شر مطلق و برانداختن آن (بخش ۱ از ۲)
✍🏼 حسین شیخ‌رضایی
آنچه در تحلیل شرایط فعلی می‌نویسم حرف جدیدی نیست. این روزها این مضمون را بارها دیگران به زبان‌های مختلف گفته‌اند. من در اینجا سعی می‌کنم صورت‌بندی خودم را از موضوع ارائه کنم.
حمله به یک کشور نیازمند برنامه‌ریزی فنی و تکنولوژیک دقیق و طولانی‌مدت است. مثلا به این خبر از بی‌بی‌سی فارسی دقت کنید:
ژنرال کین: حملات آمریکا به ایران نتیجه «۱۵ سال برنامه‌ریزی» بود
ژنرال دن کین در بخش دیگری از نشست خبری گفت که عملیات «چکش نیمه‌شب» حاصل ۱۵ سال کار مداوم بود. او گفت تسلیحاتی که در این حمله‌ها استفاده شدند «طراحی، برنامه‌ریزی و اجرا» شده بودند تا حمله به سایت هسته‌ای فردو موفقیت‌آمیز باشد.
دقت کنید: تجهیزات انحصارا برای تخریب سایت فردو طی ۱۵ سال ساخته شده‌اند. اما علاوه بر کارهای فنی، سیستمی که برای ساخت بمب‌های سنگرشکن و هواپیمای مناسب حمل آنها ۱۵ سال زمان صرف می‌کند، به اقدامات نرم‌افزاری هم نیاز دارد تا مکمل اقدامات نظامی‌اش باشد. این اقدامات نرم‌افزاری باید چنان باشند که پذیرش اقدامات نظامی را در ذهن مردم کشوری که این کار علیه‌شان انجام شده راحت‌تر کنند. یکی از این اقدامات نرم‌افزاری ترویج چیزی است که من اسمش را《ذهنیت شر مطلق》می‌گذارم.
اسم ذهنیت شر مطلق از کجا آمده؟ چند وقت پیش، قبل از حملات نظامی اخیر، یکی از کنشگران سیاسی در مصاحبه‌ای گفت که دستاوردش در تحلیل شرایط امروز ایران این است که دریافته نظام سیاسی حاکم《شر مطلق》است و چیزی جز خسارت و شرارت به بار نیاورده است (نقل به مضمون). من نمی‌دانم او این اصطلاح را در معنای فنی و دقیق آن به کار برد، یا صرفا قصدش نشان دادن وخامت اوضاع فعلی بود. اما اجازه دهید این اصطلاح را در معنای تحت‌الفظی‌اش بفهمیم.
اگر چیزی را《شر مطلق》بدانیم به چه معنا است؟ به این معنا است که آن چیز ذاتا و از بیخ‌وبن فاسد و شر است و هیچ خیری از آن حاصل نمی‌شود و وظیفه اخلاقی ما نابودی و برانداختن آن به هر شکل و با هر قیمت است. به بیان دیگر، شر مطلق چیزی است که مطلقا هر اقدامی برای برانداختن آن موجه و حتی ضروری است. یکی از این اقدامات هم البته می‌تواند جنگ و براندازی نظامی باشد.
ذهنیت شر مطلق ممکن است خود را به شکل دیگری هم نشان دهد. اگر کنشگری روایت خود از وضع موجود را چنان تدوین کند که در آن، هر آنچه منفی و شر است به کارهای یکی از طرفین مخاصمه برگردد و طرف دیگر در این میان هیچ نقشی نداشته باشد، او بدون اینکه لزوما آگاه باشد، در حال ساختن ذهنیت شر مطلق است.
در این روایت‌ها، که از بام تا شام در اینترنشنال و بی‌بی‌سی نمونه‌هایی از آنها را می‌شنویم، رویدادها چنان چیده می‌شوند که گویی درخصوص آنچه رخ داده (مثلا جنگ) تنها یکی از طرفین مخاصمه (ایران) خطاکار است، و طرف دیگر در نهایت عقلانیت و بدون انجام هیچ اقدام شرورانه‌ای، گزینه‌ای جز آنچه انجام داده، آن هم درست با همین درجه و شدت، نداشته و کار او عقلا و اخلاقا و قانونا موجه است.
خلاصه اینکه، ذهنیت شر مطلق اولا می‌گوید از یکی از طرفین چیزی جز شر، آن هم شر بینهایت و مطلق، صادر نمی‌شود. ثانیا صدور شر بینهایت سبب می‌شود طرف دیگر راه و چاره‌ای نداشته باشد جز اینکه به شکل طبیعی و به قوی‌ترین شکل به آن پاسخ دهد. و ثالثا نمی‌توان طرف دیگر را به دلیل کم یا زیاد بودن خشونت و خشمی که نشان می‌دهد سرزنش کرد. در مقابله با شر مطلق هیچ کاری ناروا نیست.
داشتن ذهنیت شر مطلق حاکی از داشتن نوعی نگاه رمانتیک به سیاست است. ذهنیت شر مطلق تداوم نگاه پیشامدرن و اسطوره‌ای است به مناسبات سیاسی و اجتماعی مدرن، هر چقدر هم که گوینده‌اش اسامی متفکران بزرگ را به زبان آورد، یا ادعا کند در حال گزارش بی‌طرفانه امور واقع است. شر مطلق دیدن چیزی یعنی ندیدن اندازه‌ها و مقیاس‌ها در سنجش شر، یعنی ناتوانی در مقایسه میزان شرور.
ذهنیت شر مطلق فقط از دل تحلیل و مصاحبه چند کنشگر و تحلیلگر صاحب رسانه در اذهان عموم مردم تثبیت نمی‌شود. در همان مدتی که بخش نظامی رقیب مشغول ساخت بمب است، بخش شناختی و نرم‌افزاری آن هم در حال تولید و تکثیر این ذهنیت (یا مِم) در رسانه‌های اجتماعی است. یادتان بیفتد چند پیام و توییت و فیلم و ... دریافت کرده‌اید که هر چیزی را مربوط به زندگی ما بوده (از نظام سیاسی‌مان تا کشورمان تا آداب و رسوممان تا زبانمان) مسخره کرده و مثلا با بانمکی گفته اگر شما این را ببری خارج، درجا بهت اقامت می‌دهند؟ تداوم ورود چنین پیام‌هایی به مغز، ناخودآگاه ذهنیت شر مطلق را در ما ایجاد می‌کند.
@eudemonia
✍🏼 حسین شیخ‌رضایی
آنچه در تحلیل شرایط فعلی می‌نویسم حرف جدیدی نیست. این روزها این مضمون را بارها دیگران به زبان‌های مختلف گفته‌اند. من در اینجا سعی می‌کنم صورت‌بندی خودم را از موضوع ارائه کنم.
حمله به یک کشور نیازمند برنامه‌ریزی فنی و تکنولوژیک دقیق و طولانی‌مدت است. مثلا به این خبر از بی‌بی‌سی فارسی دقت کنید:
ژنرال کین: حملات آمریکا به ایران نتیجه «۱۵ سال برنامه‌ریزی» بود
ژنرال دن کین در بخش دیگری از نشست خبری گفت که عملیات «چکش نیمه‌شب» حاصل ۱۵ سال کار مداوم بود. او گفت تسلیحاتی که در این حمله‌ها استفاده شدند «طراحی، برنامه‌ریزی و اجرا» شده بودند تا حمله به سایت هسته‌ای فردو موفقیت‌آمیز باشد.
دقت کنید: تجهیزات انحصارا برای تخریب سایت فردو طی ۱۵ سال ساخته شده‌اند. اما علاوه بر کارهای فنی، سیستمی که برای ساخت بمب‌های سنگرشکن و هواپیمای مناسب حمل آنها ۱۵ سال زمان صرف می‌کند، به اقدامات نرم‌افزاری هم نیاز دارد تا مکمل اقدامات نظامی‌اش باشد. این اقدامات نرم‌افزاری باید چنان باشند که پذیرش اقدامات نظامی را در ذهن مردم کشوری که این کار علیه‌شان انجام شده راحت‌تر کنند. یکی از این اقدامات نرم‌افزاری ترویج چیزی است که من اسمش را《ذهنیت شر مطلق》می‌گذارم.
اسم ذهنیت شر مطلق از کجا آمده؟ چند وقت پیش، قبل از حملات نظامی اخیر، یکی از کنشگران سیاسی در مصاحبه‌ای گفت که دستاوردش در تحلیل شرایط امروز ایران این است که دریافته نظام سیاسی حاکم《شر مطلق》است و چیزی جز خسارت و شرارت به بار نیاورده است (نقل به مضمون). من نمی‌دانم او این اصطلاح را در معنای فنی و دقیق آن به کار برد، یا صرفا قصدش نشان دادن وخامت اوضاع فعلی بود. اما اجازه دهید این اصطلاح را در معنای تحت‌الفظی‌اش بفهمیم.
اگر چیزی را《شر مطلق》بدانیم به چه معنا است؟ به این معنا است که آن چیز ذاتا و از بیخ‌وبن فاسد و شر است و هیچ خیری از آن حاصل نمی‌شود و وظیفه اخلاقی ما نابودی و برانداختن آن به هر شکل و با هر قیمت است. به بیان دیگر، شر مطلق چیزی است که مطلقا هر اقدامی برای برانداختن آن موجه و حتی ضروری است. یکی از این اقدامات هم البته می‌تواند جنگ و براندازی نظامی باشد.
ذهنیت شر مطلق ممکن است خود را به شکل دیگری هم نشان دهد. اگر کنشگری روایت خود از وضع موجود را چنان تدوین کند که در آن، هر آنچه منفی و شر است به کارهای یکی از طرفین مخاصمه برگردد و طرف دیگر در این میان هیچ نقشی نداشته باشد، او بدون اینکه لزوما آگاه باشد، در حال ساختن ذهنیت شر مطلق است.
در این روایت‌ها، که از بام تا شام در اینترنشنال و بی‌بی‌سی نمونه‌هایی از آنها را می‌شنویم، رویدادها چنان چیده می‌شوند که گویی درخصوص آنچه رخ داده (مثلا جنگ) تنها یکی از طرفین مخاصمه (ایران) خطاکار است، و طرف دیگر در نهایت عقلانیت و بدون انجام هیچ اقدام شرورانه‌ای، گزینه‌ای جز آنچه انجام داده، آن هم درست با همین درجه و شدت، نداشته و کار او عقلا و اخلاقا و قانونا موجه است.
خلاصه اینکه، ذهنیت شر مطلق اولا می‌گوید از یکی از طرفین چیزی جز شر، آن هم شر بینهایت و مطلق، صادر نمی‌شود. ثانیا صدور شر بینهایت سبب می‌شود طرف دیگر راه و چاره‌ای نداشته باشد جز اینکه به شکل طبیعی و به قوی‌ترین شکل به آن پاسخ دهد. و ثالثا نمی‌توان طرف دیگر را به دلیل کم یا زیاد بودن خشونت و خشمی که نشان می‌دهد سرزنش کرد. در مقابله با شر مطلق هیچ کاری ناروا نیست.
داشتن ذهنیت شر مطلق حاکی از داشتن نوعی نگاه رمانتیک به سیاست است. ذهنیت شر مطلق تداوم نگاه پیشامدرن و اسطوره‌ای است به مناسبات سیاسی و اجتماعی مدرن، هر چقدر هم که گوینده‌اش اسامی متفکران بزرگ را به زبان آورد، یا ادعا کند در حال گزارش بی‌طرفانه امور واقع است. شر مطلق دیدن چیزی یعنی ندیدن اندازه‌ها و مقیاس‌ها در سنجش شر، یعنی ناتوانی در مقایسه میزان شرور.
ذهنیت شر مطلق فقط از دل تحلیل و مصاحبه چند کنشگر و تحلیلگر صاحب رسانه در اذهان عموم مردم تثبیت نمی‌شود. در همان مدتی که بخش نظامی رقیب مشغول ساخت بمب است، بخش شناختی و نرم‌افزاری آن هم در حال تولید و تکثیر این ذهنیت (یا مِم) در رسانه‌های اجتماعی است. یادتان بیفتد چند پیام و توییت و فیلم و ... دریافت کرده‌اید که هر چیزی را مربوط به زندگی ما بوده (از نظام سیاسی‌مان تا کشورمان تا آداب و رسوممان تا زبانمان) مسخره کرده و مثلا با بانمکی گفته اگر شما این را ببری خارج، درجا بهت اقامت می‌دهند؟ تداوم ورود چنین پیام‌هایی به مغز، ناخودآگاه ذهنیت شر مطلق را در ما ایجاد می‌کند.
@eudemonia
شر مطلق و برانداختن آن (بخش ۲ از ۲)
✍🏼 حسین شیخ‌رضایی
ترویج و تثبیت این نگاه که حاکمیت سیاسی در یک کشور《شر مطلق》است سبب می‌شود هر اقدامی در مخالفت با آن، ولو آن اقدام جنگ پیش‌دستانه و کشتن غیرنظامیان باشد، موجه و منطقی و طبیعی تلقی شود، چرا که شر مطلق را باید مطلقا با هر وسیله‌ای که ممکن است از بین برد. بی‌دلیل نیست که بسیاری از مروجان نگاه شر مطلق نتوانستند (یا نخواستند) در ماجراهای اخیر، حمله نظامی به کشورشان را تمام‌قد محکوم کنند یا اسمی از متجاوز بیاورند.
آیا نقطه مقابل ذهنیت شر مطلق، این است که بگوییم نظام سیاسی حاکم خیر مطلق است و هیچ ایرادی به آن وارد نیست؟ آشکار است که چنین پاسخی مهمل است. نقطه مقابل ذهنیت شر مطلق، وزن دادن به میزان شر امور (از جمله نظام سیاسی حاکم) است. وزن دادن به شر یک چیز یعنی داشتن تخمینی از اینکه تا چه حد برای برانداختن و نابود کردن آن می‌توان به خشونت و سایر اقدامات غیراخلاقی دست زد. اگر میزان شرارت چیزی الف باشد، می‌توان با انجام کارهایی غیراخلاقی، نهایتا در حدی کمتر از الف، به مقابله با آن پرداخت. اما اگر میزان شرارتش مطلق و بینهایت باشد، هیچ عملی در برانداختن آن ناموجه نیست.
از نظر من، میزان شرارت نظام سیاسی حاکم بر کشور ما تا آن حد نیست که حمله نظامی کشوری دیگر به ایران موجه باشد یا جنایتکار جنگی‌ای مانند نتانیاهو بتواند برای برانداختن این نظام وارد عمل شود. این نظام سیاسی شرور و کاستی‌های جدی و درونی فراوان دارد و البته حق شهروندانش است که برای اصلاح یا برانداختنش، با احتساب میزان شرورش، اقدامات اخلاقا موجه کنند.
احتمالا یک قلم از شرور این نظام آن است که خود را خیر مطلق می‌داند و از قضا اگر از چنین ذهنیتی دست بکشد به شهروندانش نیز کمک می‌کند آن را شر مطلق ندانند. اما در هر حال، شر مطلق دانستن نظام سیاسی تله‌ای است که ذهن را ناخودآگاه به سمت موجه جلوه دادن《هر》اقدامی علیه آن می‌برد، حتی اگر آن اقدام جنگ و کشتار غیرنظامیان و نقض حقوق فردی و جمعی انسان‌ها باشد. اتفاقات اخیر در کشور نشان داد که باید در مقابل افتادن در این تله هشیار بود.
پی‌نوشت: بدیهی است برخورد امنیتی و دستگیری کسانی که در مقام تحلیلگر، ذهنیت شر مطلق را ترویج می‌کنند صحیح نیست و باید از نظام سیاسی حاکم خواست سریعا این کار را متوقف کند. بازنگری در ذهنیت‌ها تنها از خلال تضارب آزادانه آراء و نظرها در جامعه صورت می‌گیرد، نه با تحمیل یک ذهنیت از بالا.
@eudemonia
✍🏼 حسین شیخ‌رضایی
ترویج و تثبیت این نگاه که حاکمیت سیاسی در یک کشور《شر مطلق》است سبب می‌شود هر اقدامی در مخالفت با آن، ولو آن اقدام جنگ پیش‌دستانه و کشتن غیرنظامیان باشد، موجه و منطقی و طبیعی تلقی شود، چرا که شر مطلق را باید مطلقا با هر وسیله‌ای که ممکن است از بین برد. بی‌دلیل نیست که بسیاری از مروجان نگاه شر مطلق نتوانستند (یا نخواستند) در ماجراهای اخیر، حمله نظامی به کشورشان را تمام‌قد محکوم کنند یا اسمی از متجاوز بیاورند.
آیا نقطه مقابل ذهنیت شر مطلق، این است که بگوییم نظام سیاسی حاکم خیر مطلق است و هیچ ایرادی به آن وارد نیست؟ آشکار است که چنین پاسخی مهمل است. نقطه مقابل ذهنیت شر مطلق، وزن دادن به میزان شر امور (از جمله نظام سیاسی حاکم) است. وزن دادن به شر یک چیز یعنی داشتن تخمینی از اینکه تا چه حد برای برانداختن و نابود کردن آن می‌توان به خشونت و سایر اقدامات غیراخلاقی دست زد. اگر میزان شرارت چیزی الف باشد، می‌توان با انجام کارهایی غیراخلاقی، نهایتا در حدی کمتر از الف، به مقابله با آن پرداخت. اما اگر میزان شرارتش مطلق و بینهایت باشد، هیچ عملی در برانداختن آن ناموجه نیست.
از نظر من، میزان شرارت نظام سیاسی حاکم بر کشور ما تا آن حد نیست که حمله نظامی کشوری دیگر به ایران موجه باشد یا جنایتکار جنگی‌ای مانند نتانیاهو بتواند برای برانداختن این نظام وارد عمل شود. این نظام سیاسی شرور و کاستی‌های جدی و درونی فراوان دارد و البته حق شهروندانش است که برای اصلاح یا برانداختنش، با احتساب میزان شرورش، اقدامات اخلاقا موجه کنند.
احتمالا یک قلم از شرور این نظام آن است که خود را خیر مطلق می‌داند و از قضا اگر از چنین ذهنیتی دست بکشد به شهروندانش نیز کمک می‌کند آن را شر مطلق ندانند. اما در هر حال، شر مطلق دانستن نظام سیاسی تله‌ای است که ذهن را ناخودآگاه به سمت موجه جلوه دادن《هر》اقدامی علیه آن می‌برد، حتی اگر آن اقدام جنگ و کشتار غیرنظامیان و نقض حقوق فردی و جمعی انسان‌ها باشد. اتفاقات اخیر در کشور نشان داد که باید در مقابل افتادن در این تله هشیار بود.
پی‌نوشت: بدیهی است برخورد امنیتی و دستگیری کسانی که در مقام تحلیلگر، ذهنیت شر مطلق را ترویج می‌کنند صحیح نیست و باید از نظام سیاسی حاکم خواست سریعا این کار را متوقف کند. بازنگری در ذهنیت‌ها تنها از خلال تضارب آزادانه آراء و نظرها در جامعه صورت می‌گیرد، نه با تحمیل یک ذهنیت از بالا.
@eudemonia
Forwarded from نشر کرگدن
https://www.ibna.ir/news/536379/%D9%BE%D9%84%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D8%B4-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%DB%8C-%D9%88-%D8%A7%D8%B5%D9%88%D9%84-%D8%A8%D9%86%DB%8C%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9-%D9%88-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA
گفتگویی درباره کتاب حق، با امیرحسین خداپرست، خبرگزاری ایبنا
گفتگویی درباره کتاب حق، با امیرحسین خداپرست، خبرگزاری ایبنا
ایبنا
پلی میان ارزش‌های اخلاقی و اصول بنیادین اجتماع و سیاست
مفهوم حق در طول تاریخ تفکر سیاسی و فلسفی بشر کارکردهایی گوناگون داشته است. گاهی نماد فردگرایی رادیکال بوده است، گاهی ابزار مقابله با استبداد، گاه زبان اعتراض اقلیت‌ها و گاه ابزاری برای تثبیت نظم موجود.
Forwarded from دغدغه ایران
نیاز این روزها
محمد فاضلی
«چگونه انسان‌های خوب، افراد شرور می‌شوند؟» این پرسش #فیلیپ_زیمباردو در کتاب اثر لوسیفر است.
او مفصل به این سؤال پاسخ می‌دهد اما نکته مهم‌ترش این است: «تجلیل از قهرمانی که در درون هر یک از ما زندگی می‌کند.»
زیمباردو می‌نویسد «برخلاف به‌هنجاری شرارت یا عادی شدن شرارت که فرضش این است که مردم عادی می‌توانند مسئول شنیع‌ترین اعمال ظالمانه و تحقیرآمیز باشند، من معتقد به فرضیه به‌هنجاری قهرمانی هستم، یعنی هر مرد و زنی می‌تواند قهرمان باشد. هر انسانی وقتی هنگامه‌ی آن فرا رسد، آماده پاسخگویی به ندای بشریت خود و عمل بر اساس آن است. این ندا بهترین بعد سرشت انسان را به عمل فرامی‌خواند، بعدی که فراتر از فشارهای شدید موقعیت و نظام است و بر کرامت انسان در برابر شرارت اهریمنی صحه می‌گذارد.» (کتاب #اثر_لوسیفر، ص. ۲۴)
جامعه در لحظات بحرانی به «به‌هنجاری قهرمانی» بیشتر نیاز دارد، و فرصت‌هایی برای بروز آن مهیا می‌کند؛ و هم آدم‌هایی را که این خصیصه را بروز می‌دهند بیشتر در اطراف خود می‌بینیم. از آنکه کارت بنزینش را با دیگری به اشتراک می‌گذارد تا میلیون‌ها آدمی که علی‌رغم عادی نبودن موقعیت و شرایط، به خودشان می‌گویند «آرام باش، زندگی کن و کمک کن زندگی به آرامی جریان داشته باشد.»
هر قدر زندگی با همه جزئیات همیشگی آن، بیشتر جریان داشته باشد، به نفع همه ماست. کمتر می‌ترسیم، کمتر اضطراب تجربه می‌کنیم و بیشتر در زندگی غرق می‌شویم تا «ضدزندگی/نازندگی» ما را از درون نفرساید.
هر آدمی می‌تواند در حد توانش، علی‌رغم همه سختی‌ها به خودش بگوید «آرام باش، زندگی کن و کمک کن زندگی به آرامی جریان داشته باشد.» آن وقت تو همان قهرمانی.
@fazeli_mohammad
محمد فاضلی
«چگونه انسان‌های خوب، افراد شرور می‌شوند؟» این پرسش #فیلیپ_زیمباردو در کتاب اثر لوسیفر است.
او مفصل به این سؤال پاسخ می‌دهد اما نکته مهم‌ترش این است: «تجلیل از قهرمانی که در درون هر یک از ما زندگی می‌کند.»
زیمباردو می‌نویسد «برخلاف به‌هنجاری شرارت یا عادی شدن شرارت که فرضش این است که مردم عادی می‌توانند مسئول شنیع‌ترین اعمال ظالمانه و تحقیرآمیز باشند، من معتقد به فرضیه به‌هنجاری قهرمانی هستم، یعنی هر مرد و زنی می‌تواند قهرمان باشد. هر انسانی وقتی هنگامه‌ی آن فرا رسد، آماده پاسخگویی به ندای بشریت خود و عمل بر اساس آن است. این ندا بهترین بعد سرشت انسان را به عمل فرامی‌خواند، بعدی که فراتر از فشارهای شدید موقعیت و نظام است و بر کرامت انسان در برابر شرارت اهریمنی صحه می‌گذارد.» (کتاب #اثر_لوسیفر، ص. ۲۴)
جامعه در لحظات بحرانی به «به‌هنجاری قهرمانی» بیشتر نیاز دارد، و فرصت‌هایی برای بروز آن مهیا می‌کند؛ و هم آدم‌هایی را که این خصیصه را بروز می‌دهند بیشتر در اطراف خود می‌بینیم. از آنکه کارت بنزینش را با دیگری به اشتراک می‌گذارد تا میلیون‌ها آدمی که علی‌رغم عادی نبودن موقعیت و شرایط، به خودشان می‌گویند «آرام باش، زندگی کن و کمک کن زندگی به آرامی جریان داشته باشد.»
هر قدر زندگی با همه جزئیات همیشگی آن، بیشتر جریان داشته باشد، به نفع همه ماست. کمتر می‌ترسیم، کمتر اضطراب تجربه می‌کنیم و بیشتر در زندگی غرق می‌شویم تا «ضدزندگی/نازندگی» ما را از درون نفرساید.
هر آدمی می‌تواند در حد توانش، علی‌رغم همه سختی‌ها به خودش بگوید «آرام باش، زندگی کن و کمک کن زندگی به آرامی جریان داشته باشد.» آن وقت تو همان قهرمانی.
@fazeli_mohammad
من و شماهایی که در ایران(خصوصا در تهران) هستیم احتمالا همین الان زندگی روزمره داریم. چای یا قهوه‌مان رو خورده‌ایم، اخبار جنگ را دنبال کرده‌ایم و فارغ ازینکه دیشب را چه طور گذرانده‌ایم، یه گوشه‌ی ذهنمان این است که مثلا برای ناهار چه درست کنیم یا لباس‌ها را کی بشوییم ... زندگی روزمره ادامه دارد حتی زیر بمباران!
"زندگی روزمره" این روزها به نظرم ارزشی به مراتب بیشتر از زنده ماندن دارد. مخصوصا هم اگر قرار است این دراما ادامه‌دار باشد (که پیش‌بینی من این است) کسانی از نظر روانی در امان خواهند بود که بتوانند بیشتر به روزمرگی چنگ بزنند.
خالد حسینی در رمان «بادبادک‌باز» از قدرت ایجاد حس امنیت روزمرگی می‌گوید: «پدرم همیشه چای را توی قوری مسی درست میکرد. صدای قل‌قل آب، صبح‌ها در کابُل، حس امنیت می‌داد. حتی وقتی بمب‌ها صدا می‌کردند، باز هم آن صدا بود.»
کورت ونه‌گات در «سلاخ خانه‌ی شماره‌ی پنج» زمانی را توصیف می‌کند که بعد از بمباران درسدن از پناهگاه بیرون آمده‌اند و شهر را با خاک یکسان شده می‌بینند اما سربازی که کنارش بوده به دنبال دگمه‌ی گمشدهٔ پیراهنش می‌گشته!
برای داشتن سلامت روان در این روزها احتمالا ما هم نیاز داریم دنبال آن دگمه‌ی گمشده باشیم، یا به آوای قوری چای گوش بسپاریم.
برای ما انسان‌های معمولی این که در زیر بمباران و اخبار جنگ دنبال آب و نان باشیم، عاشق باشیم، ترسیده باشیم، حتی عشق ابدی ببینیم یا جوک بگوییم کاملا طبیعی و عادی است، ما می‌خواهیم زنده بمانیم و زندگی کنیم نه این که قهرمان باشیم!
درامای ایران ما متاسفانه پیش آمده و ممکن است ادامه داشته باشد. اما بهتر است مثل آنچه واسیلی گروسمن در کتاب «زندگی و سرنوشت» توصیف می‌کند، به شکست دادن جنگ فکر نکنیم، چایی‌مان را دم کنیم و از آرامشی که ممکن است کوتاه، موقت، ناپایدار و حتی دودشدنی باشد ولی در لحظه داریم، لذت ببریم.
«زنی در آشپزخانه‌ای تاریک، با دو شمع، سوپ چغندر می‌پزد. او جنگ را شکست نمی‌دهد، فقط با آن سازگار می‌شود."
دکتر مریم نوروزیان
نورولوژیست - فلوشییپ اختلالات شناختی
@eudemonia
"زندگی روزمره" این روزها به نظرم ارزشی به مراتب بیشتر از زنده ماندن دارد. مخصوصا هم اگر قرار است این دراما ادامه‌دار باشد (که پیش‌بینی من این است) کسانی از نظر روانی در امان خواهند بود که بتوانند بیشتر به روزمرگی چنگ بزنند.
خالد حسینی در رمان «بادبادک‌باز» از قدرت ایجاد حس امنیت روزمرگی می‌گوید: «پدرم همیشه چای را توی قوری مسی درست میکرد. صدای قل‌قل آب، صبح‌ها در کابُل، حس امنیت می‌داد. حتی وقتی بمب‌ها صدا می‌کردند، باز هم آن صدا بود.»
کورت ونه‌گات در «سلاخ خانه‌ی شماره‌ی پنج» زمانی را توصیف می‌کند که بعد از بمباران درسدن از پناهگاه بیرون آمده‌اند و شهر را با خاک یکسان شده می‌بینند اما سربازی که کنارش بوده به دنبال دگمه‌ی گمشدهٔ پیراهنش می‌گشته!
برای داشتن سلامت روان در این روزها احتمالا ما هم نیاز داریم دنبال آن دگمه‌ی گمشده باشیم، یا به آوای قوری چای گوش بسپاریم.
برای ما انسان‌های معمولی این که در زیر بمباران و اخبار جنگ دنبال آب و نان باشیم، عاشق باشیم، ترسیده باشیم، حتی عشق ابدی ببینیم یا جوک بگوییم کاملا طبیعی و عادی است، ما می‌خواهیم زنده بمانیم و زندگی کنیم نه این که قهرمان باشیم!
درامای ایران ما متاسفانه پیش آمده و ممکن است ادامه داشته باشد. اما بهتر است مثل آنچه واسیلی گروسمن در کتاب «زندگی و سرنوشت» توصیف می‌کند، به شکست دادن جنگ فکر نکنیم، چایی‌مان را دم کنیم و از آرامشی که ممکن است کوتاه، موقت، ناپایدار و حتی دودشدنی باشد ولی در لحظه داریم، لذت ببریم.
«زنی در آشپزخانه‌ای تاریک، با دو شمع، سوپ چغندر می‌پزد. او جنگ را شکست نمی‌دهد، فقط با آن سازگار می‌شود."
دکتر مریم نوروزیان
نورولوژیست - فلوشییپ اختلالات شناختی
@eudemonia
Forwarded from گشت‌ها | هومن پناهنده
So many gods, so many creeds,
So many paths that wind and wind,
While just the art of being kind
Is all the sad world needs.
Ella Wheeler Wilcox
این همه خدا،این همه کیش و آیین،
این همه راهِ پیچاپیچ،
این همه، در حالی که هنرِ مهربان بودن
یگانه نیازِ این جهان اندوهناک است.
اِلا ویلر ویلکاکس
#هومن_پناهنده
@gashthaa
So many paths that wind and wind,
While just the art of being kind
Is all the sad world needs.
Ella Wheeler Wilcox
این همه خدا،این همه کیش و آیین،
این همه راهِ پیچاپیچ،
این همه، در حالی که هنرِ مهربان بودن
یگانه نیازِ این جهان اندوهناک است.
اِلا ویلر ویلکاکس
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from مهمات
دسترسی به اینترنت بین‌الملل، طبق اصل ۹ و ۲۰ قانون اساسی، ماده ۱۹ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، و ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر، حق مسلم شهروندان است.
اپراتورها وقتی اینترنت می‌فروشند، باید «شبکه‌ی جهانی» تحویل دهند؛ نه خدماتی ناقص، محدود یا مختل. فروش کالای معیوب، فیلتر خودسرانه و قطع مستمر، مصداق نقض قرارداد، نقض حقوق مصرف‌کننده و نقض آزادی اطلاعات است.
از همه‌ی حقوق‌دان‌ها و فعالان اجتماعی و سیاسی می‌خواهم، پیگیری این حق حیاتی را در رأس مطالبات قرار دهند.
قطع اینترنت، نه‌تنها نقض حقوق بشر است، بلکه خسارت اقتصادی، فقر اطلاعاتی، و تبعیض دیجیتال علیه میلیون‌ها ایرانی ایجاد می‌کند.
مستند به قوانین:
۱. قانون اساسی
اصل ۹: هیچ مقامی حق ندارد آزادی‌های مشروع را، حتی با وضع قانون، سلب کند.
اصل ۲۰: همه‌ی افراد ملت، از حقوق مساوی برخوردارند و از حمایت قانون برخوردارند.
اصل ۴۴، ۴۶ و ۴۷: مالکیت خصوصی، مشروع و محترم است. اینترنت خریداری‌شده، یک نوع دارایی است.
۲. قانون تجارت الکترونیکی ایران (۱۳۸۲)
ماده ۲: صحت داده‌های الکترونیکی باید تضمین شده باشد.
ماده ۳۳: ارائه‌دهندگان خدمات موظف‌اند خدمات قابل اتکا و مشخص‌شده را تحویل دهند.
ماده ۳۷: مشتری حق دارد هر زمان بخواهد از خدمات منصرف شود یا شکایت کند؛ اختلالات عمدی نقض این حق است.
۳. قانون حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان (مصوب ۱۳۸۸)
ماده ۲: عرضه‌کننده موظف است کالای سالم و خدمات استاندارد تحویل دهد.
ماده ۶: اطلاعات ناکافی یا ناقص درباره کیفیت یا محدودیت خدمات، مصداق فریب مصرف‌کننده است.
۴. اسناد بین‌المللی و حقوق بشر
ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر: هر انسانی حق دارد آزادانه اطلاعات و افکار را از هر مرز و رسانه‌ای دریافت کند.
ماده ۱۹ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR): ایران به آن متعهد است؛ و دسترسی به اطلاعات و بیان عقیده را حتی از طریق اینترنت تضمین می‌کند.
قطعنامه ۲۰۲۱ شورای حقوق بشر سازمان ملل: دسترسی به اینترنت یکی از حقوق بنیادین بشر است و قطع یا فیلتر گسترده‌ی آن بدون مبنا، ناقض حقوق بشر است.
۵. رویه‌های بین‌المللی
بسیاری از کشورها (از جمله هند، آلمان، برزیل) در دادگاه‌های عالی خود، قطع اینترنت را نقض حقوق شهروندی و آزادی بیان دانسته‌اند.
دادگاه عالی هند (۲۰۲۰): اعلام کرد قطع اینترنت حتی به دلایل امنیتی، باید محدود، موقت و شفاف باشد؛ نه بی‌قاعده و مستمر!
با احترام،
کوین زاکاریان...
🔗 @kevinzakarian
اپراتورها وقتی اینترنت می‌فروشند، باید «شبکه‌ی جهانی» تحویل دهند؛ نه خدماتی ناقص، محدود یا مختل. فروش کالای معیوب، فیلتر خودسرانه و قطع مستمر، مصداق نقض قرارداد، نقض حقوق مصرف‌کننده و نقض آزادی اطلاعات است.
از همه‌ی حقوق‌دان‌ها و فعالان اجتماعی و سیاسی می‌خواهم، پیگیری این حق حیاتی را در رأس مطالبات قرار دهند.
قطع اینترنت، نه‌تنها نقض حقوق بشر است، بلکه خسارت اقتصادی، فقر اطلاعاتی، و تبعیض دیجیتال علیه میلیون‌ها ایرانی ایجاد می‌کند.
مستند به قوانین:
۱. قانون اساسی
اصل ۹: هیچ مقامی حق ندارد آزادی‌های مشروع را، حتی با وضع قانون، سلب کند.
اصل ۲۰: همه‌ی افراد ملت، از حقوق مساوی برخوردارند و از حمایت قانون برخوردارند.
اصل ۴۴، ۴۶ و ۴۷: مالکیت خصوصی، مشروع و محترم است. اینترنت خریداری‌شده، یک نوع دارایی است.
۲. قانون تجارت الکترونیکی ایران (۱۳۸۲)
ماده ۲: صحت داده‌های الکترونیکی باید تضمین شده باشد.
ماده ۳۳: ارائه‌دهندگان خدمات موظف‌اند خدمات قابل اتکا و مشخص‌شده را تحویل دهند.
ماده ۳۷: مشتری حق دارد هر زمان بخواهد از خدمات منصرف شود یا شکایت کند؛ اختلالات عمدی نقض این حق است.
۳. قانون حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان (مصوب ۱۳۸۸)
ماده ۲: عرضه‌کننده موظف است کالای سالم و خدمات استاندارد تحویل دهد.
ماده ۶: اطلاعات ناکافی یا ناقص درباره کیفیت یا محدودیت خدمات، مصداق فریب مصرف‌کننده است.
۴. اسناد بین‌المللی و حقوق بشر
ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر: هر انسانی حق دارد آزادانه اطلاعات و افکار را از هر مرز و رسانه‌ای دریافت کند.
ماده ۱۹ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR): ایران به آن متعهد است؛ و دسترسی به اطلاعات و بیان عقیده را حتی از طریق اینترنت تضمین می‌کند.
قطعنامه ۲۰۲۱ شورای حقوق بشر سازمان ملل: دسترسی به اینترنت یکی از حقوق بنیادین بشر است و قطع یا فیلتر گسترده‌ی آن بدون مبنا، ناقض حقوق بشر است.
۵. رویه‌های بین‌المللی
بسیاری از کشورها (از جمله هند، آلمان، برزیل) در دادگاه‌های عالی خود، قطع اینترنت را نقض حقوق شهروندی و آزادی بیان دانسته‌اند.
دادگاه عالی هند (۲۰۲۰): اعلام کرد قطع اینترنت حتی به دلایل امنیتی، باید محدود، موقت و شفاف باشد؛ نه بی‌قاعده و مستمر!
با احترام،
کوین زاکاریان...
🔗 @kevinzakarian
Forwarded from هم‌دیگری│ Togetherness
🌹 بخشی از کتاب «برابری؛ به چه معناست و چرا اهمیت دارد ...»🌹
🔸... برای پیش بردن ایده‌ی کرامت انسانی و به‌رسمیت شناسیِ متقابل، یک پیشنهاد مشخص دارم. یکی از مخرب‌ترین پیامدهای نابرابری‌های فزاینده در دهه‌های اخیر این است که افراد مرفه و کسانی که درآمدهای متوسط یا پایین‌تری دارند، روزبه‌روز زندگی‌های جداگانه‌تری از دیگران پیدا می‌کنند.
🔸همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، ما فرزندانمان را به مدارس متفاوتی می‌فرستیم؛ اما جدا از آن، در مکان‌های متفاوتی زندگی می‌کنیم، کار می‌کنیم، خرید می‌کنیم و تفریح می‌کنیم. افراد مرفه از فضاهای عمومی شهری فاصله می‌گیرند و به باشگاه‌های خصوصی روی می‌آورند.
🔸تعداد نهادهایی در جامعه مدنی که افراد از طبقات مختلف را با هم در تماس قرار می‌دهند، روز به روز کمتر می‌شود. موقعیت‌هایی که در آنها فقیر و غنی در جریان معمول زندگی با هم برخورد داشته باشند، به‌ندرت پیش می‌آید.
🔸ما نیاز داریم زیرساختی مدنی برای یک زندگی مشترک بسازیم. جایی که مردم در آن با یکدیگر روبه‌رو شوند؛ در درمانگاه‌های عمومی، وسایل حمل‌ونقل عمومی، پارک‌ها و فضاهای تفریحی، مراکز خدمات شهری، کتابخانه‌های عمومی یا حتی در استادیوم‌های ورزشی.
🔸این مواجهاتِ ناخواسته و خودانگیخته میان طبقات مختلف جامعه - حتی پیش از آنکه به بحث مالیات‌ها بپردازیم، که با تو هم‌عقیده‌ام کاملاً ضروری‌اند - می‌تواند به‌تدریج عاداتی بسازد، نگرش‌هایی شکل دهد و گرایش‌هایی پرورش دهد که ما را به یادِ اشتراک‌هایمان می‌اندازد.
مایکل سندل در گفتگو با توماس پیکتی
🔸... برای پیش بردن ایده‌ی کرامت انسانی و به‌رسمیت شناسیِ متقابل، یک پیشنهاد مشخص دارم. یکی از مخرب‌ترین پیامدهای نابرابری‌های فزاینده در دهه‌های اخیر این است که افراد مرفه و کسانی که درآمدهای متوسط یا پایین‌تری دارند، روزبه‌روز زندگی‌های جداگانه‌تری از دیگران پیدا می‌کنند.
🔸همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، ما فرزندانمان را به مدارس متفاوتی می‌فرستیم؛ اما جدا از آن، در مکان‌های متفاوتی زندگی می‌کنیم، کار می‌کنیم، خرید می‌کنیم و تفریح می‌کنیم. افراد مرفه از فضاهای عمومی شهری فاصله می‌گیرند و به باشگاه‌های خصوصی روی می‌آورند.
🔸تعداد نهادهایی در جامعه مدنی که افراد از طبقات مختلف را با هم در تماس قرار می‌دهند، روز به روز کمتر می‌شود. موقعیت‌هایی که در آنها فقیر و غنی در جریان معمول زندگی با هم برخورد داشته باشند، به‌ندرت پیش می‌آید.
🔸ما نیاز داریم زیرساختی مدنی برای یک زندگی مشترک بسازیم. جایی که مردم در آن با یکدیگر روبه‌رو شوند؛ در درمانگاه‌های عمومی، وسایل حمل‌ونقل عمومی، پارک‌ها و فضاهای تفریحی، مراکز خدمات شهری، کتابخانه‌های عمومی یا حتی در استادیوم‌های ورزشی.
🔸این مواجهاتِ ناخواسته و خودانگیخته میان طبقات مختلف جامعه - حتی پیش از آنکه به بحث مالیات‌ها بپردازیم، که با تو هم‌عقیده‌ام کاملاً ضروری‌اند - می‌تواند به‌تدریج عاداتی بسازد، نگرش‌هایی شکل دهد و گرایش‌هایی پرورش دهد که ما را به یادِ اشتراک‌هایمان می‌اندازد.
مایکل سندل در گفتگو با توماس پیکتی
❤1
Audio
🔴 فایل صوتی سخنرانی مصطفی ملکیان درباره کتاب راهنمای فلسفی برای میانسالی نوشته کیه‌ران ستیا
@mostafamalekian
@mostafamalekian
❤1
Forwarded from خردم بگفت برپر | امیراحسان کرباسی‌زاده
قرار بود در بنیاد حقوقی که نوعی باشگاه وکلاست در مورد رواقیون و راهکارهای آنان در مواجهه با اضطراب حرف بزنم. به ذهنم رسید شاید از نظر رواقیون هر آدمی در ذهن خود یک دادگاه دارد که متهم، وکیل مدافع، دادستان و قاضی همه خود او هستند و این گروه دست به دست هم می‌دهند تا ما در پرونده های روزانه خود ببریم یا ببازیم.
Forwarded from محمدرضا جلائی‌پور🍀Jalaeipour
⭕️ آخرین خرمای غزه
✍🏻 عاصم النبیه، سخنگوی شهرداری غزه
تنها افرادی که نسل‌کشی را تجربه کرده‌اند و آن را با تمام وجودشان حس کرده‌اند، می‌توانند واقعاً بفهمند که این نسل‌کشی یعنی چه – آنها می توانند ترس مداوم از مرگ و فقدان، گرسنگی جسمی و اشتیاق برای احساس امنیت را درک کنند.» این نوشته‌ی عاصم النبیه است. النبیه، همسر، پدر، پسر، مهندس و سخنگوی شهرداری غزه است. او در حالی که برای زنده ماندن در تاریک ترین روزهای نسل‌کشی تلاش می کند همچنان می کوشد تا ارائه خدمات اولیه به مردم در شهر غزه امکان پذیر شود. یک هفته پیش در ششصد و پنجاهمین روز از نسل‌کشی غزه، عاصم النبیه در شبکه‌های اجتماعی خود تصویری از یک خرما در کنار یک خط کش گذاشت و نوشت:
این فقط یک خرما نیست. یک خرمای ۴ سانتی‌متری است و فکر می‌کنم ممکن است آخرین خرمایی باشد که در غزه باقی مانده است. من این خرما را شش ماه نگه داشتم و به خودم می‌گفتم که باید برای تاریک‌ترین روزها نگه دارم. می‌دانی تاریک‌ترین روزها اکنون اینجا هستند. عرب ها خرما را دوست دارند. من عاشق خرما هستم و مادرم هم همینطور. دیروز بعد از ۶ ماه تصمیم گرفتم آن را به مادرم بدهم. روز بعد به من گفت که آن را به خواهرم نسمه داده است. نسمه در سال ۲۰۰۸ به دنیا آمده است. بنابراین، او جنگ های اسرائیل علیه غزه در سالهای ۲۰۰۸، ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ را پشت سر گذاشته و تا امروز زنده مانده است. او ۱۷ سال دارد و این روزها درس های مدرسه اش را بدون معلم، بدون برق، بدون اینترنت و فقط با چند کتاب قدیمی می‌خواند. او به سه زبان صحبت می کند و دانش شگفت انگیزی در ریاضی و فیزیک دارد. من معتقدم که او نابغه است. مادرم تصمیم گرفت آن خرما را به نسمه بدهد زیرا معتقد است که او برای درس خواندن به آن نیاز دارد.
اما نسمه تصمیم گرفت آن خرما را به برادرزاده‌ام بدهد. او یک پسر دو ساله است و تنها دو ماه قبل از جنگ به دنیا آمده و پدرش معاذ رجب، یک مرد ۳۷ ساله فلسطینی که فوق لیسانس اقتصاد و محقق بود را از دست داده است. پسرک نمی‌دانست خرما چیست.
سپس به این اندیشیدم که این تنها یک خرما است. ما نباید برای خوردن یک خرما مجبور به گرفتن چنین تصمیماتی شویم، و بعد آنجا بود که شروع کردم به فکر کردن به اینکه ما همدیگر را دوست داریم. ما واقعاً همدیگر را دوست داریم. می‌دانید ما عمیقاً عاشق یکدیگر هستیم و خوبی‌های زیاد و افراد خوب زیادی در این شهر زخمی وجود دارد. مردم من، خانواده‌ام، مادرم، خواهرم، برادرزاده‌ام و من - همه ما لیاقت بهتر از این را داریم. مردم غزه لیاقت بهتر از این را دارند.
امروز این خرما نمادی از عشق است و این فقط یک اتفاق در غزه است. هر روز نمونه‌هایی را می بینیم که نشان می‌دهد فلسطینی‌ها شایسته زندگی هستند. فلسطینی‌ها شایسته زندگی در صلح هستند. کسانی که برای خودشان، برای شهرشان، برای وطنشان و حتی برای تمدن جهانی کار نیک انجام می‌دهند پس به ما فرصتی بدهید. شاید بعضی‌ها بگویند این فقط یک خرما است. بله، فقط یک خرما است. اما معنای زیادی در این خرما وجود دارد اینکه هیچ‌کس نمی‌خواهد آخرین خرما را بخورد. هیچ‌کس نمی‌خواهد خارق‌العاده است. آرزو می‌کنم نسمه در زمانه بهتری زندگی کند، آرزو می‌کنم بتواند آنطور که دلش می‌خواهد پزشکی بخواند و خرما بخورد بدون اینکه مجبور باشد آنها را بشمارد و نیاز داشته باشد که تنها خرمایش را به برادرزاده‌اش بدهد. این امید من است.
رفعت العرعیر، دوست صمیمی و معلم من می‌گفت: "اگر قرار است بمیرم، بگذارید مرگم امید به بار بیاورد." من هم همین را می‌گویم. اما همچنین اضافه می‌کنم،" اگر قرار است بمیرم، بگذار مرگم مقاومت به بار بیاورد. اگر قرار است بمیرم، بگذارمرگم انقلاب بیاورد. اگر قرار است بمیرم، بگذار آزادی، عدالت، رهایی و صلح به بار بیاورد. چرا که من قرار نیست برای هیچ بمیرم. می‌دانید، مردم من برای هیچ نمی‌میرند. من نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم و به این فکر نکنم که در واقع در یک ثانیه ممکن است جان خود را از دست بدهم، به اینکه هوش مصنوعی می تواند هر لحظه تصمیم به از بین بردن من بگیرد. من دائما این احساس را دارم که ممکن است قربانی بعدی باشم، اما در عین حال، هنوز هم خواستار آزادی‌ام هستم و این مهمترین هدف ما در حال حاضر است که در مقابل اسرائیل بایستیم و تا جایی که می‌توانیم با صدای بلند و بلند به آنها نه بگوییم. زیرا چاره دیگری نداریم. متأسفانه، راه دیگری وجود ندارد.
@jalaeipour
✍🏻 عاصم النبیه، سخنگوی شهرداری غزه
تنها افرادی که نسل‌کشی را تجربه کرده‌اند و آن را با تمام وجودشان حس کرده‌اند، می‌توانند واقعاً بفهمند که این نسل‌کشی یعنی چه – آنها می توانند ترس مداوم از مرگ و فقدان، گرسنگی جسمی و اشتیاق برای احساس امنیت را درک کنند.» این نوشته‌ی عاصم النبیه است. النبیه، همسر، پدر، پسر، مهندس و سخنگوی شهرداری غزه است. او در حالی که برای زنده ماندن در تاریک ترین روزهای نسل‌کشی تلاش می کند همچنان می کوشد تا ارائه خدمات اولیه به مردم در شهر غزه امکان پذیر شود. یک هفته پیش در ششصد و پنجاهمین روز از نسل‌کشی غزه، عاصم النبیه در شبکه‌های اجتماعی خود تصویری از یک خرما در کنار یک خط کش گذاشت و نوشت:
این فقط یک خرما نیست. یک خرمای ۴ سانتی‌متری است و فکر می‌کنم ممکن است آخرین خرمایی باشد که در غزه باقی مانده است. من این خرما را شش ماه نگه داشتم و به خودم می‌گفتم که باید برای تاریک‌ترین روزها نگه دارم. می‌دانی تاریک‌ترین روزها اکنون اینجا هستند. عرب ها خرما را دوست دارند. من عاشق خرما هستم و مادرم هم همینطور. دیروز بعد از ۶ ماه تصمیم گرفتم آن را به مادرم بدهم. روز بعد به من گفت که آن را به خواهرم نسمه داده است. نسمه در سال ۲۰۰۸ به دنیا آمده است. بنابراین، او جنگ های اسرائیل علیه غزه در سالهای ۲۰۰۸، ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ را پشت سر گذاشته و تا امروز زنده مانده است. او ۱۷ سال دارد و این روزها درس های مدرسه اش را بدون معلم، بدون برق، بدون اینترنت و فقط با چند کتاب قدیمی می‌خواند. او به سه زبان صحبت می کند و دانش شگفت انگیزی در ریاضی و فیزیک دارد. من معتقدم که او نابغه است. مادرم تصمیم گرفت آن خرما را به نسمه بدهد زیرا معتقد است که او برای درس خواندن به آن نیاز دارد.
اما نسمه تصمیم گرفت آن خرما را به برادرزاده‌ام بدهد. او یک پسر دو ساله است و تنها دو ماه قبل از جنگ به دنیا آمده و پدرش معاذ رجب، یک مرد ۳۷ ساله فلسطینی که فوق لیسانس اقتصاد و محقق بود را از دست داده است. پسرک نمی‌دانست خرما چیست.
سپس به این اندیشیدم که این تنها یک خرما است. ما نباید برای خوردن یک خرما مجبور به گرفتن چنین تصمیماتی شویم، و بعد آنجا بود که شروع کردم به فکر کردن به اینکه ما همدیگر را دوست داریم. ما واقعاً همدیگر را دوست داریم. می‌دانید ما عمیقاً عاشق یکدیگر هستیم و خوبی‌های زیاد و افراد خوب زیادی در این شهر زخمی وجود دارد. مردم من، خانواده‌ام، مادرم، خواهرم، برادرزاده‌ام و من - همه ما لیاقت بهتر از این را داریم. مردم غزه لیاقت بهتر از این را دارند.
امروز این خرما نمادی از عشق است و این فقط یک اتفاق در غزه است. هر روز نمونه‌هایی را می بینیم که نشان می‌دهد فلسطینی‌ها شایسته زندگی هستند. فلسطینی‌ها شایسته زندگی در صلح هستند. کسانی که برای خودشان، برای شهرشان، برای وطنشان و حتی برای تمدن جهانی کار نیک انجام می‌دهند پس به ما فرصتی بدهید. شاید بعضی‌ها بگویند این فقط یک خرما است. بله، فقط یک خرما است. اما معنای زیادی در این خرما وجود دارد اینکه هیچ‌کس نمی‌خواهد آخرین خرما را بخورد. هیچ‌کس نمی‌خواهد خارق‌العاده است. آرزو می‌کنم نسمه در زمانه بهتری زندگی کند، آرزو می‌کنم بتواند آنطور که دلش می‌خواهد پزشکی بخواند و خرما بخورد بدون اینکه مجبور باشد آنها را بشمارد و نیاز داشته باشد که تنها خرمایش را به برادرزاده‌اش بدهد. این امید من است.
رفعت العرعیر، دوست صمیمی و معلم من می‌گفت: "اگر قرار است بمیرم، بگذارید مرگم امید به بار بیاورد." من هم همین را می‌گویم. اما همچنین اضافه می‌کنم،" اگر قرار است بمیرم، بگذار مرگم مقاومت به بار بیاورد. اگر قرار است بمیرم، بگذارمرگم انقلاب بیاورد. اگر قرار است بمیرم، بگذار آزادی، عدالت، رهایی و صلح به بار بیاورد. چرا که من قرار نیست برای هیچ بمیرم. می‌دانید، مردم من برای هیچ نمی‌میرند. من نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم و به این فکر نکنم که در واقع در یک ثانیه ممکن است جان خود را از دست بدهم، به اینکه هوش مصنوعی می تواند هر لحظه تصمیم به از بین بردن من بگیرد. من دائما این احساس را دارم که ممکن است قربانی بعدی باشم، اما در عین حال، هنوز هم خواستار آزادی‌ام هستم و این مهمترین هدف ما در حال حاضر است که در مقابل اسرائیل بایستیم و تا جایی که می‌توانیم با صدای بلند و بلند به آنها نه بگوییم. زیرا چاره دیگری نداریم. متأسفانه، راه دیگری وجود ندارد.
@jalaeipour
Telegram
محمدرضا جلائی‌پور🍀Jalaeipour
چه متن قدرتمندی:
👈🏻 آخرین خرمای غزه
@jalaeipour
👈🏻 آخرین خرمای غزه
@jalaeipour
🟥چگونه در شبکه‌های اجتماعی بحث کنیم؟
جواد حیدری
♦️این مطلب برگرفته از نویسنده‌ی جدی و خوشنام به نام لوئیس وُون است که در تفکر انتقادی و نظریه‌های اخلاقی تخصص دارد. وُون در کتاب بسیار تأمل‌برانگیزش به نام «فلسفه‌نگاری: راهنمای دانشجویان برای خواندن و نوشتن جستارهای فلسفی» [Writing Philosophy
A Student’s Guide to Reading and Writing Philosophy Essays] مطلب مهمی را درباره‌ی چگونگی بحث در شبکه‌های اجتماعی و آنلاین مطرح می‌کند.
♦️فرض کنید که شما می‌خواهید در شبکه‌های اجتماعی درباره‌ی موضوع سیاسی یا اخلاقی یا فلسفی مهمی وارد بحث جدی و صادقانه و سازنده شوید. شما قصد دارید در یک مباحثه‌ی واقعی مشارکت کنید و از بحث‌های بی‌فایده‌ای که وقت و انرژی شما را هدر می‌دهند اجتناب کنید. چگونه این کار را باید انجام دهید؟ به این شیوه:
1️⃣ قبل از هر چیز، از کسانی که فکر می‌کنید فقط می‌خواهند برتری خودشان را به رخ بکشند، جلب توجه و خودنمایی کنند، خود را آرام کنند، خشم خودشان را بر سر شما خالی کنند، یا شما را عصبانی و تحریک کنند دوری کنید. اگر در نیمه راه بحث متوجه شدید که طرف مقابل شما علاقه‌ای به بحث عقلانی ندارد، خداحافظی کنید و خود را کنار بکشید. به سمت گفتگوهایی بروید که در آن مباحث محترمانه و هوشمندانه رایج است.
2️⃣ فقط روی استدلال متمرکز شوید. شکل استدلال یا صدق مقدمات طرف مقابل‌تان را نقد کنید و اصلاً به شخصیت او کار نداشته باشید. از شخصی کردن بحث اجتناب کنید و عواطف خود را وارد بحث نکنید و بحث بی‌ربط به موضوع را طرح نکنید.
3️⃣ سعی کنید دیدگاه طرف مقابل خیلی خوب فهم کنید. با این کار مجال ارائه‌ی بحث خوب را افزایش می‌دهید و چیزهایی را که نمی‌دانستید یاد می‌گیرید و با نشان دادن همدلی خود بحث را آرام می‌کنید. با ارج نهادن به ایرادات طرف مقابل‌تان می‌توانید استدلال خودتان را قوی‌تر کنید و نشان دهید که در بحث جدی و منصف هستید.
4️⃣ به طرف مقابل‌تان در بحث احترام بگذارید. حرف‌های او را با دقت بخوانید و گوش فرادهید. در مورد انگیزه‌های او، یا ارزش‌های او یا پیشینه‌ی او بدترین حالت را متصور نشوید. تنها بر مبنای گرایش‌ها و تمایلات سیاسی به طرف مقابل‌تان برچسب نزنید. از اظهارنظرهای رکیک، تمسخرآمیز، فحاشانه و توهین‌آمیز اجتناب کنید.
5️⃣ محل نزاع را عوض نکنید؛ با طرح موضوعات جانبی بی‌ربط یا با عیب‌جویی بحث را منحرف نکنید. اشاره به اشکالات گرامری طرف مقابل‌تان یا بر شمردن خطاهای تایپی و املائی او اصلاً بحث پیش نخواهد رفت و احتمالاً مهر خاتمه خواهید زد بر هرگونه شانس بحث عقلانی.
6️⃣ احساسات خود را مهار کنید. اگر خشمگین یا مضطرب یا عصبانی هستید، نمی‌توانید آنطور که باید واضح فکر کنید، ممکن است به جای اقامه‌ی استدلال قوی و محکم، شروع کنید به ناسزا گفتن و احتمالاً طرف مقابل‌تان هم به همین شیوه به شما پاسخ خواهد داد.
7️⃣ بدانید که در مورد چه چیزی صحبت می‌کنید. فرض کنید که با کسی درباره‌ی یک موضوعی بحث می‌کنید. در گرماگرم بحث متوجه می‌شوید که از واقعیاتی بی‌خبر هستید. اما همچنان اصرار می‌ورزید که بر حق هستید، چون برای شما بسیار عذاب‌آور است که قبول کنید که درباره‌ی آن موضوع یک سری نکات را نمی‌دانستید. این وضعیت اتلاف وقت است. بهتر است قبل از این که وارد بحث و منازعه شوید از واقعیات باخبر شوید. از قبل در مورد موضوع تحقیق کنید و از استدلال‌های له و علیه موضع مورد بحث مطلع شوید.
8️⃣ قبل از این که بخواهید وارد بحث جدی در یک پلتفرم شبکه‌ی اجتماعی با کارکتر محدود مانند توییتر شوید دوباره فکر کنید. محدودیت کاراکتر توییتر بحث درباره‌ی موضوعات پیچیده و طولانی را دشوار یا بی‌فایده می‌کند.
@eudemonia
جواد حیدری
♦️این مطلب برگرفته از نویسنده‌ی جدی و خوشنام به نام لوئیس وُون است که در تفکر انتقادی و نظریه‌های اخلاقی تخصص دارد. وُون در کتاب بسیار تأمل‌برانگیزش به نام «فلسفه‌نگاری: راهنمای دانشجویان برای خواندن و نوشتن جستارهای فلسفی» [Writing Philosophy
A Student’s Guide to Reading and Writing Philosophy Essays] مطلب مهمی را درباره‌ی چگونگی بحث در شبکه‌های اجتماعی و آنلاین مطرح می‌کند.
♦️فرض کنید که شما می‌خواهید در شبکه‌های اجتماعی درباره‌ی موضوع سیاسی یا اخلاقی یا فلسفی مهمی وارد بحث جدی و صادقانه و سازنده شوید. شما قصد دارید در یک مباحثه‌ی واقعی مشارکت کنید و از بحث‌های بی‌فایده‌ای که وقت و انرژی شما را هدر می‌دهند اجتناب کنید. چگونه این کار را باید انجام دهید؟ به این شیوه:
1️⃣ قبل از هر چیز، از کسانی که فکر می‌کنید فقط می‌خواهند برتری خودشان را به رخ بکشند، جلب توجه و خودنمایی کنند، خود را آرام کنند، خشم خودشان را بر سر شما خالی کنند، یا شما را عصبانی و تحریک کنند دوری کنید. اگر در نیمه راه بحث متوجه شدید که طرف مقابل شما علاقه‌ای به بحث عقلانی ندارد، خداحافظی کنید و خود را کنار بکشید. به سمت گفتگوهایی بروید که در آن مباحث محترمانه و هوشمندانه رایج است.
2️⃣ فقط روی استدلال متمرکز شوید. شکل استدلال یا صدق مقدمات طرف مقابل‌تان را نقد کنید و اصلاً به شخصیت او کار نداشته باشید. از شخصی کردن بحث اجتناب کنید و عواطف خود را وارد بحث نکنید و بحث بی‌ربط به موضوع را طرح نکنید.
3️⃣ سعی کنید دیدگاه طرف مقابل خیلی خوب فهم کنید. با این کار مجال ارائه‌ی بحث خوب را افزایش می‌دهید و چیزهایی را که نمی‌دانستید یاد می‌گیرید و با نشان دادن همدلی خود بحث را آرام می‌کنید. با ارج نهادن به ایرادات طرف مقابل‌تان می‌توانید استدلال خودتان را قوی‌تر کنید و نشان دهید که در بحث جدی و منصف هستید.
4️⃣ به طرف مقابل‌تان در بحث احترام بگذارید. حرف‌های او را با دقت بخوانید و گوش فرادهید. در مورد انگیزه‌های او، یا ارزش‌های او یا پیشینه‌ی او بدترین حالت را متصور نشوید. تنها بر مبنای گرایش‌ها و تمایلات سیاسی به طرف مقابل‌تان برچسب نزنید. از اظهارنظرهای رکیک، تمسخرآمیز، فحاشانه و توهین‌آمیز اجتناب کنید.
5️⃣ محل نزاع را عوض نکنید؛ با طرح موضوعات جانبی بی‌ربط یا با عیب‌جویی بحث را منحرف نکنید. اشاره به اشکالات گرامری طرف مقابل‌تان یا بر شمردن خطاهای تایپی و املائی او اصلاً بحث پیش نخواهد رفت و احتمالاً مهر خاتمه خواهید زد بر هرگونه شانس بحث عقلانی.
6️⃣ احساسات خود را مهار کنید. اگر خشمگین یا مضطرب یا عصبانی هستید، نمی‌توانید آنطور که باید واضح فکر کنید، ممکن است به جای اقامه‌ی استدلال قوی و محکم، شروع کنید به ناسزا گفتن و احتمالاً طرف مقابل‌تان هم به همین شیوه به شما پاسخ خواهد داد.
7️⃣ بدانید که در مورد چه چیزی صحبت می‌کنید. فرض کنید که با کسی درباره‌ی یک موضوعی بحث می‌کنید. در گرماگرم بحث متوجه می‌شوید که از واقعیاتی بی‌خبر هستید. اما همچنان اصرار می‌ورزید که بر حق هستید، چون برای شما بسیار عذاب‌آور است که قبول کنید که درباره‌ی آن موضوع یک سری نکات را نمی‌دانستید. این وضعیت اتلاف وقت است. بهتر است قبل از این که وارد بحث و منازعه شوید از واقعیات باخبر شوید. از قبل در مورد موضوع تحقیق کنید و از استدلال‌های له و علیه موضع مورد بحث مطلع شوید.
8️⃣ قبل از این که بخواهید وارد بحث جدی در یک پلتفرم شبکه‌ی اجتماعی با کارکتر محدود مانند توییتر شوید دوباره فکر کنید. محدودیت کاراکتر توییتر بحث درباره‌ی موضوعات پیچیده و طولانی را دشوار یا بی‌فایده می‌کند.
@eudemonia
Forwarded from سیاهمشق
خیر قرار نیست بر شر پیروز شود یا خون بر شمشیر یا اخلاق بر پفیوزی‌گری.
قرار است خیر حضور داشته باشد. همین.
@mashghesiah
قرار است خیر حضور داشته باشد. همین.
@mashghesiah
👎1
چکیده‌ای از کتاب
One Life to Lead
✍🏼 جواد حیدری
🔹همین چند هفته پیش، ساموئل شفلر، یکی از شاگردان مهم نیگل و از رالزی‌های بسیار برجسته، کتاب بسیار مهمی در حوزه‌ی زندگی خوب نوشته است به اسم "One Life to Lead" [یک زندگی برای زیستن].
🔹شفلر در این کتاب به سه دیدگاه رایج و متداول در زندگی خوب نقدهای مهمی وارد می‌کند. این سه دیدگاه کلاسیک درباب زندگی خوب عبارتند از:
۱. لذت‌گرایی (Hedonism): زندگی خوب صرفاً حداکثرسازی لذت و کمینه‌سازی درد نیست.
۲. ارضای خواسته (Desire Satisfaction): برآورده شدن خواسته‌ها، حتی آگاهانه، کافی نیست
۳. فهرست عینی (Objective List): زندگی مجموعه‌ای از خیرها و کالاهای از پیش تعریف‌شده نیست
🔺او می‌گوید که این سه دیدگاه، زندگی را مثل «سبد خرید» می‌بیند و از "دیدگاه سبد خرید" انتقاد می‌کند که زندگی را مانند سبدی می‌بیند که باید اجناس خوب در آن قرار گیرد.
♦️از نظر شفلر، زندگی خوب زندگی‌ای است که در آن فرد به‌طور فعال با جهان درگیر می‌شود و عمیق‌ترین ارزش‌های خود را از طریق دلبستگی‌های ارزشمند محقق می‌سازد. شفلر زندگی خوب را بر پایه‌ی چند رکن اصلی بنا می‌کند:
۱. دلبستگی‌های ارزشمند (Valuable Attachments):
🔺دلبستگی‌ها (attachments) هسته مرکزی دیدگاه شفلر هستند. او سه نوع اصلی را برجسته می‌کند:
الف) روابط شخصی (Personal Relationships): مانند دوستی، روابط خانوادگی و عاشقانه. این روابط "زندگی ما را فراتر از حد تصور غنی می‌سازند" و بدون آنها زندگی "به‌شدت فقیر" خواهد بود.
ب) عضویت در گروه‌ها (Group Membership): مشارکت در جوامع، سازمان‌ها یا فرهنگ‌ها یا جمع‌هایی که فرد خود را بخشی از آنها می‌داند.
ج) پروژه‌های شخصی (Personal Projects): فعالیت‌های هدفمند و طولانی‌مدت مانند یادگیری یک مهارت یا پیگیری یک هدف خلاقانه.
شفلر تأکید می‌کند که این دلبستگی‌ها ارزیابی‌شده (evaluative) هستند، یعنی فرد آنها را ارزشمند می‌بیند و به آنها متعهد می‌شود.
۲. درگیری فعال (Engagement):
♦️جوهرِ زندگی خوب، یک حالت منفعلانه نیست. این زندگی نیازمند «درگیری» (Engagement) است. این مفهوم به معنای:
الف) پاسخگویی به الزامات بیرونی: ما در تعامل با جهان، خود را با قواعد و نیازهایی مواجه می‌بینیم که خودمان خلق نکرده‌ایم. یادگیری یک زبان، نیازمند تسلیم شدن به گرامر آن است؛ حفظ یک دوستی، نیازمند پاسخگویی به نیازهای دوست‌مان است. شفلر می‌نویسد: «آنچه ما رضایت‌بخش می‌یابیم، درگیر شدن با جهان پیرامون‌مان است... ما می‌خواهیم به نیازها و الزاماتی که خودمان ابداع نکرده‌ایم، پاسخگو باشیم.»
ب) مسئولیت‌پذیری و احترام (Deference and Accountability): در روابط انسانی، درگیری به معنای به رسمیت شناختن استقلال دیگری و مسئول بودن در قبال اوست. این احترام، صرفاً یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه بخشی از خودِ آن رابطه ارزشمند است.
ج) فراتر از «دیدگاه سبد خرید»: شفلر با این ایده که زندگی مانند یک «سبد خرید» است که ما آن را با «کالاهای خوب» (لذت، موفقیت، دانش) پر می‌کنیم، مخالف است. او معتقد است: «زندگی یک سبد خرید نیست و دلبستگی‌های شخصی صرفاً کالاهایی نیستند که ممکن است در آن قرار بگیرند یا نگیرند. بلکه ما زندگی خود را در وهله اول از طریق پرورش و توسعه این دلبستگی‌ها رهبری می‌کنیم.»
۳. آسیب‌پذیری عاطفی: بهای ژرفای زندگی
♦️شفلر دیدگاه‌هایی را که به دنبال مصونیت از رنج و اندوه هستند به چالش می‌کشد. دیدگاه‌هایی که به دنبال مصونیت از رنج و اندوه هستند از نظر شفلر در مکاتبی چون رواقی‌گری و بودیسم یافت می‌شود. این مکاتب معتقدند که دلبستگی‌ها (به افراد، موفقیت‌ها، و...) منشأ رنج هستند. بنابراین، زندگی خوب در گروِ رها کردن این دلبستگی‌ها و رسیدن به آرامش و آسیب‌ناپذیری (Ataraxia) است. از نظر او:
الف) ارزش‌گذاری و آسیب‌پذیری به هم گره خورده‌اند: «ارزش نهادن به چیزی، تا حدی به معنای آسیب‌پذیر بودن از نظر عاطفی است... در ارزش‌گذاری، ما به دست سرنوشت گروگان می‌دهیم و سرنوشت ممکن است بی‌رحم باشد.»
ب) غم، بخشی از ساختار زندگی است: توانایی سوگواری برای یک دوست از دست رفته، نه یک ضعف، بلکه شاهدی بر عمق آن دلبستگی است. تلاش برای حذف کامل رنج، به قیمت حذف کامل معنا تمام می‌شود.
🔷 خلاصه‌ی کلام:
زندگی خوب از دیدگاه ساموئل شفلر، زندگی‌ای است که در آن فرد با شجاعت، آسیب‌پذیری را می‌پذیرد و از طریق پرورش روابط، عضویت در گروه‌ها و پیگیری پروژه‌های ارزشمند، به‌طور فعال و مسئولانه با جهان درگیر می‌شود. این یک زندگی پویا، متعهدانه و جهان‌محور است که در آن فرد همواره در حال رهبری و شکل دادن به مسیر خود در بستر زمان و در تعامل با دیگران است. این زندگی، نه در انزوا و بی‌تفاوتی، بلکه در دلِ پیوندهای معنادار و تعهدات واقعی یافت می‌شود.
@eudemonia
One Life to Lead
✍🏼 جواد حیدری
🔹همین چند هفته پیش، ساموئل شفلر، یکی از شاگردان مهم نیگل و از رالزی‌های بسیار برجسته، کتاب بسیار مهمی در حوزه‌ی زندگی خوب نوشته است به اسم "One Life to Lead" [یک زندگی برای زیستن].
🔹شفلر در این کتاب به سه دیدگاه رایج و متداول در زندگی خوب نقدهای مهمی وارد می‌کند. این سه دیدگاه کلاسیک درباب زندگی خوب عبارتند از:
۱. لذت‌گرایی (Hedonism): زندگی خوب صرفاً حداکثرسازی لذت و کمینه‌سازی درد نیست.
۲. ارضای خواسته (Desire Satisfaction): برآورده شدن خواسته‌ها، حتی آگاهانه، کافی نیست
۳. فهرست عینی (Objective List): زندگی مجموعه‌ای از خیرها و کالاهای از پیش تعریف‌شده نیست
🔺او می‌گوید که این سه دیدگاه، زندگی را مثل «سبد خرید» می‌بیند و از "دیدگاه سبد خرید" انتقاد می‌کند که زندگی را مانند سبدی می‌بیند که باید اجناس خوب در آن قرار گیرد.
♦️از نظر شفلر، زندگی خوب زندگی‌ای است که در آن فرد به‌طور فعال با جهان درگیر می‌شود و عمیق‌ترین ارزش‌های خود را از طریق دلبستگی‌های ارزشمند محقق می‌سازد. شفلر زندگی خوب را بر پایه‌ی چند رکن اصلی بنا می‌کند:
۱. دلبستگی‌های ارزشمند (Valuable Attachments):
🔺دلبستگی‌ها (attachments) هسته مرکزی دیدگاه شفلر هستند. او سه نوع اصلی را برجسته می‌کند:
الف) روابط شخصی (Personal Relationships): مانند دوستی، روابط خانوادگی و عاشقانه. این روابط "زندگی ما را فراتر از حد تصور غنی می‌سازند" و بدون آنها زندگی "به‌شدت فقیر" خواهد بود.
ب) عضویت در گروه‌ها (Group Membership): مشارکت در جوامع، سازمان‌ها یا فرهنگ‌ها یا جمع‌هایی که فرد خود را بخشی از آنها می‌داند.
ج) پروژه‌های شخصی (Personal Projects): فعالیت‌های هدفمند و طولانی‌مدت مانند یادگیری یک مهارت یا پیگیری یک هدف خلاقانه.
شفلر تأکید می‌کند که این دلبستگی‌ها ارزیابی‌شده (evaluative) هستند، یعنی فرد آنها را ارزشمند می‌بیند و به آنها متعهد می‌شود.
۲. درگیری فعال (Engagement):
♦️جوهرِ زندگی خوب، یک حالت منفعلانه نیست. این زندگی نیازمند «درگیری» (Engagement) است. این مفهوم به معنای:
الف) پاسخگویی به الزامات بیرونی: ما در تعامل با جهان، خود را با قواعد و نیازهایی مواجه می‌بینیم که خودمان خلق نکرده‌ایم. یادگیری یک زبان، نیازمند تسلیم شدن به گرامر آن است؛ حفظ یک دوستی، نیازمند پاسخگویی به نیازهای دوست‌مان است. شفلر می‌نویسد: «آنچه ما رضایت‌بخش می‌یابیم، درگیر شدن با جهان پیرامون‌مان است... ما می‌خواهیم به نیازها و الزاماتی که خودمان ابداع نکرده‌ایم، پاسخگو باشیم.»
ب) مسئولیت‌پذیری و احترام (Deference and Accountability): در روابط انسانی، درگیری به معنای به رسمیت شناختن استقلال دیگری و مسئول بودن در قبال اوست. این احترام، صرفاً یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه بخشی از خودِ آن رابطه ارزشمند است.
ج) فراتر از «دیدگاه سبد خرید»: شفلر با این ایده که زندگی مانند یک «سبد خرید» است که ما آن را با «کالاهای خوب» (لذت، موفقیت، دانش) پر می‌کنیم، مخالف است. او معتقد است: «زندگی یک سبد خرید نیست و دلبستگی‌های شخصی صرفاً کالاهایی نیستند که ممکن است در آن قرار بگیرند یا نگیرند. بلکه ما زندگی خود را در وهله اول از طریق پرورش و توسعه این دلبستگی‌ها رهبری می‌کنیم.»
۳. آسیب‌پذیری عاطفی: بهای ژرفای زندگی
♦️شفلر دیدگاه‌هایی را که به دنبال مصونیت از رنج و اندوه هستند به چالش می‌کشد. دیدگاه‌هایی که به دنبال مصونیت از رنج و اندوه هستند از نظر شفلر در مکاتبی چون رواقی‌گری و بودیسم یافت می‌شود. این مکاتب معتقدند که دلبستگی‌ها (به افراد، موفقیت‌ها، و...) منشأ رنج هستند. بنابراین، زندگی خوب در گروِ رها کردن این دلبستگی‌ها و رسیدن به آرامش و آسیب‌ناپذیری (Ataraxia) است. از نظر او:
الف) ارزش‌گذاری و آسیب‌پذیری به هم گره خورده‌اند: «ارزش نهادن به چیزی، تا حدی به معنای آسیب‌پذیر بودن از نظر عاطفی است... در ارزش‌گذاری، ما به دست سرنوشت گروگان می‌دهیم و سرنوشت ممکن است بی‌رحم باشد.»
ب) غم، بخشی از ساختار زندگی است: توانایی سوگواری برای یک دوست از دست رفته، نه یک ضعف، بلکه شاهدی بر عمق آن دلبستگی است. تلاش برای حذف کامل رنج، به قیمت حذف کامل معنا تمام می‌شود.
🔷 خلاصه‌ی کلام:
زندگی خوب از دیدگاه ساموئل شفلر، زندگی‌ای است که در آن فرد با شجاعت، آسیب‌پذیری را می‌پذیرد و از طریق پرورش روابط، عضویت در گروه‌ها و پیگیری پروژه‌های ارزشمند، به‌طور فعال و مسئولانه با جهان درگیر می‌شود. این یک زندگی پویا، متعهدانه و جهان‌محور است که در آن فرد همواره در حال رهبری و شکل دادن به مسیر خود در بستر زمان و در تعامل با دیگران است. این زندگی، نه در انزوا و بی‌تفاوتی، بلکه در دلِ پیوندهای معنادار و تعهدات واقعی یافت می‌شود.
@eudemonia
❤2
Forwarded from مدرسهٔ تردید
🔹مدرسۀ تردید برگزار می‌کند:
▫️رویداد آزاد
⭕️ بحران آب: تأملی نظری
🔹سخنرانان: احمد خاتون‌آبادی، امیراحسان کرباسی‌زاده
⭕️زمان: سه‌شنبه، ۲۸ مرداد
⭕️ساعت ۲۲
حضور در این جلسه آزاد و رایگان است.
برنامه در بستر اسکای‌روم برگزار خواهد شد.
⭕️لینک مستقیم ورود به رویدادhttps://skyroom.online/ch/tardidschool/water-crisis
▫️رویداد آزاد
⭕️ بحران آب: تأملی نظری
🔹سخنرانان: احمد خاتون‌آبادی، امیراحسان کرباسی‌زاده
⭕️زمان: سه‌شنبه، ۲۸ مرداد
⭕️ساعت ۲۲
حضور در این جلسه آزاد و رایگان است.
برنامه در بستر اسکای‌روم برگزار خواهد شد.
⭕️لینک مستقیم ورود به رویدادhttps://skyroom.online/ch/tardidschool/water-crisis
Forwarded from مهمات
🔗 Teegra 🧝♀️𝕏 (@Teeegra):
ما بچه که بودیم این نوار کاست‌های داستانی را گوش میکردیم،
اصل اینها را یک شرکت آمریکایی به اسم سوپراسکوپ تولید میکرد که کتابچه هم داشت؛ اواخر زمان شاه اینها دوبله میشد
اکثر این نوارها الان اینجا آپلود شده، جای اینستاگرام بچه‌هاتون اینها را گوش کنند
https://castbox.fm/channel/%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86-id2877565?country=us
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🔗 Metronom/ مترونوم (@Metronomcast):
مبتکر این نوارها شخصی بود به نام علیرضااکبریان، سالهای اول انقلاب اکثر هنرمندان بیکار بودند. خیلی از دوبلورها و گوینده‌ها (مثل مرتضی احمدی،کنعان کیانی، نادره‌سالارپور و…) در این نوارقصه‌هاحرف زدند و آواز خواندند. کار مبتکرانه‌ای بود.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
ما بچه که بودیم این نوار کاست‌های داستانی را گوش میکردیم،
اصل اینها را یک شرکت آمریکایی به اسم سوپراسکوپ تولید میکرد که کتابچه هم داشت؛ اواخر زمان شاه اینها دوبله میشد
اکثر این نوارها الان اینجا آپلود شده، جای اینستاگرام بچه‌هاتون اینها را گوش کنند
https://castbox.fm/channel/%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86-id2877565?country=us
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
🔗 Metronom/ مترونوم (@Metronomcast):
مبتکر این نوارها شخصی بود به نام علیرضااکبریان، سالهای اول انقلاب اکثر هنرمندان بیکار بودند. خیلی از دوبلورها و گوینده‌ها (مثل مرتضی احمدی،کنعان کیانی، نادره‌سالارپور و…) در این نوارقصه‌هاحرف زدند و آواز خواندند. کار مبتکرانه‌ای بود.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
❤1
Forwarded from نشر کرگدن
مسئلۀ رنج
جستارهایی دربارۀ فقدان، فاجعه و مرگ
نویسنده: امین بزرگیان
۱۶۸ صفحه/ ۲۳۰۰۰۰ تومان
🔸 دربارۀ موضوع‌هایی چون رنج و فقدان که عمیقاً به وجدان و درونیات آدمی مربوط‌اند، معرفت به‌گونه‌ای ویژه رخ می‌نمایاند. در این موارد، ذهن نظمی نامنظم و جست‌وجویی در همۀ اطراف و اکناف را طلب می‌کند. آگاهی شکلی جنون‌آمیز به خود می‌گیرد و هر آنچه در دسترس است، از کتاب و فیلم و هنر و مذهب و ادبیات و حکمت عامیانه و غیره، به میان می‌آید.
🔸 مدارک علمی و نظم و سیاق مطالعاتی و دانشگاهی را موضوع مرگ و رنج پس می‌زنند و همزمان طلب می‌کنند. در اینجا، آنچه مطرح است و ما را به حرف زدن دربارۀ این موضوع‌ها می‌کشاند نه داشتنِ دانشی خاص، بلکه داراییِ مشترکِ همۀ ما، یعنی خود رنج، و اقرار به معرفت‌ناپذیر بودن آن است.
🔸 رنج پدیده‌ای اجتماعی است؛ چیزی که از آن به «رنج اجتماعی» تعبیر می‌شود. این بدان معنا است که رنج فرایندی اجتماعی است و ارتباطی درهم‌تنیده با موقعیت تاریخی، فرهنگی و جغرافیایی دارد. رنج‌ها، هرچند بشری و عمومی‌اند، به‌گونه‌ای خاص و اجتماعی ساخته و ادراک می‌شوند.
🔸 به‌عنوان مثال، در اینجا و این زمان رنج مرگ عزیزانم را چگونه می‌فهمم؟ چه چیزهایی به آن معنا می‌دهند و در ارتباط با آن هستند؟ این حرف بدین معنا است که همواره مفصل‌بندیِ میان رنج و جامعه مهم است و می‌باید رنج‌ها را براساس یک موقعیت اجتماعی و سیاسی انضمامی مورد توجه و بررسی قرار دهیم.
#نشر_کرگدن، #تجدید_چاپ، #مسئله_رنج، #امین_بزرگیان، #جستارنویسی، #جامعه‌شناسی، #مرگ، #رنج، #فقدان، #فلسفه_رنج، #علوم_اجتماعی
جستارهایی دربارۀ فقدان، فاجعه و مرگ
نویسنده: امین بزرگیان
۱۶۸ صفحه/ ۲۳۰۰۰۰ تومان
🔸 دربارۀ موضوع‌هایی چون رنج و فقدان که عمیقاً به وجدان و درونیات آدمی مربوط‌اند، معرفت به‌گونه‌ای ویژه رخ می‌نمایاند. در این موارد، ذهن نظمی نامنظم و جست‌وجویی در همۀ اطراف و اکناف را طلب می‌کند. آگاهی شکلی جنون‌آمیز به خود می‌گیرد و هر آنچه در دسترس است، از کتاب و فیلم و هنر و مذهب و ادبیات و حکمت عامیانه و غیره، به میان می‌آید.
🔸 مدارک علمی و نظم و سیاق مطالعاتی و دانشگاهی را موضوع مرگ و رنج پس می‌زنند و همزمان طلب می‌کنند. در اینجا، آنچه مطرح است و ما را به حرف زدن دربارۀ این موضوع‌ها می‌کشاند نه داشتنِ دانشی خاص، بلکه داراییِ مشترکِ همۀ ما، یعنی خود رنج، و اقرار به معرفت‌ناپذیر بودن آن است.
🔸 رنج پدیده‌ای اجتماعی است؛ چیزی که از آن به «رنج اجتماعی» تعبیر می‌شود. این بدان معنا است که رنج فرایندی اجتماعی است و ارتباطی درهم‌تنیده با موقعیت تاریخی، فرهنگی و جغرافیایی دارد. رنج‌ها، هرچند بشری و عمومی‌اند، به‌گونه‌ای خاص و اجتماعی ساخته و ادراک می‌شوند.
🔸 به‌عنوان مثال، در اینجا و این زمان رنج مرگ عزیزانم را چگونه می‌فهمم؟ چه چیزهایی به آن معنا می‌دهند و در ارتباط با آن هستند؟ این حرف بدین معنا است که همواره مفصل‌بندیِ میان رنج و جامعه مهم است و می‌باید رنج‌ها را براساس یک موقعیت اجتماعی و سیاسی انضمامی مورد توجه و بررسی قرار دهیم.
#نشر_کرگدن، #تجدید_چاپ، #مسئله_رنج، #امین_بزرگیان، #جستارنویسی، #جامعه‌شناسی، #مرگ، #رنج، #فقدان، #فلسفه_رنج، #علوم_اجتماعی