من بر احوال تو ای کشور بی‌صاحب جم/ نکنم گریه، پس از گریه باز هم نگریم چه کنم

استعارۀ صحنۀ نمایش - راس هریس
#روان‌درمانی، #پذیرش_و_تعهد، #اکت، #راس_هریس، #توجه

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

آندری تارکوفسکی نویسنده و کارگردان روسی به ضعفی اساسی در روحیه جوانان اشاره می‌کند: هراس از تنهایی! ناتوانی از آرمیدن در خویش و تنهایی بزرگ خود را پذیرفتن، عجز از خانه کردن در سکوت و به نجوای هستی گوش سپردن.

وضعیتی که در نگاه او آسیب‌زا است و عزّت نفس فرد را تهدید می‌کند. اما چرا؟ شاید به این دلیل که فردِ هراسان از تنهایی، خود را غریقی می‌بیند که برای نجات یافتن باید به هر چیزی چنگ بزند. حتی به قیمت تخفیف خود.

«تنهایی بیماریی است که تنها در صورتی از آن شفا می‌یابیم که بگذاریم هرآنچه می‌خواهد بکند و به خصوص در پی علاج آن برنیاییم، در هیچ کجا... همواره از آنهایی بیم دارم که تنها بودن را تاب نمی‌آورند و از زندگی مشترک و کار و دوستی و حتی ابلیس چیزی را می‌خواهند که حتی زندگی مشترک و کار و دوستی و نه ابلیس قادر به دادن آن نیستند و آن محافظت در برابر خودشان است... و اطمینان از این حقیقت که هیچگاه با حقیقت تنهای زندگی خویش، سر و کاری نداشته باشند.»(فرسودگی، کریستین بوبن، ترجمه پیروز سیّار)

شاید باید توانایی هر انسان را در ظرفیت او برای با خود ماندن و رضامندانه به تنهایی بزرگ خود نگریستن سنجید.

〰 صدیق

@sedigh_63

💢 دوره مجازی "چگونه بهتر زندگی کنیم؟ ¦ مروری انتقادی بر نظریه‌های خوب زیستن" _ ترم اول

👤مدرس: دکتر بابک عباسی
🗓چهارشنبه‌ها: ساعت ١٧:٠٠ الی ١٨:٣٠
🔖تعداد جلسات: ۴ جلسه
⌛️شروع دوره: چهارشنبه، ١٠ شهریور ١۴٠٠
🧮 هزینه: ۲۰۰ هزار تومان

درباره دوره:

زندگی خوب، یا زندگی به اندازۀ کافی خوب، چگونه زندگی‌ای است؟ چطور باید زندگی کنیم؟

در بحث از خوب زیستن میکوشند به این سؤال‌ها نه با تکیه بر نصیحت و سخن بزرگان بلکه به کمک ابزارهای سنجش و موشکافی فلسفی پاسخ دهند.

در این دوره قصد داریم با بررسی نقادانۀ نظریه‌هایی که از زمان یونان باستان تاکنون کوشیده‌اند مهمترین خوبی یا خوبیهای زندگی را کشف کنند، به فهم بهتر و عمیقتر مسیرهایی برسیم که به زندگیمان سمت و سو می‌دهند.
در پایان این دوره خواهیم دید که کدام راهها به خوب زیستن ختم نمیشود و احتمالا از راههای خوب‌زیستن سرنخهایی خواهیم داشت.

🔺این دوره مشتمل بر دو ترم و هشت جلسه است. ترم اول بر نظریه‌های کلاسیک و ترم دوم بر نظریه‌های متأخر تأکید دارد.

📌ثبت‌نام در این دوره👇
@rumi_lms_support

📌دریافت اطلاعات بیشتر👇
📱09199020984
☎️021_88253719

@sorooshemewlana
@eudemonia

.
🔹ترم اول: نظریه‌های کلاسیک
جلسۀ اول: مقدمات (طرح مسئله، مفاهیم پایه و اصطلاح‌شناسی)
جلسۀ دوم: نظریۀ لذت (Hedonism)
جلسۀ سوم: نظریۀ تحقق امیال (Desire-Fulfilment Theory)
جلسۀ چهارم: نظریه‌های فهرست بیرونی (Objective List Theory )

🔹ترم دوم: نظریه‌های متأخر
جلسۀ اول: نظریه‌های کمال‌گرا (Perfectionism)
جلسۀ دوم: نظریۀ شادکامی (Happiness Theory)
جلسۀ سوم: نظریه‌های ترکیبی (Hybrid Theories)
جلسۀ چهارم: نظریۀ پیروی از ارزش‌ها (Values-Fulfilment Theory)

🔹مخاطبان: دانشجویان رشته‌های فلسفه و روان‌شناسی و عموم علاقه‌مندان

@eudemonia

پ. ن. موسسهٔ سروش مولانا برای اعضای کانال خوب زیستن ۱۵٪ تخفیف در نظر گرفته است.

گوش دادن به شرم

برنه براون در این گفتار بصیرت‌بخش از تجربۀ شرم خود حرف می‌زند، تجربهٔ شرمش درست فردای روزی که در سمینار تد از آسیب‌پذیر بودن سخن گفته بود؛ فردای این سخنرانی:
https://t.me/eudemonia/1639

از گفتارهای تد

@eudemonia

آیا زندگی بی‌معناست؟
#فلسفه‌ورزی، #معنای_زندگی، #کامو، #TedEd

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

شاید مکانیزم رشد هم این شکلی باشد.

لنگ و لوک و خفته‌شکل و بی‌ادب، سوی او می‌غیژ و او را می‌طلب

*پرفورمنس «مکانیزم تاریخ» اثر یوان بورژوا

@eudemonia

به جای درخشش در سراسر جهان، کافی است در همان گوشه ای که هستی بدرخشی. فقط همان جایی را که هستی روشن کن.
@mindfulliving

- آقا چرا برای فقرا کاری نمی‌کنی؟
- این همه نیازمند هست حالا چرا گربه؟
- خوزستان تشنه است خجالت نمی‌کشی؟!
- کابل سقوط کرد نشستی حیوون‌بازی؟!
- موی گربه نماز نداره وا!
- اسمتو صدا زدند لااقل برو واکسنتو بزن، زن و بچه‌ت هم آدم‌اند.

- گر شوم مشغول اِشکال و جواب، تشنگان را کی توانم داد آب!

@eudemonia

📝 تمرین رواقی زیستن

در فلسفه رواقی نکته عجیبی است که نمی‌توان نادیده‌اش گرفت. این فلسفه از یونان باستان تا امروز همچنان جاذبه خود را حفظ کرده است و مهر خود را بر متفکران مسلمان، مسیحی و حتی متفکران مدرنی چون دکارت و کانت زده است. امروزه نیز شاهد رستاخیز این تفکر در قالب‌های متفاوتی هستیم. با این همه، عده‌ای به خطا فکر می‌کنند رواقی‌گری یعنی تسلیم و رضا. در نتیجه، رواقی‌ها کسانی هستند که ورد زبان‌شان آن است که «چو قسمت ازلی بی‌حضور ما کردند/‌گر اندکی نه به وفق رضاست، خرده مگیر». اما تفکر رواقی عمیق‌تر از این باورهای سطحی است و به همین سبب کمتر متفکر اصیلی نسبت به آن بی‌تفاوت بوده است.

این تفکر یا فلسفه سه جنبه بنیادین دارد: یکی آموزه‌هایی درباره عالم و آدم، دوم کاربست آنها در عمل و سوم جدیت در تمرینات و سختگیری به خود و مو را از ماست کشیدن. این جنبه سوم است که آن را از هر نوع تفکر نظری صرف و بحث و گفت‌وگو فراتر می‌برد. رواقی‌گری نوعی زیست مسوولانه و هوشیارانه است؛ نوعی خودنگری مدام و خودگستری عمیق است. برای همین، در دل همه تمرینات معنوی و ریاضت‌های رواقی توجه به خود و تامل کردن جایگاه خاصی دارد. در همه کتاب‌های اصلی متفکران رواقی، مانند اپیکتتوس و مارکوس اورلیوس، بر تامل روزانه و تفکر درباره کار و بار خود تاکید شده است. ایده آشنای مراقبه و خودسنجی (یا محاسبه النفس) در دل تمرینات این فلسفه عملی قرار دارد. حال این آموزه تمرین روزانه و مراقبت چگونه باید باشد و شکل عملی آن کدام است؟

کتاب دفتر یادداشت روزانه رواقی نوشته رایان هالیدی و استفن هانسلمن (The daily stoic journal: 366 days of writing and reflection on the art of living, Ryan Holiday and Stephen Hanselman, Penguin, 2017) می‌کوشد این ایده را در قالب اقداماتی برای 366 روز سال عملی سازد. نویسندگان یک سال را به 52 هفته تقسیم و برای هر هفته یک تمرین بنیادی را معرفی می‌کنند و از علاقه‌مندان می‌خواهند تا در هر هفته بر یک تمرین یا آموزه متمرکز شوند و طبق آن عمل کنند و حاصل آن را به شکل روزانه در دفتر یادداشت خود بنویسند.

برای نمونه، در یک هفته از ما می‌خواهند به دقت میان آنچه بر آن مهار داریم و آنچه خارج از کنترل ماست، تفاوت بگذاریم و وقت خود را صرف گروه نخست کنیم. یا در هفته دیگری تعلیم داده می‌شود که هر روز را اندیشمندانه و با برنامه آغاز و به کارهای خود فکر کنیم و در پایان روز هم از خودمان بازخواست و مشاهدات و تاملات خود را ثبت کنیم یا آنکه تمرین کنیم هرگز از وضع روحی و هیجانی خود غافل نباشیم. ما نیازمند خلوت با خود هستیم، اما لازم نیست که برای این کار به گوشه غاری پناه ببریم یا از دیگران فاصله بگیریم، می‌توانیم همواره در میان جمع نیز این حالت خلوت درونی خود را حفظ کنیم. به جای شعار دادن و گفتن، در عمل و رفتار خود کمال را جلوه‌گر کنیم.

فلسفه رواقی مانند هر اندیشه اصیلی در معرض بدفهمی و سوء تفسیر و در نتیجه انتقاد قرار گرفته است. اما هر چه باشد، این فلسفه ما را به بی‌تفاوتی دعوت نمی‌کند. برعکس از ما می‌خواهد دست‌کم در قبال خودمان مسوولانه عمل کنیم. به جای آنکه چون کاهی بر امواج دریا باشیم، به میزانی که می‌توانیم سررشته زندگی خود را به دست بگیریم، مقصدی برای خود طراحی کنیم و همواره در خوشی و ناخوشی، شیرینی و تلخی و فراز و فرود زندگی آن را دنبال کنیم. فلسفه رواقی به ‌شدت سختگیرانه و کمال‌طلبانه است و مغایر باری به هر جهت زیستن است. این فلسفه از ما می‌خواهد تا معمار روح و روان خود باشیم و حتی زمانی که شرایط به سود ما نیست، اجازه ندهیم ذهن و روان‌مان ناخواسته به دست دیگران تسخیر شود. فلسفه رواقی، تمرین آزادی و آزادگی است و به همین جهت به ‌غایت دشوار است. اما چیزی از زیبایی و اعتبار آن نمی‌کاهد.

سید حسن اسلامی اردکانی
ستون #در_ستایش_جزییات / صفحه آخر روزنامه اعتماد، چهارشنبه ۳ شهریور ۱۴۰۰
https://b2n.ir/d64859
instagram.com/eslamiardakani
telegram: @hassan_eslami
www.hassaneslami.ir

کار در فلسفه در واقع بیشتر کار بر روی خود است. بر برداشت خود. بر اینکه امور را چگونه می‌بینیم ( و از آن‌ها چه می‌خواهیم.)
لودویگ ویتگنشتاین/ ترجمهٔ مالک حسینی

(تصویرساز: فیلیپ بنکن)

@eudemonia

چرا بعد از قطع رابطه با مخاطب خاصمان، می‌خواهیم همچنان با او دوست بمانیم؟
نوشتهٔ اَشلی فِتِرز
ترجمهٔ میترا دانشور

ربکا گریفیث و همکارانش چهار دلیل اصلی پیدا کردند که چرا شرکای عشقی سابق احساس می‌کنند باید دوستی‌شان را حفظ کنند یا پیشنهاد این کار را بدهند: از روی ادب (مثلاً، می‌خواهم این قطع رابطه باعث رنجش کمتری بشود)، به خاطر دلایلی مربوط به تمایلات عشقی حل‌نشده (می‌خواهم با آدم‌های دیگر آشنا بشوم، اما اگر زمانی نظرم عوض شد، تو را نزدیکم داشته باشم)، از روی واقع‌بینی (با هم کار می‌کنیم / با هم دانشگاه می‌رویم / دوستان مشترک داریم، بنابراین باید با هم خوب باشیم تا مسائل احساسی را به حداقل برسانیم) و برای احساس امنیت (بهت اعتماد دارم و می‌خواهم به عنوان معتمد و حامی در زندگی‌ام باقی بمانی).

@eudemonia
متن کامل:
https://tarjomaan.com/neveshtar/9539/

‍ شادکامی در یک دقیقه! (چه کنیم که در تلۀ شادکامی نیفتیم)

۱. خیلی امیدوار نباشید. اوضاع هر چیزی (سلامتی‌، شغل، تحصیل، ازدواج و...) ممکن است یکباره به هم بریزد.

۲. زیاد از این و آن گله نکنید. آدم‌ها بیش از آنکه خبیث و بدجنس باشند، در درون نگران و تحت فشارند.

۳. به یاد مرگ باشید. احتمالا بیش از ۴۰۰ هزار ساعت زمان ندارید.

۴. یاد بگیرید گاهی به خودتان واقعا و از ته دل بخندید، همان‌طور که به حماقت‌های یک شخصیت کمدی می‌خندید.

۵. گاهی با خودتان خلوت کنید و از خود بپرسید واقعاً چه می‌خواهید و دلمشغول چه چیزهایی هستید.

۶. بیش از آنکه به فکر شادی خودتان باشید برای شادکامی دیگران کاری کنید.

۷. به خودتان و مشکلات‌تان از فاصلۀ خیلی دور، از درون یک سفینۀ فضایی، نگاه کنید. قضیه خیلی هم جدی نیست، چیزهایی که آزارتان می‌دهد خیلی هم بزرگ نیستند.

۸. گاهی بی‌خیال گوشی همراه‌تان بشوید و با اطرافیان، خصوصا مادرتان، وقت بگذرانید.

۹. از این‌که بخواهید آدم نرمالی باشید، دست بردارید. آدم‌های نرمال کسانی‌اند که هنوز نمی‌شناسیدشان!

@eudemonia

سلامت کامل یعنی کنار آمدن با سلامت ناکامل



@mashghesiah

▪️فلسفه چیست؟

گوهر فلسفه مالکیت بر حقیقت نیست، بلکه جست‌وجوی حقیقت است. فلسفه همواره درراه است (بی‌آنکه به مقصد برسد) پرسش‌های آن بنیادی‌ترند تا پاسخ‌های آن و هر پاسخی هم خود پرسشی تازه می‌شود. تعریف فلسفه در راه بودن جست‌وجوگرانه است و نه رسیدن به آرامش و کمال لحظه.

هیچ‌چیز بالاتر یا در کنار فلسفه جای ندارد. فلسفه نمی‌تواند از چیز دیگر ناشی شود. برای تعیین ماهیت فلسفه فقط می‌توانیم آن را در عمل تجربه کنیم. پس فلسفه تحقق فکر زنده و تأمل بر این فکر، عمل و سخن از آن عمل خواهد بود. تنها با تجربه فلسفه به نفس خود، خواهیم توانست تفکر فلسفی تدوین یافته را درک کنیم.

📚 #کوره_راه_خرد
👤 #کارل_یاسپرس

join us | کانال فلسفه
@Philosophy3

▫️▫️حفظ تعادل حیاتی

بیایید به اقتصاد روانیمان فکر کنیم؛ به نحوه خرج کردنِ پول روانمان، به سرمایه‌گذاری‌های روانیمان و به اینکه چطور و برای چه چیزهایی وقت، توجّه و انرژی می‌گذاریم. احوالِ ما را همین کیفیتِ اقتصاد روانیمان تعیین می‌کند. البته همیشه هم کنترلِ زیادی بر آن نداریم و خیلی وقت‌ها دچار اتلاف‌هایی می‌شویم که به سختی بتوان کاری برایشان کرد. همینجا است که بعضی از ما به سراغ روانپزشک یا رواندرمانگر می‌رویم و از آن‌ها کمک می‌گیریم. امّا بیایید تا جایی که می‌فهمیم و تا جایی که زورمان می‌رسد، سر از منطقِ سرمایه‌گذاری‌های روانیمان در بیاوریم و ببینیم آیا می‌شود به گونه متفاوتی سرمایه‌گذاری کرد یا نه، مخصوصاً این روزها که رمقی برای زندگی باقی نمانده و پیش از پیگیری هر اشتیاقی، همه توان و توجّهمان صرف اندوه و ترس می‌شود.

فروید در آثارش از دو گونه انرژی روانی یا لیبیدو صحبت می‌کند: لیبیدو معطوف به خود (ego-libido) و لیبیدوی معطوف به ابژه (object-libido). این یعنی روان نیاز دارد بخشی از انرژی‌اش را صرف خودش بکند و بخشی را صرف چیزهای دیگر (از آدم‌های دیگر گرفته تا حیوانات و اشیاء و ...). مسئلۀ مهم در این بین، ایجاد تعادلی حیاتی میان آن‌ها است. امّا خیلی وقت‌ها این تعادل از میان می‌رود. گاهی توش و توانمان زیاده از حد صرفِ خودمان می‌شود و از دل آن خودشیفتگی افراطی، خودبیمارانگاری و توهّم و هذیان بیرون می‌آید و گاهی چنان جهان خارج همه انرژیمان را مصرف می‌کند که چیزی برای خودمان باقی نمی‌ماند و افسردگی و ملال یا دردهای روان‌تنی و بی‌میلی‌های شدید، جایگزین شور زندگیمان می‌شود. خیلی وقت‌ها هم چنان که گفتم، آنچه رخ می‌دهد اتلاف است، چه در درون و چه در بیرون. کاری که باید کرد، پی بردن به منطق این مصرف‌ها و اتلاف‌ها و تلاش برای تغییر دادن آن‌ها است.

مثلاً این روزها که جهانِ بی‌اندازه دیوانه‌وار آن بیرون دارد بخش زیادی از انرژی روانی ما را صرف خودش می‌کند، اگر حواسمان به حفظ این تعادل نباشد، بیش از آنچه ناگزیر است از پا در می‌آییم. این روزها اگر عامدانه و با برنامه‌ریزی، حتی با کارهای کوچک و ساده، بخشی کافی از انرژی روانیمان را صرف خودمان نکنیم، جهانِ بیرون کار خودش را می‌کند و از سر کنجکاوی، اضطراب، جاذبۀ غم و حتی احساس مسئولیتمان هم که شده، انرژی ضروری برای بقایمان را می‌بلعد و ما را کلافه و سردرگم باقی می‌گذارد.

#محمود_مقدسی
@TheWorldasISee

عضو شورای شهر تهران:
«کارتن خوابی نوعی سبک زندگی است»
.......................
در این کشور سال‌هاست که جامعه‌شناسان مستقل فریاد می‌زنند که ایران و ایرانیان دارای سبک‌های زندگی مختلفی هستند و حاکمیت نباید مدافع تنها یک سبک زندگی باشد. ما در ایران سبک‌های متنوع زندگی داریم و دفاع رسمی حاکمیت از یک سبک زندگی، بیش از پیش موجب گسترش شکاف حکومت و مردم می‌شود.

خوشحالم که به رسمیت شناختن سبک‌های مختلف زندگی از «کارتن‌خوابان» آغاز شده است!!! دیگر با دیدن کارتن‌خوابان در سطح شهر نباید هیچ کس را سرزنش کنیم. آنان خودشان از روی تفنّن تصمیم گرفته‌اند تا کارتن خواب باشند. به هر حال زندگی کسالت آور ثروتمندان باید هیجان داشته باشد. بگذریم.

این فقط سلبریتی‌ها نیستند که فقر را شیک جلوه می‌دهند. آرام آرام مقامات هم برای پوشاندن بی‌کفایتی‌های خود فقر را یک سبک زندگی خواهند دانست و گرسنگی را پدیده‌ای از سر شکم‌سیری!

در دهه شصت با ارجاع به متون مقدس فقر را نوعی افتخار تعریف می‌کردند تا فقرا را به فقرشان راضی کنند و حالا هم با تکیه بر مفاهیم شیک جامعه‌شناسی، تا به این طریق تلخی، زشتی و چرکین بودن فقر را بپوشانند.

✅@fardinalikhah