ادامهٔ فرستهٔ قبلی:

نمی‌دانم کتاب "مدیر مدرسه" آل احمد را خوانده‌اید یا نه. به نظرم تمثیل خوبی است از رابطه روشنفکران و حکومت و بد نیست جایی به این مسئله اشاره شود. نویسنده‌ای که فکر می‌کرده اگر مدیر بشود وقتش آزادتر خواهد شد و به دلمشغولی اصلی‌اش خواهد رسید پست مدیریت مدرسه را می‌پذیرد. بعد متوجه مسئولیت‌ها و دشواری‌های اداره کردن یک مدرسه می‌شود – معلم‌های بی‌انگیزه، دانش‌آموزان بازیگوش، محدودیت بودجه، دعوا در حیاط مدرسه، و آخر سر رسوایی دو دانش آموز و شکایت والدین – و او که کلافه و سردرگم شده است استعفا می‌دهد. درسی که ما از این داستان می‌گرفتیم این بود که باید ساختارها را اصلاح کرد، ولی یک بار نمی‌پرسیدیم یعنی دقیقا باید چه کار کرد؟ روشنفکران ما هم مثل آن مدیر مدرسه بیرون گود نشسته‌اند و وظیفه خودشان را نقد می‌دانند بی‌آنکه متوجه دشواری‌های اداره کردن کشور باشند، یا ایده روشنی برای اصلاح داشته باشند. باید روی این مسئله تاکید کرد که نقدی که در دل خودش پیشنهادی نداشته باشد نقد سازنده نیست. این هم استدلالی برای روشنفکران، که البته به خرجشان نمی‌رود. این‌ها از همان بیرون گود برا‌ی هر نکته‌ای هزار و یک جواب حاضر و آماده دارند.

@eudemonia

‍ ‍ ۲۷ آوریل زادروز تئو آنجلوپولوس، فیلمساز و کارگردان یونانی بود. برازنده‌ترین لقب برای او «شاعر سینما»ست.

کادرهای او و عناصر مرکزی پلان‌های غبارآلودش، چنان قاب‌بندی شده‌اند که انگار آنچه می‌بینید، واقعیت نیست، تجسم یک شعر است، قافیه‌ها و جناس‌ها و ایهام‌ها و وزن، همه در غایت تعالی. مراعات‌النظیر وطن و گذشته و زخم و تنهایی. تصویری انتزاعی از یک واقعه، با زمینۀ حزین یک موسیقی بی‌نظیر.

در فیلم‌های او، صحنه‌ها درست مثل زندگی، آرام پیش می‌روند و اشاره داستان بر دردناک‌ترین و مخفی‌ترین خارخارهای ذهنی بشر از وطن تا نوستالژی و غربت است.

سیاست در آثار او به ظاهر نمودی ندارد اما تراژدی‌های شکل‌گرفته در داستان، از فضای همان جامعه‌ای می‌آید که سیاست مثل هوا تنفس می‌شود، فاصلهْ یک حقیقت است و مرزْ خط‌القعر همهٔ وجوه انسانی.

وقتی به تماشای فیلم‌های آنجلوپولوس می‌نشینید انگار که هر لحظه قرار است به فهمی از دردهای خویش مبعوث شوید. ندایی از جایی شما را می‌خواند، انگشت اشاره‌ای به سمت شماست. ذهن به ضیافت ادراک دعوت است. آنجلوپولوس شاعر حماسه‌سرای سینماست اما حماسه‌ای که او روایت می‌کند روایت تیغ و درفش مردان آهنین و فریاد بر گریوه کشتگان نیست، حماسه او حماسه کشاکش و گاه شکست انسان در خویشتن است. روایت فرجام نزاعی که در یک سوی آن آدم است و در سوی دیگر «خاطره». در فیلم‌های او به تعبیر قیصر، درد نام دیگر آدمی است.
سهند ایرانمهر

موزیک متن فیلم چشم‌اندازی در مه ۱۹۹۸
ساختهٔ النی کارایندرو

@eudemonia

کاوه بهبهانی (نویسنده و مترجم)

دکتر میدری به‌درستی گفته‌اند که «باید بازی‌ای طراحی شود» که جامعه نهایتاً به مطلوبات خود برسد. و خب هذا اول الکلام. طراحی این بازی در شرایط کنونی کاری بسیار دشوار است. کانت در جُستار مشهورِ خود با عنوان «پاسخ به پرسشی مقدر: روشنگری چیست؟» به تحول‌خواهان (انتکلتوئل‌هایِ) عصر روشنگری توصیه می‌کند در «استفادۀ خصوصی از عقل» باید خود را محدود کنند، ولی در «استفادۀ عمومی از عقل» باید آزاد باشند. مراد او از «استفادۀ خصوصی از عقل»، خردورزی در مقام کسی است که منصب یا سِمتی اداری یا مدنی دارد. در نگاه کانت چنین کسی باید از مقامِ مافوق، پیروی کند، اما مراد کانت از «استفادۀ عمومی از عقل»، خردورزی در مقام «اهل علم» و پژوهشگر است. در نگاه کانت چنین کسی حق دارد آزادانه نهادهای حاکمیتی را نقد کند. کانت با این تفکیک می‌خواهد به حکام وقت تضمین بدهد که تغییراتِ موردِنظر اندیشمندان روشنگری، تدریجی خواهند بود و به حکام آسیب نخواهد رساند و از دیگر سو می‌خواهد محافظه‌کاریِ حکام، مانع تغییراتِ عصر روشنگری نشود. کانت پادشاه عصر خود، فردریک کبیر را پادشاهی می‌داند که مجال این را می‌دهد که روشنگری مسیر خود را طی کند، هرچند به تعبیر خود کانت در آن جستار «به‌تدریج». او در این جستار چنین می‌نویسد که«بشر به‌تدریج از توحش خارج خواهد شد» و با این گفته و در پرتو تفکیک «استفادۀ خصوصی از عقل» در برابر «استفادۀ عمومی از عقل» خیال فردریک کبیر را آسوده می‌کند که روشنگری افراط پیشه نخواهد کرد و نیازی نیست پادشاه از آن واهمه‌ای داشته باشد. او در این رساله در ستایش فردریک کبیر چنین قلم می‌زند: «در جهان تنها یک شهریار وجود دارد که می‌گوید هرقدر می‌خواهید، و درباب هرچه می‌خواهید جرّوبحث کنید ولی اطاعت کنید! ». غرض اینکه، روند دگرگونی مصلحانه و بی‌خشونت دو سویه دارد: از سویی روشنفکرانی که خود را به مصلحتِ عقل در استفادۀ خصوصی از عقل محدود می‌کنند، و از سویی دیگر، حاکمی نظیر فردریک کبیر که مجال استفادۀ عمومی از عقل را فراهم می‌کند.

جا دارد سخنی را که ماکس وبر در 28 ژانویۀ 1919 (یک سال بعد از پاندمی آنفولانزای اسپانیایی که حدود صد میلیون نفر را در سراسر جهان کشت) در سخنرانی «سیاست چونان پیشه» خطاب به دانشجویان خوش‌بین آلمانی گفت با هم مرور کنیم. او سوناتی از شکسپیر را خواند که مطلع آن چنین است:
عشق ما در بهار نوپا بود
هنگامی‌که می‌خواستم با شروه‌های خود به استقبال آن بروم
فیلومِل [شاهزادۀ آتنی]، پیشارویِ جلوۀ تابستان آواز سر داد
و در روزهای خوش‌تر به نشید خود پایان داد. (سونات 102)

وِبر این شعر را برای دانشجویان خوش‌بین و پُرشور آلمانی خواند و چنین گفت:
«ولی وضع ما از این قرار نیست. آنچه پیشارویِ ماست نه "جلوۀ تابستان" که دستِ‌کم در اوایل راه، شبی سرد و تاریک و صعب است. ربطی هم ندارد کدام گروه سیاسی نهایتاً پیروز ماجرا شود. [...] هنگامی‌که این شب به‌آرامی پا پس بکشد، از میان کسانی که بهار انگار برای آن‌ها چنین باشکوه شکوفه می‌گستراند، چند نفر هنوز زنده خواهند ماند؟ و از شما، از درونتان چه باقی خواهد ماند؟»

اما هم اوست که در همین سخنرانی بانگ برداشت که:
«سیاست، رخنه کردن آرام و قدرتمند در دلِ تخته‌های سخت است، با آمیزه‌ای از شورمندی و درک مناسبات».

برای خواندن متن کامل لینک زیر یا گزینهٔ instant view را کلیک کنید:

https://bit.ly/3xFmag8

آموزش ْ پُر کردن ظرف نیست، برافروختن آتش است.
(ویلیام باتلر ییتس)

@eudemonia

☑️چرا اخلاقی زندگی نمی کنیم؟

✍مصطفی ملکیان

🔹آیریس مرداک می گفت علت اینکه ما اخلاقی زندگی نمی کنیم این است که دو توهم داریم:یکی توهم اینکه فکر می کنیم تافته جدابافته ای هستیم و به تعبیر مرداک فکر می کنیم که فقط به لحاظ زیست شناختی مثل دیگران هستیم،با اینکه هیچکس تافته جدا بافته نیست،از این رو مثلا می گویم تو حق نداری به من دروغ بگویی اما اگر من دروغ بگویم اشکالی ندارد،این توهم است چون خلاف واقعیت است و همه به لحاظ زیست شناختی،ذهنی،روانی و حقوق و تکالیف و شان در شبکه مناسبات اجتماعی مثل هم هستیم و تا این برابری جویی را نپذیریم اخلاقی زندگی نخواهیم کرد.

🔹توهم دیگر این است که فرد گمان می کند آثار و نتایج افعال بر دیگران با آثار ونتایج آنها برخودش فرق میکند و از این نظر اخلاقی زندگی نمی کند،یعنی می فهمد که اگر کاری که او با دیگران کرد دیگران با او کنند برایش درد و رنج می آورد،ولی فکر می کند کاری که او با دیگران می کند برایشان درد و رنج نمی آورد.اینها شوخی نیست شما اطراف خودتان را نگاه کنید فراوان از این چیزها می بینید.

🍁مصطفی ملکیان، روانشناسی اخلاق صفحه 35

@mostafamalekian

🔸چرا بحث‌های سیاسی و مذهبی خیلی وقت‌ها بی‌نتیجه هستن و حتی به دعوا و درگیری ختم می‌شن؟ تو این ویدئو دربارهٔ بهتر گفت‌وگو کردن حرف زدیم، به کمک چیزهایی که از جاناتان هایت و کتاب ذهن درستکار یاد گرفتیم.

#معرفت‌شناسی_اختلاف_نظر
#ارزش‌شناسی_اختلاف_نظر

@eudemonia
@podcastbplus

نقطهٔ اشتراکی که با دشمن خونی‌تان دارید
دیوید برن
ترجمهٔ آرزو صحیحی

🔹در دنیای پرحرف امروز، زیاد پیش می‌آید که حرفی به گوشمان بخورد و با خودمان بگوییم: «خدایا، چطور ممکن است کسی چنین عقیده‌ای داشته باشد؟» با آدم‌هایی رو‌به‌رو می‌شویم که باورهایشان باعث خشم، تأسف یا خنده‌مان می‌شود و فکر می‌کنیم با آن‌ها ذره‌ای اشتراک نداریم. بااین‌حال، جاناتان هایت، روان‌شناس مشهور آمریکایی، در یکی از مطالعاتش، به حقیقتی جالب‌توجه رسید: باورهای ما، هر چه باشند، در نهایت به شش ارزش اصلی منتهی می‌شوند که همۀ انسان‌ها قبولشان دارند، اما وزن متفاوتی به آن‌ها می‌دهند.

🔹مانند بسیاری از مردم، من هم هرازگاهی می‌شنوم دیگران از ارزش‌ها و باورهایی جانب‌داری می‌کنند که با باورهای من ناسازگارند. جوان‌تر که بودم این موضوع را درک نمی‌کردم. بسیاری از این باورها و سوگیری‌ها در دید من غیرمنطقی بودند. چه‌طور ممکن است مردم به چنین چیزهای احمقانه‌ای باور داشته باشند؟ اما هر چه بیشتر خواندم، سفر کردم و آدم‌های بیشتری دیدم، فهمیدم که ارزش‌ها و باورهایی که شاید برای من غریبه باشند، برای دیگران اغلب به دردی می‌خورند.

🔹چند سال پیش روان‌شناس اجتماعی، جاناتان ‌هایت، در کتاب ذهن درستکار عنوان کرد که شش ارزش اخلاقی بنیادین و میزان اهمیت هر یک از آن‌ها برای فردِ ما، تعیین‌گر رفتارمان است. علاقه‌ای ندارم که دربارۀ فطری یا جهان‌شمول بودن این ارزش‌ها بحث کنم، یا ببینم که آیا چنین ارزش‌هایی کمتر از شش تا هستند یا بیشتر، اما آن‌ها را ابزار واقعاً کارآمدی می‌دانم برای درک انسان‌هایی که دیدگاهی غیر از دیدگاه خود من دارند. این ابزارها کمکم می‌کنند که احساس برتری نکنم. می‌گذارند تصور کنم که دیگران به چه می‌اندیشد و چرا به آن‌چه که باور دارند باور دارند؛ چرا که ما واقعاً در ارزش‌های یکسان بسیاری مشترکیم.

این ارزش‌ها (و نقطۀ مقابلشان) به این ترتیب‌اند:

۱. مراقبت/آسیب: همۀ ما یک خانواده‌ایم و باید تا جایی که می‌توانیم نسبت به دیگران مهربان باشیم. رنج، در صورت امکان، باید از بین برود.

۲. انصاف/تقلب: جامعه باید تلاش کند که منصف باشد. عدالت باید برای همه یکسان باشد. دست در دست هم دادن بهتر از ظلم است. در روی دیگر سکه، متقلبین و مفت خور‌ها هستند که باید مجازات شوند.

۳. وفاداری/خیانت: وفاداری به خانواده، جامعه، گروه، تجارت و ملت برای هر شخصی حیاتی است. این نیرویی است که جلوی فروپاشی را می‌گیرد.

۴. اقتدار/براندازی: افراد باید به قانون احترام بگذارند، چه آن قانون را قبول داشته باشند چه نداشته باشند. توافق جمعی ما برای پیروی از نهادهای اجتماعی و حقوقی است که ما را به یک جامعه تبدیل کرده است.

۵. حرمت/اهانت: پاکدامنی، میانه‌روی، خودداری و ملایمت جهان ما را پایدار می‌کند. رفتارهای خاصی غیراخلاقی هستند و باید از آن‌ها اجتناب شود.

۶. آزادی/سلطه: تا آن‌جا که به دیگران صدمه‌ای نزند، مردم باید در بیان، فکر و رفتار آزاد گذاشته شوند.

#معرفت‌شناسی_اختلاف_نظر
#ارزش‌شناسی_اختلاف_نظر

@eudemona

متن کامل:
https://tarjomaan.com/neveshtar/9962/

میتسوکو اوچیدا

«ساراباند» از سوئیت فرانسوی شماره ۵ باخ

@ArashAbbaasi

- من هم یکی‌ام مثل تو.

@eudemonia

🎊🎊 تجدید چاپ شد
خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

فایل صوتی لایو کتاب فضیلت‌های اجتماعی به روایت مدرسۀ دوباتن در صفحۀ اینستاگرام نشر کرگدن.
مهمان: یاسر پوراسماعیل، مترجم کتاب
میزبان: بابک عباسی، دبیر مجموعۀ «خوب زیستن» نشر کرگدن

لینک دسترسی به لایو در صفحهٔ نشر کرگدن:
https://www.instagram.com/tv/CNp-qqpqCrQ/?utm_source=ig_web_copy_link

🔶 اطلاعات کتابشناسی اثر:
فضیلت‌های اجتماعی به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
چاپ اول: ۱۳۹۹/ چاپ دوم: ۱۴۰۰
تعداد صفحه: ۲۲۴


#نشر_کرگدن
#گپ‌وگفت_درباره_کتاب
#فضیلت‌های_اجتماعی
#آلن_دوباتن
#یاسر_پوراسماعیل
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مدرسه_زندگی
#لایو_اینستاگرامی

@eudemonia

سال ۲۰۱۸ گَری اولدمَن بابت فیلم «سیاه‌ترین ساعت»، اسکار گرفت. رفت بالای سن، جایزه‌ی اسکارش را گرفت دستش و یک نطق جذاب کرد. ته حرف‌هایش از مادر ۹۹ ساله‌اش تشکر کرد که مشوقش بوده و آخرش گفت: «مامان، کتری رو بذار که دارم اسکار رو می‌آرم». به همین جذابیت. هیچ جمله‌ای به اندازه‌ی این جمله من را به زندگی امیدوارم نمی‌کند. این‌که یکی زنگ بزند و بگوید که «چایی رو بذار، دارم می‌آم». یا من زنگ بزنم و بگویم «کتری رو بار بذار، دارم می‌آم». چکیده‌ی زندگی برای من همین جمله است. دنیا و آخرت همه حاشیه‌اند.

قدیم‌ها محل کارم نیروگاه برق آلستوم بود. برای وزارت نیرو، استخر می‌ساختیم و با میلگرد و بتن و آجر قمی، کشتی می‌گرفتیم. نیروگاه تا خانه‌ی پدرم چهار قدم گشاد بیشتر راه نبود. بعضی غروب‌ها که مثل نمد مالانده می‌شدم، زنگ می‌زدم خانه‌شان. مادرم می‌گفت «چایی رو می‌ذارم، یه سر بیا». این پیشنهاد مادرم درست مثل پیشنهادهایی بود که دن‌کورلئونه به دیگران می‌داد و هیچ کس توان رد کردنش را نداشت. من هم توانش را نداشتم. کدام کلاغ خیسِ گرفتار در طوفان، پیشنهاد کرسی گرم را رد می‌کند؟

هنوز هم مثال دارم. صد سال پیش یک دوست قشنگ داشتم که امیرآباد زندگی می‌کرد. دانشجو بود. یک بار زنگ زد و گفت که دارد با پایان‌نامه‌اش کلنجار می‌رود. یکی از بعد از ظهر‌های سربی تهران. پیشنهاد دادم که بیام پیشت؟ گفت: «یه قهوه ترک می‌ذارم، بیا». این پیشنهاد دقیقا حکم پرت کردن یک تیوب بادکرده‌ی تراکتور به سمت آدمی بود که داشت توی شط غرق می‌شد. نجات‌بخش و مفرح. آن‌قدر مفرح که بعد از صد سال هر ثانیه‌ی آن دیدار یادم است.

همین ده سال پیش که هنوز مردم توان سفر داشتند، مادر و پدرم قصد کردند بیایند پیشم. رفتند سفارت. چهار ساعت مثل قرص جوشانِ ته لیوان آب، حرص و جوش خوردم و بالا و پائین پریدم. تا بالاخره پدرم زنگ زد و گفت: «ویزا رو گرفتیم، کتری رو بذار اومدیم». به همین جذابیت. انگار سِرم امید به حیات را بزنند توی ساعد دست آدم.

کلا این جمله‌ی «چایی رو بذار، اومدم» عاشقانه‌ترین جمله‌ای است که تا حالا بشر خلق کرده است. مثل این چاقو‌های همه کاره است که به هر کاری می‌آید. پرتقال پوست می‌کند. در نوشابه و بطری شراب باز می‌کند. شکم دزد را جر می‌دهد. حتی گلاب به روی‌تان، در کنسرو لوبیا را هم باز می‌کند. این جمله هم همه‌فن‌حریف‌ است. امید دارد. دوستت دارم دارد. گور بابای دنیا دارد. دلم برایت تنگ شده‌ است دارد. چقدر قشنگ شدی امشب دارد. ماچ بده دارد. همه چیز.

مهم نیست آدم اسکار گرفته باشد یا ویزا. از سر عملیات حفاری گودترین چاله‌ی تهران آمده باشد یا بخواهد مزخرف‌ترین پایان‌نامه‌ی جهان را به سرانجام برساند. این جمله جادو می‌کند. خودم هم یادم نیست که آخرین بار چه وقت بوده که کسی بهم زنگ زده یا من به کسی زنگ زده‌ام و این پیشنهاد را داده باشم. شاید برگردد به همان سال‌های دور. شاید حتی حاضر باشم که پول بدهم به کسی تا بهم زنگ بزند یا من بهش زنگ بزنم. بابت اجرای همین فریضه‌ی امید بخش «کتری رو بذار، دارم میام».
#فهیم_عطار
@fahimattar

دویدن در پی شادکامی – راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #شادکامی

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

«اگر به آن‌چه در طلب آنی نرسی رنج خواهی برد؛ اگر به آن‌چه طالب آن نیستی برسی، رنج خواهی برد؛ اگر به آن‌چه در طلب آنی برسی هم رنج خواهی برد چون همیشگی نیست.»
سقراط

انتشارات آنگاه
@angahbooks

گزارشی از گپ‌وگفت ایستاگرامی درباره کتاب فضیلت‌های اجتماعی (نشر کرگدن) در روزنامه اعتماد

https://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/168062/

نوشته‌ی زیر را دوستی فرستاده که ساکن فرنگ است و بیش از من اخبار عجیب و غریبِ جنایت و تباهی را تعقیب می‌کند و طبعاً چون ساکن غرب است بیشترِ این گونه اطلاعاتش اخبارِ آن سو و به‌خصوص ایالات متحده است. او در ریشه‌یابی تبهکاری آدمی گوشه‌‌ی چشمی به ذاتِ- به تعبیر قرآن - هَلوع و جَزوع و مَنوع و خسران‌زده‌ی فرزندان حضرت آدم دارد.


پدر و مادری پسرشان را به قتل رساندند و جسد تکه تکه شده‌ی او را در زباله‌های شهر ریختند. پسر ۴۷ ساله، کارگردان بود، ولی زندگی از‌ هم پاشیده‌ای داشت. با پدر و مادرش زندگی می‌کرد و پدر و مادر مدعی بودند آنها را می‌زده و اخلاق فاسد داشته و نمی‌توانستند او را راضی کنند از خانه برود. نکته‌ی عجیب این که پدر بیش از ۸۰ سال دارد و به کارش افتخار می‌کند. مادر هم با آرامش قضیه را تعریف می‌کند. حالا معلوم شده که این اولین قتل آنها نیست. حدود ۹ سال قبل دامادشان و ۴ سال قبل هم دخترشان را کشته بودند. دوستان دختر می‌گویند دختر به آنها گفته بود پدرش از بچگی به او تعرض می‌کرده. هنوز قضیه کاملا روشن نیست، ولی شبکه‌های خبری این را نشانی از تلاشیِ اخلاق اجتماعی می‌دانند و گزارش و میز گرد راه انداخته‌اند. یکی دو تا را گوش کردم، همان مزخرفات معمول. برای من که اخبار زرد را دنبال می‌کنم این قبیل خبرها تکان‌دهنده نیست.

فرِد وست و همسرش رُزمری در انگلستان حداقل دوازده نفر را کشتند که همه از نزدیکانشان بودند. چند دختر خود را، یک دخترخوانده، و چند معشوقه‌ی فرِد را. فرِد که کاسبِ آبرومندی بود در خفا کار دیگری هم می‌کرد: برای همسرش مشتری می‌آورد و از آنها مخفیانه فیلم می‌گرفت. پدر رُزمری از مشتری‌های پر و پا قرص دخترش بود. فرِد معشوقه می‌گرفت و بعد از مدتی آنها را می‌کشت. به دخترهایش تعرض می‌کرد و بعد که کمی بزرگ می‌شدند آنها را سر به نیست می‌کرد. وقتی می‌پرسیدند دخترت کجاست به شوخی می‌گفت زیر زمین. مدت ها کسی نمی‌فهمید که کنایه می‌زند دخترهای بیچاره را زیرزمین چال کرده است. وقتی ماجرای قتل‌ها و رسوایی اخلاقی خانواده در پشت ظاهر زندگی آبرومند مردی کاسب در شهری خوا‌ب‌گرفته بر ملا شد مثل بمب در انگلستان صدا کرد. فرِد در زندان خودش را کشت. رُزمری هنوز زندانی است. در انگلستان این خانواده از کفر ابلیس معروف‌تر است. هرچند سال یک مستند درباره‌ی این خانواده می‌سازند.

میزُری، زن مذهبی که در کلیسای شهر ارگ می‌نواخت با کمک دخترش سه عضو خانواده را مسموم کرد. شوهر که مُرد کسی نفهمید. پسر که مُرد همه برای زن دلسوزی کردند که بیچاره چه بدشانس است. دختر کوچک که روانه‌ی بیمارستان شد تازه شست پلیس خبردار شد که انگار کاسه ای زیر نیم کاسه است. وقتی به خانه‌ی زن رفتند دفترچه‌ی خاطرات دختر دیگر را پیدا کردند که با هیجان شرح می‌داد چطور باقی اعضاء خانواده را مسموم می‌کردند. دلیل؟ چون تنبل بودند و در خانه کمک نمی‌کردند و تمام مسئولیت خانواده بر دوش زن بود.

در پنسیلوانیا، زن و دختری، پنج عضو خانواده را کشتند. جزئیات ماجرا هیچ وقت روشن نشد، یا لااقل من خبردار نشدم. نمونه های قتل عام اعضاء خانواده بسیار زیاد است، ولی معمولاً مرد یا یکی از فرزندان به تنهایی این کار را می‌کند. جان لیست، مردی سخت مذهبی و معاون بانک، مادر و همسر و سه فرزندش را کشت و به شهری دیگر رفت و دوباره ازدواج کرد و زندگی آرامی در پیش گرفت تا ۱۸ سال بعد دستگیر شد. چرا؟ می گفت از کار اخراج شده بودم و فکر این که خانواده‌ام در فقر زندگی کند آزارم می‌داد. از این نمونه‌ها فراوان است، لیست معروف شد چون مدت‌ها تحت تعقیب پلیس بود.

نمونه‌های فرزندانی که کل خانواده را می‌کشند هم زیاد است. همین چند ماه پیش پسر ۱۷ ساله ای در ایندیانا ۶ عضو خانواده‌اش را کشت. در تگزاس حدود دو ماه پیش دو برادر مهاجرِ مسلمانِ بنگلادشی پدر و مادر و سه خواهر و برادر خود را کشتند و بعد خودکشی کردند. یادداشتی گذاشته بودند که مدت‌ها بود قصدِ خودکشی داشتند و می‌دانستند پدر و مادرشان غصه می‌خورند و خودشان را مقصر می‌دانند، پس تصمیم گرفتند همه را از عذاب وجدان خلاص کنند. البته این به مسخرگی بسیاری از قتل‌ها نیست. اخبار قتل‌های عجیب به حدی زیاد است که فهم آنها دشوار است. دختربچه‌هایی که دوست هم‌بازی‌شان را به جنگل می‌برند و می‌کشند، دختری که از حسادت هم‌کلاسی‌اش را می‌کشد، دختر‌بچه ای که دختر همسایه را به جنگل برد و کشت و بعد جزئیات ماجرا را در دفترچه‌ی‌ خاطراتش نوشت، برادری که خواهرش را می‌کشد تا بفهمد آدم کشتن چه مزه‌ای دارد. ... نظایر این خبرها هر هفته در روزنامه‌ها هست. نشان تباهی اخلاقی امریکا و انگلیس؟ نه لزوماً؛ هراری می‌گوید قتل اعضاء خانواده در صلح‌جوترین قبایل هم رایج بود. تباهی ریشه‌های عمیق‌تری دارد. بی‌دلیل نبود که داستایوسکی عاشق این قبیل اخبار بود.

#هومن_پناهنده
@ gashthaa

دختر عینکی را دو دختر دیگرِ این عکس در جنگل کشتند. هیچ توضیحی برای کارشان ندارند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

‍ آیا چیزی که ما را نکشه قوی‌ترمان می‌کنه؟
(از صفحۀ اینستاگرام #مرتضی_کشمیری)

یکی از دوستان در استوری‌اش نظرسنجی گذاشته و نوشته اون چیزی که ما رو نمی‌کشه قوی‌تر میکنه؟ با گزینه‌های بله و خیر. من جواب دادم خیر.

اون چیزهایی که ما رو نمی‌کشه زخم‌هایی به جا میذاره که بقیه زندگی‌مون رو یا مثل مرده‌های متحرک این‌ور و اون‌ور میریم تا بازی تموم بشه. یا فرار می‌کنیم غافل از اینکه هر جا می‌ریم زخم‌ها زودتر از ما اونجاست. یا می‌جنگیم که خودمون رو آسیب‌ناپذیر نشون بدیم و توی این جنگ زخم‌های بیشتری برمی‌داریم.

دلم میخواد از جمله‌ای که تو این عکس هست تابلویی درست کنم و در محل کارم نصب کنم. «هر کسی که میگه زندگی بدون درد امکان‌پذیره میخواد چیزی رو بهت بفروشه». اگر این چیپس را بخری خوشحال خواهی بود. زندگی بدون درد با پاسپورت ناکجا آباد. اگر در این کارگاه شرکت کنی دیگر درد نمیکشی. اگر این کتاب را بخوانی به فراسوی درد و رنج خواهی رفت.

یک بار یکی از دوستان بهم گفت خوشم میاد که مثل بقیه همکارات نیستی و تو هم مثل ما رنج می‌کشی. نمی‌دونم چه لطفی در تبدیل شدن به موجودی فرابشری که هیچ درد و رنجی احساس نمی‌کنه هست. اگر راهی پیدا کردی به من هم نشان بده وگرنه در نیمۀ تاریک ماه می‌بینمت.

@eudemonia

پیش از آن که واپسین نفس را برآرم
پیش از آن که پرده فروافتد
پیش از پژمردن آخرین گُل
برآنم که زندگی کنم
برآنم که عشق بورزم
برآنم که باشم

در این جهان ظُلَمانی
در این روزگار سرشار از فجایع
در این دنیای پر از کینه
نزد کسانی که نیازمند من‌اند
کسانی که نیازمند ایشانم
کسانی که ستایش‌انگیزند

تا دریابم
شگفتی کنم
بازشناسم
که‌ام
که می‌توانم باشم
که می‌خواهم باشم

تا روزها بی‌ثمر نمانَد
ساعت‌ها جان یابد
لحظه‌ها گرانبار شود

هنگامی که می‌خندم
هنگامی که می‌گریم
هنگامی که لب فرومی‌بندم

در سفرم به سوی تو
به سوی خود
به سوی خدا
که راهی‌ست ناشناخته
پُرخار
ناهموار
راهی که -باری-
در آن گام می‌گذارم
که قدم نهاده‌ام
و سرِ بازگشت ندارم

بی‌آنکه دیده باشم شکوفاییِ گل‌ها را
بی‌آنکه شنیده باشم خروش رودها را
بی‌آنکه به شگفت در آیم از زیبایی حیات

اکنون مرگ می‌تواند فراز آید
اکنون می‌توانم به راه افتم
اکنون می‌توانم بگویم که زندگی کرده‌ام

#مارگوت_بیکل_شاملو

@eudemonia