زیرا که مردگان این سال عاشق‌ترین زندگان بودند

نوروز سال ۱۳۶۵
صد کیلومتری بصره
(عکس از پاولوفسکی)

#به_یاد_آر

@eudemonia

گفتار چهل و چهارم

چنین استنتاج‌هایی صحیح نیست: «من ثروتمندترم، پس از تو برترم.» «من از تو سخنورترم، پس آدم بهتری هستم.»

استنتاج‌های صحیح این‌هاست: «من ثروتمندترم، پس دارایی‌ام برتر از دارایی توست.» «من از تو سخنورترم، پس طرز بیان من از طرز بیان تو بهتر است.»

آخر، تو نه دارایی‌ات هستی نه طرز بیانت.

اپیکتتوس، گفتارها، ترجمهٔ ب. ع (بر اساس دو ترجمۀ انگلیسی رابین هارد و رابرت دابین)

@eudemonia

لورا وندرکم در این سخنرانی دوازده دقیقه‌ای استدلال می‌کند که همهٔ ما برای کارهای مهم‌مان در سه حوزۀ شغل، خود، و روابط وقت کافی داریم.

#قول_و_قرارهای_سال_جدید

@eudemonia

«اگر بتوانی یک روز بعدازظهر کاملاً بیکاری را کاملاً به بیکاری بگذرانی یاد گرفته‌ای که چگونه زندگی کنی.»
لین یوُتآنگ فیلسوف، مخترع و نویسنده‌ی چینی
Lin Yutang
عکس: ایروینگ پِن
Irving Penn
انتشارات آنگاه
@angahbooks

در برابر حمله‌های هراس و اضطراب (panic attacks) چه می‌توان کرد.

از ویدئوهای مدرسۀ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia

فلسفه، میانسالی و بیهودگی

#مرور_کتاب
Midlife: A Philosophical Guide

🔹آسیب‌شناسی بیهودگی در میانسالی را در اینجا می‌توانیم ببینیم: هر وقت یک پروژه را به اتمام می‌رسانیم، از زندگی ما ناپدید می‌شود، و مجبوریم دنبال پروژه‌ای جدید بگردیم تا به زندگی‌مان معنا بدهد. چطور می‌توانیم از این تردمیل خلاص شویم؟ بصیرتی که ستیا عرضه می‌کند یادآور این نکته است که همۀ فعالیت‌ها غایتمند نیستند. فعالیت‌های ناغایتمند بنا نیست هیچ وضعیتی را به اتمام برسانند. گاهی اوقات من دخترم را پیاده به مدرسه می‌رسانم. اما من و دخترم می‌توانیم برای پیاده‌روی هم بیرون برویم، که هیچ هدف دیگری به‌جز خود پیاده‌روی ندارد. فعالیت‌های ناغایتمند را هرگز نمی‌توان به اتمام رساند: در پیاده‌رویِ صرف، هدف ما رسیدن به جای خاصی نیست؛ قدم‌زدن فقط برای قدم‌زدن انجام می‌شود. فعالیت‌های ناغایتمند نسبت به چرخۀ اتمام‌یافتن و ناپدیدشدن، که وجه مشخصۀ فعالیت‌های غایتمند است، عایق‌بندی شده‌اند.

🔹پس آن راهنمایی همین است؟ برویم پیاده‌روی؟ مختصر اینکه، بله. هرچند صورت‌بندی کلی‌ترش این است که در اکنون زندگی کن، چیزهای ناغایتمند را تعقیب کن. این پاسخ همان‌قدر بی‌مزه است که فلسفه پیچیده است، اما باز هم قطعاً راهنمایی بسیار خوبی است. و با توجه به اینکه فیلسوفان مکرراً گفته‌اند کاری که ما می‌کنیم بسیار بیشتر از آن چیزی است که بسیاری احساس کرده‌اند قادر به انجام آن هستیم، راهنمایی پیاده‌روی ستیا را باید قدر دانست. کتاب او یادآور این نکته است که فلسفه، در بهترین حالت، هم می‌تواند حکیمانه باشد و هم انسانی.

@eudemonia

متن کامل:
https://tarjomaan.com/barresi_ketab/9199/

سرنوشت را باید از سر نوشت
شاید این بار کمی بهتر نوشت

عاشقی را غرق در باور نوشت
غصه‌ها را قصه‌ای دیگر نوشت


گل بکارید
از دل گِل گُل برآرید

در زمستان
در بهاران
زیر باران
گل بکارید


گر بخواهیم، گر نخواهیم
باغبان روزگاریم

@eudemonia

در راه است (۴) ...

اختلاف‌نظر
برایان فرانسیس/ غزاله حجتی
مجموعۀ «معرفت‌شناسی معاصر»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تاریخ انتشار: بهار ۱۴۰۰/ ناشر: کرگدن

برخی معتقدند اختلاف‌نظر خوب است. موجب می‌شود از چشم دیگران به موضوعی نگاه کنیم و جنبه‌های متفاوت آن را ببینیم و ارزیابی کنیم. برخی دیگر با این نظر مخالف‌اند و ترجیح می‌دهند مواضع خودشان را در قبال موضوعات گوناگون حفظ کنند. عده‌ای می‌گویند مواجهۀ درست با اختلاف‌نظر ظرفیت وجودی انسان را برای رواداری و پذیرش «دیگری» افزایش می‌دهد و عمق می‌بخشد. برخی دیگر اما با این نظر مخالف‌اند و می‌گویند قرار گرفتن در موقعیت‌ها و روابطی که به اختلاف‌نظر دامن می‎زند می‌تواند تنش‌زا باشد. گاهی حتی آدم‌ها دربارۀ اختلاف‌نظر با خودشان اختلاف پیدا می‌کنند؛ به این معنا که گاهی وجود اختلاف‌نظر را مثبت ارزیابی می‌کنند و از مواجهه با آن نمی‌گریزند و در موقعیتی دیگر ترجیح می‌دهند از آن اجتناب کنند یا صرفاً موضع خودشان را داشته باشند.
اختلاف‌نظر از موضوعات اجتناب‌ناپذیر زندگی ما است؛ به‌ویژه در جهان دوگانۀ امروز. از یک سو، پیشرفت تکنولوژی و گسترش ارتباطات مرزها و فاصله‌ها را کمرنگ کرده و امکانی برای نزدیکی بیشتر در اختیار انسان گذاشته است. اما از سوی دیگر، همین توسعۀ تکنولوژی و ارتباطات تکثرگرایی را جایگزین چهارچوب‌های سامان‌بخش کهن کرده و عملاً امکانی فراهم آورده است تا انبوه نظراتی که پیش‌تر ذیل صورت‌بندی‌های اجتماعیِ ناشی از کلان‌روایت‌ها شکل می‌گرفت و ابراز می‌شد، مجالی برای مستقل شدن، پلورالیزه شدن و ابراز سریع‌تر و گسترده‌تر بیابد؛ چه‌بسا تکثرگرایی به وجود اختلاف‌نظر در جهان امروز دامن زده است.
برایان فرانسیس ازجمله فیلسوفانی است که ضرورت پرداختن به موضوع اختلاف‌نظر را در جهان امروز به‌خوبی درک کرده و در کتاب اختلاف‌نظر آن را از چند حیث بررسی کرده است. کتاب دو بخش اصلی دارد. در بخش نخست، مقدمات بحث طرح شده است. مهم‌ترین کاری که شما باید در این بخش بکنید این است که فهم عمیقی به دست آورید از مهم‌ترین پرسش‌هایی که ممکن است دربارۀ اختلاف‌نظر مطرح شـود. با دسـت یافتن به این فهم، در بخش دوم، برای پاسخ دادن به این پرسش که تحـت چه شـرایطی هنگام مواجه شـدن بـا اختلاف‌نظر در حفظ باورهایـتان معقـول رفتـار می‌کنید، در موضع خوبی خواهید بود.
اختلاف‌نظر به‌زودی با ترجمۀ خوب غزاله حجتی منتشر خواهد شد و در اختیار علاقه‌مندان قرار خواهد گرفت.

- تحریریۀ نشر کرگدن -

#نشر_کرگدن
#در_دست_انتشار
#اختلاف‌نظر
#برایان_فرانسیس
#غزاله_حجتی
#مجموعه_معرفت‌شناسی_معاصر
#بابک_عباسی
#معرفت‌شناسی_نظری
#معرفت‌شناسی_کاربردی

@kargadanpub 🦏

شعر چگونه می‌تواند ما را خردمندتر کند.

دربارۀ ماتسو باشو و حکمت وابی-سابی در شعر هایکو

از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia

🍃 مقدمه مصطفی ملکیان بر کتاب سیاست شادکامی
«همه‌چیز برایِ انسان، حتّی سیاست»

🔅تا آن‌جا که من اطّلاع دارم، کتابِ The Politics of Happiness: What Government Can Learn from the New Research on Well-being، نوشته‌یِ Derek Curtis Bok، که اکنون ترجمه‌یِ نیکویِ فارسیِ آن، به قلمِ نرگس سلحشور، زیرِ عنوانِ سیاستِ شادکامی: آن‌چه حکومت میتواند از تحقیقاتِ جدید دربابِ بهروزی بیاموزد، نشر یافته‌است، نه فقط نخستین نوشته‌ با این عنوان، بل، نخستین نوشته با این موضوع است که در غرب منتشر شده است.

🔅این کتاب، در واقع، شاملِ یک توصیه است و یک گزارشِ تحقیقات. توصیه این است که حکومتها باید فرآیندِ حکومت و نیز رفتارهایِ حکومتی را معطوف به فرآورده‌ای، به نامِ ”شادکامی شهروندان‟ کنند و، بنابراین، در مقامِ داوری دربابِ موفّقیّت/شکست یا خوبی/بدیِ یک نظامِ حکومتی و دربابِ مقایسه‌یِ نظامهایِ حکومتی با یک‌دیگر، ملاک، معیار، سنجه، و میزان باید وسعت و عمقِ شادکامیِ شهروندان باشد. گزارشِ تحقیقاتِ تجربی، میدانی، و آماریِ انجام‌گرفته، نیز، عبارت است از این که شادکامیِ شهروندانِ هر حکومت یا جامعه‌ای به هفت عاملِ مهمّ بستگیِ تمام دارد، به نحوی که میتوان این شادکامی را تابعی از این هفت متغیّر قلم‌داد کرد.

🔅این هفت عامل عبارت اند از: ۱) خُلق‌وخویِ موروثیِ هرکس؛ ۲) ازدواج: در تقابل با تجرّد، از دست دادنِ همسر، متارکه با همسر، و زندگیِ مشترک امّا نه با ازدواجِ رسمی؛ ۳) داشتنِ روابطِ اجتماعی، مانندِ دوستی و همنشینی، مشارکت در گروههایِ اجتماعی، و انجام دادنِ کارهایِ خیریّه و رایگان‌بخشانه؛ ۴) داشتنِ رضایتِ شغلی-حرفه‌ای، در تقابل با نداشتنِ رضایت از شغل و حرفه‌یِ خود و از دست دادنِ شغل و حرفه، اعمّ از این که این از دست دادنِ شغل و حرفه ناشی از اخراجِ دسته‌جمعیِ گروهی از شاغلان به کار، از جمله آن شهروندِ خاصّ، باشد (به اصطلاحِ نادرستِ رایج، ناشی از تعدیلِ نیروها) یا ناشی از اخراجِ فقط همان شهروند، به علّتی خاص؛ ۵) تلقّیِ خودِ شخص از چند و چونِ سلامتِ جسمانی و بدنیِ خود، در تقابل با تلقّیی که پزشکان از این امر دارند؛ ۶) داشتنِ ایمانِ دینی و مذهبی یا، لااقلّ، داشتنِ آرمانی شخصی که کمابیش به اندازه‌یِ ایمانِ دینی و مذهبی به آدمی قُوت و قُوَّتِ ذهنی و روانی بدهد، مانندِ آرمانِ آشتی و دوستی با محیطِ زیست و آرمانِ ساده‌زیستیِ خودخواسته؛ و ۷) داشتِن نظامِ حکومتیِ مردم‌سالار، ملتزم و متعهّد به آزادیهایِ سیاسی، اقتصادی، و فرهنگی و اجتماعیِ شهروندان، کاملاً پای‌بند به قانونِ اساسی و سایرِ قوانینِ کشور، کارآمد و مشکل‌گشا، دارایِ کمترین میزانِ خشونت‌ورزی، دارایِ کمترین میزانِ فساد، برخوردار از اعتمادِ کاملِ شهروندان (مخصوصاً پلیس و قوّه‌یِ قضائیّه)، و مسؤولیّت‌پذیر و پاسخ‌گو. البتّه، هر یک از این هفت عامل قیود و شروط و حدود و ثغور ای دارند که تفصیل و شرحِ آنها در فصولِ کتاب آمده است.

🌐 مطالعه‌ی متن کامل

🌾 @Sedanet
🌾 @Mostafamalekian

عشقی که با درد ملاقات می‌کند تبدیل به شفقت می‌شود.
عشقی که با شادی ملاقات می‌کند تبدیل به سرور می‌شود.
@mindfulliving

‍ 🔸زادروز آندره #تارکوفسکی است. من مخالف این هستم که انسانی، آرزو کند، کس دیگری باشد چون عمیقا معتقدم در هر انسان، چیز خارق‌‌العاده‌ای است که‌مختص اوست و خارق‌العاده‌ها کسانی هستند که این چیز خارق‌العاده را در خود یافته‌‌اند، به تقلا یا اتفاقی. با این‌حال در‌مورد یک نفر دلم می‌خواهد دست از مخالفتم بردارم و‌آن « آندره تارکوفسکی» است. گاهی ابلهانه فکر می‌کنم این کارگردان بزرگ همه چیزهایی که من می‌توانستم راوی آن باشم را از من دزدیده است! این صحنه از «سولاریس» را ببینید. تا حالا در قاب گذشته، در قاب یک چهره، در قاب یک چشم، خیره شده‌اید؟

اصلا دیده‌اید کسی سه قاب را اینقدر موجز قاب‌بندی کند؟ آدم‌های توی عکس‌های گذشته، مخصوصا آنها که در دوربین و حالا در تو چشم دوخته‌اند، شبیه قدیسانی هستند که نگاه توام‌ با پرسش و ترحم را بر تو و گناهت انداخته‌اند. انگار چیزی از تو می‌پرسند. انگار از تو می‌خواهند که « فاصله» و «جدایی» را برایشان تعریف کنی تا بعد بدون اینکه حرفی بزنند با آن چشم‌های ژوکوند طور خود شمای متهم به «ادامه‌دادنِ بدون آنهای زمان‌و‌زمانه» را شرمنده کنند. جمله درهمی گفتم؟ می‌دانم. چیزهایی که تارکوفسکی نشان می‌دهد چیزهایی است که کلمات و جملات برای بیانش الکن‌اند.

آدم‌های توی عکس انگار طاغیان جاودان سرزمینی هستند که فراموشی روزی هزاربار بر تخت سلطنتش، تاجگذاری می‌کند. آنها به ما نگاه‌می‌کنند. قلاب چشم‌های‌شان به دهان‌ماهیان غمگسار خاطرات ما گیر می‌کند و بعد به خشکی گذشته پرتاب می‌شویم تا برای قطره‌ای از حالِ بی‌قال‌و‌قیل، حالِ بدون دردهای باقی‌مانده از گذشته، له‌له بزنیم. چرا تارکوفسکی انقدر راحت و کوتاه و‌ رسا با قاب‌های سحرانگیزش حرف‌هایی را می‌زند که من برای بیانش باید اینهمه کلمه را به لحظه‌ای همنشینی با یکدیگر متقاعد کنم؟

✍️سهند ایرانمهر

زادروز آندره تارکوفسکی
@sahandiranmehr
https://www.instagram.com/p/CNTBYPZAaQt/?igshid=1xu7aott2yvcx