان جلو بزنیم امّا تقریباً هیچ کداممان نمی‌توانیم این کار را بکنیم. ممکن است در کوتاه مدّت چند قدمی خودمان را پشت سر بگذاریم، امّا دیر یا زود، دست می‌اندازیم، یقه خودمان را می گیریم و پس می‌کشیم به همان جایی که می‌توانیم با قدم‌ها و سرعت خودمان برویم؛ به همان جایی که هستیم و توان فهم، هضم و تحمّلش را داریم. مثلاً دوست داریم باهوش‌تر، پرکارتر، توانمندتر و خلّاق‌تر از آن چیزی باشیم که در حال حاضر هستیم یا کاری بکنیم بزرگتر، مهمتر و ارزشمندتر از آن چیزی که با تنشِ قابل‌تحمّل از پسِ انجامش برمی‌آئیم. گاهی در موردش حرف می‌زنیم، گاهی انجامش می‌دهیم، گاهی حتی خوب هم پیش می‌رویم. امّا چون هنوز چیزهایی در درونمان آماده نیست، پس می‌کشیم، خسته می‌شویم، رها می‌کنیم و می‌برّیم. اینجاست که در کارِ خودمان می‌مانیم که چطور خراب شد، چطور خرابش کردم یا چطور نرسیدم؟ مسئله این است که در این جلو زدن، با خودمان آشتی نبودیم. اندازه قدم‌ها، ضربان قلب و تعداد نفس‌هایمان را به رسمیت نشناخته بودیم. قصد داشتیم با سرعتی بیش از توانمان بدویم. امّا نمی‌شود. همیشه اینجور وقت‌ها چیزی در درونمان مقا.مت می‌کند و پس میکشد. چه چیزی؟ شاید اسمش را بشود گذاشت خودِ واقعی، خودِ فعلی، خود مراقب، خودِ ترسیده، خودِ ضعیف‌تر یا هر چیز دیگری. هرچه که هست، این خود، دست می‌اندازد یقه ما را می‌گیرد و برمان می‌گرداند چند قدم عقب‌تر؛ جایی که در آن زور نمی‌زنیم، نمی‌ترسیم و می‌توانیم قدم برداریم و از پا نیفتیم. حرفم این نیست که رؤیا نبینیم و چیزهای تازه نخواهیم. می‌گویم آدم باید با خودش آشتی باشد و رؤیا ببیند. نه اینکه با ذهن دیگران، با ذهنِ کودکی و نوجوانی‌اش یا برای حل یک بار برای همیشۀ مشکلات، رؤیا ببیند و مدام نیمه‌کاره و خسته بماند.
#محمود_مقدسی
@TheWorldasISee
Forwarded from اهل قلم و فرهنگ
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📢 حراج عدالت
◀️ تدوینگر نیستم اما این دو فیلم که در یک روز منتشر شدند را کنار هم گذاشتم تا گسل طبقاتی که روی آن زندگی می‌کنیم را عریان‌تر ببینیم. در سویی جنگ میلیاردی برای خرید تابلو به راه افتاده و در گوشه‌ای از شهر مشهد مردم پول خرید قرصی نان را ندارند. این است «حراج عدالت» / آرش هاشمی
✅اهل قلم و فرهنگ:
👉🆔 @ahleghalamvafarhang
◀️ تدوینگر نیستم اما این دو فیلم که در یک روز منتشر شدند را کنار هم گذاشتم تا گسل طبقاتی که روی آن زندگی می‌کنیم را عریان‌تر ببینیم. در سویی جنگ میلیاردی برای خرید تابلو به راه افتاده و در گوشه‌ای از شهر مشهد مردم پول خرید قرصی نان را ندارند. این است «حراج عدالت» / آرش هاشمی
✅اهل قلم و فرهنگ:
👉🆔 @ahleghalamvafarhang
دوست داشتن خود
ترجمهٔ حمیده بحرینی
بخش دوم:
چرا صداهای درون مهم است؟
بخشی از کتاب هفت مهارت عاطفی
از مجموعۀ «خوب زیستن»
ویراستار و دبیر مجموعه: بابک عباسی
#در_دست_آماده‌سازی در نشر کرگدن
🔹تمرین: صداهای درونی را وارسی کنیم
بیایید صداهای درونی را مثل جمله‌ای در نظر بگیریم که می‌خواهیم کامل‌اش کنیم:
ـ وقتی کار احمقانه‌ای انجام می‌دهم معمولاً به خود می‌گویم …
ـ وقتی موفق می‌شوم، معمولاً به خودم می‌گویم …
ـ وقتی تنبلی‌ام گل می‌کند، صدایی در درونم می‌گوید …
ـ وقتی فکر می‌کنم نیاز جنسی دارم، صدای درونم می‌گوید …
ـ وقتی از دست کسی عصبانی می‌شوم، صدای درونم می‌گوید …
آیا آن قاضی درون تذکری مهربانانه می‌دهد، یا لحنی تنبیهی دارد؟
در این پرسش‌ها ردّ صداهای درونی را بگیرید تا ببینید به کدام صدای بیرونی می‌رسید (نام‌شان را ذکر کنید)
چرا صداهای درون اهمیت دارد؟
🔹در طول زندگی بسیار مهم است که چقدر خودمان را دوست بداریم. شاید وسوسه شویم و با خود بگوییم اگر بر خودم سخت بگیرم دردآور است ولی پایان خوشی خواهد داشت. تازیانه‌ای که بر خودم می‌زنم می‌تواند همچون تدبیری نجات‌بخش مرا از خطر زیاده‌روی و ازخودراضی بودن بازدارد. اما خطر دیگری به همین اندازه، اگر نگوییم بیشتر، ما را تهدید می‌کند: این که هرگز نتوانیم برای مصیبت‌های خودمان دل بسوزانیم؛ یأس، اضطراب و خودکشی اصلاً خطرهای کوچک و بی‌اهمیتی نیستند.
🔹دوست نداشتنِ خود رنجورمان می‌کند و امکان ارتباط‌های رمانتیک را تقریباً ناممکن؛ زیرا یکی از نیازهای اساسی در این نوع ارتباط‌ها توانایی پذیرفتن عشق دیگری است که حاصل میزانی خودباوری و عطوفت نسبت به خود است که طی سال‌ها و به ویژه در سال‌های کودکی ساخته می‌شود. میراث گذشتگان برای ما باید این احساس باشد که اساساً خودمان سزاوار عشق‌ایم نه این که احمقانه معتقد باشیم عشق صرفاً واکنشی است به عواطفی که بعد از این شریک زندگی مان به ما ابراز خواهد کرد. اگر این مقدار خوددوستی وجود نداشته باشد، همواره مهربانی دیگران را انحرافی یا تقلبی و غیراصیل تعبیر می‌کنیم، یا حتی ممکن است آن را توهینی عجیب‌غریب بدانیم؛ زیرا ارزیابی ما از ارتباطی که خود را شایستۀ دریافت آن می‌دانیم آنقدر متفاوت است که فکر می‌کنیم کسی نمی تواند ما را درک کند. آخر قصه هم این است که از سر ِیأس و به نحوی خودویرانگر ـ ولو ناآگاهانه ـ به عشق نامأنوس و تحمل‌ناکردنی کسی رضا می دهیم که هیچ سرنخی از وجود ما ندارد.
🔹از آن‌طرف هم خوب می‌دانیم کسانی که زیادی خود را قبول دارند چه خطراتی به وجود می‌آورند. این که بگوییم منظوراز دوست داشتن خود این است که «فرد عاشق خودش است» دستِ‌کم گرفتن و کوچک شمردن ماجرا است. در این معنا دوست داشتن خود را با خود‌شیفتگی، غرور و خود‌خواهی و کوری در برابر خواسته‌های دیگران پیوند زده‌ایم.
🔹در واقع آن چه می گوییم عمدتاً در جهت خلاف این مسیر است که فردی غیرمنصفانه و عمیقاً تمایل داشته باشد با خودش دشمنی کند؛ عادت کرده باشد تک تک ناکامی‌هایش را فهرست کند، نتواند حماقت‌هایش را ببخشد و به هر کس که از قضا نظر مساعدی دربارۀ او داشته باشد شک کند. اگر کسی با ما همین رفتاری را داشته باشد که خودمان با خودمان داریم، احتمالاً او را ستمگری نفرت‌انگیز می‌دانیم.
🔹روی هم رفته این که دوست‌مان نداشته باشند یا ما را نادیده بگیرند به نظرمان خیلی طبیعی و بنابراین به شدت ناراحت کننده می آید. در جستجوی شریکی هستیم که لطف کند و دربارۀ ما تصوری بهتر از آنچه خودمان دربارۀ خودمان داریم نداشته باشد! درست است که احساس تحقیر شدن لزوماً خوشایند نیست اما دستِ‌کم احساسی آشناست و به معنایی به‌حق هم به نظرمان می‌رسد. اگر نه از سر فروتنی اما حقیقتاً متقاعد شده‌ایم که دوست‌داشتنی بودن و دریافت محبت ازدیگران دقیقاً مثل این است که برای موفقیت و دستاوردی که هرگز به آن نائل نشده‌ایم جایزه‌ای بگیریم. و از بخت بد عاشق آدمی می‌شویم ازخود بیزار که باید به خودش دل و جرآت بدهد و آماده شنیدن بد و بیراه‌هایی شود که به خاطر تملق گفتن‌هایش نصیب‌‌اش شده است. به نظرمان می آید کسی که نسبت به آدمی مثل ما علاقه و شور و هیجان نشان دهد قاعدتاً باید مشکلی داشته باشد!
🔹بدون داشتن حد متعادلی دوست داشتن خود، هر نوع رفتار مثبت دیگران را پس می‌زنیم: چه پیشنهاد دوستی باشد، چه ارتقای شغلی و چه تعریف و تحسین؛ همۀ این‌ها زنگ خطری را در درون ما به صدا درمی‌آورد. در مصاحبۀ کاری دست‌پاچه می‌شویم، فرصت‌های شغلی را با خرابکاری عمدی از دست می‌دهیم و آنقدر دوروبرمان را با دوستان ناجور و بی‌ادب پر می‌کنیم تا تیرمان به هدف بخورد و ارزیابی‌های درونی از خودمان دوباره مهرتأییدی هم از واقعیت‌های بیرونی دریافت کند.
@eudemonia
نقاشی از واسیلی کاندینسکی
https://bit.ly/2LPKngN
ترجمهٔ حمیده بحرینی
بخش دوم:
چرا صداهای درون مهم است؟
بخشی از کتاب هفت مهارت عاطفی
از مجموعۀ «خوب زیستن»
ویراستار و دبیر مجموعه: بابک عباسی
#در_دست_آماده‌سازی در نشر کرگدن
🔹تمرین: صداهای درونی را وارسی کنیم
بیایید صداهای درونی را مثل جمله‌ای در نظر بگیریم که می‌خواهیم کامل‌اش کنیم:
ـ وقتی کار احمقانه‌ای انجام می‌دهم معمولاً به خود می‌گویم …
ـ وقتی موفق می‌شوم، معمولاً به خودم می‌گویم …
ـ وقتی تنبلی‌ام گل می‌کند، صدایی در درونم می‌گوید …
ـ وقتی فکر می‌کنم نیاز جنسی دارم، صدای درونم می‌گوید …
ـ وقتی از دست کسی عصبانی می‌شوم، صدای درونم می‌گوید …
آیا آن قاضی درون تذکری مهربانانه می‌دهد، یا لحنی تنبیهی دارد؟
در این پرسش‌ها ردّ صداهای درونی را بگیرید تا ببینید به کدام صدای بیرونی می‌رسید (نام‌شان را ذکر کنید)
چرا صداهای درون اهمیت دارد؟
🔹در طول زندگی بسیار مهم است که چقدر خودمان را دوست بداریم. شاید وسوسه شویم و با خود بگوییم اگر بر خودم سخت بگیرم دردآور است ولی پایان خوشی خواهد داشت. تازیانه‌ای که بر خودم می‌زنم می‌تواند همچون تدبیری نجات‌بخش مرا از خطر زیاده‌روی و ازخودراضی بودن بازدارد. اما خطر دیگری به همین اندازه، اگر نگوییم بیشتر، ما را تهدید می‌کند: این که هرگز نتوانیم برای مصیبت‌های خودمان دل بسوزانیم؛ یأس، اضطراب و خودکشی اصلاً خطرهای کوچک و بی‌اهمیتی نیستند.
🔹دوست نداشتنِ خود رنجورمان می‌کند و امکان ارتباط‌های رمانتیک را تقریباً ناممکن؛ زیرا یکی از نیازهای اساسی در این نوع ارتباط‌ها توانایی پذیرفتن عشق دیگری است که حاصل میزانی خودباوری و عطوفت نسبت به خود است که طی سال‌ها و به ویژه در سال‌های کودکی ساخته می‌شود. میراث گذشتگان برای ما باید این احساس باشد که اساساً خودمان سزاوار عشق‌ایم نه این که احمقانه معتقد باشیم عشق صرفاً واکنشی است به عواطفی که بعد از این شریک زندگی مان به ما ابراز خواهد کرد. اگر این مقدار خوددوستی وجود نداشته باشد، همواره مهربانی دیگران را انحرافی یا تقلبی و غیراصیل تعبیر می‌کنیم، یا حتی ممکن است آن را توهینی عجیب‌غریب بدانیم؛ زیرا ارزیابی ما از ارتباطی که خود را شایستۀ دریافت آن می‌دانیم آنقدر متفاوت است که فکر می‌کنیم کسی نمی تواند ما را درک کند. آخر قصه هم این است که از سر ِیأس و به نحوی خودویرانگر ـ ولو ناآگاهانه ـ به عشق نامأنوس و تحمل‌ناکردنی کسی رضا می دهیم که هیچ سرنخی از وجود ما ندارد.
🔹از آن‌طرف هم خوب می‌دانیم کسانی که زیادی خود را قبول دارند چه خطراتی به وجود می‌آورند. این که بگوییم منظوراز دوست داشتن خود این است که «فرد عاشق خودش است» دستِ‌کم گرفتن و کوچک شمردن ماجرا است. در این معنا دوست داشتن خود را با خود‌شیفتگی، غرور و خود‌خواهی و کوری در برابر خواسته‌های دیگران پیوند زده‌ایم.
🔹در واقع آن چه می گوییم عمدتاً در جهت خلاف این مسیر است که فردی غیرمنصفانه و عمیقاً تمایل داشته باشد با خودش دشمنی کند؛ عادت کرده باشد تک تک ناکامی‌هایش را فهرست کند، نتواند حماقت‌هایش را ببخشد و به هر کس که از قضا نظر مساعدی دربارۀ او داشته باشد شک کند. اگر کسی با ما همین رفتاری را داشته باشد که خودمان با خودمان داریم، احتمالاً او را ستمگری نفرت‌انگیز می‌دانیم.
🔹روی هم رفته این که دوست‌مان نداشته باشند یا ما را نادیده بگیرند به نظرمان خیلی طبیعی و بنابراین به شدت ناراحت کننده می آید. در جستجوی شریکی هستیم که لطف کند و دربارۀ ما تصوری بهتر از آنچه خودمان دربارۀ خودمان داریم نداشته باشد! درست است که احساس تحقیر شدن لزوماً خوشایند نیست اما دستِ‌کم احساسی آشناست و به معنایی به‌حق هم به نظرمان می‌رسد. اگر نه از سر فروتنی اما حقیقتاً متقاعد شده‌ایم که دوست‌داشتنی بودن و دریافت محبت ازدیگران دقیقاً مثل این است که برای موفقیت و دستاوردی که هرگز به آن نائل نشده‌ایم جایزه‌ای بگیریم. و از بخت بد عاشق آدمی می‌شویم ازخود بیزار که باید به خودش دل و جرآت بدهد و آماده شنیدن بد و بیراه‌هایی شود که به خاطر تملق گفتن‌هایش نصیب‌‌اش شده است. به نظرمان می آید کسی که نسبت به آدمی مثل ما علاقه و شور و هیجان نشان دهد قاعدتاً باید مشکلی داشته باشد!
🔹بدون داشتن حد متعادلی دوست داشتن خود، هر نوع رفتار مثبت دیگران را پس می‌زنیم: چه پیشنهاد دوستی باشد، چه ارتقای شغلی و چه تعریف و تحسین؛ همۀ این‌ها زنگ خطری را در درون ما به صدا درمی‌آورد. در مصاحبۀ کاری دست‌پاچه می‌شویم، فرصت‌های شغلی را با خرابکاری عمدی از دست می‌دهیم و آنقدر دوروبرمان را با دوستان ناجور و بی‌ادب پر می‌کنیم تا تیرمان به هدف بخورد و ارزیابی‌های درونی از خودمان دوباره مهرتأییدی هم از واقعیت‌های بیرونی دریافت کند.
@eudemonia
نقاشی از واسیلی کاندینسکی
https://bit.ly/2LPKngN
دوست داشتن خود
ترجمهٔ حمیده بحرینی
بخش سوم و پایانی:
چگونه صداهای درون را تغییر دهیم؟
از کتاب هفت مهارت عاطفی
از مجموعۀ «خوب زیستن»
ویراستار و دبیر مجموعه: بابک عباسی
#در_دست_آماده‌سازی در نشر کرگدن
🔹آدم شاید با این حرف‌ها وسوسه شود بگوید پس اصلاً بهتر است دربارۀ خودمان و کاری‌هایی که انجام می دهیم داوری نکنیم. باید خودمان را همان‌طور که هستیم بپذیریم و دوست بداریم. اما این درست نیست، کاری که باید انجام بدهیم این است که برای خودمان روشن کنیم که صدای خوب درونی بیشتر شبیه صدای یک قاضی محترم و خوب است و دقیقاً همان قدر اهمیت دارد؛ ما در درون نیاز به صدای کسی داریم که خوب و بد را از هم جدا کند و در عین‌حال همواره باگذشت و منصف باشد و درک درست و دقیقی از رخدادها داشته باشد و در هنگام بروز مشکل به دادمان برسد. این درست نیست که دست از داوری برداریم، اتفاقاً باید این را بیاموزیم که چگونه دربارۀ خودمان بهتر قضاوت کنیم.
🔹بخشی از آنچه باعث بهبود داوری‌ها می‌شود به این بستگی دارد که هشیارانه و آگاهانه یاد بگیریم به شیوه‌ای دیگر با خودمان حرف بزنیم، یعنی یاد بگیریم خود را در معرض شنیدن صداهای بهتر قرار دهیم. باید صداهای به اندازۀ کافی کارساز و مهربان را به قدری بشنویم تا در مواجهه با مسئله‌های بغرنج، مثل واکنش‌های عادی و طبیعی خودمان باشند و دست آخر جزئی از افکار خودمان شوند.
🔹یک راهش این است که آن صدای خوبی را که در گذشتۀ خود داشته‌ایم بازیابی کنیم و مجال بیشتری برایش فراهم آوریم. مثلاً شاید در گذشته مادربزرگ یا عمۀ مهربانی داشته‌ایم که زود طرف ما را می گرفت و با کلماتی استادانه به ما قوت قلب می‌داد. اگر مثلاً موقع خوردن آب‌پرتقال کمی از آن این طرف و آن طرف می‌پاشید به ما یادآوری می‌کرد که این اتفاق ممکن است برای هر کسی پیش بیاید و تعریف می کرد که مثلاً خودش هم هفتۀ پیش فنجان قهوه از دست‌ش افتاده و قهوه روی کاناپه ریخته است. آنان به جای استفاده از لحن تنبیهی و منتقدانه با بیانی آرام و حاکی از درک موقعیت کوتاهی‌های‌مان را به ما گوشزد می‌کردند. می‌توانیم به جای آن که منتظر بمانیم فی البداهه این افکار و صداهای خوب به ذهن‌مان خطور کند (که خیلی هم کم پیش می‌آید)، بر این روش‌های مهربانانه و حمایت‌گر تمرکز کنیم و تمرین کنیم دائماً از آن استفاده کنیم و آگاهانه باعث تقویت و رشدش شویم. وقتی اوضاع بر وفق مرادمان پیش نمی‌رود، می‌توانیم از خودمان بپرسیم که اگر مادربزرگ الان اینجا بود چه می‌گفت، آن‌وقت خودمان آن جمله‌های تسلی‌بخش را تکرار کنیم که به احتمال قوی انتظار داشتیم (وچقدر هم دلمان می‌خواست) از او بشنویم.
🔹از قدیم‌الایام ادیان کوشیده‌اند به چنین وظیفه‌ای عمل کنند و چنین صداهای خطاپوش و مهربانی را به کمک ما بفرستند. صدای چهره‌های مهربان و غالباً مادرانه‌ای که ادیان ارائه داده‌اند به درون ما راه پیدا کرده است و ماندگار شده است. مثلاً بودائیان الهه‌ای دارند به نام گوان یین او الهۀ اطمینان‌بخش و دلگرم‌کننده است، کمی شبیه مریم باکره در میان مسیحیان، که صدای مضطّرین را می‌شنود، از روی شفقت به ملاقات‌شان می‌رود و به آنان نیرویی تازه می بخشد تا از پس سختی های زندگی برآیند.از تعالیم او تلویحاً درمی‌یابیم که محبوب بودن و موفق بودن دو چیز متفاوت است. او می‌گوید تو شایستۀ شفقت و مهری نه به خاطر آن که کاری را به بهترین نحو انجام می‌دهی، بلکه فقط به خاطر آن که هستی. نباید دستاورد و موفقیت سکۀ رایج مهربانی‌ها باشد. معمولاً ریشۀ اضطراب‌های شدید فقط ترس از ناکامی و شکست نیست؛ بلکه به خاطر این فکر فتنه‌انگیز است که ناکامی‌ها یعنی این که ما مستحق تمسخریم و باید به حال خود رها شویم. پس وقتی در ذهن خطر افتضاح‌سازی‌های عاطفی افزایش می‌یابد بهتر است بنشینیم و ببینیم عملاً چه راه‌حل‌هایی پیش روی ماست و چه می‌توانیم بکنیم.
@eudemonia
نقاشی از ویلیام بوگرو، آواز فرشتگان 1881
https://bit.ly/3iEDsTz
ترجمهٔ حمیده بحرینی
بخش سوم و پایانی:
چگونه صداهای درون را تغییر دهیم؟
از کتاب هفت مهارت عاطفی
از مجموعۀ «خوب زیستن»
ویراستار و دبیر مجموعه: بابک عباسی
#در_دست_آماده‌سازی در نشر کرگدن
🔹آدم شاید با این حرف‌ها وسوسه شود بگوید پس اصلاً بهتر است دربارۀ خودمان و کاری‌هایی که انجام می دهیم داوری نکنیم. باید خودمان را همان‌طور که هستیم بپذیریم و دوست بداریم. اما این درست نیست، کاری که باید انجام بدهیم این است که برای خودمان روشن کنیم که صدای خوب درونی بیشتر شبیه صدای یک قاضی محترم و خوب است و دقیقاً همان قدر اهمیت دارد؛ ما در درون نیاز به صدای کسی داریم که خوب و بد را از هم جدا کند و در عین‌حال همواره باگذشت و منصف باشد و درک درست و دقیقی از رخدادها داشته باشد و در هنگام بروز مشکل به دادمان برسد. این درست نیست که دست از داوری برداریم، اتفاقاً باید این را بیاموزیم که چگونه دربارۀ خودمان بهتر قضاوت کنیم.
🔹بخشی از آنچه باعث بهبود داوری‌ها می‌شود به این بستگی دارد که هشیارانه و آگاهانه یاد بگیریم به شیوه‌ای دیگر با خودمان حرف بزنیم، یعنی یاد بگیریم خود را در معرض شنیدن صداهای بهتر قرار دهیم. باید صداهای به اندازۀ کافی کارساز و مهربان را به قدری بشنویم تا در مواجهه با مسئله‌های بغرنج، مثل واکنش‌های عادی و طبیعی خودمان باشند و دست آخر جزئی از افکار خودمان شوند.
🔹یک راهش این است که آن صدای خوبی را که در گذشتۀ خود داشته‌ایم بازیابی کنیم و مجال بیشتری برایش فراهم آوریم. مثلاً شاید در گذشته مادربزرگ یا عمۀ مهربانی داشته‌ایم که زود طرف ما را می گرفت و با کلماتی استادانه به ما قوت قلب می‌داد. اگر مثلاً موقع خوردن آب‌پرتقال کمی از آن این طرف و آن طرف می‌پاشید به ما یادآوری می‌کرد که این اتفاق ممکن است برای هر کسی پیش بیاید و تعریف می کرد که مثلاً خودش هم هفتۀ پیش فنجان قهوه از دست‌ش افتاده و قهوه روی کاناپه ریخته است. آنان به جای استفاده از لحن تنبیهی و منتقدانه با بیانی آرام و حاکی از درک موقعیت کوتاهی‌های‌مان را به ما گوشزد می‌کردند. می‌توانیم به جای آن که منتظر بمانیم فی البداهه این افکار و صداهای خوب به ذهن‌مان خطور کند (که خیلی هم کم پیش می‌آید)، بر این روش‌های مهربانانه و حمایت‌گر تمرکز کنیم و تمرین کنیم دائماً از آن استفاده کنیم و آگاهانه باعث تقویت و رشدش شویم. وقتی اوضاع بر وفق مرادمان پیش نمی‌رود، می‌توانیم از خودمان بپرسیم که اگر مادربزرگ الان اینجا بود چه می‌گفت، آن‌وقت خودمان آن جمله‌های تسلی‌بخش را تکرار کنیم که به احتمال قوی انتظار داشتیم (وچقدر هم دلمان می‌خواست) از او بشنویم.
🔹از قدیم‌الایام ادیان کوشیده‌اند به چنین وظیفه‌ای عمل کنند و چنین صداهای خطاپوش و مهربانی را به کمک ما بفرستند. صدای چهره‌های مهربان و غالباً مادرانه‌ای که ادیان ارائه داده‌اند به درون ما راه پیدا کرده است و ماندگار شده است. مثلاً بودائیان الهه‌ای دارند به نام گوان یین او الهۀ اطمینان‌بخش و دلگرم‌کننده است، کمی شبیه مریم باکره در میان مسیحیان، که صدای مضطّرین را می‌شنود، از روی شفقت به ملاقات‌شان می‌رود و به آنان نیرویی تازه می بخشد تا از پس سختی های زندگی برآیند.از تعالیم او تلویحاً درمی‌یابیم که محبوب بودن و موفق بودن دو چیز متفاوت است. او می‌گوید تو شایستۀ شفقت و مهری نه به خاطر آن که کاری را به بهترین نحو انجام می‌دهی، بلکه فقط به خاطر آن که هستی. نباید دستاورد و موفقیت سکۀ رایج مهربانی‌ها باشد. معمولاً ریشۀ اضطراب‌های شدید فقط ترس از ناکامی و شکست نیست؛ بلکه به خاطر این فکر فتنه‌انگیز است که ناکامی‌ها یعنی این که ما مستحق تمسخریم و باید به حال خود رها شویم. پس وقتی در ذهن خطر افتضاح‌سازی‌های عاطفی افزایش می‌یابد بهتر است بنشینیم و ببینیم عملاً چه راه‌حل‌هایی پیش روی ماست و چه می‌توانیم بکنیم.
@eudemonia
نقاشی از ویلیام بوگرو، آواز فرشتگان 1881
https://bit.ly/3iEDsTz
مرا سفر به کجا می‌برد؟
کجا نشان قدم ناتمام خواهد ماند،
و بند کفش به انگشت‌های نرم فراغت
گشود خواهد شد؟
(سهراب سپهری)
@eudemonia
کجا نشان قدم ناتمام خواهد ماند،
و بند کفش به انگشت‌های نرم فراغت
گشود خواهد شد؟
(سهراب سپهری)
@eudemonia
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آیا زندگی بدون درد را انتخاب می‌کنید؟
#فلسفه‌ورزی، #فلسفه_اخلاق، #لذت‌گرایی، #TedEd
▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
#فلسفه‌ورزی، #فلسفه_اخلاق، #لذت‌گرایی، #TedEd
▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂
باز هم پرونده‌ای دربارۀ کمالگرایی
[سعدی به روزگاران مهری نشسته بر دل ، بیرون نمی‌توان کرد الا به روزگاران!]
مطالب مرتبط پیشین:
گشودگی و صداقت در فلسفهٔ شکست:
https://t.me/eudemonia/140
پندار کمال (تلۀ کامل‌گرایی):
https://t.me/eudemonia/286
تلهٔ کامل‌گرایی:
https://t.me/eudemonia/287
پارکی برای کامل‌گراها:
https://t.me/eudemonia/288
دردسرهای کامل‌گرایی و چند پیشنهاد:
https://t.me/eudemonia/297
پادکست کمالگرایی:
https://t.me/eudemonia/1369
@eudemonia
[سعدی به روزگاران مهری نشسته بر دل ، بیرون نمی‌توان کرد الا به روزگاران!]
مطالب مرتبط پیشین:
گشودگی و صداقت در فلسفهٔ شکست:
https://t.me/eudemonia/140
پندار کمال (تلۀ کامل‌گرایی):
https://t.me/eudemonia/286
تلهٔ کامل‌گرایی:
https://t.me/eudemonia/287
پارکی برای کامل‌گراها:
https://t.me/eudemonia/288
دردسرهای کامل‌گرایی و چند پیشنهاد:
https://t.me/eudemonia/297
پادکست کمالگرایی:
https://t.me/eudemonia/1369
@eudemonia
Telegram
خوب زيستن|بابک عباسی
گشودگی و صداقت در فلسفهٔ شکست
▪️در پس تمامی رویکردهای مدرن به خوشبختی و موفقیتْ فلسفۀ ساده‌ای وجود دارد و آن تمرکز بر خوب پیش رفتن امور است. اما از زمان نخستین فیلسوفان یونان و روم رویکرد مخالفی مطرح شده است: اینکه تلاش بی‌وقفۀ ما برای خوشحالی یا دستیابی…
▪️در پس تمامی رویکردهای مدرن به خوشبختی و موفقیتْ فلسفۀ ساده‌ای وجود دارد و آن تمرکز بر خوب پیش رفتن امور است. اما از زمان نخستین فیلسوفان یونان و روم رویکرد مخالفی مطرح شده است: اینکه تلاش بی‌وقفۀ ما برای خوشحالی یا دستیابی…
کمال‌طلب‌ها بدون آنکه بدانند افسرده می‌شوند
نوشتهٔ مارگارت راترفورد
ترجمهٔ فاطمه زلیکانی
«اگه قراره کاری رو انجام بدی، به بهترین شکل انجامش بده». خیال می‌کنید، تا بزرگ شدم، این جمله را چند بار شنیدم؟ والدینم می‌خواستند (اگر احیاناً این نکته را از رفتارشان یاد نگرفته بودم) به خاطر داشته باشم کارها را به بهترین شکل ممکن انجام دهم. آنها سعی می‌کردند چیزی را به من بیاموزند که برخی روان‌شناسان «کمال‌طلبی سازنده» یا «کمال‌طلبی سالم» می‌نامند. این ویژگی شخصیتی سبب می‌شود فرد کارها را به بهترین شکل ممکن انجام دهد و احساس لذت و حتی کامیابی را در زندگی تجربه کند. افرادی که کمال‌طلبی سازنده یا «مثبت» دارند به فرآیند انجام کار توجه می‌کنند و از اشتباهات و حتی شکست‌هایشان درس می‌گیرند.
اما کمال‌طلبی وجه تاریک‌تری هم دارد. بِرِنه براون، نویسندۀ آمریکایی و استاد دانشگاه، در اولین کتابش موهبت کامل‌نبودن (۲۰۱۰)، این نوع کمال‌طلبی را «پدیده‌ای خودویرانگر و نظامی از باور‌های اعتیادآور» تعریف می‌کند. به اعتقاد وی، وجه تاریک کمال‌طلبی «مقوم این اندیشه است که اگر در همه‌چیز عالی باشم، عالی زندگی کنم و اگر هر کاری را عالی انجام دهم، با احساسات دردناکی مانند شرم، قضاوت و سرزنش دیگران روبه‌رو نمی‌شوم یا می‌توانم آنها را به حداقل برسانم». لازمۀ این نوع کمال‌طلبی آن است که مدام خودمان را با انتظاراتی تطبیق دهیم که از مفهوم «عالی» برداشت می‌کنیم. احساس شرم درونی، که باید فرونشانده شود، این نوع کمال‌طلبی را تقویت می‌کند. در این نوع کمال‌طلبی، فرد حس رضایت را تجربه نمی‌کند و کیلومتر‌ها از احساس لذت فاصله دارد. با‌این‌حال، بسیاری از افراد احساس می‌کنند همیشه باید کامل و عالی باشند، گویی کامل‌بودن همه‌چیز است.
بسیاری از کمال‌طلب‌ها جایی بین دو سر این طیف قرار می‌گیرند؛ اما تجربیات بالینی‌ام توجه مرا به مسئلۀ دیگری جلب کرده است. افرادی که به کمال‌طلبی منفی دچارند حتی ممکن است خود را کمال‌طلب ندانند. آنها هرگز نمی‌پذیرند آنچه به حد کمال انجام داده‌اند به‌قدر کافی خوب است. همیشه هدف دیگری تعریف می‌کنند که باید به آن برسند. هدف بعدی و بعدی و بعدی.
اما کمال‌طلبی منفی از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ تفکر و زیست کمال‌طلبانه زمانی ایجاد می‌شود که افراد بدون امنیت و حمایت عاطفی بزرگ می‌شوند. کمال‌طلبی منفی می‌تواند واکنشی به ترومای دوران کودکی یا انتظارات فراوان فرهنگی یک جامعه هم باشد؛ چنین جامعه‌ای آسیب‌پذیری را خفیف و حقیر می‌شمارد، در نتیجه فرد برای آنکه به‌لحاظ عاطفی زنده بماند، تلاش می‌کند همه‌چیز را به‌کمال انجام دهد.
در ده سال اخیر، بیش از گذشته افرادی را درمان کرده‌ام که دقیقاً نمی‌دانند چرا برای درمان مراجعه کرده‌اند. آنها به‌شدت مقاومت به خرج می‌دهند و نمی‌توانند رنج‌های عاطفی‌شان را ابراز کنند. تعجب می‌کنم اصلاً توان بیان چنین احساساتی را داشتند یا نه. از بیرون که به آنها نگاه می‌کردی، ابداً افسرده به نظر نمیرسیدند؛ وقتی از مسائلشان حرف می‌زدند، به نظر می‌رسید کار زیاد و خستگی و اضطرابِ خفیف است که این مسائل را ایجاد می‌کند.
تشخیص من آن است که آنها به کمال‌طلبی منفی دچار بودند و به همین دلیل علاقه و انرژی لازم برای ادامۀ فعالیت‌هایشان را از دست داده بودند؛ اما نمی‌توانستند بفهمند کجای کار می‌لنگد. آنها ماهرانه، و اغلب ناخودآگاه، رنج‌های عاطفی‌شان را پنهان می‌کردند.
اگر از آنها می‌پرسیدم افسرده هستند، به‌شدت انکار می‌کردند. «زندگی‌ام سراسر موهبت و نعمت است». اگر می‌پرسیدم در کودکی حس امنیت و حمایت را دریافت‌کرده‌ا‌ند یا نه، می‌خندیدند و انکار می‌کردند یا اغلب هر مسئله‌ای را بی‌اهمیت جلوه می‌دادند. گاهی هم سکوت کرده و از پنجره به بیرون نگاه می‌کردند؛ گویی دوست داشتند هر جایی جز دفترم بودند.
اما وقتی جلسات مشاوره ادامه می‌یافت، آرام‌آرام جسارت پیدا می‌کردند و رازهایی را بازگو می‌کردند که از بیانشان شرم داشتند. دیوار نفوذ‌ناپذیرِ سکوتشان آرام‌آرام فرو می‌ریخت و احساس تنهایی و ناامیدیِ عمیقشان خودش را آشکار می‌کرد.
@eudemonia
متن کامل:
https://tarjomaan.com/neveshtar/9984/
نوشتهٔ مارگارت راترفورد
ترجمهٔ فاطمه زلیکانی
«اگه قراره کاری رو انجام بدی، به بهترین شکل انجامش بده». خیال می‌کنید، تا بزرگ شدم، این جمله را چند بار شنیدم؟ والدینم می‌خواستند (اگر احیاناً این نکته را از رفتارشان یاد نگرفته بودم) به خاطر داشته باشم کارها را به بهترین شکل ممکن انجام دهم. آنها سعی می‌کردند چیزی را به من بیاموزند که برخی روان‌شناسان «کمال‌طلبی سازنده» یا «کمال‌طلبی سالم» می‌نامند. این ویژگی شخصیتی سبب می‌شود فرد کارها را به بهترین شکل ممکن انجام دهد و احساس لذت و حتی کامیابی را در زندگی تجربه کند. افرادی که کمال‌طلبی سازنده یا «مثبت» دارند به فرآیند انجام کار توجه می‌کنند و از اشتباهات و حتی شکست‌هایشان درس می‌گیرند.
اما کمال‌طلبی وجه تاریک‌تری هم دارد. بِرِنه براون، نویسندۀ آمریکایی و استاد دانشگاه، در اولین کتابش موهبت کامل‌نبودن (۲۰۱۰)، این نوع کمال‌طلبی را «پدیده‌ای خودویرانگر و نظامی از باور‌های اعتیادآور» تعریف می‌کند. به اعتقاد وی، وجه تاریک کمال‌طلبی «مقوم این اندیشه است که اگر در همه‌چیز عالی باشم، عالی زندگی کنم و اگر هر کاری را عالی انجام دهم، با احساسات دردناکی مانند شرم، قضاوت و سرزنش دیگران روبه‌رو نمی‌شوم یا می‌توانم آنها را به حداقل برسانم». لازمۀ این نوع کمال‌طلبی آن است که مدام خودمان را با انتظاراتی تطبیق دهیم که از مفهوم «عالی» برداشت می‌کنیم. احساس شرم درونی، که باید فرونشانده شود، این نوع کمال‌طلبی را تقویت می‌کند. در این نوع کمال‌طلبی، فرد حس رضایت را تجربه نمی‌کند و کیلومتر‌ها از احساس لذت فاصله دارد. با‌این‌حال، بسیاری از افراد احساس می‌کنند همیشه باید کامل و عالی باشند، گویی کامل‌بودن همه‌چیز است.
بسیاری از کمال‌طلب‌ها جایی بین دو سر این طیف قرار می‌گیرند؛ اما تجربیات بالینی‌ام توجه مرا به مسئلۀ دیگری جلب کرده است. افرادی که به کمال‌طلبی منفی دچارند حتی ممکن است خود را کمال‌طلب ندانند. آنها هرگز نمی‌پذیرند آنچه به حد کمال انجام داده‌اند به‌قدر کافی خوب است. همیشه هدف دیگری تعریف می‌کنند که باید به آن برسند. هدف بعدی و بعدی و بعدی.
اما کمال‌طلبی منفی از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ تفکر و زیست کمال‌طلبانه زمانی ایجاد می‌شود که افراد بدون امنیت و حمایت عاطفی بزرگ می‌شوند. کمال‌طلبی منفی می‌تواند واکنشی به ترومای دوران کودکی یا انتظارات فراوان فرهنگی یک جامعه هم باشد؛ چنین جامعه‌ای آسیب‌پذیری را خفیف و حقیر می‌شمارد، در نتیجه فرد برای آنکه به‌لحاظ عاطفی زنده بماند، تلاش می‌کند همه‌چیز را به‌کمال انجام دهد.
در ده سال اخیر، بیش از گذشته افرادی را درمان کرده‌ام که دقیقاً نمی‌دانند چرا برای درمان مراجعه کرده‌اند. آنها به‌شدت مقاومت به خرج می‌دهند و نمی‌توانند رنج‌های عاطفی‌شان را ابراز کنند. تعجب می‌کنم اصلاً توان بیان چنین احساساتی را داشتند یا نه. از بیرون که به آنها نگاه می‌کردی، ابداً افسرده به نظر نمیرسیدند؛ وقتی از مسائلشان حرف می‌زدند، به نظر می‌رسید کار زیاد و خستگی و اضطرابِ خفیف است که این مسائل را ایجاد می‌کند.
تشخیص من آن است که آنها به کمال‌طلبی منفی دچار بودند و به همین دلیل علاقه و انرژی لازم برای ادامۀ فعالیت‌هایشان را از دست داده بودند؛ اما نمی‌توانستند بفهمند کجای کار می‌لنگد. آنها ماهرانه، و اغلب ناخودآگاه، رنج‌های عاطفی‌شان را پنهان می‌کردند.
اگر از آنها می‌پرسیدم افسرده هستند، به‌شدت انکار می‌کردند. «زندگی‌ام سراسر موهبت و نعمت است». اگر می‌پرسیدم در کودکی حس امنیت و حمایت را دریافت‌کرده‌ا‌ند یا نه، می‌خندیدند و انکار می‌کردند یا اغلب هر مسئله‌ای را بی‌اهمیت جلوه می‌دادند. گاهی هم سکوت کرده و از پنجره به بیرون نگاه می‌کردند؛ گویی دوست داشتند هر جایی جز دفترم بودند.
اما وقتی جلسات مشاوره ادامه می‌یافت، آرام‌آرام جسارت پیدا می‌کردند و رازهایی را بازگو می‌کردند که از بیانشان شرم داشتند. دیوار نفوذ‌ناپذیرِ سکوتشان آرام‌آرام فرو می‌ریخت و احساس تنهایی و ناامیدیِ عمیقشان خودش را آشکار می‌کرد.
@eudemonia
متن کامل:
https://tarjomaan.com/neveshtar/9984/
👍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
در یک مصاحبۀ شغلی خیالی (یا واقعی!):
-مهمترین نقطۀ ضعف تون چیه؟
+یه کم کمالگرا هستم :)
-تبریک میگم شما استخدام شدید!
چگونه در سایهٔ شبکه‌های اجتماعی وسواس کمالگرایی دارد خطرناک‌تر می‌شود.
گفتاری شنیدنی از توماس کورَن، روانشناس اجتماعی
@dailyted1
@eudemonia
-مهمترین نقطۀ ضعف تون چیه؟
+یه کم کمالگرا هستم :)
-تبریک میگم شما استخدام شدید!
چگونه در سایهٔ شبکه‌های اجتماعی وسواس کمالگرایی دارد خطرناک‌تر می‌شود.
گفتاری شنیدنی از توماس کورَن، روانشناس اجتماعی
@dailyted1
@eudemonia
Forwarded from نشر کرگدن
📚 معرفی تازه‌های نشر
لینک دسترسی به توضیحات یاسر پوراسماعیل، مترجم کتاب فضیلت‌های اجتماعی به روایت مدرسۀ دوباتن، دربارۀ این اثر:
https://www.instagram.com/tv/CKsv1I6J4lc/?utm_source=ig_web_copy_link
🔶 اطلاعات کتاب‌شناسی:
فضیلت‌های اجتماعی
به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر مجموعه: بابک عباسی
ویراستۀ مسعود علیا
تعداد صفحه: ۲۲۴
قیمت: ۴۵۰۰۰ تومان
خرید مستقیم، از طریق تلگرام، با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
#نشر_کرگدن
#تازه‌های_نشر
#فضیلت‌های_اجتماعی
#آلن_دوباتن
#یاسر_پوراسماعیل
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مسعود_علیا
#سبک_زندگی
لینک دسترسی به توضیحات یاسر پوراسماعیل، مترجم کتاب فضیلت‌های اجتماعی به روایت مدرسۀ دوباتن، دربارۀ این اثر:
https://www.instagram.com/tv/CKsv1I6J4lc/?utm_source=ig_web_copy_link
🔶 اطلاعات کتاب‌شناسی:
فضیلت‌های اجتماعی
به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر مجموعه: بابک عباسی
ویراستۀ مسعود علیا
تعداد صفحه: ۲۲۴
قیمت: ۴۵۰۰۰ تومان
خرید مستقیم، از طریق تلگرام، با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
#نشر_کرگدن
#تازه‌های_نشر
#فضیلت‌های_اجتماعی
#آلن_دوباتن
#یاسر_پوراسماعیل
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مسعود_علیا
#سبک_زندگی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گفت صوفی قادر است آن مستعان
که کند سودای ما را بی‌زیان
دربارهٔ حال سودا
از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی
@eudemonia
که کند سودای ما را بی‌زیان
دربارهٔ حال سودا
از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی
@eudemonia
Forwarded from محمدرضا جلائی‌پور🍀Jalaeipour
🍀انواع «مراقبه» برای خانه‌نشینی این روزها
بر اساس مطالعات تجربیِ علمی معتبر و انباشت تجربهٔ بشر در سنت‌های معنوی و سکولارِ پرشمار، مراقبه/مدیتیشنِ منظمِ روزانه (از چند دقیقه تا چند ساعت) برای تقویت مهارت‌های کنترل ذهن و رهاسازی ذهن از عاداتی‌است که بر رضایت و آرامش می‌افزاید. اما مداومت بر مراقبه در این روزهای خانه‌نشینی برای قطع زنجیرهٔ انتقال کرونا حتی از شرایط عادی هم ضروری‌تر است و به کاهش استرس، تقویت سیستم ایمنی بدن و افزایش سلامت و نشاط روانی در خانه کمک می‌کند. این روزها فرصت خوبی است که اگر در انواع مراقبه ماهر و باتجربه‌ایم، زمان بیشتری را به آن اختصاص دهیم و اگر تا اکنون فرصت آموختن و تمرین و ممارست روزانه در یک یا چند نوع مراقبه را نداشته‌ایم، بیاموزیم و بخشی از زندگی روزانه‌مان کنیم.
دوستی هفتهٔ پیش پرسید در سه تجربهٔ بازداشت انفرادی بلندمدتی که داشتی چه چیزی مایهٔ حفظ نشاط‌ات شد که این روزهای قرنطینه به کار بیاید؟ گفتم بیش از هر چیز: مراقبه و ورزش سنگین. با تمرین می‌توان از ۵ دقیقه مراقبهٔ روزانه آغاز کرد و به تدریج با تقویت عضلات کنترل ذهن و مهارت در تماشاگری و سکوت درونی به مداومت بر یک تا چند ساعت مراقبهٔ روزانه رسید و تاثیرش را بر طراوت و سبکیِ ذهن و بهبود زندگی دید. در ادامه چند لینک دربارهٔ چند نوع مراقبه را می‌آورم که اگر کسی علاقه داشت بیازماید:
🔴️️️️️️️️️ دربارهٔ ۵ نوع مراقبه:
در دقیقهٔ ۲۹ تا ۴۱ این سخنرانی انواع مراقبه را بر اساس تجربهٔ شخصی به ۵ دسته تقسیم کرده و به اختصار توضیح داده‌ام:
https://t.me/jalaeipour/4840
🔴 مراقبهٔ باز و بسته:
در این فایل صوتی دکتر آرش نراقی دوگونه مراقبه‌های «بسته»(متمرکز) و «باز» را به اختصار توضیح می‌دهد:
https://t.me/sedigh_63/4767
🔴️ مراقبهٔ فلسفی (Philosophical Meditation):
در واقع نوعی مراقبهٔ سادهٔ خلوت‌کنندهٔ ذهن است و به نظرم آغاز خوبی برای تمرین مراقبه. در این دو ویدیوی کوتاه توضیحات مقدماتی دربارهٔ آن داده شده است:
فارسی:
https://t.me/My8Behesht/5229
https://t.me/My8Behesht/5233
انگلیسی:
https://t.me/sedanet1/125
https://www.youtube.com/watch?v=WlckdvjK0Io
برای انجام مراقبهٔ فلسفی از این راهنمای کوتاه دو صفحه‌ای استفاده کنید:
https://t.me/jalaeipour/6525
🔴 راهنمای ساده و مکتوب مراقبه:
این صفحهٔ نیویورک‌تایمز مقدمهٔ ساده و کارآی خوبی برای گام اول تمرین مراقبه است و ضمن توضیحات اولیه، چند تمرین و راهنمای صوتی برای مراقبه‌های سادهٔ ۱ تا ۱۵ دقیقه‌ای دارد:
https://www.nytimes.com/guides/well/how-to-meditate
🔴️️️️️️️️️ ۲۸ تکنیک مراقبه برای مبتدیان:
https://positivepsychology.com/meditation-techniques-beginners/
🔴 مراقبه‌های صوتی هدایت‌شده:
در مراحل اول، اینکه یک راهنمای صوتی مراقبهٔ شما را هدایت کند سودمند است. بعد از مدتی دیگر نیازی به راهنمای صوتی نیست. این چند نمونه مراقبهٔ هدایت‌شده می‌تواند کفایت کند:
1️⃣ مراقبهٔ نفس‌آگاهی:
https://soundcloud.com/user-479414760/awareness-of-breath-meditation/s-SgkX5#wellness
2️⃣ مراقبهٔ اسکن بدن:
https://soundcloud.com/user-479414760/body-scan-meditation/s-ErEzA#wellness
3️⃣ مراقبهٔ گاتا:
https://soundcloud.com/user-479414760/gatha-meditation/s-zsDDY#wellness
4️⃣ مراقبهٔ تصویرسازی:
https://soundcloud.com/user-479414760/guided-imagery/s-Vizuz#wellness
5️⃣ مراقبهٔ نام‌گذاریِ افکار و عواطف:
https://soundcloud.com/user-479414760/labeling-thoughts-feelings/s-XMRPN#wellness
🔴 چند اپلیکیشن موبایلی برای مراقبه:
بعضی اپلیکیشن‌های مراقبه آموزش و مداومت روزانه بر انواع مراقبه را آسان‌تر کرده اند. شخصا این چند اپلیکیشن‌ها را بیشتر می‌پسندم:
1️⃣ Headspace:
https://www.headspace.com/
2️⃣ Calm:
https://apps.apple.com/us/app/calm/id571800810
3️⃣ Ten Percent Happier:
https://www.tenpercent.com/mindfulness-meditation-the-basics/
4️⃣ Aura:
https://www.aurahealth.io/
5️⃣ Stop, Breathe, Think:
https://www.stopbreathethink.com/
6️⃣ The Mindfulness:
https://apps.apple.com/us/app/the-mindfulness-app/id417071430
🔴 چند دورهٔ آموزشی رایگان و خوب مراقبه:
1️⃣ https://www.futurelearn.com/courses/mindfulness-wellbeing-performance
2️⃣ https://palousemindfulness.com/MBSR/week1.html
3️⃣ https://mindfulnessexercises.com/free-online-mindfulness-courses/mindfulness-made-easy-an-introduction-to-mindfulness/
🔴 اگر فکر می‌کنید برای کسی مفید است، لطفا برایش فوروارد کنید.
#سفر_نرویم
#در_خانه_بمانیم
@jalaeipour
بر اساس مطالعات تجربیِ علمی معتبر و انباشت تجربهٔ بشر در سنت‌های معنوی و سکولارِ پرشمار، مراقبه/مدیتیشنِ منظمِ روزانه (از چند دقیقه تا چند ساعت) برای تقویت مهارت‌های کنترل ذهن و رهاسازی ذهن از عاداتی‌است که بر رضایت و آرامش می‌افزاید. اما مداومت بر مراقبه در این روزهای خانه‌نشینی برای قطع زنجیرهٔ انتقال کرونا حتی از شرایط عادی هم ضروری‌تر است و به کاهش استرس، تقویت سیستم ایمنی بدن و افزایش سلامت و نشاط روانی در خانه کمک می‌کند. این روزها فرصت خوبی است که اگر در انواع مراقبه ماهر و باتجربه‌ایم، زمان بیشتری را به آن اختصاص دهیم و اگر تا اکنون فرصت آموختن و تمرین و ممارست روزانه در یک یا چند نوع مراقبه را نداشته‌ایم، بیاموزیم و بخشی از زندگی روزانه‌مان کنیم.
دوستی هفتهٔ پیش پرسید در سه تجربهٔ بازداشت انفرادی بلندمدتی که داشتی چه چیزی مایهٔ حفظ نشاط‌ات شد که این روزهای قرنطینه به کار بیاید؟ گفتم بیش از هر چیز: مراقبه و ورزش سنگین. با تمرین می‌توان از ۵ دقیقه مراقبهٔ روزانه آغاز کرد و به تدریج با تقویت عضلات کنترل ذهن و مهارت در تماشاگری و سکوت درونی به مداومت بر یک تا چند ساعت مراقبهٔ روزانه رسید و تاثیرش را بر طراوت و سبکیِ ذهن و بهبود زندگی دید. در ادامه چند لینک دربارهٔ چند نوع مراقبه را می‌آورم که اگر کسی علاقه داشت بیازماید:
🔴️️️️️️️️️ دربارهٔ ۵ نوع مراقبه:
در دقیقهٔ ۲۹ تا ۴۱ این سخنرانی انواع مراقبه را بر اساس تجربهٔ شخصی به ۵ دسته تقسیم کرده و به اختصار توضیح داده‌ام:
https://t.me/jalaeipour/4840
🔴 مراقبهٔ باز و بسته:
در این فایل صوتی دکتر آرش نراقی دوگونه مراقبه‌های «بسته»(متمرکز) و «باز» را به اختصار توضیح می‌دهد:
https://t.me/sedigh_63/4767
🔴️ مراقبهٔ فلسفی (Philosophical Meditation):
در واقع نوعی مراقبهٔ سادهٔ خلوت‌کنندهٔ ذهن است و به نظرم آغاز خوبی برای تمرین مراقبه. در این دو ویدیوی کوتاه توضیحات مقدماتی دربارهٔ آن داده شده است:
فارسی:
https://t.me/My8Behesht/5229
https://t.me/My8Behesht/5233
انگلیسی:
https://t.me/sedanet1/125
https://www.youtube.com/watch?v=WlckdvjK0Io
برای انجام مراقبهٔ فلسفی از این راهنمای کوتاه دو صفحه‌ای استفاده کنید:
https://t.me/jalaeipour/6525
🔴 راهنمای ساده و مکتوب مراقبه:
این صفحهٔ نیویورک‌تایمز مقدمهٔ ساده و کارآی خوبی برای گام اول تمرین مراقبه است و ضمن توضیحات اولیه، چند تمرین و راهنمای صوتی برای مراقبه‌های سادهٔ ۱ تا ۱۵ دقیقه‌ای دارد:
https://www.nytimes.com/guides/well/how-to-meditate
🔴️️️️️️️️️ ۲۸ تکنیک مراقبه برای مبتدیان:
https://positivepsychology.com/meditation-techniques-beginners/
🔴 مراقبه‌های صوتی هدایت‌شده:
در مراحل اول، اینکه یک راهنمای صوتی مراقبهٔ شما را هدایت کند سودمند است. بعد از مدتی دیگر نیازی به راهنمای صوتی نیست. این چند نمونه مراقبهٔ هدایت‌شده می‌تواند کفایت کند:
1️⃣ مراقبهٔ نفس‌آگاهی:
https://soundcloud.com/user-479414760/awareness-of-breath-meditation/s-SgkX5#wellness
2️⃣ مراقبهٔ اسکن بدن:
https://soundcloud.com/user-479414760/body-scan-meditation/s-ErEzA#wellness
3️⃣ مراقبهٔ گاتا:
https://soundcloud.com/user-479414760/gatha-meditation/s-zsDDY#wellness
4️⃣ مراقبهٔ تصویرسازی:
https://soundcloud.com/user-479414760/guided-imagery/s-Vizuz#wellness
5️⃣ مراقبهٔ نام‌گذاریِ افکار و عواطف:
https://soundcloud.com/user-479414760/labeling-thoughts-feelings/s-XMRPN#wellness
🔴 چند اپلیکیشن موبایلی برای مراقبه:
بعضی اپلیکیشن‌های مراقبه آموزش و مداومت روزانه بر انواع مراقبه را آسان‌تر کرده اند. شخصا این چند اپلیکیشن‌ها را بیشتر می‌پسندم:
1️⃣ Headspace:
https://www.headspace.com/
2️⃣ Calm:
https://apps.apple.com/us/app/calm/id571800810
3️⃣ Ten Percent Happier:
https://www.tenpercent.com/mindfulness-meditation-the-basics/
4️⃣ Aura:
https://www.aurahealth.io/
5️⃣ Stop, Breathe, Think:
https://www.stopbreathethink.com/
6️⃣ The Mindfulness:
https://apps.apple.com/us/app/the-mindfulness-app/id417071430
🔴 چند دورهٔ آموزشی رایگان و خوب مراقبه:
1️⃣ https://www.futurelearn.com/courses/mindfulness-wellbeing-performance
2️⃣ https://palousemindfulness.com/MBSR/week1.html
3️⃣ https://mindfulnessexercises.com/free-online-mindfulness-courses/mindfulness-made-easy-an-introduction-to-mindfulness/
🔴 اگر فکر می‌کنید برای کسی مفید است، لطفا برایش فوروارد کنید.
#سفر_نرویم
#در_خانه_بمانیم
@jalaeipour
Audio
@angahbooks
اجرای زندۀ بخش‌هایی از موسیقی فیلم «ابدیت و یک روز»
ساختهٔ تئو آنجلو پولوس
آهنگساز: اِلِنی کارایندرو
@angahbooks
@eudemonia
ساختهٔ تئو آنجلو پولوس
آهنگساز: اِلِنی کارایندرو
@angahbooks
@eudemonia
هنر ظریف رهایی از صنعت خودیاری
نوشتهٔ مارک منسون
ترجمهٔ علیرضا شفیعی‌نسب
🔹خودیاری صنعتی چندین میلیارد دلاری است که کتابفروشی‌ها و سالن‌های کنفرانس را پر نموده، افراد زیادی را به سلبریتی‌های رسانه‌ای تبدیل کرده و از خودآگاهی روبه‌رشد نسل‌های جدید، سودهای کلانی می‌برد. گرچه این صنعت زندگی افراد زیادی را – احتمالاً در جهت مثبت – تغییر داده، اما هنوز هم نزد بسیاری افراد مقبولیت و اعتباری ندارد. خیلی‌ها آن را صرفاً یک حقهٔ تجاری می‌دانند. برخی دیگر برایشان خنده‌دار است که چه خرافات عجیبی به‌عنوان توصیه‌های معقول زندگی عرضه می‌شود. خیلی‌ها هم آن را امتحان کرده‌اند و چیزی جز احساس دلسردی در انتظارشان نبوده است.
🔹البته روانشناسی بالینی هم آمار چندان شگفت‌آوری از تغییر فردی ندارد، اما حداقل وقتی روبروی روانشناس می‌نشینید، می‌دانید که او متخصصی آموزش‌دیده است که بر مبنای بیش از ۱۰۰ سال پژوهش‌های تجربی به شما می‌گوید چه‌کار کنید.
🔹اما در خودیاری، نیمی از این افراد اصلاً مشخص نیست از کجا آمده‌اند. این صنعت مبتنی بر نیازهای بازار است، نه پژوهش و تحقیق. این وظیفه به دوش خواننده است که مطالب را الک کند و تصمیم بگیرد چه چیز درست است و چه‌چیز غلط. که البته این‌کار همیشه هم آسان نیست.
🔹در ادامه به پنج ایراد اصلی صنعت خودیاری می‌پردازیم، ایراداتی که بعید است برطرف شود.
متن کامل:
https://tarjomaan.com/neveshtar/10049/#03
نوشتهٔ مارک منسون
ترجمهٔ علیرضا شفیعی‌نسب
🔹خودیاری صنعتی چندین میلیارد دلاری است که کتابفروشی‌ها و سالن‌های کنفرانس را پر نموده، افراد زیادی را به سلبریتی‌های رسانه‌ای تبدیل کرده و از خودآگاهی روبه‌رشد نسل‌های جدید، سودهای کلانی می‌برد. گرچه این صنعت زندگی افراد زیادی را – احتمالاً در جهت مثبت – تغییر داده، اما هنوز هم نزد بسیاری افراد مقبولیت و اعتباری ندارد. خیلی‌ها آن را صرفاً یک حقهٔ تجاری می‌دانند. برخی دیگر برایشان خنده‌دار است که چه خرافات عجیبی به‌عنوان توصیه‌های معقول زندگی عرضه می‌شود. خیلی‌ها هم آن را امتحان کرده‌اند و چیزی جز احساس دلسردی در انتظارشان نبوده است.
🔹البته روانشناسی بالینی هم آمار چندان شگفت‌آوری از تغییر فردی ندارد، اما حداقل وقتی روبروی روانشناس می‌نشینید، می‌دانید که او متخصصی آموزش‌دیده است که بر مبنای بیش از ۱۰۰ سال پژوهش‌های تجربی به شما می‌گوید چه‌کار کنید.
🔹اما در خودیاری، نیمی از این افراد اصلاً مشخص نیست از کجا آمده‌اند. این صنعت مبتنی بر نیازهای بازار است، نه پژوهش و تحقیق. این وظیفه به دوش خواننده است که مطالب را الک کند و تصمیم بگیرد چه چیز درست است و چه‌چیز غلط. که البته این‌کار همیشه هم آسان نیست.
🔹در ادامه به پنج ایراد اصلی صنعت خودیاری می‌پردازیم، ایراداتی که بعید است برطرف شود.
متن کامل:
https://tarjomaan.com/neveshtar/10049/#03
Forwarded from نشر بیدگل
در زندگی روزمره همگی در حال دویدن هستیم و این به عادت تبدیل شده است. همواره می‌دویم چون در جست‌وجوی آرامش، موفقیت، و عشق هستیم. اما در تک‌تک گام‌های ما، در این دویدن‌ها، یک معنا نهفته است و آن دور شدن ما از زندگی در لحظۀ حال است. از این غافل هستیم که تمام این موارد تنها با زندگی در لحظۀ حال قابل‌دسترسی است. آرامش را تنها با زندگی در لحظۀ حال می‌توان تجربه کرد. یک گام بردارید و سپس لحظه‌ای درنگ کنید تا از وضعیت، جهت، و مسیرتان کاملاً آ گاه شوید. این عمل همان متوقف کردن دویدن‌های بی‌حاصل است. این کار برای کسانی که عادت دارند همواره بدوند همچون انقلاب است. هنگامی که یک گام بر می‌داریم، اگر بدانیم چگونه با ذهن‌آ گاهی این کار را بکنیم، در همان لحظه که پاهایمان زمین را لمس می‌کنند آرامش را تجربه خواهیم کرد. جای افسوس دارد اگر روز را به شب برسانید بی‌آنکه از گام‌برداشتن بر روی زمین لذت برده باشید.
| نیلوفر و مرداب | هنر دگرگون‌کردن رنج‌ها | تیچ نات هان | علی امیرآبادی |چاپ ششم ۱۳۹۹ | ۱۳۹ صفحه | ۲۸۰۰۰ تومان |
#دانش_عمومی
#تجدید_چاپ
در زندگی روزمره همگی در حال دویدن هستیم و این به عادت تبدیل شده است. همواره می‌دویم چون در جست‌وجوی آرامش، موفقیت، و عشق هستیم. اما در تک‌تک گام‌های ما، در این دویدن‌ها، یک معنا نهفته است و آن دور شدن ما از زندگی در لحظۀ حال است. از این غافل هستیم که تمام این موارد تنها با زندگی در لحظۀ حال قابل‌دسترسی است. آرامش را تنها با زندگی در لحظۀ حال می‌توان تجربه کرد. یک گام بردارید و سپس لحظه‌ای درنگ کنید تا از وضعیت، جهت، و مسیرتان کاملاً آ گاه شوید. این عمل همان متوقف کردن دویدن‌های بی‌حاصل است. این کار برای کسانی که عادت دارند همواره بدوند همچون انقلاب است. هنگامی که یک گام بر می‌داریم، اگر بدانیم چگونه با ذهن‌آ گاهی این کار را بکنیم، در همان لحظه که پاهایمان زمین را لمس می‌کنند آرامش را تجربه خواهیم کرد. جای افسوس دارد اگر روز را به شب برسانید بی‌آنکه از گام‌برداشتن بر روی زمین لذت برده باشید.
| نیلوفر و مرداب | هنر دگرگون‌کردن رنج‌ها | تیچ نات هان | علی امیرآبادی |چاپ ششم ۱۳۹۹ | ۱۳۹ صفحه | ۲۸۰۰۰ تومان |
#دانش_عمومی
#تجدید_چاپ
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
پنج درس مقدماتی برای زندگی ساده و خردمندانه
از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی
@eudemonia
از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی
@eudemonia
دیوانگی عاقلانه
از کتاب فضیلت‌های اجتماعی
به روایت مدرسهٔ دوباتن
ترجمهٔ یاسر پوراسماعیل
ویراستۀ مسعود علیا
🔹در توان ما نیست کاملاً عاقل باشیم. دلایل محکم زیادی وجود دارد برای اینکه تعادلمان را از دست بدهیم. سرگذشت‌هایی پیچیده داریم، به سمت فاجعه‌ای نهایی پیش می‌رویم، در معرض فقدان‌های ویرانگر قرار داریم؛ رابطۀ عاشقانه‌مان کاملاً خوب پیش نمی‌رود، شکاف میان امیدها و واقعیت‌هایمان بسیار عمیق است.
🔹در چنین شرایطی، نباید عاقل بودن را هدفمان قرار دهیم؛ هدف ما باید رابطه‌ای خردمندانه، آ گاهانه و خونسردانه با انواع و اقسام دیوانگی‌هایمان باشد، چیزی که می‌توانیم «دیوانگی عاقلانه» بنامیم. دیوانۀ عاقل با دیوانۀ محض فرق دارد، زیرا درکی صادقانه و صحیح از ایرادهای خودش دارد. شاید از تعادل کامل بی‌بهره باشد، اما با اصرار بر عادی بودنِ خودش مرتکبِ خبطی اضافه نمی‌شود. می‌تواند با وقار و متانت - و بدون از دست دادن شأن و کرامتش - به غیرعادی بودن خودش درمورد هزاران چیز اعتراف کند. خودش را به دردسر نمی‌اندازد تا این را از ما پنهان کند که شب‌ها وقتی غم عالم به دلش می‌نشیند، وقتی دچار اضطراب می‌شود یا حسادت به درونش هجوم می‌آورد، چه کارهایی از او سر می‌زند.
🔹دیوانۀ عاقل، در بهترین حالتش، می‌تواند با خونسردی دربارۀ اندوهِ انسان بودن مزه بریزد. او از ترس‌ها، تردیدها، تمناها،خواست ها و عاداتی پرده برمی دارد که بخشی از داستانی که دوست داریم دربارۀ عاقل بودن به خودمان بگوییم نیستند. این‌طور نیست که اعترافاتی حاضر و آماده کند تا خودش را از مخمصه نجات دهد یا عجیب وغریب باشد، بلکه فقط این نکته را دریافته است که معقول بودن در همۀ اوقات انتظاری نامعقول است. تا حد ممکن پیشاپیش به دیگران هشدار می‌دهد که اگر دوروبر او باشند چه حالی خواهند داشت - و به محض ابراز عواطف خودش، فوراً بابت ضعف‌هایش عذرخواهی می‌کند. نقشه‌ای دقیق از دیوانه‌بازی‌هایش در اختیار دوستان و همنشینانش می‌گذارد؛ این تقریباً سخاوتمندانه‌ترین هدیه‌ای است که می‌توانیم به کسی که باید تحمل‌مان کند بدهیم. دیوانه‌های عاقلی که در میان ما حضور دارند دسته‌ای خاص از بیماران روانی نیستند: آنها جلوۀ تکامل یافته‌ترین امکانی هستند که انسان بالغ می‌تواند از آن برخوردار باشد.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://t.me/eudemonia/1533
از کتاب فضیلت‌های اجتماعی
به روایت مدرسهٔ دوباتن
ترجمهٔ یاسر پوراسماعیل
ویراستۀ مسعود علیا
🔹در توان ما نیست کاملاً عاقل باشیم. دلایل محکم زیادی وجود دارد برای اینکه تعادلمان را از دست بدهیم. سرگذشت‌هایی پیچیده داریم، به سمت فاجعه‌ای نهایی پیش می‌رویم، در معرض فقدان‌های ویرانگر قرار داریم؛ رابطۀ عاشقانه‌مان کاملاً خوب پیش نمی‌رود، شکاف میان امیدها و واقعیت‌هایمان بسیار عمیق است.
🔹در چنین شرایطی، نباید عاقل بودن را هدفمان قرار دهیم؛ هدف ما باید رابطه‌ای خردمندانه، آ گاهانه و خونسردانه با انواع و اقسام دیوانگی‌هایمان باشد، چیزی که می‌توانیم «دیوانگی عاقلانه» بنامیم. دیوانۀ عاقل با دیوانۀ محض فرق دارد، زیرا درکی صادقانه و صحیح از ایرادهای خودش دارد. شاید از تعادل کامل بی‌بهره باشد، اما با اصرار بر عادی بودنِ خودش مرتکبِ خبطی اضافه نمی‌شود. می‌تواند با وقار و متانت - و بدون از دست دادن شأن و کرامتش - به غیرعادی بودن خودش درمورد هزاران چیز اعتراف کند. خودش را به دردسر نمی‌اندازد تا این را از ما پنهان کند که شب‌ها وقتی غم عالم به دلش می‌نشیند، وقتی دچار اضطراب می‌شود یا حسادت به درونش هجوم می‌آورد، چه کارهایی از او سر می‌زند.
🔹دیوانۀ عاقل، در بهترین حالتش، می‌تواند با خونسردی دربارۀ اندوهِ انسان بودن مزه بریزد. او از ترس‌ها، تردیدها، تمناها،خواست ها و عاداتی پرده برمی دارد که بخشی از داستانی که دوست داریم دربارۀ عاقل بودن به خودمان بگوییم نیستند. این‌طور نیست که اعترافاتی حاضر و آماده کند تا خودش را از مخمصه نجات دهد یا عجیب وغریب باشد، بلکه فقط این نکته را دریافته است که معقول بودن در همۀ اوقات انتظاری نامعقول است. تا حد ممکن پیشاپیش به دیگران هشدار می‌دهد که اگر دوروبر او باشند چه حالی خواهند داشت - و به محض ابراز عواطف خودش، فوراً بابت ضعف‌هایش عذرخواهی می‌کند. نقشه‌ای دقیق از دیوانه‌بازی‌هایش در اختیار دوستان و همنشینانش می‌گذارد؛ این تقریباً سخاوتمندانه‌ترین هدیه‌ای است که می‌توانیم به کسی که باید تحمل‌مان کند بدهیم. دیوانه‌های عاقلی که در میان ما حضور دارند دسته‌ای خاص از بیماران روانی نیستند: آنها جلوۀ تکامل یافته‌ترین امکانی هستند که انسان بالغ می‌تواند از آن برخوردار باشد.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://t.me/eudemonia/1533