‍از اندوه اندیشه بسازیم

سخنرانی حمیرا قادری نویسنده افغانستانی

#غم_بزرگ_را_تبدیل_کنید_به_کار_بزرگ

@environ_concerns
@eudemonia

همیشه خودت باش، مگر اینکه بتونی یه کرگدن باشی. در این صورت همیشه کرگدن باش!

#با_کرگدن_سفر_کن

@kargadanpub 🦏

فضیلت‌های اجتماعی به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۲۴
قیمت: ۴۵۰۰۰ تومان

فضیلت‌‌های اجتماعی دربارۀ مهارت‌ها، نگرش‌ها و رفتارهایی است که اگرچه ممکن است ساده به نظر بیایند و از فرط سادگی هیچ‌کجا تدریس نشوند، اما تصویر ما را در جمع می‌سازند و به ما در تعامل با دیگران هویت و تشخص می‌دهند؛ اینکه همدلی کنیم، به‌قدر کافی خودخواه باشیم، از خجالت سرخ شویم، دلنشین و فرزانه و قدرشناس باشیم، مهمانی دلپذیر باشیم، هدیه‌ای مناسب انتخاب کنیم، همیشه کمی دروغ بگوییم، با غریبه‌ای که اعصابمان را به هم می‌ریزد کنار بیاییم، آدمی کسل‌کننده نباشیم، معلمی خوب باشیم و به دیگران احساسی مثبت دربارۀ خودشان بدهیم. و البته که آزمون موفقیت در همۀ این مهارت‌ها نیز به‌اندازۀ کافی سختگیرانه و عجیب است: چالش گذراندن زمانی دلپذیر با کودکی که نمی‌شناسیمش؛ بچه‌ها بزرگ‌ترین آزمون تسلط آدمی بر فنون دلنشینی و مهربانی‌اند.


#نشر_کرگدن
#تازه‌های_نشر
#فضیلت‌های_اجتماعی
#آلن_دوباتن
#یاسر_پوراسماعیل
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مدرسه_زندگی
#فلسفه_کاربردی

@kargadanpub 🦏

#معرفی_کتاب: عصر جادوگران

انسان‌بودن یعنی بیماربودن؛ سرگذشت فکری چهار فیلسوف
دوران‌ساز

نوشتهٔ کاستیکا براداتان
ترجمهٔ علی کوچکی

🔹بی‌شک، کاسیرر بسیار معتدل بود. در داستان آیلنبرگر، او به‌وضوح «تنها شخصیت [از میان آن چهار تن] است که هیچ‌گاه دچار بحران روانی نشد. از این هم اطلاعی نداریم که او از انسداد ذهنی عمده یا دوره‌های افسردگی رنج برده باشد» اما شاید مشکل او همین بود. دیگران مشکلات خاص خودشان را داشتند که بعضی از آن مشکلات جدی بودند. بنیامین می‌توانست شخصیتی بسیار مشکل‌دار و ازخودراضی باشد. او مستعد ادواری از هرزگی بود، و وقت و پول زیادی را در روسپی‌خانه‌ها صرف می‌کرد و در نهایت هم، خانواده‌اش را رها کرد. او در فروپاشی‌های روانی دچار بود و اوقاتی هم به فکر خودکشی می‌افتاد (آخر کار هم با دست خود به زندگی‌اش پایان داد). ویتگنشتاین نسبت به او دست بالاتری نداشت، اما از افسردگی رنج می‌برد و دربارۀ همۀ مسائل مربوط به خودکشی خبره بود («می‌دانم که خودکشی همیشه کاری پلشت است»). این نابغۀ وینی وقتی هم مشغول تو سری زدن به دانش‌آموزانش نبود، «آمادۀ انفجار ناگهانی از خشم بود و می‌توانست به شدت کینه‌جو باشد». گاهی هم «فقط یک حرف بی‌جا یا یک تکه‌پرانی خنده‌دار می‌توانست به چند سال خصومت و در واقع، به قطع رابطه منجر شود». باید حواستان می‌بود که سربه‌سر ویتگنشتاین نگذارید یا حتی با او خیلی گرم نگیرید. اما در مورد هایدگر، اگر پیوستن او به نازی‌ها به اندازۀ کافی جنون‌آمیز نبوده باشد، [باید بدانیم که] در پایان جنگ، او خود را در یک کلینیک روانی بستری کرد و از فروپاشی روانی رنج می‌برد. با این حساب، چطور شد که این متفکران با چنین اختلالات روانی جدی و مشکلات رفتاری، چنین تأثیر عمیقی بر تاریخ بگذارند و آثار آنان از آزمون زمان سربلند بیرون آید، در حالی که محققی بسامان و معتدل همچون کاسیرر چنین بی‌رحمانه به ورطۀ فراموشی افتاده است؟

🔹شاید پاسخ پیش نافتای توماس مان باشد. در یکی از بحث‌ها با ستمبرینی، یسوعی داستان (نافتا) فواید بیماری را می‌ستاید و استدلال می‌کند که رنج بردن، پریشانی، این یا آن نوع اختلال، برای آنچه ما هستیم بنیادین و مهم است: «ساده بگویم، انسان بودن» همان «بیمار بودن» است. انسان «طبیعتی بیمارگون» دارد و بیماری اوست که او را به تمام معنی انسان می‌کند. هر که «در پی سلامت او برآید و بکوشد او را به صلح با طبیعت در آورد» چیزی جز این نمی‌خواهد که «انسانیت او را بزداید و او را به یک حیوان بدل کند». این البته تمام ماجرا نیست. به باور نافتا، فقط این نیست که ما جانورانی بیمار هستیم؛ [بلکه] بیماری کلید عظمت انسان است. همۀ دستاوردهای انسانی به لطف بیماری امکان‌پذیر شده‌اند؛ خلاقیت هم تابعی از آن است. «کرامت و شرافت انسان»، «در روح اوست و در بیماری‌اش». از این رو، او نتیجه می‌گیرد که «هر چه انسانی بیمارتر» باشد، «انسانیت او بیشتر» است. «نبوغ برآمده از بیماری انسانی‌تر است تا نبوغ ناشی از سلامت [روان]». اگر انسان‌ها تکامل یافته‌اند، تنها به این دلیل بوده که آن‌ها در رنج بوده‌اند. ترقی و پیشرفت «صرفاً وامدار بیماری است، یا به بیان بهتر، مدیون نبوغ خلاق» است که خود آن «با بیماربودن به یک معنا و مترادف است».

🔹کاسیرر در نامه‌ای به همسرش در ۱۹۲۷ نوشت: «من می‌توانم بی هیچ مشکلی، آنچه را که لازم می‌دانم، بیان کنم». این عبارت، البته تحسین‌برانگیز است، اما فقط در مورد کسی که هیچ‌گاه برای فرارفتن از مرزهای وجود خویش خطر نکرده باشد ـ برای رفتن به آن نواحی تاریک و حیرت‌برانگیز؛ آن‌جا که چیزها نام‌هایشان را از دست می‌دهند و بیماری غلیان می‌کند؛ آن‌جا که نیستی، چونان دردی استخوان‌سوز احساس می‌شود یا جنونی دیگر آغاز می‌شود. وقتی از آن نواحی بازمی‌گردید، البته اگر بازگردید، آنچه با خود به ارمغان می‌آورید، عمیقاً همۀ آن کسانی را که شاهد بازگشتتان بوده‌اند، متأثر می‌کند. آنان نیز به‌سختی خرد می‌شوند و به کلی بی سروسامان؛ و شما نیز هیچ‌گاه برای چنین کاری خود را نخواهید بخشید. اما دیگر برای آن‌ها دیر خواهد بود: آن‌ها آن شبح را به چشم دیده‌اند. بدین ترتیب است که نشانه‌ها و تأثیرات بر جای می‌مانند. ظاهراً کاسیرر هیچ‌گاه به آن سوی مرزها نرفت و در نتیجه، هیچ‌گاه بازگشتی هم به کار نبوده است.

@eudemonia
متن کامل:
https://tarjomaan.com/barresi_ketab/10026/#02

گر تو روزی راز این بازی بدانی...

@eudemonia

سه افسانۀ شادکامی - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #شادکامی

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

🎊🎊 تجدیدچاپ شد (چاپ دوازدهم)
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

هنر ظریف بی‌خیالی
رویکردی نامتعارف به خوب زیستن
مارک منسون/ رشید جعفرپور
مجموعۀ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
چاپ اول: زمستان ۱۳۹۷/ چاپ دوازدهم: زمستان ۱۳۹۹
تعداد صفحه: ۲۲۴
قیمت: ۴۵۰۰۰ تومان

مارک منسون، نویسندۀ کتاب، تلاش می‌کند از طریق مواجهه‌ای صادقانه با ترس‌ها، مشکلات و انتظاراتمان و همچنین با به چالش کشیدن مفاهیمی مانند شادکامی، امید و مرگ، و از خلال داستان‌هایی جذاب که بعضی‌شان از زندگی شخصی‌اش نشئت گرفته‌اند، دیدگاهی جدید به خواننده منتقل کند که همانند عینک عمل می‌کند. همانطور که عینک تفاوتی در واقعیت بیرونی ایجاد نمی‌کند و تنها باعث می‌شود شما واقعیت بیرونی را بهتر ببینید، آموزه‌های این کتاب هم تلاشی است برای بهتر دیدن زندگی، تلاشی در جهت بیرون کشیدن معنای شادکامی از دل واقعیاتی که گاه تلخ و دل‌گزا است. به باور منسون، انسان‌ها ضعیف و محدودند و رنج عنصر جدایی‌ناپذیر زندگی است. او ما را فرامی‌خواند این محدودیت‌ها را بشناسیم و آنها را بپذیریم.
هنر ظریف بی‌خیالی رتبۀ نخست را در کتاب‌های پرفروش نشریۀ نیویورک تایمز داشته و در یک سال بیش از سه میلیون نسخۀ آن به فروش رسیده و به بیش از بیست‌وپنج زبان دنیا ترجمه شده است.

#نشر_کرگدن
#تجدید_چاپ
#هنر_ظریف_بی‌خیالی
#مارک_منسون
#رشید_جعفرپور
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
@kargadanpub 🦏

این خرس پس از ۲۰ سال از باغ‌ وحشی در رومانی در طبیعت رها شده
او از زندان بیرون آمده اما زندان از او بیرون نیامده.

#حق_حیوان_خطای_انسان

ویدئو و توضیح از کانال روزمرگی‌های یک محیط‌بان

@mohitbani
@eudemonia

دوست داشتن خود
ترجمهٔ حمیده بحرینی

بخش نخست:
صدای درون

بخشی از کتاب هفت مهارت عاطفی
از مجموعۀ «خوب زیستن»
ویراستار و دبیر مجموعه: بابک عباسی

#در_دست_آماده‌سازی در نشر کرگدن

🔹جایی در ساحت روان ما، که دقیقاً نمی‌دانیم کجاست، یک قاضی نشسته است. او کارهای‌ ما را زیر نظر می‌گیرد وبه نحوۀ انجامش نظارت دارد، تاثیر کارمان را بر دیگران می‌سنجد، موفقیت و شکست‌مان را پیگیری می‌کند و بعد آخرسرحکم صادر می‌کند. این داوری‌ها به خاطراین اهمیت دارد که رنگ خود را به تمام حس‌های ما می‌زند: میزان اعتماد و دلسوزی‌مان را نسبت به خود تعیین می‌کند و باعث می‌شود احساس کنیم ارزشمندیم یا برعکس موجودی هستیم که ارزش زیستن ندارد. این قاضی مسئول همان چیزی است که عزت‌ نفس می‌نامیم.

🔹حکم این قاضی کمابیش مهرآمیز و شورمندانه است. اما بر اساس هیچ قانون نوشته شده یا آیین‌نامۀ خاصی صادر نمی‌شود. ممکن است دو فرد کار واحدی انجام داده باشند ولی عزت ‌نفسی که کسب می‌کنند در دو سطح کاملاً متفاوت باشد. برخی از این داوری‌ها کاملاً قادرند از ما چهره‌ای ذاتاً سرخوش و سبکبال، گرم و قدرشناس و سخاوتمند بسازند؛ در حالی‌ که دیگر داوری‌ها ما را ترغیب می‌کنند شدیداً نقاد، یا در اغلب موارد ناامید و گاه تا حدی نفرت‌انگیز باشیم.

🔹به سادگی می‌توان ردّ این صدای قضاوت‌گردرونی را گرفت: این صدای همان کسانی است که بیرون از ما بوده‌اند و اکنون جایی درون ما نشسته اند. ما طنین صداهای حاکی از تحقیر، بی‌تفاوتی، یا خیرخواهی و مهربان و گرمی را که در طول سال‌های شکل‌گیری وجودمان شنیده‌ایم جذب می‌کنیم. گویا در سرِ ما فضایی غارمانند وجود دارد که پژواک این صداها در آن طنین‌انداز می‌شود. صداهایی که گاه مثبت اند و به نرمی تشویق‌مان می‌کنند ادامه دهیم و دلگرم‌مان می‌کنند که چیزی تا پایان خط نمانده است: «ادامه بده، چیزی نمانده است، ادامه بده». اما بیشتر وقت‌ها این صدای درونی اصلاً خوشایند نیست. حاکی از سرخوردگی و تنبیه است یا آکنده از ترس و تحقیر. این صدا گاه اصلاً نمایندهً بهترین بینش‌های ما یا بالغانه‌ترین توانایی‌هایمان نیست. صدایی که در درون خود می‌شنویم این است: «تو حال‌به‌هم‌‌زنی، با کسی مثل تو همه چیز افتضاح می‌شود».

🔹این صدای درونی اول بیرون ازماست، بعد آهسته بی‌آنکه متوجه شویم به درون ما می‌خزد و از آن ِما می‌شود. ما صدای مهربان و ملایم مراقبان اولیه‌مان را به درون خود می‌کشیم، همان کسانی که نقطه‌ضعف‌های‌ ما را با دیدۀ اغماض می‌نگرند و ما را با القاب نیکو خطاب می‌کنند. از آن طرف صدای دیگری هم می‌تواند باشد که از آنِ پدر و مادریِ به ستوه آمده یا عصبانی است؛ یا تهدیدها و چشم‌غُرّه رفتن‌های خواهر و برادر بزرگ‌تری است که می‌خواسته‌اند از ما زهرچشم بگیرند؛ یا حرف‌های بچه قلدر مدرسه یا معلمی که ظاهراً به هیچ‌ چیز راضی نمی‌شود.

🔹ما همۀ این صداها را به درون خود برده‌ایم، در آن برهۀ زمانی زندگی‌مان خیال می‌کرده‌ایم کار دیگری نمی‌توانیم بکنیم و تاب مقاومت در برابرش را نداریم. اقتدار آنان در آن دوره باعث شد پیام‌هایی که به ما می‌دادند بارها و بارها در ذهن‌مان تکرار شود و در میان افکار ما ـ چه خوب و چه بد ـ جا خوش کند و ماندگار شود.

@eudemonia

https://bit.ly/3sorkuj

▫️▫️خیالِ ناممکنِ جلوزدن از خود


اغلب ما می‌خواهیم از خودمان جلو بزنیم امّا تقریباً هیچ کداممان نمی‌توانیم این کار را بکنیم. ممکن است در کوتاه مدّت چند قدمی خودمان را پشت سر بگذاریم، امّا دیر یا زود، دست می‌اندازیم، یقه خودمان را می گیریم و پس می‌کشیم به همان جایی که می‌توانیم با قدم‌ها و سرعت خودمان برویم؛ به همان جایی که هستیم و توان فهم، هضم و تحمّلش را داریم. مثلاً دوست داریم باهوش‌تر، پرکارتر، توانمندتر و خلّاق‌تر از آن چیزی باشیم که در حال حاضر هستیم یا کاری بکنیم بزرگتر، مهمتر و ارزشمندتر از آن چیزی که با تنشِ قابل‌تحمّل از پسِ انجامش برمی‌آئیم. گاهی در موردش حرف می‌زنیم، گاهی انجامش می‌دهیم، گاهی حتی خوب هم پیش می‌رویم. امّا چون هنوز چیزهایی در درونمان آماده نیست، پس می‌کشیم، خسته می‌شویم، رها می‌کنیم و می‌برّیم. اینجاست که در کارِ خودمان می‌مانیم که چطور خراب شد، چطور خرابش کردم یا چطور نرسیدم؟ مسئله این است که در این جلو زدن، با خودمان آشتی نبودیم. اندازه قدم‌ها، ضربان قلب و تعداد نفس‌هایمان را به رسمیت نشناخته بودیم. قصد داشتیم با سرعتی بیش از توانمان بدویم. امّا نمی‌شود. همیشه این‎‌جور وقت‌ها چیزی در درونمان مقا.مت می‌کند و پس می‌‎کشد. چه چیزی؟ شاید اسمش را بشود گذاشت خودِ واقعی، خودِ فعلی، خود مراقب، خودِ ترسیده، خودِ ضعیف‌تر یا هر چیز دیگری. هرچه که هست، این خود، دست می‌اندازد یقه ما را می‌گیرد و برمان می‌گرداند چند قدم عقب‌تر؛ جایی که در آن زور نمی‌زنیم، نمی‌ترسیم و می‌توانیم قدم برداریم و از پا نیفتیم. حرفم این نیست که رؤیا نبینیم و چیزهای تازه نخواهیم. می‌گویم آدم باید با خودش آشتی باشد و رؤیا ببیند. نه اینکه با ذهن دیگران، با ذهنِ کودکی و نوجوانی‌اش یا برای حل یک بار برای همیشۀ مشکلات، رؤیا ببیند و مدام نیمه‌کاره و خسته بماند.

#محمود_مقدسی
@TheWorldasISee

📢 حراج عدالت

◀️ تدوینگر نیستم اما این دو فیلم که در یک روز منتشر شدند را کنار هم گذاشتم تا گسل طبقاتی که روی آن زندگی می‌کنیم را عریان‌تر ببینیم. در سویی جنگ میلیاردی برای خرید تابلو به راه افتاده و در گوشه‌ای از شهر مشهد مردم پول خرید قرصی نان را ندارند. این است «حراج عدالت» / آرش هاشمی

✅اهل قلم و فرهنگ:
👉🆔 @ahleghalamvafarhang

دوست داشتن خود
ترجمهٔ حمیده بحرینی

بخش دوم:
چرا صداهای درون مهم است؟

بخشی از کتاب هفت مهارت عاطفی
از مجموعۀ «خوب زیستن»
ویراستار و دبیر مجموعه: بابک عباسی

#در_دست_آماده‌سازی در نشر کرگدن

🔹تمرین: صداهای درونی را وارسی کنیم

بیایید صداهای درونی را مثل جمله‌ای در نظر بگیریم که می‌خواهیم کامل‌اش کنیم:

ـ‌ وقتی کار احمقانه‌ای انجام می‌دهم معمولاً به خود می‌گویم …

ـ وقتی موفق می‌شوم، معمولاً به خودم می‌گویم …

ـ وقتی تنبلی‌ام گل می‌کند، صدایی در درونم می‌گوید …

ـ وقتی فکر می‌کنم نیاز جنسی دارم، صدای درونم می‌گوید …

ـ وقتی از دست کسی عصبانی می‌شوم، صدای درونم می‌گوید …

آیا آن قاضی درون تذکری مهربانانه می‌دهد، یا لحنی تنبیهی دارد؟

در این پرسش‌ها ردّ صداهای درونی را بگیرید تا ببینید به کدام صدای بیرونی می‌رسید (نام‌شان را ذکر کنید)


چرا صداهای درون اهمیت دارد؟

🔹در طول زندگی بسیار مهم است که چقدر خودمان را دوست بداریم. شاید وسوسه‌ شویم و با خود بگوییم اگر بر خودم سخت بگیرم دردآور است ولی پایان خوشی خواهد داشت. تازیانه‌ای که بر خودم می‌زنم می‌تواند همچون تدبیری نجات‌بخش مرا از خطر زیاده‌روی و ازخودراضی بودن بازدارد. اما خطر دیگری به همین اندازه، اگر نگوییم بیشتر، ما را تهدید می‌کند: این که هرگز نتوانیم برای مصیبت‌های خودمان دل بسوزانیم؛ یأس، اضطراب و خودکشی اصلاً خطرهای کوچک و بی‌اهمیتی نیستند.

🔹دوست نداشتنِ خود رنجورمان می‌کند و امکان ارتباط‌های رمانتیک را تقریباً ناممکن؛ زیرا یکی از نیازهای اساسی در این نوع ارتباط‌ها توانایی پذیرفتن عشق دیگری است که حاصل میزانی خودباوری و عطوفت نسبت به خود است که طی سال‌ها و به‌ ویژه در سال‌های کودکی ساخته می‌شود. میراث گذشتگان برای ما باید این احساس باشد که اساساً خودمان سزاوار عشق‌ایم نه این که احمقانه معتقد باشیم عشق صرفاً واکنشی است به عواطفی که بعد از این شریک زندگی مان به ما ابراز خواهد کرد. اگر این مقدار خوددوستی وجود نداشته باشد، همواره مهربانی دیگران را انحرافی یا تقلبی و غیراصیل تعبیر می‌کنیم، یا حتی ممکن است آن را توهینی عجیب‌غریب بدانیم؛ زیرا ارزیابی ما از ارتباطی که خود را شایستۀ دریافت آن می‌دانیم آن‌قدر متفاوت است که فکر می‌کنیم کسی نمی تواند ما را درک کند. آخر قصه هم این است که از سر ِیأس و به نحوی خودویرانگر‌ ـ ولو ناآگاهانه ـ به عشق نامأنوس و تحمل‌ناکردنی کسی رضا می دهیم که هیچ سرنخی از وجود ما ندارد.

🔹از آن‌طرف هم خوب می‌دانیم کسانی که زیادی خود را قبول دارند چه خطراتی به وجود می‌آورند. این که بگوییم منظوراز دوست داشتن خود این است که «فرد عاشق خودش است» دستِ‌کم گرفتن و کوچک شمردن ماجرا است. در این معنا دوست داشتن خود را با خود‌شیفتگی، غرور و خود‌خواهی و کوری در برابر خواسته‌های دیگران پیوند زده‌ایم.

🔹در واقع آن چه می گوییم عمدتاً در جهت خلاف این مسیر است که فردی غیرمنصفانه و عمیقاً تمایل داشته باشد با خودش دشمنی کند؛ عادت کرده باشد تک‌ تک ناکامی‌هایش را فهرست کند، ‌نتواند حماقت‌هایش را ببخشد و به هر کس که از قضا نظر مساعدی دربارۀ او داشته باشد شک کند. اگر کسی با ما همین رفتاری را داشته باشد که خودمان با خودمان داریم، احتمالاً او را ستمگری نفرت‌انگیز می‌دانیم.

🔹روی هم رفته این که دوست‌مان نداشته باشند یا ما را نادیده بگیرند به نظرمان خیلی طبیعی و بنابراین به شدت ناراحت کننده می آید. در جستجوی شریکی هستیم که لطف کند و دربارۀ ما تصوری بهتر از آنچه خودمان دربارۀ خودمان داریم نداشته باشد! درست است که احساس تحقیر شدن لزوماً خوشایند نیست اما دستِ‌کم احساسی آشناست و به معنایی به‌حق هم به نظرمان می‌رسد. اگر نه از سر فروتنی اما حقیقتاً متقاعد شده‌ایم که دوست‌داشتنی بودن و دریافت محبت ازدیگران دقیقاً مثل این است که برای موفقیت و دستاوردی که هرگز به آن نائل نشده‌ایم جایزه‌ای بگیریم. و از بخت بد عاشق آدمی می‌شویم ازخود بیزار که باید به خودش دل و جرآت بدهد و آماده شنیدن بد و بیراه‌هایی شود که به خاطر تملق‌ گفتن‌هایش نصیب‌‌اش شده است. به نظرمان می آید کسی که نسبت به آدمی مثل ما علاقه و شور و هیجان نشان دهد قاعدتاً باید مشکلی داشته باشد!

🔹بدون داشتن حد متعادلی دوست داشتن خود، هر نوع رفتار مثبت دیگران را پس می‌زنیم: چه پیشنهاد دوستی باشد، چه ارتقای شغلی و چه تعریف و تحسین؛ همۀ این‌ها زنگ خطری را در درون ما به صدا درمی‌آورد. در مصاحبۀ کاری دست‌پاچه می‌شویم، فرصت‌های شغلی را با خرابکاری عمدی از دست می‌دهیم و آنقدر دوروبرمان را با دوستان ناجور و بی‌ادب پر می‌کنیم تا تیرمان به هدف بخورد و ارزیابی‌های درونی از خودمان دوباره مهرتأییدی هم از واقعیت‌های بیرونی دریافت کند.

@eudemonia
نقاشی از واسیلی کاندینسکی
https://bit.ly/2LPKngN

دوست داشتن خود
ترجمهٔ حمیده بحرینی

بخش سوم و پایانی:
چگونه صداهای درون را تغییر دهیم؟

از کتاب هفت مهارت عاطفی
از مجموعۀ «خوب زیستن»
ویراستار و دبیر مجموعه: بابک عباسی

#در_دست_آماده‌سازی در نشر کرگدن


🔹آدم شاید با این حرف‌ها وسوسه‌ شود بگوید پس اصلاً بهتر است دربارۀ خودمان و کاری‌هایی که انجام می دهیم داوری نکنیم. باید خودمان را همان‌طور که هستیم بپذیریم و دوست بداریم. اما این‌ درست نیست، کاری که باید انجام بدهیم این است که برای خودمان روشن کنیم که صدای خوب درونی بیشتر شبیه صدای یک قاضی محترم و خوب است و دقیقاً همان قدر اهمیت دارد؛ ما در درون نیاز به صدای کسی داریم که خوب و بد را از هم جدا کند و در عین‌حال همواره باگذشت و منصف باشد و درک درست و دقیقی از رخدادها داشته باشد و در هنگام بروز مشکل به دادمان برسد. این درست نیست که دست از داوری برداریم، اتفاقاً باید این را بیاموزیم که چگونه دربارۀ خودمان بهتر قضاوت کنیم.

🔹بخشی از آنچه باعث بهبود داوری‌ها می‌شود به این بستگی دارد که هشیارانه و آگاهانه یاد بگیریم به شیوه‌ای دیگر با خودمان حرف بزنیم، یعنی یاد بگیریم خود را در معرض شنیدن صداهای بهتر قرار دهیم. باید صداهای به اندازۀ کافی کارساز و مهربان‌ را به قدری بشنویم تا در مواجهه با مسئله‌های بغرنج، مثل واکنش‌های عادی و طبیعی خودمان باشند و دست آخر جزئی از افکار خودمان شوند.

🔹یک راهش این است که آن صدای خوبی را که در گذشتۀ خود داشته‌ایم بازیابی کنیم و مجال بیشتری برایش فراهم آوریم. مثلاً شاید در گذشته مادربزرگ یا عمۀ مهربانی داشته‌ایم که زود طرف ما را می گرفت و با کلماتی استادانه به ما قوت قلب می‌داد. اگر مثلاً موقع خوردن آب‌پرتقال کمی از آن این طرف و آن طرف می‌پاشید به ما یادآوری می‌کرد که این اتفاق ممکن است برای هر کسی پیش بیاید و تعریف می کرد که مثلاً خودش هم هفتۀ پیش فنجان قهوه از دست‌ش افتاده و قهوه روی کاناپه ریخته است. آنان به جای استفاده از لحن تنبیهی و منتقدانه با بیانی آرام و حاکی از درک موقعیت کوتاهی‌های‌مان را به ما گوشزد می‌کردند. می‌توانیم به جای آن که منتظر بمانیم فی البداهه این افکار و صداهای خوب به ذهن‌مان خطور کند (که خیلی هم کم پیش می‌آید)، بر این روش‌های مهربانانه و حمایت‌گر تمرکز کنیم و تمرین کنیم دائماً از آن استفاده کنیم و آگاهانه باعث تقویت و رشدش شویم. وقتی اوضاع بر وفق مرادمان پیش نمی‌رود، می‌توانیم از خودمان بپرسیم که اگر مادربزرگ الان اینجا بود چه می‌گفت، آن‌وقت خودمان آن جمله‌های تسلی‌بخش را تکرار کنیم که به احتمال قوی انتظار داشتیم (وچقدر هم دلمان می‌خواست) از او بشنویم.

🔹از قدیم‌الایام ادیان کوشیده‌اند به چنین وظیفه‌ای عمل کنند و چنین صداهای خطاپوش و مهربانی را به کمک ما بفرستند. صدای چهره‌های مهربان و غالباً مادرانه‌ای که ادیان ارائه داده‌اند به درون ما راه پیدا کرده است و ماندگار شده است. مثلاً بودائیان الهه‌ای دارند به ‌نام گوان ‌یین او الهۀ اطمینان‌بخش و دلگرم‌کننده است، کمی شبیه مریم باکره در میان مسیحیان، که صدای مضطّرین را می‌شنود، از روی شفقت به ملاقات‌شان می‌رود و به آنان نیرویی تازه می بخشد تا از پس سختی های زندگی برآیند.از تعالیم او تلویحاً درمی‌یابیم که محبوب بودن و موفق بودن دو چیز متفاوت است. او می‌گوید تو شایستۀ شفقت و مهری نه به خاطر آن که کاری را به بهترین نحو انجام می‌دهی، بلکه فقط به خاطر آن که هستی. نباید دستاورد و موفقیت سکۀ رایج مهربانی‌ها باشد. معمولاً ریشۀ اضطراب‌های شدید فقط ترس از ناکامی‌ و شکست‌ نیست؛ بلکه به خاطر این فکر فتنه‌انگیز است که ناکامی‌ها یعنی این که ما مستحق تمسخریم و باید به حال خود رها شویم. پس وقتی در ذهن خطر افتضاح‌سازی‌های عاطفی افزایش می‌یابد بهتر است بنشینیم و ببینیم عملاً چه راه‌حل‌هایی پیش روی‌ ماست و چه می‌توانیم بکنیم.




@eudemonia
نقاشی از ویلیام بوگرو، آواز فرشتگان 1881
https://bit.ly/3iEDsTz

«کسی که از یک تراژدی جان سالم به در برده یقیناً قهرمان آن نبوده است.»

@eudemonia

مرا سفر به کجا می‌برد؟
کجا نشان قدم ناتمام خواهد ماند،
و بند کفش به انگشت‌های نرم فراغت
گشود خواهد شد؟

(سهراب سپهری)

@eudemonia

آیا زندگی بدون درد را انتخاب می‌کنید؟
#فلسفه‌ورزی، #فلسفه_اخلاق، #لذت‌گرایی، #TedEd

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂